Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

ΠΛΗΡΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΑ ΚΟΥΝΙΑΚΗ ΑΜΕΣΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΩΝ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΩΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΑΝ




Η «Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία» (Πρωτοβουλία ‘Ψ’) καταγγέλλει απερίφραστα την εγκληματική επίθεση ‘τάγματος εφόδου’ της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, έξω από τα δικαστήρια στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, σε τρία άτομα, μεταξύ των οποίων και η αγωνίστρια δικηγόρος Ευγενία Κουνιάκη, την οποία τραυμάτισαν σοβαρά.
Και θεωρούμε απαράδεκτη, αν και όχι ασυνήθη, την εν συνεχεία συμπεριφορά την αστυνομίας η οποία, όχι μόνο επέτρεψε τελείως παράτυπες επαφές των  χρυσαυγιτών, που είχαν προσαχθεί στη ΓΑΔΑ, με ηγετικά στελέχη της Χ.Α που έσπευσαν να τους συμπαρασταθούν (πιστοποιώντας έτσι με τον πιο αδιάψευστο τρόπο τη σχέση της ηγεσίας με αυτούς που εκτέλεσαν την επίθεση), αλλά και τους άφησαν όλους ελεύθερους χωρίς να συλλάβουν αυτόν που αναγνωρίστηκε ως ο επικεφαλής της επίθεσης.
Η Ευγενία Κουνιάκη, εκτός από την συμμετοχή της στην πολιτική αγωγή στη δίκη της Χ.Α, είναι πάντα παρούσα στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων προσφύγων, ψυχικά πασχόντων κλπ - στις δράσεις του Δικτύου της «Πρωτοβουλίας ‘Ψ’», που σκοπό έχουν να δώσουν ‘φωνή’ στους ψυχικά πάσχοντες, απέναντι στην όποια κακομεταχείριση και/ή απόρριψή τους από το κυρίαρχο ψυχιατρικό και κοινωνικό σύστημα ως πολιτών με πλήρη δικαιώματα. Σε ριζική αντιδιαστολή με τους γνήσιους απόγονους του Χίτλερ χρυσαυγίτες, που έχουν ταχθεί ανοιχτά υπέρ της «στείρωσης και ευθανασίας» των ψυχικά πασχόντων (βλ. Ματθαιόπουλος : «δεν πρέπει να αναπαράγονται οι ψυχικά ασθενείς» και πολλά άλλα).
Γι΄ αυτό, δεν προκαλεί καμιά έκπληξη, το αντίθετο μάλιστα, η περιχαρής δήλωση της γνωστής και μη εξαιρετέας Θέμιδος Σκορδέλη («Συναγωνιστές μου σας ευχαριστώ από καρδιάς για την Κουνιάκη»), η οποία πρόσφατα καταδικάστηκε για το  μαχαίρωμα Αφγανού μετανάστη, πριν 6 χρόνια, σε μια δίκη όπου πολιτική αγωγή ήταν η Ευγενία Κουνιάκη. Αυτό που παρέλειψε, φυσικά, να πει η Σκορδέλη ήταν ότι η καθυστέρηση εκδίκασης της υπόθεσης οφειλόταν στα διαδοχικά πιστοποιητικά που προσκόμιζε, ότι πάσχει από «κατάθλιψη», τα οποία της προμήθευε ο γνωστός χρυσαυγίτης ψυχίατρος του ΨΝΑ.
Η «Πρωτοβουλία ‘Ψ’» εκφράζει την αμέριστη συμπαράστασή της στην Ευγενία Κουνιάκη και απαιτεί την άμεση σύλληψη και παραδειγματική τιμωρία αυτών που την τραυμάτισαν, αλλά και αυτών  που έδωσαν  εντολή για να γίνει η επίθεση.

3/11/17

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Εκπαιδευτική συνάντηση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, Παρασκευή, 10/11/17, 19.00, στο χώρο του Hearing Voices Αθήνας, Τροίας 44



Εκπαιδευτική συνάντηση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, Παρασκευή, 10/11/17, 19.00, στο χώρο του Hearing Voices Αθήνας, Τροίας 44


Οι κατασταλτικές πρακτικές της ψυχιατρικής : μηχανική καθήλωση,  χημική καθήλωση, απομόνωση κλπ.

 
Εισηγητικές παρεμβάσεις θα γίνουν από
Κ. Χατζή, Μανώλη, Γ. Αλεξάκη, Θ. Μεγαλοοικονόμου
 
 
 
 
 
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ









Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Εκπαιδευτικές συναντήσεις της Πρωτοβουλίας «Ψ» 2017-18: Οι θεματικές


Το πρόγραμμα των εκπαιδευτικών συναντήσεων για την περίοδο 2017-2018,  μετά τη συνάντηση της περασμένης Παρασκευής, διαμορφώθηκε ως εξής:



Εκπαιδευτικές συναντήσεις της Πρωτοβουλίας «Ψ» 2017-18

  1. Οι κατασταλτικές πρακτικές της ψυχιατρικής, μηχανική/χημική καθήλωση, απομόνωση κλπ.
  2. Εργασία και Ψυχική Υγεία.
  3. Σχετικά με την «ταυτότητα φύλου».
  4. Ιστορία και εμπειρίες κοινοτικών προσεγγίσεων στην μεταπολεμική περίοδο. Κοινοτικά βασισμένα μοντέλα σε διάφορες χώρες (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία) στα πλαίσια του κοινωνικού κράτους στο έδαφος του μεταπολεμικού κεϋνσιανισμού και/ή των κοινωνικών κινημάτων. Η ελληνική περίπτωση.
  5. Για ποιο σύστημα υπηρεσιών και για ποια ψυχιατρική παλεύουμε. Τι σημαίνει, έμπρακτα και όχι στα λόγια, Αποϊδρυματοποίηση, Ψυχοκοινωνική Αποκατάσταση και Κοινοτικά βασισμένο Σύστημα Ψυχικής Υγείας. Δημόσιο, ιδιωτικό, ΜΚΟ.
  6. Σκέψεις για έναν εναλλακτικό επαγγελματικό ρόλο (ψυχιάτρου, ψυχολόγου, νοσηλευτή/τριας, κοινωνικού λειτουργού κλπ)
  7. Σκέψεις, εμπειρίες, διαδρομές γύρω από τη σχέση της μορφής (συμπτώματα, ‘σημεία’, που βλέπει ο ‘ειδικός’) και του περιεχομένου (βίωμα, εμπειρία) της ψυχικής οδύνης, που βιώνει το υποκείμενο.
  8. Η ψυχική υγεία των προσφύγων/μεταναστών και η ανάγκη για μια διαπολιτισμική ψυχιατρική.
  9. Σχετικά με την ακούσια νοσηλεία. Νομοθεσία, πρακτικές εφαρμογής της, τα υψηλά ποσοστά της.
  10. Οι καταστάσεις κρίσης και η αντιμετώπισή τους. Διεθνείς εμπειρίες.
  11. Ψυχοφάρμακα. Ο ρόλος της φαρμακοβιομηχανίας (ακόμα και στη συγκρότηση/ κατασκευή της ίδιας της ψυχικής αρρώστιας) και η ανάθεση στον ψυχίατρο του ρόλου του διαμεσολαβητή.
  12. Τα κινήματα (ατόμων με εμπειρία, οικογενειών, κοινωνικών) στην ψυχική υγεία.

    Θ ακολουθήσει σύντομα η ανακοίνωση για τους ομιλητές της πρώτης συνάντησης. 




    ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ



     


Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

Κατασκευάζοντας τον επικίνδυνο ασθενή




Υπάρχουν μικρές ιστορίες που εκτυλίσσονται μαζί με τις μεγάλες, ιστορίες που περνάνε στα κρυφά ή τις σκεπάζει η σιωπή μπροστά στον εκκωφαντικό θόρυβο των μεγάλων αφηγήσεων. Κι όμως οι μεν δεν μπορούν να ειδωθούν ξέχωρα από τις δε. Την τελευταία οκταετία ο ψυχιατρικός θεσμός συνιστά έναν από τους κατεξοχήν τόπους όπου χιλιάδες μικρές αφηγήσεις αντανακλούν την ευρύτερη κυρίαρχη αφήγηση, αυτή της βαθιάς οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Επιλέγοντας μια ιστορία από τις χιλιάδες θα επιδιώξουμε να διερευνήσουμε τη “σειρά συμβάντων της καριέρας ενός ασθενή”, να παρουσιάσουμε γεγονότα που αναδεικνύουν πώς προοδευτικά ένα πρόσωπο που χρειάζεται κάποιου τύπου βοήθεια, ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζεται αρχικά ως ένα υποκείμενο το οποίο ο ψυχίατρος έχει αποστολή να θεραπεύσει μετασχηματίζεται και προσαρμόζεται σε μια κατάσταση ως “αντικείμενο της βίας”.

Ο Δ. νοσηλεύεται από το 2010 στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής έχοντας με βάση το άρθρο 69 του ποινικού κώδικα κριθεί ως ακαταλόγιστος για το θάνατο του θείου του. Από την ηλικία των τριών ετών έχει διαγνωστεί με κροταφική επιληψία και θεωρείται “φαρμακοεξαρτημένος”. Στο σπίτι από την παιδική του ηλικία υπάρχουν στιγμές έντασης και διαπληκτισμών. Ο Δ. περιγράφεται από τους γονείς του ως ένα απρόβλεπτο παιδί που κάποιες φορές συγκρούεται μαζί τους “όπως όλα τα παιδιά”. Η επιθετικότητά του περιορίζεται προς τα μέλη του στενού οικογενειακού του κύκλου με εκρήξεις θυμού και σπανιότερα βίας. Οι περιστασιακές του φυγές δε συνοδεύονται από επεισόδια βίας.

Η νοσηλεία του ξεκινάει σε ένα τμήμα του Ψ.ΝΑ χωρίς η παραμονή του σε αυτό να διαφοροποιείται από τους υπόλοιπους ασθενείς που νοσηλεύονται με βάση το άρθρο 69 και διάγει μια μάλλον “φυσιολογική” νοσηλεία, κατά τη διάρκεια της οποίας συμπεριλαμβάνονται και έξοδοι από το Ψ.Ν.Α. για το σπίτι του. Προοδευτικά για λόγους που δε γνωρίζουμε αν ποτέ διερευνήθηκαν επαρκώς ξεκινάει μια αντιπαράθεση μεταξύ γονιών και μέρους του προσωπικού του νοσοκομείου. Από τη μια καταγγελίες για βία προς τον γιο και απαξιωτική συμπεριφορά από τους γιατρούς και από την άλλη διαμαρτυρίες για ελλιπή συνεργασία. Μέσα σε αυτό το σκηνικό ο Δ. εμφανίζεται όλο και πιο εκνευρισμένος, όλο και πιο “απρόβλεπτος”. Παρ' όλα αυτά συνεχίζει να βγαίνει έξω μόνος του και σε καμία έξοδό του δεν αναφέρεται βίαιο συμβάν. Συμμετέχει σε εργοθεραπευτικές συνεδρίες και διατηρεί μια καλή σχέση με τη θεράπουσα ψυχίατρο. Μια μέρα βρίσκεται από τους γονείς του χτυπημένος ενώ το προσωπικό ισχυρίζεται ότι “τα έκανε μόνος του”. Μπαίνει σε απομόνωση σε ένα δωμάτιο όπου του παρέχονται κάποιες υποτυπώδεις ανέσεις. Συχνά περιορίζεται στο κρεβάτι του (μηχανική καθήλωση με ιμάντες). Παράλληλα, σε μια αδιανόητη κίνηση δύο ψυχίατροι ζητούν τον εγκλεισμό των γονέων σε ψυχιατρική κλινική. Πράγματι το Νοέμβριο του 2013 οι γονείς του μεταφέρονται συνοδεία περιπολικών για ψυχιατρική εκτίμηση με το ερώτημα αν χρήζουν νοσηλείας και κρίνεται ότι δε συντρέχει τέτοιος λόγος.

Προοδευτικά γύρω από τον Δ. η ιδρυματική λογική ξεδιπλώνει την απόλυτη ισχύ της. Η όποια ευελιξία απαιτείται στη συνάντηση με το λεγόμενο “δύσκολο περιστατικό” εκμηδενίζεται. Οι απαντήσεις δίνονται μηχανικά σχεδόν αυτοματοποιημένα. Το ψυχιατρείο αναγάγεται σε ένα χώρο τεράστιας αντιπαράθεσης. Κάθε συμβάν διαβάζεται μονόδρομα, αποδιδόμενο ευθέως σε ψυχοπαθολογικά μοτίβα άλλοτε του ασθενούς και άλλοτε της οικογένειάς του, η οποία και αυτή με τη σειρά της θα αντιδράσει δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο όπου είναι αδύνατο να διακριθεί μια αρχή, ίσως γιατί απλούστατα δεν υπάρχει. Ο κύκλος της βίας είναι έτοιμος να πυροδοτηθεί ανά πάσα στιγμή. Αρκεί ένα τυχαίο συμβάν, μια ασυνήθης κατάσταση που κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες θα πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις. Κι αυτό το τυχαίο συμβάν δεν ήταν άλλο από τη φωτιά που ξέσπασε στο Ψ.Ν.Α. και οδήγησε στο φρικτό θάνατο τριών ανθρώπων από ασφυξία, όλων δεμένων στα κρεβάτια τους, γιατί προφανώς ανήκαν στην κατηγορία των “δύσκολων περιστατικών”. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτοί οι τρεις θάνατοι έρχονται να προστεθούν σε μια αλυσίδα θανάτων: έξι θάνατοι νοσηλευομένων στο Δαφνί από τον Ιούνιο του 2014 μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2015. Σε μια μόλις χρονιά το ψυχιατρικό κατάστημα «μέτρησε» μια αυτοκτονία, μια ανθρωποκτονία σε βάρος δεμένου ασθενούς από άλλο ασθενή, τον τριπλό θάνατο από την πυρκαγιά, αλλά και έναν θάνατο ασθενούς που αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, εν συνεχεία το έσκασε και βρέθηκε τελικά νεκρός έξω από το ψυχιατρείο. Τα περιστατικά αυτά σε συνδυασμό «με τις επανειλημμένες καταγγελίες προς την Ειδική Επιτροπή του Υπουργείου Υγείας για παραβίαση των δικαιωμάτων των νοσηλευομένων δικαιούται να υποστηριχθεί ότι το ΨΝΑ ως οργανισμός βρίσκεται σε κρίση», αναφέρει η έκθεση της, σε γενικές γραμμές άχρωμης, Ειδικής Επιτροπής Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές.

Προοδευτικά το όλο σκηνικό θυμίζει σύγκρουση, όπου ο καθένας χρησιμοποιεί όσα όπλα έχει διαθέσιμα: εισαγγελικές εντολές, εξώδικα, μηνύσεις και τιμωρητικά μέτρα όλα σε ένα γαϊτανάκι αναζήτησης και απόδοσης ευθυνών. Πιθανότατα ωθούμενη από την κατακραυγή για τους θανάτους η Διοίκηση του νοσοκομείου σπεύδει να πάρει θέση στην αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε γονείς και μέρος του προσωπικού. Τα όποια θεραπευτικά πλάνα προοδευτικά μετασχηματίζονται σε φυλακτικά μέτρα επιτήρησης και περιορισμού. Στον Δ. επιβάλλονται περιοριστικά μέτρα. Χωρίς καμιά προοπτική, χωρίς κανένα πλάνο ο εγκλεισμός του Δ. εντείνεται. Παραμένει επί πάνω από δύο χρόνια σε απομόνωση, χωρίς καμιά δραστηριότητα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης παρά το γεγονός ότι ο θεράπων ιατρός του θεωρεί την κλινική του κατάσταση του σχετικά σταθεροποιημένη. Αναφορές μιλάνε για απόπειρες αυτοκτονίας και αυτοκαταστροφής.

Ο πατέρας καταγγέλλει: «Τον έχουν σε πλήρη και παρατεταμένη απομόνωση επί 9μηνου περίπου, σε μπουντρούμι ολίγων τετραγωνικών μέτρων, χωρίς παράθυρο, με καγκελωτό φεγγίτη με σήτα, σιδερένια πόρτα με καγκελωτό παραθυράκι ολίγων εκατοστών. Του έχουν στερήσει όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα του. Κάποιοι από αυτούς τον εξύβριζαν χυδαιότατα, τον απειλούσαν, τον χτυπούσαν αλύπητα με χέρια και πόδια στο σώμα και το χειρουργημένο κεφάλι του, τον έσερναν στο δάπεδο σαν αρνί σε σφαγείο, τον δέσμευαν στην κλίνη του και στα 4 άκρα. Ο γιος μου μόνος προσπαθούσε απεγνωσμένα αμυνόμενος να διαφύγει για να μην υποστεί τα βασανιστικά μαρτύρια των παρατεταμένων απομονώσεων, πολυήμερων δεσμεύσεων επί κλίνης στα 4 άκρα, σε μια περίπτωση τραυματισμένος στο κεφάλι για 11 συνεχόμενες ημέρες από τον νοσηλευτή Ν.Κ κατόπιν εντολής της Διευθύντριας Ψυχιατρικής Ε.Μ, αφαίρεσης όλων ανθρωπίνων δικαιωμάτων του”.

Προφανώς λοιπόν και δεν παρέχεται κανένα εξατομικευμένο θεραπευτικό πρόγραμμα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης και η μόνη θεραπεία του είναι φαρμακευτική. Παράλληλα η Διοίκηση προτιμά να παίξει το ρόλο της απαντώντας με εξώδικα προς του γονείς για τη μη τήρηση του επισκεπτηρίου, για τη μη συνεργασία τους κοκ. Αντί να αποτελέσει το θεματοφύλακα των κατοχυρωμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Δ. και της λειτουργίας μιας πολυκλαδικής θεραπευτικής ομάδας, με στόχο μια παρέμβαση όχι προς αλλά μαζί με τον άμεσα ενδιαφερόμενο και τους γονείς, προσλαμβάνει ειδικό φυλακτικό προσωπικό (security). Όμως θα επισημάνουμε και πάλι πως κανένα εξατομικευμένο θεραπευτικό πρόγραμμα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης δεν μπορεί να είναι πλάνο φύλαξης. Αν στο νόημα της φύλαξης εμπεριέχεται επιτήρηση και όχι φροντίδα, νοιάξιμο και άνοιγμα σε μια διεργασία χειραφέτησης, το Ψ.Ν.Α θα παραμένει ένας όλο και πιο κατασταλτικός οργανισμός. Γιατί θα συμφωνήσουμε ότι υπάρχει ανάγκη φύλαξης: όχι όμως με το νόημα της επιτήρησης και του ελέγχου του Δ. αλλά δια-φύλαξης της ανθρωπιάς και της χειραφετητικής διαδικασίας τόσο για το Δ. όσο και για όλους τους εμπλεκόμενους.

Για άλλη μια φορά όλοι μιλάνε για τον “επικίνδυνο” Δ.. Αγνοώντας τις δεκάδες φωτιές που ανάβουν στο Ψ.Ν.Α. κάθε χρόνο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους (πχ από ξεχασμένα τσιγάρα σε στρώματα κρεβατιών), απαλείφοντας κάθε δυνατότητα να διαβαστούν τα πολλαπλά επίπεδα του “τυχαίου συμβάντος”, Σωματείο εργαζομένων, ψυχίατροι και Διοίκηση αναγάγουν για άλλη μια φορά τη συζήτηση στο πρόσωπο του ασθενούς και την “επικινδυνότητα”. 

Πώς όμως μπορεί κανείς να μιλήσει για την κρίση, τη δυσκολία, την “ακραία” συμπεριφορά ενός ανθρώπου αν δε μιλήσει παράλληλα για την κρίση, τη δυσκολία και την “ακραία” συμπεριφορά του συστήματος που το εμπεριέχει; Πώς είναι δυνατό να αναπτυχθεί οποιαδήποτε θεραπευτική σχέση όταν η βία κυριαρχεί, η διάχυτη επιθετικότητα μετασχηματίζεται σε μέτρα επιτήρησης κι όταν οι θεράποντες ιατροί ζητούν τον εγκλεισμό των γονέων του ασθενή; Πώς είναι δυνατόν ένα σύστημα να είναι θεραπευτικό όταν δεν μπορεί να ακούσει τη δυσκολία παρά απαντά με θυμό και βία; Πώς μια συμπεριφορά που στο σπίτι ήταν επιθετική και απρόβλεπτη αλλά διαχειρίσιμη καταλήγει επικίνδυνη και τελικά μη διαχειρίσιμη με τον ασθενή να παραμένει για μεγάλο διάστημα δεμένος στο κρεβάτι του; Παίζει ρόλο για αυτή την κατάληξη το ιδρυματικό και φυλακτικό περιβάλλον και η απουσία στοιχειώδους εκπαίδευσης αποκλιμάκωσης των κρίσεων και μη βίαιης επικοινωνίας; Μήπως αν δεν υπήρχε η διάδραση με την οικογένεια ο Δ δεν θα είχε αναχθεί σε "επικίνδυνο", καθώς θα είχαν εφαρμοστεί πάνω του, και δια βίου, οι συνήθεις κατασταλτικές πρακτικές χωρίς κανένας να διαμαρτύρεται και να τις αμφισβητεί;

Ούτε οι ψυχίατροι ούτε το περιβάλλον του μπορεί να θεωρηθούν υπεύθυνοι για την “επικινδυνότητα”. Η μόνη ευθύνη που αναγνωρίζεται είναι αυτή του ασθενούς και της ασθένειας του που δοκιμάζει τα όρια των βιολογικών και κατασταλτικών δυνατοτήτων του συστήματος καθώς η αρρώστια δε τιθασεύεται, δε δαμάζεται και ο άρρωστος δε συνεργάζεται. Βαθμιαία ένα πρόσωπο που μπορούσε να ζει σε μια γειτονιά με τις όποιες ιδιαίτερες ανάγκες και δυσκολίες αντιμετώπιζε, μεταμορφώνεται σε ένα τέρας: «Εγώ προσωπικά τον φοβάμαι και αύριο που εφημερεύω το σκέφτομαι με τρόμο», αναφέρει η Σ.Χ. ψυχίατρος. Κι είναι αυτός ο φόβος που χτίζει προοδευτικά τον ένα τοίχο μετά τον άλλο, που αντικαθιστά την “ευθύνη για” με την “ευθύνη σε».

Γνωρίζουμε ότι το ψυχιατρείο, από καταβολής του τόπος εγκλεισμού και αποσιώπησης, αποτέλεσε και αποτελεί ένα χώρο εκμηδένισης του νοήματος, μια “no man's land”, ένα χώρο που εξωθήθηκε ο “Άλλος”, ο ξένος, αυτός που αποκλίνει προκειμένου να διαφυλαχτεί η κοινωνική τάξη και ασφάλεια, καθώς οι όποιες θεραπευτικές προεκτάσεις που ενδεχομένως το προσωπικό ενστερνίζεται ή επιδιώκει αλλοιώνονται και εκμηδενίζονται μπροστά στη θεσμικό του χαρακτήρα, που περιλαμβάνει τη δυνατότητα περιχαράκωσης σε κλειστούς χώρους και την εφαρμογή ειδικών καθεστώτων. Για εμάς είναι σαφές πως τα όσα εκτυλίσσονται εντός των τοίχων του ιδρύματος απηχούν τις αντιφάσεις και τα όρια ενός συστήματος που δεν μπορεί να διαγνώσει παρά μόνο ψυχιατρικές ετικέτες , διερευνώντας και παράλληλα κατασκευάζοντας “επικίνδυνους” ασθενείς καθώς η θεραπευτική συνάντηση είναι αδύνατο να επιτευχθεί αν δεν αρθούν τα δεσμά που δένουν εργαζόμενους και κυρίως ασθενείς (τους τελευταίους και με μηχανικά δεσμά) σε μια λογική “τεχνικής βίας”. Φαίνεται όμως πως κατασκευάζοντας «επικίνδυνους ασθενείς» κατασκευάζεται και ο χώρος για τη δημιουργία νέων κατασταλτικών θεσμών, ειδικών χώρων αποκλεισμού και επιτήρησης, θεσμών που στο πνεύμα της εποχής συγκροτούν απαντήσεις ελέγχου και όχι ελευθερίας, εγκλεισμού και όχι χειραφέτησης. Αν θέλουμε να μιλάμε για θεραπεία δεν μπορούμε να μιλάμε παρά για ελευθερία που θα προασπίζει τα δικαιώματα κάθε ανθρώπου που έχει βρεθεί σε ψυχική δυσφορία, δηλαδή εν δυνάμει του καθενός από εμάς.



25/10/2017












Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Επόμενη συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία»: Παρασκευή, 20/10/17, στις 19.00

 
Η επόμενη συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία»,  θα γίνει την Παρασκευή, 20/10/17, στις 19.00, στον χώρο του «Δικτύου Hearinig Voices», Τροίας  44 (κοντά στην πλ. Βικτωρίας).

Μεταξύ των θεμάτων που θα συζητηθούν θα είναι οι εκπαιδευτικές συναντήσεις της "Πρωτοβουλίας" (οι θεματικές γύρω από τις οποίες θα κινηθούν φέτος και οι τρόποι οργάνωσης και διεξαγωγής τους), οι τρέχουσες εξελίξεις στον χώρο της Ψυχικής Υγείας, τα αιτήματα προς το "Δίκτυο 'Ψ'-Για τα Δικαιώματα" (και σχετικά μ' αυτό ζητήματα) , καθώς και ό,τι ακόμη προκύψει.


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Η απεξάρτηση στο στόχαστρο: Σχετικά με την τρομοκρατική παρέμβαση της ομάδα «ΔΙΑΣ» στο 18 ΆΝΩ



Καταγγελία για το πρωτοφανές "ενδιαφέρον" της ομάδας "ΔΙΑΣ", που την Παρασκευή 22/09/2017, και ώρα 15:00 έως 17:30 απέκλεισε την είσοδο της Κοινωνικής Επανένταξης του προγράμματος "18 Άνω", με  5-6 αστυνομικούς, έκανε η Θεραπευτική του Ομάδα κι ακολούθησε το κάτωθι δελτίο τύπου του "Σωματείου Υποστήριξης του Επιστημονικού και Κοινωνικού Έργου του 18 Άνω", που υπογράφεται απ' την Πρόεδρό του, κυρία Κατερίνα Μάτσα, τ. Διευθύντρια της Μονάδας: 


             

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ

ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ 18 ΑΝΩ

                                                                      
                                                                      Αθήνα 23.09.2017  

 
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
 
Η ΟΜΑΔΑ «ΔΙΑΣ» ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ ΤΟ 18 ΑΝΩ
Η ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ
 
    Την Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου 2017 από τις 3.00 μέχρι τις 5.30 το απόγευμα 5-6 άνδρες της ομάδας «ΔΙΑΣ» βρίσκονταν στην πόρτα της Κοινωνικής Επανένταξης του 18άνω, Χανίων 4, Κυψέλη, για να κάνουν έλεγχο σε θεραπευτές και θεραπευόμενους που έμπαιναν στη θεραπευτική δομή. Στη διαμαρτυρία θεραπεύτριας της δομής που ζήτησε εξηγήσεις, αυτοί απάντησαν με σκαιό τρόπο, διαμορφώνοντας ένα απαράδεκτο κλίμα τρομοκρατίας των θεραπευόμενων. To είδος των ερωτήσεων που έθεταν και ο τρόπος τους κατέλυαν κάθε έννοια απόρρητου, καταστρέφοντας την ίδια τη θεραπευτική διαδικασία, στο πιο λεπτό της σημείο, την επανένταξη.
   Καταγγέλλουμε αυτήν την ενέργεια της αστυνομίας, την επιχείρηση τρομοκράτησης των εξαρτημένων ατόμων, που δίνουν τη μάχη της απεξάρτησής τους.
    Η ομάδα «ΔΙΑΣ», που έχει στο ενεργητικό της άγριες επιθέσεις σε διαδηλώσεις και αγωνιστές, έκανε τώρα στόχο της τη μεγαλύτερη μονάδα απεξάρτησης του ΕΣΥ, χτυπώντας στην πράξη το ίδιο το δικαίωμα στην απεξάρτηση.
   Το Υπουργείο Υγείας έχει τεράστια ευθύνη να διασφαλίσει το σεβασμό στην ανεξάρτητη λειτουργία του θεραπευτικού προγράμματος, μακριά από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους.
    Τι κάνει όμως για να εξασφαλίσει αυτή τη λειτουργία ;
    Τι κάνει για να μην οδηγούνται στη φυλακή μέλη της κοινωνικής επανένταξης που έχουν δικαστικές εκκρεμότητες;
    Τι κάνει για να στηρίξει σε όλα τα επίπεδα τα προγράμματα απεξάρτησης και ιδιαίτερα το 18 άνω;
   Το Σωματείο Υποστήριξης του Έργου του 18 άνω καταγγέλλει την ομάδα «ΔΙΑΣ» και τις τρομοκρατικές της ενέργειες. Καταγγέλλει την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και απαιτεί εξηγήσεις που πρέπει να δοθούν σ’ όλο το λαό, που βλέπει τα παιδιά του να πεθαίνουν από τα ναρκωτικά και την ίδια στιγμή το ίδιο το κράτος με τους μηχανισμούς του να ναρκοθετεί τα θεραπευτικά προγράμματα και τη λειτουργία τους.
    Καλούμε την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας να πάρει θέση.
   Η ιστορία του 18άνω είναι μια ιστορία αγώνων για τη δημιουργία κοινωνικού κινήματος για την αντιμετώπιση της εξάρτησης σαν κοινωνικό φαινόμενο κρίσης. Αυτό το κοινωνικό κίνημα καλείται για άλλη μια φορά να ορθώσει το ανάστημά του. 
 
 
 
Για το Δ.Σ. του Σωματείου
Η Πρόεδρος
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΤΣΑ
τ. ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΜΟΝΑΔΑΣ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ 18ΑΝΩ
 
 
 
 
 
Με την σοβαρότατη αυτή καταγγελία, ασχολήθηκε χτες και "Η Εφημερίδα των Συντακτών" κι η δημοσιογράφος Ντάνι Βέργου, υπογράφει το ακόλουθο άρθρο


Η ομάδα «Δίας» μάς τρομοκρατεί

 

Για ξεκάθαρη άσκηση τρομοκρατίας των εξαρτημένων ατόμων καταγγέλλει την ομάδα «Δίας» και την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη η θεραπευτική ομάδα του τμήματος Κοινωνικής Επανένταξης του «18 Ανω».

Σύμφωνα με την καταγγελία θεραπευτών του, 5-6 άνδρες της ομάδας «Δίας», επί δυόμισι ώρες την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα βρίσκονταν στην πόρτα της Κοινωνικής Επανένταξης του «18 Ανω», στην Κυψέλη για να κάνουν έλεγχο σε θεραπευτές και θεραπευόμενους που έμπαιναν στη θεραπευτική δομή. Στη διαμαρτυρία θεραπεύτριας της δομής που ζήτησε εξηγήσεις, οι άνδρες της «Δίας» απάντησαν με σκαιό τρόπο, διαμορφώνοντας ένα απαράδεκτο κλίμα τρομοκρατίας των θεραπευόμενων.

«To είδος των ερωτήσεων που έθεταν και ο τρόπος τους κατέλυαν κάθε έννοια απόρρητου, καταστρέφοντας την ίδια τη θεραπευτική διαδικασία, στο πιο λεπτό της σημείο, την επανένταξη», επισημαίνει η Κατερίνα Μάτσα, πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης του Επιστημονικού και Κοινωνικού Εργου του «18 Ανω» και τέως διευθύντρια της Μονάδας Απεξάρτησης «18 Ανω».

«Καταγγέλλουμε -τονίζει- αυτήν την ενέργεια της αστυνομίας, την επιχείρηση τρομοκράτησης των εξαρτημένων ατόμων, που δίνουν τη μάχη της απεξάρτησής τους, και την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και απαιτούμε εξηγήσεις που πρέπει να δοθούν σ’ όλο τον λαό που βλέπει τα παιδιά του να πεθαίνουν από τα ναρκωτικά και την ίδια στιγμή το ίδιο το κράτος με τους μηχανισμούς του να ναρκοθετεί τα θεραπευτικά προγράμματα και τη λειτουργία τους».

Σημειώνεται ότι οι θεραπευόμενοι του πλαισίου προσέρχονται καθημερινά για να συμμετάσχουν σε ψυχοθεραπευτικές και ψυχοεκπαιδευτικές δραστηριότητες. Οπως περιγράφουν οι θεραπευτές, «την Παρασκευή 22/09/2017, και ώρα 15.00 έως 17.30 η είσοδος της Κοινωνικής Επανένταξης ήταν αποκλεισμένη από τουλάχιστον πέντε μοτοσικλέτες της ομάδας “Δίας” και τουλάχιστον έξι αστυνομικούς. Κατά την είσοδο και έξοδο των θεραπευομένων ασκούνταν έλεγχος σωματικός και λεκτικός με ειρωνικό ύφος και απειλητική διάθεση. Ο έλεγχος συνοδευόταν και με προσωπικές ερωτήσεις πέραν των αρμοδιοτήτων τους».

Η ομάδα «Δίας», λέει η Κατερίνα Μάτσα, «που έχει στο ενεργητικό της άγριες επιθέσεις σε διαδηλώσεις και αγωνιστές, έκανε τώρα στόχο της τη μεγαλύτερη μονάδα απεξάρτησης του Εθνικού Συστήματος Υγείας, χτυπώντας στην πράξη το ίδιο το δικαίωμα στην απεξάρτηση».

Η θεραπευτική ομάδα κοινωνικής επανένταξης «18 Ανω» απευθύνεται και στο υπουργείο Υγείας, το οποίο «έχει τεράστια ευθύνη να διασφαλίσει τον σεβασμό στην ανεξάρτητη λειτουργία του θεραπευτικού προγράμματος, μακριά από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους», και ζητά από την Αριστοτέλους να πάρει θέση.

Η πρωτοφανής αυτή ενέργεια των αστυνομικών οργάνων έρχεται σε αντίθεση με το θεραπευτικό έργο και παραβιάζει κατάφωρα το δικαίωμα στην απεξάρτηση και τον αγώνα των θεραπευομένων, σημειώνουν οι θεραπευτές του «18 Ανω». Οι ίδιοι ζητούν από την ηγεσία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και τους δημόσιους λειτουργούς της Αστυνομίας να καταδικάσουν τέτοιου είδους πρακτικές κατάχρησης εξουσίας».

Το υπουργείο Υγείας

 

«Εάν όντως συνέβησαν τα πράγματα έτσι, τότε έχουμε πρόβλημα», τόνισε μιλώντας στην «Εφ.Συν.» ο Σταμάτης Βαρδαρός, αναπληρωτής γενικός γραμματέας του υπουργείου Υγείας, και αποσαφήνισε ότι θα διερευνήσει το περιστατικό άμεσα.

«Βασικός όρος των προγραμμάτων απεξάρτησης είναι η εμπιστευτικότητα και η προστασία των στοιχείων και κατ' επέκταση της προσωπικότητας των ατόμων που μπαίνουν σε διαδικασία απεξάρτησης. Αρα μία τέτοια πρακτική είναι και πρωτοφανής -προσωπικά δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου αντίστοιχο περιστατικό, δηλαδή έξω από δομή απεξάρτησης να έχει μπλόκο- και περιττή. Τόσο οι άνθρωποι που συμμετέχουν στα προγράμματα, όσο και το προσωπικό των δομών ξέρουν πολύ καλά ότι αυτή η ίδια η διαδικασία είναι εκείνη που τους προστατεύει και κατ' επέκταση προστατεύει και το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Αρα συμφωνώντας απόλυτα με την ανακοίνωση της δομής, δεν χρειάζονται προστασία τα προγράμματα αυτά αλλά στήριξη».

! Προς την έκδοση διαταγής για την πραγματοποίηση ερευνών ώστε να εντοπιστούν οι τυχόν υπαίτιοι βρίσκονταν από χθες οι αστυνομικές αρχές, από τη στιγμή που τέθηκε υπόψη τους η καταγγελία των υπευθύνων του θεραπευτικού κέντρου «18 Ανω» και, όπως ανέφεραν στην «Εφ.Συν.» ανώτεροι αξιωματικοί, εφόσον διαπιστωθεί η αλήθεια των καταγγελλομένων, τότε θα επιβληθούν κυρώσεις

 

 

 







Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Επόμενη συνάντηση της "Πρωτοβουλίας", στις 29/9/17, ώρα 19.00


Η επόμενη συνάντηση της "Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία", η πρώτη μετά το φετεινό καλοκαίρι, θα γίνει την Παρασκευή, 29/9/17, στις 19.00, στον χώρο του "Δικτύου Hearinig Voices", Τροίας  44 (κοντά στην πλ. Βικτωρίας).

 
Υπάρχουν προς συζήτηση πολλά ζητήματα που προέκυψαν από αιτήματα, μέσα στο καλοκαίρι, προς το "Δίκτυο 'Ψ' για τα Δικαιώματα στην Ψυχική Υγεία".

 
Επίσης, οι τρέχουσες εξελίξεις, καθώς και μια πρώτη συζήτηση για διάφορες δράσεις της "Πρωτοβουλίας".
 
 


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ