Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

Επόμενη συνάντηση της Πρωτοβουλίας 'Ψ: Παρασκευή 26/10/18, στις 19.00


Καλούμε όλους και όλες στην επόμενη συνάντηση της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία, την Παρασκευή, 26/10/18, ώρα 19.00, στο χώρο του σωματείου 18Ανω, στο οδό Μπόταση 11* (1ος όροφος).

 

Μεταξύ των θεμάτων που θα συζητηθούν : 


-Η οριστικοποίηση/οργάνωση των θεματικών για τις εκπαιδευτικές συναντήσεις της Πρωτοβουλίας 'Ψ' (που ξεκινούν από 14/11/18).

-Διάφορα οργανωτικά ζητήματα της Πρωτοβουλίας 'Ψ'.

-Ενημέρωση/συζήτηση για διάφορες εξελίξεις στο χώρο της Ψυχικής Υγείας.

-Ζητήματα του Δικτύου 'Ψ' για τα Δικαιώματα.

-και ό,τι άλλο προκύψει.



*Είναι ο δρόμος που αρχίζει από πλατεία Κάνιγγος και τελειώνει στην οδό Στουρνάρη.
Το ν. 11 είναι κοντά στην οδό Στουρνάρη.
Είναι, επίσης, η τρίτη παράλληλη της Πατησίων προς τα πάνω, μετά τις οδούς Κάνιγγος και Τζωρτζ.



ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

 


Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

"ΟΙ ΚΗΠΟΙ ΤΟΥ ΑΒΕΛ" - Ντοκιμαντέρ με ελληνικούς υπότιτλους





"ΟΙ ΚΗΠΟΙ ΤΟΥ ΑΒΕΛ" - Ντοκιμαντέρ (1969- Σκηνοθεσία: Σ. Ζάβολι , παραγωγής της Ιταλικής τηλεόρασης που μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ) με θέμα το κίνημα της Ιταλικής Δημοκρατικής Ψυχιατρικής κι ειδικότερα την αλλαγή που συντελέστηκε αρχικά στο ψυχιατρείο της Γκορίτσια (Β. Ιταλία) από ομάδα θεραπευτών με επικεφαλής τον Φράνκο Μπαζάλια στις αρχές της δεκαετίας του '60.


Η παρέμβαση στο ψυχιατρείο της Γκορίτσια ήταν η πρώτη εμπειρία προς την κατεύθυνση κατάργησης των ψυχιατρείων και αντικατάστασης τους από ένα ολοκληρωμένο δίκτυο υπηρεσιών ψυχικής υγείας στην κοινότητα. 

 

Αργότερα , μετά το κλείσιμο και του ψυχιατρείου της Τεργέστης, το 1978, ψηφίστηκε στην Ιταλία ο νόμος 180/78 για την ψυχική υγεία. 


Με το νόμο αυτό θεσπίστηκε ένα ριζικά εναλλακτικό σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας (χωρίς ψυχιατρεία) με επίκεντρο τα Κέντρα Ψυχικής Υγείας.


Το ντοκιμαντέρ "Οι Κήποι του Άβελ" προβλήθηκε πρώτη φορά με ελληνικούς υπότιτλους στην Εκδήλωση για τα 40 χρόνια από το Νόμο Μπαζάλια, που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία στις 5 Οκτώβρη 2018, στην αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (την μετάφραση στα ελληνικά έκανε ο Στ. Γαλάρας, ειδικευόμενος ψυχίατρος).

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 

 

 

 



Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

ΑΝΑΠΟΛΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΡΙΑΝΤΑΧΡΟΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΨΥ (ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ)






Ανάμεσα στην πληθώρα των επετειακών εκδηλώσεων με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Ψυχικής Υγείας, αυτή τη μια και μόνη μέρα που όλοι οι κατεστημένοι θεσμικοί φορείς τη «θυμούνται» για να την ξεχνάνε τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου, έχουμε και αυτή για τα 30χρονα μιας ΜΚΟ, της ΕΠΑΨΥ, στο Μέγαρο Μουσικής (!) και με συναυλία κλασικής μουσικής. 

 

Σ΄ ένα μεγαλεπίβολο εγχείρημα αυτοπαρουσίασης, σ΄ ένα χώρο που διάφοροι ποικιλοτρόπως διασυνδεδεμένοι θεσμικοί φορείς χρησιμοποιούν, συχνά στη λογική του θεάματος, αυτού που ο Ντεμπόρ έλεγε ότι «επειδή δεν είναι, γι΄ αυτό του επιτρέπεται να φαίνεται». 

 

Σε μια, λοιπόν, σύντομη συμβολή, για αυτή την τριαντάχρονη διαδρομή, στην καταγραφή αυτού του «είναι που δεν είναι», ας θυμίσουμε κατ΄ αρχήν ότι όλες οι ΜΚΟ ψυχικής υγείας (και όχι μόνο) είναι κρατικοδίαιτες, χρηματοδοτούμενες, δηλαδή, από τον κρατικό κορβανά (και συχνά απευθείας την ΕΕ) για να επιτελούν μια λειτουργία ευθύνης του δημοσίου με όρους ιδιωτικής επιχειρηματικότητας: ιδιωτικές εργασιακές σχέσεις, προϊούσα ιδιωτικοποίηση-και επισφάλεια-της θέσης των ενοίκων εντός των στεγαστικών δομών τους και των όποιων παρεχόμενων υπηρεσιών.

 

Ανατρέχοντας πίσω στα 30 χρόνια, να θυμηθούμε ότι και η ΕΠΑΨΥ έπαιξε, το καλοκαίρι του 1990, κομβικό ρόλο στην παγίωση του σχεδίου των (γνωστών και μη εξαιρετέων) συμβούλων για την Ψυχική Υγεία της τότε ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας για μια δίμηνη παρέμβαση στη Λέρο για την επιλογή των πιο «λειτουργικών» ασθενών. Για να μη μείνει, όπως χαρακτηριστικά δήλωνε τότε, «έξω από τα τραίνο». Και θα θυμούνται, οι πιο παλιοί της εταιρείας, περιστατικά όπως το να προσπαθούν να βάλουν στο καράβι ασθενείς που είχαν επιλέξει για μεταφορά, οι οποίοι αρνούνταν να μπουν και να γίνεται χαμός στο λιμάνι.

 

Κι΄ αργότερα, η πλήρης σύμπλευση με τον Λοβέρδο ως Υπουργό Υγείας και τα σχέδια για πλήρη ιδιωτικοποίηση/προσαρμογή στα μνημόνια της Ψυχικής Υγείας. Ήταν τότε που η ΕΠΑΨΥ πρωτοστάτησε στο εγχείρημα της παρακράτησης των συντάξεων των ασθενών (ενοίκων των στεγαστικών δομών), απολύοντας μάλιστα στέλεχός της (τον Αχ. Βασιλικόπουλο), που είχε αντιδράσει σε αυτές τις πρακτικές.

 

Την ίδια στιγμή, μια άλλη πτυχή των ασκούμενων πρακτικών, ήταν ασθενείς να καταφθάνουν, με εισαγγελική παραγγελία, από τα νησιά των Κυκλάδων στα ψυχιατρεία της Αθήνας, με έγγραφες συστάσεις από την Κινητή Μονάδα, «να μείνει αρκετό διάστημα στο ψυχιατρείο». 

 

Ήταν την ίδια περίοδο που το Δίκτυο Αργώς (συλλογικό όργανο των ΜΚΟ Ψυχικής υγείας), όπου ενεργά συμμετέχει η ΕΠΑΨΥ (ο γραμματέας του Δικτύου είναι ο πρόεδρος της ΕΠΑΨΥ) είχε στείλει, διαμέσου του προέδρου του, επιστολή στον Επίτροπο Κοινωνικών Υποθέσεων της ΕΕ Λάζλο Αντόρ (γνωστό και από το σύμφωνο Αντόρ-Λυκουρέτζου για το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων), στην οποία, μεταξύ άλλων, τόνιζε : «…Αγαπητέ Επίτροπε, όπως είναι παγκοσμίως γνωστό, η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια σοβαρή οικονομική κρίση. Κάτω από αυτό το πλαίσιο όλα τα μέλη του Δικτύου Αργώς θα συμμετάσχουν ενεργά στην Εθνική προσπάθεια για εφαρμογή του τρέχοντος προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την ποιότητα των υπηρεσιών και την συνέχεια της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης» (1 Αυγούστου, 2011). Υποστήριζαν, δηλαδή, πλήρως την εφαρμογή των μνημονίων εκλιπαρώντας για εξαίρεσή τους από τα μέτρα λιτότητας. Πράγματι λίγο αργότερα η ΕΕ, για να διασωθούν οι ιδιωτικού χαρακτήρα ψυχιατρικές δομές, τις χρηματοδότησε, για τρία χρόνια, με ένα κονδύλι 105 εκ ευρώ. Ήταν η πρώτη φορά που συνέβη να επαναχρηματοδοτούνται, με κοινοτικά κονδύλια, δομές οι οποίες είχαν ήδη δημιουργηθεί στη βάση ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

 

Σ΄ ένα περιβάλλον κατακερματισμού, αυτοαναφορικότητας και διαιωνιζόμενης ασυδοσίας γενικά στο χώρο της ψυχικής υγείας, όπου η όποια επιβολή κανόνων στυγνής κοστολόγησης κλπ, των παρεχόμενων υπηρεσιών των ΜΚΟ, οδήγησε, ταυτόχρονα, αφενός, στη μείωση και αφετέρου, στην περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της παροχής τους. 

 

Με τη χρήση κατασταλτικών μέτρων, απαγορεύσεων (εξόδου κλπ), μηχανικών καθηλώσεων, απομονώσεων σε πολλά οικοτροφεία, αλλού εμφανώς και αλλού «αφανώς». 

 

Με τις «επιστροφές ασθενών» στα ψυχιατρεία (σα να ήταν εμπορεύματα που τα επιστρέφουμε για να πάρουμε κάτι «πιο καλό») να έχουν γίνει κανόνας. 

 

Με τις «χρεωκοπίες» διαφόρων ΜΚΟ και αναθέσεις των δομών, που αυτές εγκαταλείπουν, σε άλλες ΜΚΟ-μέχρι και με διαγωνισμούς του τύπου, ποιος θα πάρει αυτό το οικοτροφείο και «πόσα δίνει» γι΄ αυτό. Και με τους ενοίκους στις στεγαστικές δομές έρμαια των πρακτικών αυτών.

 

Και φυσικά, πιο πρόσφατα, στροφή, όπως αυτή που έκανε και η ΕΠΑΨΥ στον τομέα όπου σήμερα ρέει «ζεστό χρήμα» και που αφορά τις ποικίλες επιδερμικές εφαρμογές πρακτικών, πρωτίστως μέσω των ΜΚΟ, μιας, στην ουσία της, άκρως κατασταλτικής διαχείρισης του προσφυγικού.

 

Μια συνεπής, λοιπόν, τριαντάχρονη πορεία που, για το σύστημα, αξίζει το Μέγαρό της. 

 


8/10/18


 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ










Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Επόμενη συνάντηση της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία: Παρασκευή, 12/10/18, ώρα 20.00 μ.μ.




Καλούμε όλους και όλες στην επόμενη συνάντηση της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία, την Παρασκευή, 12/10/18, ώρα 20.00 μ.μ.


Μεταξύ των θεμάτων θα είναι:

-η αποτίμηση της εκδήλωσης για τα 40 χρόνια του νόμου  Μπαζάλια, 

 

-προτάσεις για θεματικές για τις "εκπαιδευτικές" συναντήσεις της Πρωτοβουλίας, 

 

-διάφορα οργανωτικά (οικονομικά κλπ) θέματα της Πρωτοβουλίας, 

 

-διερεύνηση της δυνατότητας για οργάνωση (στα πλαίσια της Πρωτοβουλίας) ομάδας επαγγελματιών ψυχικής υγείας, 

 

-διάφορες ενημερώσεις για τις εξελίξεις στο χώρο της ψυχικής υγείας, που πιθανό να απαιτούν και προγραμματισμό δράσεων (όπως, π.χ. για την ακούσια θεραπεία στην κοινότητα),

 

-ζητήματα του Δικτύου για τα Δικαιώματα 

 

-κλπ.



Η συνάντηση θα γίνει στο χώρο του Σωματείου του 18Ανω, οδός Μπόταση 11*. 

 

*Είναι ο δρόμος που αρχίζει από πλατεία Κάνιγγος και τελειώνει στην οδό Στουρνάρη.
Το ν. 11 είναι κοντά στην οδό Στουρνάρη.
Είναι, επίσης, η τρίτη παράλληλη της Πατησίων προς τα πάνω, μετά τις οδούς Κάνιγγος και Τζωρτζ.

 

 



ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ

 ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

 

 

 




Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Εκδήλωση-συζήτηση: 40 χρόνια από το Νόμο Μπαζάλια και το Κίνημα της Εναλλακτικής Ψυχιατρικής - 5 Οκτωβρίου 2018, στις 19.00 μ.μ., στο χώρο του Σ.Ε.Α.












    Φέτος συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την ψήφιση του νόμου 180/78 στην Ιταλία, του ‘νόμου Μπαζάλια’ όπως έμεινε στην ιστορία, κομβικής σημασίας για την δημιουργία των προϋποθέσεων για το ξεπέρασμα του ψυχιατρείου, προς ένα ριζικά εναλλακτικό σύστημα ψυχικής υγείας, πέρα από τα στερεότυπα της επικινδυνότητας και με ταυτόχρονη την αναγνώριση των ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας ως υποκειμένων με πλήρη δικαιώματα.

     

    Ενός νόμου που έγινε δυνατό να περάσει στη βάση ενός κινήματος (της Δημοκρατικής Ψυχιατρικής) για μια χειραφετητική ψυχιατρική, το οποίο μπόρεσε να ριζώσει πάνω στο έδαφος των κινημάτων κοινωνικής και πολιτικής αμφισβήτησης της περιόδου εκείνης και το οποίο άσκησε, εν συνεχεία, μια ποικιλότροπη διεθνή επιρροή σε κινήματα και εγχειρήματα, μεταξύ άλλων και στην Ελλάδα.


    Δεν είναι για επετειακούς λόγους, αλλά λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης που αντιμετωπίζουμε σήμερα, που είναι, όσο ποτέ πριν, αναγκαίο αυτό που αποκαλούμε «επιστροφή στις ρίζες». Στο πώς έγινε δυνατή η θεσμοθέτηση του νόμου 180/78. Ποιο σύστημα υπηρεσιών, σε συνάρτηση με ποια «κουλτούρα και πρακτική» αμφισβήτησης, τόσο του κυρίαρχου ψυχιατρικού κυκλώματος, όσο και της κυρίαρχης κοινωνικής νόρμας, έκανε δυνατή την ουσιαστική του εφαρμογή μετά την ψήφισή του, τουλάχιστον σε κείνες τις περιπτώσεις όπου το σύνθημα «η ελευθερία είναι θεραπευτική» δεν έμεινε απλή διακήρυξη, αλλά έτυχε έμπρακτης υλοποίησης.

     

     


     

    Μια τέτοια αναδρομή είναι σήμερα όσο ποτέ αναγκαία, όσο περισσότερο οι επικρατούσες πολιτικές σε όλες τις χώρες οδηγούν στην προϊούσα αποσάθρωση (υποχρηματοδότηση, υποστελέχωση) των συστημάτων Ψυχικής Υγείας. Και η κυρίαρχη Ψυχιατρική, με πιο αποφασιστική, πλέον, την πρόσδεσή της στην διαχρονική κοινωνική της ανάθεση για κοινωνικό έλεγχο και υπό την δομική χειραγώγησή της από το βιο-φαρμακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, απαντά σ΄ αυτές τις συνθήκες μέσα από την περαιτέρω κατασταλτική μετάλλαξη της κουλτούρας και των πρακτικών της σε όλη την Ευρώπη. Στη μια χώρα μετά την άλλη, οι κατασταλτικές πρακτικές, καθηλώσεις, απομονώσεις, η «περιστρεφόμενη πόρτα», η θεραπευτική εγκατάλειψη κλπ, παίρνουν πρωτοφανείς διαστάσεις.


    Και στην Ελλάδα, με την κυριαρχία του βιο-ιατρικού μοντέλου και την ανέκαθεν ανυπαρξία κοινοτικών υπηρεσιών, όπου το 65% των εισαγωγών για νοσηλεία είναι ακούσιες, η μόνη «θεραπεία» στην «αρρώστια του συστήματος» που ετοιμάζουν οι κυβερνώντες, είναι η περαιτέρω διάχυση της καταστολής μέσα στην κοινωνία με την θεσμοθέτηση της «υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα». 


    Για όλα αυτά θα συζητήσουμε στην εκδήλωση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία», την Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018, ώρα 19.00, στο χώρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, στο Θησείο (Ερμού 134).



    Εισηγητικές παρεμβάσεις θα κάνουν οι:

     

    Γιώργος Αστρινάκης, ψυχίατρος

    Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου, ψυχίατρος

    Κατερίνα Νομίδου, πρόεδρος ΠΟΣΟΨΥ

    Κατερίνα Χατζή, σωματείο Δ.Α.Λ.Υ.Ψ.Υ.

    Μέλη του Δικτύου Hearing Voices Αθήνας



    Θα προβληθεί η ταινία:

     

    «I giardini di Abele» («Οι κήποι του Αβελ»).

    (πρώτη φορά υποτιτλισμένη στα ελληνικά, με αναφορά στο κίνημα της Αποϊδρυματοποίησης στην Ιταλία της δεκαετίας του 60 και 70, στον Μπαζάλια κλπ).




ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ








Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2018

Κάλεσμα στη συνάντηση της Πρωτοβουλίας Ψ, την Παρασκευή, 7/9/18, ώρα 8 μμ.




Καλούμε όλες και όλους στη συνάντηση της "Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία", την Παρασκευή, 7/9/18, ώρα 8 μμ, στο χώρο του Δικτύου Hearing Voices Αθήνας, Τροίας 44 (κοντά στην πλ. Βικτωρίας).

 


-Βασικό θέμα της συνάντησης θα είναι η προετοιμασία της ανοικτής εκδήλωσης της Πρωτοβουλίας για τα "40 χρόνια του νόμου Μπαζάλια" στην Ιταλία και για το κίνημα της ριζικά εναλλακτικής ψυχιατρικής (εκδήλωση η οποία θα γίνει στις 5 Οκτωβρίου, στην αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, στο Θησείο).

 


-Θα γίνει, επίσης, συζήτηση για διάφορες εξελίξεις που "τρέχουν" στο χώρο της ψυχικής υγείας (και που δεν σταμάτησαν να "τρέχουν" ούτε το καλοκαίρι), καθώς και για ζητήματα που αφορούν την δραστηριότητα του "Δικτύου Ψ για τα δικαιώματα" (διάφορα αιτήματα που έχουν προκύψει κλπ). 

 



ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ








Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ

Η έκθεση του «Τομεοποιημένου Σχεδιασμού Μονάδων Ψυχικής Υγείας», που δημοσιοποίησε το Υπουργείο Υγείας τον Ιούνιο και την παρουσίασε σε συνάντηση που κάλεσε στελεχών των μονάδων ψυχικής υγείας, δεν είναι μόνο, όπως όλοι οι μέχρι τώρα σχετικοί σχεδιασμοί του Υπουργείου, μια ακόμα «άσκηση επί χάρτου». Αυτή τη φορά δεν ενσαρκώνει απλώς την πλήρη απουσία του όποιου μεταρρυθμιστικού προτάγματος, ούτε απλώς ανακυκλώνει τα αδιέξοδα του νεοιδρυματικού μορφώματος στο οποίο έχει μεταλλαχθεί το υπάρχον σύστημα ψυχικής υγείας. Τώρα, οι κατευθύνσεις της προδιαγεγραμμένης παλινδρόμησης προς ένα άκρως κατασταλτικό σύστημα ψυχικής υγείας γίνονται πολύ πιο συγκεκριμένες. 

 

Ένα πρώτο και σύνηθες χαρακτηριστικό είναι η προχειρότητα με την οποία η πολυσέλιδη αυτή έκθεση είναι συντεταγμένη – σε σημείο που να απαιτεί την διασταύρωση ακόμα και της απλής ακρίβειας των στοιχείων που περιέχονται. Πχ, υπάρχουν περιπτώσεις που, ενώ ένας Δήμος αναφέρεται ότι εμπεριέχεται σ΄ έναν ΤΟΨΥ(Τομέα Ψυχικής Υγείας), στον υπολογισμό του πληθυσμού του αναφοράς του ΤΟΨΥ ο Δήμος αυτός μπορεί και να μη συμπεριλαμβάνεται (όπως, πχ, ο Δήμος Ιλίου, που ενώ αναφέρεται ως μέρος του 4ου ΤΟΨΥ, δεν αναφέρεται καν και δεν συμπεριλαμβάνεται στον υπολογισμό του πληθυσμού αναφοράς του εν λόγω ΤΟΨΥ).

 

Ένα δεύτερο και βασικό στοιχείο είναι η οριστικοποίηση της θεσμοθέτησης των γιγαντο-τομέων (των διακοσίων έως και πεντακοσίων χιλιάδων κατοίκων) σε επίσημη πολιτική. Αυτό, από μόνο του, συνιστά ακύρωση της όποιας στροφής στην κοινότητα. Ενώ μια κοινοτική μονάδα, στη βάση ενός ολοκληρωμένου δικτύου υπηρεσιών και λειτουργία εναλλακτική στον εγκλεισμό, δεν μπορεί να έχει πληθυσμό αναφοράς παρά το πολύ έως 100.000 κατοίκους, εδώ έχουμε τομείς εκατοντάδων χιλιάδων, με ελάχιστες και υποστελεχωμένες έως και ανύπαρκτες κοινοτικές υπηρεσίες.

 

Το πώς οι διάφορες μονάδες, ΚΨΥ, νοσηλείας, στεγαστικές δομές κλπ, αντί να συναρθρώνονται, στην πραγματικότητα στοιβάζονται σε υποσύνολα χωρίς καμιά λογικής διασύνδεσης - ποιας μονάδας με ποια και σε ποια βάση, σε ποια λογική λειτουργίας, ποιού συστήματος ψυχικής υγείας – δείχνει σαν να πρόκειται για τα ζάρια που ρίχνει ένας παίχτης και… «ό,τι βγει» - χωρίς, φυσικά, ν΄ αποκλείονται και οι «πονηριές» του παίχτη. Ένα από τα άπειρα παραδείγματα της εν λόγω έκθεσης : ο Δήμος Ζωγράφου ενσωματώνεται στον 8ο ΤΟΨΥ, με κοινοτική μονάδα αναφοράς το ΚΨΥ Βύρωνα-Καισαριανής. Ενώ το ΚΨΥ Ζωγράφου, μέσα στο Δήμο Ζωγράφου, για λόγους που θα ξέρουν πολύ καλά όσοι συμμετείχαν στην τρίλιζα αυτού του σχεδιασμού, ενσωματώνεται στον 5ο ΤΟΨΥ για να δέχεται επισκέψεις (ή να «παρεμβαίνει» σε αιτήματα και ανάγκες) από Μενίδι, Κηφισιά, Λυκόβρυση, Ν. Ηράκλειο Μαρούσι, Μαραθώνα, Ωρωπό και Διόνυσο!!!!! Και όλα αυτά λόγω των πολύτροπων διασυνδέσεων του εν λόγω ΚΨΥ με το Γενικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Κηφισιάς Αγ. Ανάργυροι, που δεν έχουν καμιά σχέση με τις αρχές, τη δομή και την λειτουργία ενός δημόσιου, κοινοτικά βασισμένου συστήματος ψυχικής υγείας. Την ίδια στιγμή που η ένταξη των όποιων Κέντρων Ημέρας των ΜΚΟ στους ΤΟΨΥ γίνεται με τρόπο που ισοδυναμεί με την έμμεση αναγνώρισή τους ως ΚΨΥ, κάτι που επαναφέρει πολιτικές περαιτέρω ιδιωτικοποίησης της ψυχικής υγείας, καθώς μέχρι τώρα και παρά τις όποιες απόπειρες στο παρελθόν, τα ΚΨΥ προβλέπεται να είναι αποκλειστικά στο δημόσιο.

 

Μια πρωτοτυπία αυτής της «μη τομεοποίησης» είναι η συμπερίληψη και των ιδιωτικών ψυχιατρικών κλινικών στους ΤΟΨΥ ανάλογα με τον τόπο που βρίσκονται - λες και ο ιδιωτικός τομέας θα δέχεται για νοσηλεία μόνο από τα βόρεια ή τα νότια προάστια, ανάλογα με τον τόπο κατοικίας.

 

Το πόσο μακριά και σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση από την όποια έννοια «κοινοτικής παρέμβασης», «κοινοτικά βασισμένου συστήματος υπηρεσιών», «λειτουργίας των υπηρεσιών σε κατεύθυνση εναλλακτική στον εγκλεισμό, στην ακούσια νοσηλεία κλπ» κινείται η έκθεση, φαίνεται και από την πρόβλεψη που περιέχει ότι οι κατ΄ οίκον επισκέψεις θα μπορούν να γίνονται στη βάση ενός ειδικού προγράμματος «Ολοκληρωμένης Κοινοτικής Θεραπείας και νοσηλείας κατ΄ οίκον», μέσω ΕΣΠΑ - με ειδική αναφορά στο ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων. Δηλαδή, οι κατ΄ οίκον επισκέψεις παύουν, πλέον, να θεωρούνται αναπόσπαστο, συστατικό στοιχείο της ίδιας της ύπαρξης ενός ΚΨΥ, της κοινοτικής του παρέμβασης, της «κουλτούρας και της πρακτικής» του και μετατρέπονται απλώς σε ένα πρόγραμμα, που μπορεί να υπάρχει, ή να μην υπάρχει. Το ΚΨΥ υποβιβάζεται και επίσημα πλέον (γιατί από την αρχή σχεδόν όλα λειτουργούσαν έτσι) σε απλό εξωτερικό ιατρείο. Με όλη τη συμβολική σημασία που έχει η έναρξη της επίσημης εφαρμογής αυτής της υποβάθμισης από ένα ΚΨΥ, όπως αυτό των Αγ. Αναργύρων του οποίου οι κατ΄ οίκον επισκέψεις ήταν συστατικό στοιχείο. 

 

Ολες οι τριακόσιες σελίδες της έκθεσης είναι μια γελοιογραφία της έννοιας «ψυχιατρική μεταρρύθμιση». Υπάρχει, ωστόσο και ένα στοιχείο που δείχνει ότι, πίσω από τις «ασκήσεις επί χάρτου» που μας έχουν συνηθίσει, αφήνοντας την πραγματική κατάσταση άθιχτη στην πορεία της διαρκούς της απεξάρθρωσης και κατασταλτικής μετάλλαξης – αυτή που βιώνει καθημερινά όποιος/α έρχεται σε επαφή με το σύστημα είτε ως νοσηλευόμενος/η (με ράντζα, μηχανικές καθηλώσεις κλπ), είτε στα διεκπεραιωτικά εξωτερικά ιατρεία ύστερα από ραντεβού που κλείνεται μετά τρεις έως και έξη μήνες – προωθείται μια πολιτική περαιτέρω υποβάθμισης και υποστελέχωσης των υπηρεσιών. Χρησιμοποιώντας την φράση «ελάχιστη ενδεδειγμένη στελέχωση με βάση τη διεθνή πρακτική και βιβλιογραφία» - χωρίς πουθενά ν΄ αναφέρεται πού υπάρχει αυτή η «διεθνής πρακτική» και έστω ένα δείγμα αυτής της «βιβλιογραφίας» - προτείνουν, μια «ελάχιστη στελέχωση», δηλαδή, μια στελέχωση που θα κάνει ικανή τη μονάδα να λειτουργεί κανονικά, ως το κατώτερο επιτρεπόμενο όριο για μια «κανονική λειτουργία». Θ΄ αναφερθούμε σε δυο μόνο από τις μονάδες, το Κέντρο Ψυχικής Υγείας (ΚΨΥ) και την Μονάδα Εισαγωγών («οξέων περιστατικών» κλπ), ψυχιατρείου, ή γενικού νοσοκομείου. Για το ΚΨΥ προτείνονται μόλις 9 άτομα προσωπικό (εκ των οποίων μόνο δυο (!!!) του νοσηλευτικού κλάδου, επισκέπτριες/ες υγείας ή νοσηλεύτριες/ές). Δηλαδή, μιλάμε για μια υπηρεσία περιχαρακωμένη στα γραφεία της που δεν ξεμυτίζει έξω από αυτά – σε συνάρτηση και με τη λογική που προαναφέρθηκε, ότι οι «κατ΄ οίκον επισκέψεις» είναι «ειδικό πρόγραμμα». Για τη Μονάδα Εισαγωγών, χωρίς καν ν΄ αναφέρονται στο για πόσες κλίνες μιλούν (συν πόσα ράντζα κλπ), το νοσηλευτικό προσωπικό μπορεί να λειτουργεί με την «ελάχιστη ενδεδειγμένη στελέχωση» των 13 ατόμων!!! (και 4 ψυχιάτρους, 2 ψυχολόγους, 1 κοινωνικό/ή λειτουργό, κλπ, σύνολο 22 ατόμων). Όταν μια επαρκής θεραπευτικά λειτουργία, τουλάχιστον στην ποσοτική της παράμετρο, απαιτεί τουλάχιστον 20 νοσηλευτές για 15 κλίνες (με βάση την πραγματικά υπάρχουσα διεθνή βιβλιογραφία).

 

Ένας προγραμματισμός, αν πρόκειται να είναι προγραμματισμός και όχι «κάτι άλλο», δεν ξεκινάει από την «ελάχιστη ενδεδειγμένη» στελέχωση, αλλά από την αναγκαία, προκειμένου να υπάρχει ένα θεραπευτικό περιβάλλον (σε συνάρτηση με την αναγκαία εκπαίδευση κλπ). Όποιος ξεκινάει από την «ελάχιστη ενδεδειγμένη» δεν ενδιαφέρεται για ένα θεραπευτικό περιβάλλον, αλλά για την προετοιμασία της περαιτέρω μείωσης του προσωπικού, την αύξηση των μηχανικών καθηλώσεων και της ιδρυματικής βίας, με την ταυτόχρονη εργασιακή εξόντωση του προσωπικού. Την εφαρμογή, δηλαδή, των «μετα»μνημονιακών μέτρων διαρκείας, σε συνάρτηση με τις πρακτικές της κυρίαρχης ψυχιατρικής. Γι΄ αυτό, προφανώς, έχει αποφασιστεί (με «υπόδειξη» των Βρυξελλών) και έρχεται σε εφαρμογή η «υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα» - η οποία, παντού όπου εφαρμόστηκε (και απέτυχε πλήρως) είχε να κάνει με την απεξάρθρωση των κοινοτικών υπηρεσιών, την δραστική μείωση των κλινών, του προσωπικού, των πόρων. 

 

Αυτά τα σχέδια που σερβίρονται με ποικιλότροπους εξωραϊσμούς και λόγια κενά περιεχομένου, δεν πρέπει να περάσουν. Απαιτούν επίγνωση από όλες/όλους του τι διακυβεύεται και αντίσταση, από λήπτες των υπηρεσιών, οικογένειες, λειτουργούς ψυχικής υγείας, κοινωνικές συλλογικότητες.


29/7/2018



ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ