Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΣΤΙΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ





Η «Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία» καταγγέλλει την αστυνομική αυθαιρεσία που εκφράστηκε, για πολλοστή φορά μέσα σε μια ψυχιατρική μονάδα, με την απειλή για σύλληψη της εφημερεύουσας ψυχιάτρου (και προέδρου της ΟΕΝΓΕ) στην ψυχιατρική κλινική του Θριασίου, όταν αυτή ζήτησε το αυτονόητο: να μην οπλοφορούν οι φρουροί-αστυνομικοί μέσα σε μια ψυχιατρική κλινική. Η απάντηση στο αίτημα να μην οπλοφορούν λόγω των κινδύνων που αυτό εγκυμονεί μέσα σ΄ ένα ψυχιατρικό τμήμα, δεδομένης και της πικρής εμπειρίας από πρόσφατα τραγικά συμβάντα (όπως αυτό στο Ρίο, όπου ένας υπό φύλαξη ασθενής άρπαξε το όπλο του φρουρού του και αυτοκτόνησε), αντιμετωπίστηκε με το κάλεσμα ενισχύσεων από την ομάδα ΔΙΑΣ για να συλλάβουν την ψυχίατρο!


Δεν ξέρουμε αν αυτή η πέραν κάθε νομιμότητας προκλητική αντίδραση έχει να κάνει με την έγχυση στο αστυνομικό σώμα, «νέων δόσεων» στο ανεξέλεγκτο και στο αυθαίρετο της δράσης του από την πρόσφατη κυβερνητική αλλαγή και τη νέα πολιτική του ηγεσία. Το σίγουρο είναι ότι η αστυνομική αυθαιρεσία μέσα στις μονάδες υγείας, και ιδιαίτερα τις ψυχιατρικές, είναι παλιά υπόθεση και πάντα στηριζόμενη στις πλάτες των πολιτικών προϊσταμένων των διαδοχικών κυβερνήσεων.


Είναι επανειλημμένες οι περιπτώσεις που οι αστυνομικοί-φρουροί κρατουμένων που νοσηλεύονται σε ψυχιατρικές μονάδες, επιδεικνύουν την «δεξιότητά τους να φρουρούν» πιέζοντας ασφυκτικά το προσωπικό της μονάδας για μηχανική καθήλωση του ασθενή, ή τον δένουν οι ίδιοι με χειροπέδες πάνω στο κρεβάτι του. Μεταφέροντας παρόμοιες στάσεις και πρακτικές και σε άλλους συν-ασθενείς που κρίνουν ως επικίνδυνους. Με συμπεριφορές συχνά αήθεις, προκλητικές προς νοσηλευόμενους και προσωπικό. Επιβάλλοντας να κλείνουν, ανεξαρτήτως ώρας, τα παράθυρα του θαλάμου, προκειμένου αυτοί να κάθονται άνετα στην πολυθρόνα τους, να πίνουν τον καφέ τους και να παίζουν με το κινητό τους. Απαιτώντας, ενίοτε, ακόμα και να είναι παρόντες στην εξέταση του ασθενή από τον γιατρό μέσα στο γραφείο του.


Η παρουσία των αστυνομικών μέσα στα ψυχιατρικά τμήματα δεν έχει να κάνει μόνο με τις συμπεριφορές αυτές, που είναι ανέκαθεν ο κανόνας. Έχει να κάνει με την ίδια την παρουσία τους, που είναι, καθεαυτή, τραυματική και εκφοβιστική για την πλειονότητα των νοσηλευομένων, καθώς η εμπλοκή με τις διωκτικές αρχές είναι η συνήθης και πολύ οδυνηρή εμπειρία της πλειονότητας των νοσηλευομένων, που έχουν, συχνά, συρθεί με βίαιο τρόπο για να νοσηλευθούν. Όταν το «διωκτικό παραλήρημα» κάποιων εξ΄ αυτών έχει πολύ συχνά να κάνει με ιδέες δίωξης από την αστυνομία, με παρακολουθήσεις κλπ. Το να εγκαθίστανται δύο αστυνομικοί--φρουροί μέσα σ΄ ένα ψυχιατρικό τμήμα (ενίοτε και περισσότεροι, ανάλογα με τον αριθμό των φυλασσομένων) και μάλιστα να οπλοφορούν, κάνει αυτές τις ιδέες να «επιβεβαιώνονται από την πραγματικότητα» του άμεσου περιβάλλοντος των ασθενών, μέσα στον ίδιο το χώρο που θα έπρεπε να βιώνουν ως χώρο θεραπείας και όχι ως χώρο περαιτέρω απειλής και δίωξης.

 

Καλούμε όλες και όλους, άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, επαγγελματίες ψυχικής υγείας, οικογένειες, συλλογικότητες, να κινητοποιηθούμε ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία, το ίδιο όπως και στην ψυχιατρική καταστολή.



-Κανένας φρουρός με όπλα μέσα στα νοσοκομεία.

-Έξω η αστυνομία από τις ψυχιατρικές μονάδες.

-Εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν, αρκεί να τις θέλουμε.

-Η επικινδυνότητα είναι των αστυνομικών και όχι των ασθενών



18/8/2019





ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ 

ΥΓΕΙΑ














Σάββατο, 29 Ιουνίου 2019

Η επόμενη συνάντηση/συνέλευση της Πρωτοβουλίας 'Ψ', την Τετάρτη, 3/7/19, ώρα 20.00,στο χώρο της οδού Μπόταση 11







Η επόμενη συνάντηση/συνέλευση της "Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία", η τελευταία πριν τις "καλοκαιρινές διακοπές", θα γίνει την ερχόμενη Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2019, ώρα 20.00, στο χώρο της οδού Μπόταση 11, 1ος όροφος, (κοντά στην πλ.Κάνιγγος).

Θα επιχειρήσουμε έναν απολογισμό των εξελίξεων στο χώρο της ψυχικής υγείας και των δράσεων της Πρωτοβουλίας τη χρονιά που πέρασε, σε συνάρτηση με τις εν δυνάμει εξελίξεις σε μια, γενικά, δύσκολη, και εν πολλοίς αχαρτογράφητη, περίοδο, που ανοίγεται μπροστά μας, όχι μόνο για την ψυχική υγεία, αλλά συνολικά για όλη την  κοινωνία. 


Η Πρωτοβουλία 'Ψ', ιδιαίτερα και μέσω του Δικτύου 'Ψ' για τα Δικαιώματα, δεν θα πάψει, φυσικά, να είναι σε ετοιμότητα και όλο το καλοκαίρι για ό,τι σχετικό προκύψει.

Καλούμε όλες και όλους να πάρουν μέρος σ' αυτή τη συνέλευση.





ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 




Σάββατο, 22 Ιουνίου 2019

Η επόμενη "εκπαιδευτική συνάντηση" της Πρωτοβουλίας 'Ψ' την Παρασκευή, 28/6/19, ώρα 19.00, στην "Παναρκαδική"





Η επόμενη "εκπαιδευτική συνάντηση" της "Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία", η τελευταία πριν το καλοκαίρι, θα γίνει την Παρασκευή, 28 Ιουνίου, ώρα 19.00 και θα έχει ως θέμα:   
την "Θεραπευτική Σχέση". 

Τι είναι, πώς εννοείται, πώς συλλαμβάνεται (και, επομένως, πώς ασκείται) αυτό που αποκαλούμε "θεραπευτική σχέση" από τη σκοπιά του "θεραπευτή" και πώς βιώνεται από τη σκοπιά του "θεραπευόμενου¨", με ποιες προσδοκίες, επιλογή, αυτεξούσιο; 

Πότε η "θεραπευτική σχέση" είναι πραγματικά θεραπευτική

Πώς στεκόμαστε απέναντι στην εξουσιαστική διάσταση της "θεραπευτικής σχέσης" (απέναντι, δηλαδή, στην "γνώση-εξουσία") που τείνει ν' ανάγει, άμεσα ή έμμεσα, την θεραπεία σε κοινωνικό έλεγχο, σε αντιδιαστολή με μια σχέση ισότιμης επικοινωνίας, όπου συστατικό στοιχείο της θεραπευτικού είναι η ελευθερία, πέρα και έξω από τον όποιο ιδρυματικό/θεσμικό καταναγκασμό; 

Για όλα αυτά, και όποια άλλα σχετικά προκύψουν, θα συζητήσουμε στην συνάντηση της ερχόμενης Παρασκευής.

Εισηγητικές παρεμβάσεις θα κάνουν η Μαρίνα Λ, ο Κώστας Μ, η Δώρα Κ, ο Γιώργος Ε, η Βάλια Κ.  

Η "εκπαιδευτική συνάντηση" θα γίνει στο χώρο της Παναρκαδικής, οδός Τζώρτζ 9, 1ος όροφος (κοντά την πλ. Κάνιγγος).



ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ
 

Κυριακή, 2 Ιουνίου 2019

Η επόμενη συνάντηση/συνέλευση της Πρωτοβουλίας 'Ψ' την Παρασκευή, 7/6/19, ώρα 20.00, στο χώρο της οδού Μπόταση 11


 
 
Η επόμενη συνάντηση/συνέλευση της "Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία" θα γίνει την Παρασκευή,  7 Ιουνίου 2019, ώρα 20.00, στο χώρο της οδού Μπόταση 11, 1ος όροφος (κοντά την πλ. Κάνιγγος).
 
Μεταξύ των θεμάτων που θα συζητηθούν είναι:
-η αποτίμηση της κινητοποίησης ενάντια στο νομοσχέδιο για την "υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα" και  οι περαιτέρω σχετικές δράσεις, -οργανωτικά ζητήματα της συνέλευσης της Πρωτοβουλίας,
-η συμμετοχή μας στον συντονισμό ενάντια στις εξώσεις των προσφύγων,
-σχετικά με την επόμενη "εκπαιδευτική συνάντηση" της Πρωτοβουλίας,
-ζητήματα του Δικτύου 'Ψ΄ για τα Δικαιώματα
-διάφορες δράσεις της Πρωτοβουλίας 'Ψ' και άλλα.

Είναι σημαντικό να είμαστε όλες και όλοι.



ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019

ΚΕΙΜΕΝΟ ΦΟΙΤΗΤΡΙΩΝ/ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ, ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ 'Ψ': ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΛΩΣΗ ΣΤΑ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΑ ΣΤΙΣ ΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΚΑΘΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ


ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΛΩΣΗ ΣΤΑ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΑ ΣΤΙΣ ΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΚΑΘΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ



Είμαστε εμείς που νευριάζαμε με τους καθηγητές μας που μας δίδαξαν πώς να μετράμε το άγχος και τη θλίψη, είμαστε εμείς που περιμέναμε να μάθουμε πώς να ακούμε τον άλλον και όχι πώς να νιώθουμε ανώτεροί του, είμαστε εμείς που ψάχναμε στα εγχειρίδια πολιτικούς και κοινωνικούς λόγους των δυσκολιών των ανθρώπων, είμαστε εμείς που δεν είμαστε όσο «υγιείς» μας θέλει το τμήμα μας. Τελικά καταλάβαμε πως πολύ καλά κάναμε και θυμώναμε γιατί δεν πρόκειται για κάτι αμερόληπτo αλλά για μία στρατευμένη ιδεολογία που μας διδάσκεται. Γράψαμε ένα κείμενο ενάντια στο λόγο της επιστήμης της ψυχολογίας και της ψυχιατρικής που τόσο μέσα όσο και έξω από το τμήμα μας θεωρείται δεδομένος και αδιαμφισβήτητος, για να μοιραστούμε σκέψεις και γνώσεις που παραγκωνίζονται στον ακαδημαϊκό χώρο.


Παίρνοντας το από την αρχή, η εδραίωση του κάθε επιστημονικού λόγου ως δόγμα είναι από τα βασικά γνωρίσματα των επιστημών που γεννήθηκαν τον 18ο/19ο αιώνα. Η άνθηση της ψυχιατρικής προκύπτει σε ένα πλαίσιο ανάδυσης νέων επιστημονικών θεωριών που διαχωρίζουν το νου από το σώμα, εδραιώνουν τον ορθό λόγο και θεσπίζουν τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ κανονικού και μη κανονικού. Σ’ αυτό το πλαίσιο θεσμοθετούνται τα άσυλα, τα ιδρύματα εγκλεισμού και απομάκρυνσης από το κοινωνικό σώμα. Πρόκειται λοιπόν για ένα είδος ασυλικών φυλακών. Η ψυχολογία, θέλοντας να εδραιώσει τον εαυτό της ως επιστήμη, μοιάζει να είναι θεμελιωμένη στην προσπάθεια καθιέρωσης της «ψυχικής υγείας» ως έννοιας αντίθετης στην «ψυχική αρρώστια», της «λογικής» αντίθετης στην «τρέλα». Αν ανατρέξουμε στους αιώνες διαμόρφωσης αυτών των δίπολων, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την άμεση σύνδεσή τους με την άνοδο του καπιταλισμού, με την ανάγκη για παραγωγικό εργατικό δυναμικό και με το σωφρονισμό ή την παραγκώνιση των μη παραγωγικών. Αυτή είναι η αφετηρία των δύο αυτών επιστημών που μέχρι και σήμερα αποσκοπούν όχι στη θεραπεία αλλά στην αποκατάσταση και τη διατήρηση της κοινωνικής τάξης.


Πρακτικές που ίσως για κάποιους φαντάζουν απαρχαιωμένες και ξεπερασμένες, αποτελούν ακόμα πυλώνες των σημερινών «θεραπευτικών» πλαισίων. Συγκεκριμένα, η χημική καταστολή, μέσω τεράστιας δοσολογίας ψυχοφαρμάκων – που σε πολλές περιπτώσεις ο ίδιος ο λήπτης/η ίδια η λήπτρια καλείται να μην έχει καν γνώση αυτών, είναι μονόδρομος και έχει αναχθεί σε βασική και αναμφισβήτητη «θεραπευτική» πρακτική. Δεσίματα, υπό τον ψυχρό και αποπροσανατολιστικό όρο του «προστατευτικού κλινοστατισμού,  ηλεκτροσπασμοθεραπείες (ECT), στοιβάγματα σε διαδρόμους ή μικρά άσπρα δωμάτια, και τιμωρητικές απομονώσεις σε κλειστούς, σκοτεινούς χώρους είναι μερικά από τα βασικά γνωρίσματα της σημερινής πρακτικής. Εμείς αναρωτιόμαστε: Οι πρακτικές αυτές αποτελούν εν τέλει τρόπους θεραπείας ή μήπως αντανακλούν περισσότερο τιμωρητικούς χειρισμούς και προσπάθειες αποκλεισμού των μη λειτουργικών, των όσων «δεν χωράνε» στα καλούπια που διαπλάθει η κυρίαρχη τάξη;


Πρέπει να καταλάβουμε πως ακόμα και αν δεν βρεθούμε να εργαζόμαστε σε ένα ψυχιατρείο, οι πρακτικές αυτές που διαπνέουν όλη την κουλτούρα του συστήματος ψυχικής υγείας, εντός του οποίου και εμείς κάποτε θα κληθούμε να δουλέψουμε, μας αφορούν άμεσα. Μας αφορούν γιατί αποτελούν τραυματικά βιώματα των ατόμων που -ίσως- προσπαθήσουμε από κάποια θέση να βοηθήσουμε. Μας αφορούν γιατί είναι πάγια πρακτική του συστήματος ψυχικής υγείας, από το οποίο, όποια εργασιακή θέση και αν πάρουμε, δεν θα μπορέσουμε να λειτουργήσουμε εκτός των θεσμών του. Μας αφορούν γιατί , ό,τι θέση και αν πάρουμε, αν παραμείνουμε από την πλευρά των ανώτερων «ειδικών» που ξέρουν και υποδεικνύουν την παρέκκλιση, συναινούμε στην συντήρηση της κουλτούρας που εν τέλει ασκεί βία, τραυματίζει, περιχαρακώνει ανθρώπινα βιώματα και άτομα.


Οι πρακτικές αυτές δεν προκύπτουν εν κενώ αλλά τις στηρίζει άμεσα η ακαδημαϊκή γνώση στην οποία εκπαιδευόμαστε. Μια γνώση που δομείται στον ορισμό του άλλου ως σύνολο συμπτωμάτων, ως παράδειγμα μιας διαγνωστικής κατηγορίας, ως μη «κανονικό» , ως αντικείμενο επιστημονικής μελέτης, ως κάποιο του οποίου ο πόνος και η μη λειτουργικότητα πρέπει να κατασταλεί. Δεν θα μπορούσαν άλλωστε να εφαρμόζονται χωρίς την επιστημονική τεκμηρίωση τους, που ανέκαθεν προσφέρουν οι επιστήμες της ψυχολογίας και της ψυχιατρικής, οι οποίες πλάι-πλάι διαγιγνώσκουν, ελέγχουν, καταστέλλουν. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που στα αμφιθέατρά μας υπάρχει μια τάση να δίνεται έμφαση στις βιοχημικές διεργασίες του εγκεφάλου και στον τρόπο που επηρεάζουν και ρυθμίζουν τη συμπεριφορά, βιολογικοποιώντας έτσι τον ψυχικό πόνο και αγνοώντας τα κοινωνικά και πολιτικά αίτια της ψυχικής δυσφορίας. Η έμφαση στα βιολογικά αίτια και η ταυτόχρονη συνεχής αύξηση των ταξινομημένων διαταραχών στο DSM με βάση το οποίο κάποιος/κάποια κατηγοριοποιείται ως ''ψυχικά ασθενής'', είναι η τέλεια συνθήκη για να αυξήσουν οι ψυχίατροι τη χορήγηση φαρμάκων και κατ’ επέκταση να αυξηθούν τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών.


Παράλληλα, εμείς ως «μελλοντικοί ψυχολόγοι» καλούμαστε να μην προσπαθήσουμε να μειώσουμε την απόσταση με ένα άτομο που δυσφορεί, αλλά να τη μεγενθύνουμε , όντας σε μια θέση ανώτερη, αυτής του/της «γνώστη ψυχολόγου» και εν τέλει εξουσιαστή στις αποφάσεις για τη ζωή του άλλου. Μαθαίνουμε να προσπαθούμε να διαβάσουμε τον άλλον με τρόπο που θα εξυπηρετήσει την απόδοση μιας διαγνωστικής ταυτότητας, καθιστώντας εμάς ως κανονικότερους, ακυρώνοντας έτσι την προσωπική την ιστορία του άλλου και κατ’ επέκταση τον ίδιο ως ανθρώπινη ολότητα. Από την αρχή των σπουδών μας εκτιθόμαστε σε μαθήματα που αναπαράγουν μια συγκεκριμένη αντιμετώπιση του ανθρώπου, μια αντιμετώπιση μονοδιάστατη ως βιολογικό ον, παραμελώντας τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες εντός των οποίων ζούμε. Παρατηρούμε πως αυτή η απόκρυψη των κοινωνικών αιτίων αμελεί τελικά σημαντικά ζητήματα όπως η ταξική ανισότητα , η ανεργία, η έλλειψη κοινωνικών δεσμών ως άμεσο απότοκο του σύγχρονου, ατομικιστικού τρόπου ζωής. Πρόκειται για μια ωμή βιολογικοποίηση του ψυχικού πόνου αποκρύπτοντας τις δυναμικές των κοινωνικών αιτίων και αποπροσανατολίζοντας μας , εν τέλει, από μια προσπάθεια κοινωνικής αλλαγής.


Κι εμείς, από την άλλη, μιας και επιλέξαμε να εισαχθούμε σε αυτή τη σχολή, πρέπει να παραμερίσουμε «άσχετα» κοινωνικά γεγονότα, θεσμικές αποφάσεις, νομοσχέδια, εργασιακές συνθήκες – ως λιγότερο συνδεδεμένα με την μελέτη της βαθύτερης αιτίας του πόνου που προσπαθούμε να εντοπίσουμε- ,και να αφοσιωθούμε στο «επιστημονικό μας έργο» και στον «ακαδημαϊκό μας ρόλο». Το πτυχίο ψυχολογίας είναι μόλις ένας μικρός σταθμός στο μακρύ μονοπάτι επίτευξης αυτής της ανώτερης θέσης κύρους και γνώσης. Πρέπει να χτίσουμε , ένα γεμάτο και ευπαρουσίαστο βιογραφικό πηγαίνοντας σε ακριβοπληρωμένα συνέδρια και να παρακολουθούμε  σεμινάρια για τη «Διαχείριση εργασιακού άγχους (burnout) ή/και θυμού» , για την «φαρμακευτική αντιμετώπιση της ΔΕΠΥ», για την «Κατανόηση της Προσωπικότητας του ψυχασθενή εγκληματία» και για άλλα τέτοια «ιδεολογικά αποχρωματισμένα» θέματα, να απομονωθούμε σε περιόδους εξεταστικής για να πετύχουμε βαθμούς ικανούς να μας δώσουν ένα προβάδισμα σε αυτά, και φυσικά να γεμίσουμε εμπειρίες απλήρωτων εθελοντισμών προωθώντας μια δήθεν απολιτίκ εμπορευματική αλληλεγγύη. Και όλα αυτά για να δουλέψουμε σε ένα περιβάλλον εργασιακής επισφάλειας και εκμετάλλευσης.

 
Δυστυχώς, συνειδητοποιούμε πως όσο εμείς απομονωνόμαστε και μαζεύουμε βεβαιώσεις εθελοντισμών και παρακολούθησης συνεδρίων, οι ρόλοι και τα όρια της «αυριανής» μας πραγματικότητας πλάθονται. Πέρα όμως από μια από τα πάνω επιβολή ,αναγνωρίζουμε ότι είναι και δική μας επιλογή το αν θα υπηρετήσουμε αυτούς τους ρόλους, το αν θα επενδύσουμε στον ατομικό δρόμο της καριέρας ή αν θα αγωνιστούμε από κοινού για την πρακτική αμφισβήτηση των ρόλων, των βάναυσων συνθηκών, των ''πρέπει'' των ταξινομητικών κριτηρίων και των κατηγοριών. Η πραγματικότητα της ψυχιατρικής και ψυχολογικής πρακτικής μας αφορά.


Οι εργασιακές διεκδικήσεις μας αφορούν. Ο υποτιθέμενος απολιτίκ χαρακτήρας της ορθολογικοποιημένης επιστημονικής γνώσης μάς αφορά. Η σύνδεση φαρμακοβιομηχανίας, επιστημονικών συνεδρίων, Συλλόγων Ψυχολογίας, Μ.Κ.Ο. , χρηματοδοτημένων πανεπιστημιακών ερευνών μας αφορούν. Τα τραυματικά βιώματα και οι εμπειρίες αποσιώπησης ανθρώπων εντός δομών ψυχικής υγείας μας αφορούν.

 

Υλικό που θα θέλαμε να μοιραστούμε: Βιβλία : «Ιστορία της Τρέλας», «Βιομηχανία της Τρέλας», «Άσυλα», «Εναλλακτική Ψυχιατρική», «Λέρος», «Ψυχική Υγεία και Κοινωνική Παρέμβαση» , “Οι θεσμοί της βίας και άλλα κείμενα », «Ζώντας με φωνές», Ντοκιμαντέρ : «Ο λόγος των τρελών», «Ο άνθρωπος που ενόχλησε το σύμπαν» 




Φοιτήτ(ρι)ες και απόφοιτοι/ες Ψυχολογίας
Μέλη της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία»
 





Άγχος προκαλούν τα ξυπνητήρια,
η εντατική εργασία προκειμένου να θρέψεις την οικογένεια σου και 
η εναρμόνιση με τις εντολές του αφεντικού.
Νεύρωση είναι η κατά γράμμα τήρηση του ημερήσιου προγράμματος,
Ψυχαναγκασμός η ταξινόμηση των ανθρώπινων σχέσεων σε κουτάκια
και Σχιζοφρένεια η οριοθέτηση των επιθυμιών μας.







Παρασκευή, 24 Μαΐου 2019

Η επόμενη "εκπαιδευτική συνάντηση" της Πρωτοβουλίας 'Ψ', την Παρασκευή, 31/5/19, 19.00, στο χώρο του «Hearing Voices Αθήνας»





Η επόμενη "εκπαιδευτική συνάντηση" της "Πρωτοβουλίας για ένα 

Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία" θα έχει ως θέμα τις

"ΜΚΟ στην Ψυχική Υγεία. Προέλευση, ρόλος και λειτουργία στο 

σύστημα των υπηρεσιών. Η επίκληση της 'καινοτομίας' ".



Η επικέντρωση δεν θα είναι αποκλειστικά στο ρόλο τους στην 

Ψυχική Υγεία, αλλά και σ΄ άλλους τομείς, όπου χρησιμοποιούνται 

ως υποκατάστατα μιας "ολοκληρωμένης κρατικής προνοιακής 

πολιτικής" και ιδιαίτερα σ΄αυτόν στον οποίο ένα μεγάλο μέρος 

τους έχει στραφεί τα τελευταία χρόνια και αφορά  την 

"κοινωνική αποστολή" που άνωθεν τους έχει ανατεθεί (επίσης με 

το 'αζημίωτο', όπως στην Ψυχική Υγεία και όπου αλλού) στην 

"διαχείριση" του "προσφυγικού".


 
Εισηγητικές παρεμβάσεις θα κάνουν ο Γιώργος Ευθυμίου, ο Θ. 

Μεγαλοοικονόμου, η Αγγελική και ο Γιάννης και θ΄ ακολουθήσει 

συζήτηση.  
 


Η "εκπαιδευτική συνάντηση" θα γίνει την Παρασκευή, 31 Mαΐου  

2019, ώρα 19.00, στο χώρο του "Ηearing Voices Αθήνας, στην 

οδό Τροίας 44 (κοντά στην πλ. Βικτωρίας).










 ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ 

ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 











Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας 'Ψ' για την εκδήλωση διαμαρτυρίας της 21ης Μαΐου 2019, σχετικά με την υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα









Συνάντηση είχαν την Τρίτη 21 Μαΐου 2019 μέλη της  Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία (επαγγελματίες ψυχικής υγείας, λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας και μέλη οικογενειών) με τον Διευθυντή του γραφείου του Υπουργού Υγείας κ. Πάνο Παπαδόπουλο στα πλαίσια της κινητοποίησης στην οποία είχε καλέσει η Πρωτοβουλία έξω από το Υπουργείο κατά του νομοσχεδίου για την «ΑΚΟΥΣΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ» και κατά του μέτρου της Υποχρεωτικής Θεραπείας στην Κοινότητα.

Την κινητοποίηση αυτή, στην οποία είχε καλέσει η Πρωτοβουλία ‘Ψ’ και στην οποία πήραν μέρος δεκάδες άτομα, στήριξαν και πήραν μέρος το Δίκτυο Hearing Voices Αθήνας, οι συλλογικές δράσεις του 18ΑΝΩ, ο σύλλογος οικογενειών (ΣΟΨΥ) βορειανατολικών προαστίων, μέλη του ΣΟΨΥ Βύρωνα, το ΣΒΕΜΚΟ, το υπό σύσταση σωματείο ΔΑΛΥΨΥ, η Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου, η κατάληψη «Παπουτσάδικο» και τα Κοινωνικά Ιατρεία Ιλίου και Κάτω Πατησίων-Αχαρνών . Πλαισιώθηκε με εντυπωσιακά θεατρικά δρώμενα και ακούστηκαν συνθήματα όπως «η ελευθερία είναι θεραπεία, όχι η καταστολή και η τρομοκρατία» κ.α.






Στην συνάντηση με τον κο Παπαδόπουλο εκφράστηκαν τα αιτήματα για άμεση απόσυρση του νομοσχεδίου καθώς αυτά πλήττουν τα δικαιώματα των ίδιων των ληπτών των υπηρεσιών ψυχικής υγείας αλλά και των οικογενειών τους.

Πιο συγκεκριμένα αναφέρθηκε ότι το νομοσχέδιο προβλέπει ότι ο άνθρωπος που χρήζει ψυχιατρικής φροντίδας θα καλείται, εκβιαζόμενος, να υπογράψει ότι δέχεται να του χορηγείται αναγκαστική φαρμακευτική αγωγή στο τόπο κατοικίας του , διαφορετικά η άρνηση του θα συνεπάγεται και τον ακούσιο εγκλεισμό του στο ψυχιατρείο. Αυτή η διάταξη καταστρατηγεί κάθε ανθρώπινο δικαίωμα αφού καμιά, δήθεν «συναινετική», συμφωνία δεν μπορεί να γίνεται κάτω από την πίεση απειλών και εκβιασμών για κανένα άνθρωπο.

Επίσης τονίστηκε ότι με αυτή τη διάταξη επιχειρείται να κουκουλωθεί η απόλυτη έλλειψη, πραγματικά κοινοτικά βασισμένων υπηρεσιών ψυχικής υγείας , "βαφτίζοντας" την μονοδιάστατη βιολογίστικη προσέγγιση του ψυχοφαρμάκου, και μάλιστα με εντολή του εισαγγελέα, ως "Θεραπεία στην Κοινότητα", ρίχνοντας όλο το βάρος αυτής της έλλειψης στην οικογένεια, που από χώρος σχέσεων θα μετατρέπεται σε χώρο επιτηρητών και επιτηρούμενων.







Αναφέρθηκε ότι το εν λόγω μέτρο όπου εφαρμόστηκε δεν μείωσε τις ακούσιες νοσηλείες και ότι άνθρωποι που αρχικά ήταν θερμοί υποστηρικτές του (όπως π.χ. στην Αγγλία) με βάση την εμπειρία που δημιουργήθηκε αναθεώρησαν την άποψη τους. Αντί λοιπόν να παρθούν αποφάσεις με βάση τα καλά παραδείγματα στο χώρο της ψυχικής υγείας ( που υπάρχουν τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό) θεσμοθετείται ένα διοικητικό μέτρο που προβλέπουμε ότι το μόνο που θα εξυπηρετεί θα είναι τα γνωστά
συμφέροντα στο χώρο της ψυχιατρικής και των φαρμακευτικών εταιρειών καθώς και των ψυχιάτρων που ταυτίζουν τον όρο θεραπεία με την υποχρεωτική λήψη φαρμακευτικής αγωγής σε συνδυασμό με εγκατάλειψη. Η παραπάνω θέση δεν σημαίνει ότι υποστηρίζουμε ότι το φάρμακο δεν μπορεί να χρειάζεται σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά μόνο ως στήριξη ανάμεσα σε δεκάδες άλλους παράγοντες (ουσιαστική ψυχοκοινωνική στήριξη που να στηρίζεται στην ελευθερία και όχι την υποταγή της προσωπικότητας, εργασία με βάση τις δυνατότητες και τις ανάγκες του, στέγαση κ.λ.π), που είναι απαραίτητοι ώστε ένας άνθρωπος να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια. 





Ένα άλλο σημείο που θίχτηκε στη συνάντηση ως επιφανειακή και εν τέλη αντιθεραπευτική πρακτική , είναι η πρόβλεψη για ασθενοφόρα με "ειδικό" εξοπλισμό ώστε το ρόλο της αστυνομίας να έχει το νοσηλευτικό προσωπικό αναλαμβάνοντας αυτό να δέσει αυτή την φορά όχι με χειροπέδες αλλά με ιμάντες, και όπου την «μπλε στολή» θα αντικαταστήσει η “άσπρη μπλούζα”.

Ο κος Παπαδόπουλος παραδέχτηκε ότι η ψυχιατρική κοινότητα είναι εγκλωβισμένη σε ένα ιατροκεντρικό τρόπο αντίληψης, και ότι τα επιχειρήματα κατά των συγκεκριμένων νομοθετικών μέτρων είναι σωστά. Επίσης ότι "δεν μπορούν να υποχρεώσουν τους ψυχιάτρους να δουλέψουν αλλιώς" (αλλά «μπορούν να το κάνουν με τους ασθενείς;», αναρωτιόμαστε εμείς) και ότι την «τομεοποίηση και μια εναλλακτική κοινοτική κουλτούρα δεν την θέλει η ψυχιατρική κοινότητα» ! Τέλος μας είπε ότι "τα σύννεφα κατά του μέτρου για την ακούσια θεραπεία στην Κοινότητα πληθαίνουν " και ότι ο ίδιος έχει πεισθεί. 







Δεν τρέφουμε όμως αυταπάτες. Αφού αυτή η κυβέρνηση είναι εξαιρετικά εξοικειωμένη με το να ψηφίζει μέτρα με τα οποία (τουλάχιστον στα λόγια) «διαφωνεί»…

Στην Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα στην Ψυχική Υγεία γνωρίζουμε πολύ καλά ότι για να ανατραπούν οι κατεστημένες νοοτροπίες χρειάζεται διαρκής αγώνας με την συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων.
 

Και θα είμαστε όλοι-ες παρόντες και παρούσες σε αυτόν τον Αγώνα.







ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ 
ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ