Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε
Δε θα ξεχάσουμε τις διαδρομές που μας άνοιξες στο μυαλό και στην καρδιά. Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε πως, αντί για χάπια, κερνούσες καφέ, μας άκουγες, μας συναντούσες. Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε πώς μας απενοχοποίησες ως συγγενείς, με το βλέμμα εκείνο που δεν έβλεπε τα φάρμακα, αλλά έβλεπε τον άνθρωπο.
Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε ότι είδες τη δύναμή μας, ενώ μεγαλώνουμε μέσα σε συστήματα που μας υπενθυμίζουν διαρκώς την αδυναμία μας. Δε θα ξεχάσουμε ότι έστρεψες τη δύναμή μας στη συλλογικότητα, απέναντι σε ένα σύστημα απομόνωσης. Δε θα ξεχάσουμε, όσοι βγήκαμε από τη σπηλιά της θλίψης, που μας είπες: «Είναι Όλα Ανοιχτά».
Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε τα μεγάλα πράγματα που μας είπες μέσα από απλές φράσεις, όπως ότι «οι άνθρωποι δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι να λύσουμε όλες τις διαφορές μας». Κι ήταν όλα ανοιχτά. Είχαν σπάσει τα φράγματα της καταπίεσης και οι δρόμοι της ζωής φωτίζονταν ξανά. Τα μονοπάτια διασταυρώνονταν, όπως και τα βλέμματα, όπως και οι φωνές.
Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε ότι πάντα απαντούσες στο τηλέφωνο, γιατί γνώριζες πως στην άλλη άκρη της γραμμής υπήρχε μια ανάγκη να απαντηθεί, μια ψυχή να συναντηθεί.
Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε ποτέ την Αισιοδοξία μέσα από την πράξη. Δε θα ξεχάσουμε το γέλιο σου για τα απίστευτα αυτού του κόσμου, για τις ιστορίες, τις ταινίες και τα θαύματα της τέχνης. Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε τις διαδρομές από τη Λέρο ως την Τεργέστη, διαδρομές χειραφέτησης, αλληλεγγύης και δημιουργίας. Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε τις διαδρομές από το άτομο στην κοινότητα, από την αλλοτρίωση στην ενδυνάμωση της προσωπικότητας. Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε την ικανότητά σου, Θόδωρα, να βλέπεις και να ακούς στον άνθρωπο τη δυνατότητά του, αντί για την αδυναμία του, και να στρέφεις αυτή τη δυνατότητα στο μαζί, στο κοινό, στο φωτεινό.
Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε τον αγώνα σου ενάντια
στα συστήματα εγκλεισμού, καταστολής, βίας και απομόνωσης. Από τη Λέρο
ως την Τεργέστη από τον αποκλεισμό στη συλλογική χειραφέτηση, τη
δημιουργία και την αλληλεγγύη.
Είμαστε
εδώ και δε θα ξεχάσουμε πως τρέχοντας, πηδούσαμε πάνω από τις μάντρες
στην ταράτσα του Ευαγγελισμού, αποφεύγοντας τους σεκιουριτάδες για να
μπούμε στο γραφείο του Διοικητή.
Είμαστε εδώ και δε
θα ξεχάσουμε τις συναντήσεις μας σε στέκια, καταλήψεις, φυλακές,
ψυχιατρεία, δικαστήρια, πορείες, συγκεντρώσεις, Είμαστε εδώ και δε θα
ξεχάσουμε πώς μας τσίγκλαγες με τη βιασύνη, τη δίψα και την αγωνία σου
για δράση, επειδή «τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά».
Είμαστε
εδώ και δε θα ξεχάσουμε ότι ήσουν άνθρωπος και όχι ήρωας· παρουσία και
όχι σύμβολο. Υπήρξες στα καφενεία, στη Λέρο, στα Κύθηρα, στην Τεργέστη.
Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε τις συνελεύσεις μας, με τις συζητήσεις,
τις διαφωνίες, τις συγκρούσεις, τις ζυμώσεις μας, γιατί μόνο έτσι
υπάρχει ζωή: μέσα από την αντιπαράθεση και τη διαφορετικότητα.
Δεν
θα ξεχάσουμε τον Χρονόπουλο, τον Σαμπάνη, τον Φραγκούλη, τον Μάγγο, τον
Ζακ, τον Παύλο, τον Ζιάντ· ούτε εκείνους και εκείνες, των οποίων τα
ονόματα δεν μάθαμε ποτέ. Όλα αυτά τα πρόσωπα, μέσα από τα οποία μιλούσες
ξανά και ξανά για το πώς η βία του κράτους, της αστυνομίας, των συνόρων
και του ιδρύματος εγγράφεται πάνω σε συγκεκριμένες ζωές και
συγκεκριμένα σώματα. Δεν μιλούσες για αφηρημένες «περιπτώσεις». Μιλούσες
για ανθρώπους.
" Toccare la terra, bagnare le rose, cambiare le cose "
" Ν' ακουμπάμε στη γη,
να ποτίζουμε τα λουλούδια,
ν' αλλάζουμε τα πράγματα. "
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ
ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ
