Η εκδήλωση πραγματοποιείται με αφορμή την εξαγγελία ίδρυσης κλειστών ψυχιατροδικαστικών τμημάτων νοσηλείας στα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία, όπως αποφασίστηκε, οριστικά, ότι θα υλοποιηθούν στο πλαίσιο του Νόμου Βαρτζόπουλου (ν.5129/24). Συζητείται ο τρόπος με τον οποίο ο θεσμός του δικαστικού ψυχιατρείου προβάλλεται από την κυβέρνηση ως “μονόδρομος” για τη διαχείριση των λεγόμενων “ακαταλόγιστων” δραστών (δηλ. ατόμων που έχουν τελέσει μια αξιόποινη πράξη και που κρίνεται ότι για αυτήν ευθύνεται η ψυχιατρική τους διάγνωση/κατάσταση) αλλά, σύμφωνα και με το Εθνικό Σχέδιο Δράσης γα την ψυχική υγεία που έχει συγκροτήσει η παρούσα κυβέρνηση, θα μπορούν εκεί να εγκλείονται και άτομα που εγκλείονται για κανονική ψυχιατρική νοσηλεία των οποίων η ψυχοκινητική ανησυχία που προκαλεί η όλη διαδικασία του ακούσιου (αλλά συχνά και του εκούσιου) εγκλεισμού κρίνεται από τους ψυχιάτρους ως δύσκολα διαχειρίσιμη στα "κανονικά' ψυχιατρικά τμήματα.
Στο επίκεντρο της συζήτησης τίθεται η μετατόπιση της ψυχιατρικής προς θεσμούς καθαρά φυλακτικού χαρακτήρα, όπου η θεραπευτική διάσταση περαιτέρω υποχωρεί ή και εξαφανίζεται τελείως, στο πλαίσιο ενός κυρίαρχου ψυχιατρικού και ποινικού παραδείγματος που προκρίνει τον έλεγχο και τον αποκλεισμό. Παράλληλα, αναδεικνύεται η ανάγκη επαναπροσδιορισμού θεμελιωδών εννοιών όπως η υπευθυνότητα, το ακαταλόγιστο, η ποινή και η κύρωση, πέρα από μια στενά ψυχιατροδικαστική οπτική. Ο σεβασμός και η αναγνώριση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία ως υποκειμένων. Ποια θα ήταν μια εναλλακτική προσέγγιση της δικαστικής ψυχιατρικής;
