Δευτέρα 16 Μαΐου 2022

ΤΙ «ΑΛΛΑΖΕΙ» ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟ ΝΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΑΚΟΥΣΙΩΝ ΝΟΣΗΛΕΙΩΝ;

 

ΤΙ «ΑΛΛΑΖΕΙ» ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟ ΝΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΑΚΟΥΣΙΩΝ ΝΟΣΗΛΕΙΩΝ;

 


 

Στο νομοσχέδιο, που ψηφίστηκε στις 11/5/22 με τις γνωστές ταχείες διαδικασίες, για τον λεγόμενο «προσωπικό γιατρό», την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας κοκ, που αποτελεί μια περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της ΕΣΥ, περιλαμβανόταν και μια διάταξη, το άρθρο 50 (που έγινε άρθρο 59 στον ψηφισμένο πια νόμο 4931/2022), που αφορά στη "Μεταφορά του ασθενή κατά τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας", στο οποίο προβλέπεται η εκτέλεση της ακούσιας νοσηλείας να μη γίνεται, πλέον, αποκλειστικά από την αστυνομία με χειροπέδες, περιπολικό κλπ, αλλά από ψυχίατρο, νοσηλευτή και αστυνομικό και με «ειδικά διαμορφωμένο» όχημα. Σαν ένα πάγιο αίτημα μερίδας επαγγελματιών ψυχικής υγείας, οργανώσεων, ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία και συλλόγων οικογενειών, μια πρακτική που εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια διεθνώς, για την οποία αυτή η εκτέλεση δεν αποτελεί «σύλληψη αδικοπραγούντος», αλλά ως παροχή φροντίδας υγείας να βρήκε, επιτέλους, την ικανοποίησή του.

Βέβαια, για ένα Υπουργείο που βασικοί άξονες της πολιτικής του είναι η ιδιωτικοποίηση, η υποχρηματοδότηση και η δραματική υποστελέχωση των υπηρεσιών υγείας και ψυχικής υγείας, ένα τέτοιο μέτρο δεν επρόκειτο ποτέ να θεσμοθετηθεί αν δεν ήταν απαίτηση, και αυτό, των οργάνων των Βρυξελλών, εν προκειμένω της «Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των βασανιστηρίων και της απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας», η οποία σε επανειλημμένες εκθέσεις της έχει επισημάνει ότι η εν λόγω διαδικασία μεταφοράς στην Ελλάδα, με χειροπέδες, περιπολικό και αστυνομία, «είναι απάνθρωπη και θέτει υπό αμφισβήτηση την ασφάλεια και διασφάλιση της αξιοπρέπειας των ληπτών και ληπτριών».

Πίσω, ωστόσο, από τα φραστικά περιτυλίγματα του άρθρου 59 περί μιας «βασισμένης στο δικαίωμα το ασθενούς σε αξιοπρεπή μεταχείριση» εκτέλεση της μεταφοράς, υπάρχουν, ένας προς έναν, όλοι οι όροι που ακυρώνουν την προβαλλόμενη πρόθεση, αναπαράγοντας το παλιό καθεστώς με νέες μορφές.

Κατ΄ αρχήν, η ανάθεση της εκτέλεσης της ακούσιας προσαγωγής του ατόμου γίνεται σε ιδιωτική «μη κερδοσκοπική» εταιρεία (ΜΚΟ), η οποία προσδιορίζεται ως «Κοινοτική Μονάδα Ψυχικής Υγείας». Το Δημόσιο, και εδώ, δεν υπάρχει καθόλου. Μια ανάθεση που μεταξύ όλων των άλλων διευκολύνει και την απευθείας μεταφορά για ακούσια νοσηλεία σε ιδιωτικές κλινικές, που έχει θεσμοθετήσει η Ζ. Ράπτη.

Ο ψυχίατρος και ο νοσηλευτής (άρρενας πάντα, δεν αναφέρεται η λέξη νοσηλεύτρια) αναφέρεται ότι ανήκουν στην τοπική μονάδα της περιοχής όπου διαμένει ο ασθενής, με δυνατότητα να κληθεί προσωπικό από μονάδα άλλης περιοχής όταν δεν υπάρχει ανάλογη μονάδα στην περιοχή κατοικίας του ασθενή - και ξέρουμε πόσο λίγες είναι οι κοινοτικές μονάδες των ΜΚΟ.

Αλλά ενώ γίνεται αυτή η αναφορά, ότι, δηλαδή, η εισαγγελική παραγγελία θα εκτελείται από «κοινοτική μονάδα» ΝΠΙΔ του «τόπου κατοικίας, ή διαμονής, του άμεσα ενδιαφερομένου», στην πραγματικότητα θα εκτελείται από συνιστάμενα «ειδικά όργανα», «Μονάδες ψυχικής υγείας για την διακομιδή ακούσιων νοσηλειών», όπως αναφέρονται σε άλλη εγκύκλιο. Δηλαδή, από συνολικά δέκα Κινητές Μονάδες σε όλη τη χώρα (τέσσερις στην Αττική) που θα ανήκουν σε ΝΠΙΔ, με συνολικό κόστος 1.922.000 ευρώ, η χρηματοδότηση των οποίων θα προέλθει από Ταμείο Ανάκαμψης, εν συνεχεία από το ΕΣΠΑ και, εν τέλει, από τον κρατικό προϋπολογισμό (χωρίς αυτό να είναι βέβαιο, καθώς αφήνεται να εννοηθεί ότι μπορεί να απαιτηθεί να καλύπτεται από τα έσοδα της ΜΚΟ.

Τέσσερις ειδικές μονάδες για όλη την Αττική …ποιά η σχέση με τον τόπο κατοικίας του ατόμου;

Γίνεται ειδική μνεία στο «κατάλληλα διαμορφωμένο όχημα» με το οποίο θα γίνεται η μεταφορά, δηλαδή, ο ψυχικά πάσχων δεν έχει δικαίωμα σε κανονικό ασθενοφόρο, αλλά όχημα με «κατάλληλους χώρους και εργαλεία καταστολής». Αλλωστε, είχαν ήδη ονομαστεί «ασθενοφόρα οχήματα-θεραπευτικοί θάλαμοι» όταν έγινε η προκήρυξη του διαγωνισμού για την προμήθεια δέκα οχημάτων τον Σεπτέμβριο του 2019 από την 2η ΥΠΕ.

Καμιά πρόβλεψη για προσπάθεια να πεισθεί ο ασθενής να δεχτεί την νοσηλεία. «Αμέσως μετά την επίσκεψη του μικτού κλιμακίου ακολουθεί η μεταφορά…».

Και φυσικά, όταν «δεν γίνεται αλλιώς», αναλαμβάνει ο αστυνομικός που πάντα θα συνοδεύει (και όχι μόνο όταν προκύπτει αποδεδειγμένη ανάγκη) τον ψυχίατρο και τον νοσηλευτή, να φορέσει τις χειροπέδες στον ασθενή που αντιδρά, που δεν συνεργάζεται. Οταν υποτίθεται ότι έχουν αποτύχει οι (κατ΄ όνομα πάντα) «τεχνικές αποκλιμάκωσης». Που, όμως, δεν έχουμε δει ποτέ να είναι σε γνώση και εφαρμογή από τους «ειδικούς των ΜΚΟ, που, ενίοτε, με την παραμικρή ανυπακοή ενός φιλοξενούμενου σε στεγαστική δομή, παίρνουν τιμωρητικά μέτρα και, όχι σπάνια, επιστρέφουν τον «μη διαχειρίσιμο» στο ψυχιατρείο απ΄ όπου τον είχαν πάρει.

Είναι σημαντικό και ανέκαθεν ζητούμενο να εκτελείται η ακούσια νοσηλεία από υγειονομική υπηρεσία. Το ζήτημα είναι τι εννοούσαμε πάντα όταν διεκδικούσαμε αυτή την διαδικασία; Το ζήτημα ήταν πάντα να υπάρχει μια κοινοτικά βασισμένη υπηρεσία ψυχικής υγείας (Κέντρο Ψυχικής Υγείας κλπ), υπεύθυνη για ένα ορισμένο πληθυσμό, που θα έχει αναπτύξει σχέσεις με την κοινότητα και, ακόμα και όταν δεν έχει ξαναέλθει σε επαφή με το άτομο για το οποίο καλείται να εκτελέσει την ακούσια προσαγωγή για εξέταση σε ψυχιατρική κλινική, να είναι σε θέση να διαπραγματευτεί, να συνομιλήσει να αφιερώσει χρόνο, μέρες, για ν΄ ανοίξει διαδρομές επικοινωνίας και διαπραγμάτευσης. Γιατί, τι διαφορετικό θα νιώσει, πόσο διαφορετικά θα αντιδράσει ένα άτομο που βιώνει την απειλή της ακούσιας προσαγωγής όταν δει στην πόρτα, αντί έναν αστυνομικό με στολή, έναν ψυχίατρο (που δεν τον ξέρει, όχι μόνο ως ψυχίατρο, αλλά ούτε καν ως άνθρωπο) με πολιτικά; Ποια η διαφορά στην επίσκεψη αν αυτή έχει σκοπό απλώς την εκτέλεση της «παραγγελίας»;

Βλέπουμε, λοιπόν, αφενός ότι η αστυνομική εμπλοκή στη διαδικασία της ακούσιας μεταφοράς παραμένει αρκετά ενεργή, καθώς και μετά από την έκδοσή της σχετικής υπουργικής απόφασης, «όταν σε εξαιρετικές περιπτώσεις, δεν καθίσταται εφικτή η συμμετοχή της Κοινοτικής Μονάδας Ψυχικής Υγείας στη διαδικασία μεταφοράς… η μεταφορά πραγματοποιείται με όχημα της αρμόδιας αστυνομικής αρχής και από κλιμάκιο δύο αστυνομικών». Μ΄ αυτή την καταληκτική παράγραφο του άρθρου 59 τα πράγματα γυρίζουν (δηλαδή, παραμένουν) ακριβώς που βρισκόμαστε σήμερα. Με τη νέα αυτή ρύθμιση να καταλήγει στην ήδη υπάρχουσα κατάσταση. Tι θα εμποδίσει αυτή την εξαίρεση να γίνει κανόνας; Πώς θα αλλάξει η πεπατημένη όταν ακόμα υπάρχει η δυνατότητα συνέχισης του ήδη υπάρχοντος status-quo;

Ένα άλλο, όχι χωρίς σημασία, ερώτημα είναι, εν προκειμένω, η σιωπή των ΜΚΟ ψυχικής υγείας σχετικά με όσα τους αναθέτει το άρθρο 59 – έως και η ευμενέστατη υποδοχή του από αυτές. Προφανώς, έχει υπάρξει προσυνεννόηση και υπάρχουν ανταλλάγματα. Όπως έγινε γνωστό, εκτός από τις προαναφερθείσες παχυλές χρηματοδοτήσεις των Κινητών Μονάδων για την εκτέλεση των ακούσιων νοσηλειών, αναφέρεται και η χρηματοδότηση δεκάδων στεγαστικών δομών που, επίσης, θα χρηματοδοτηθούν από το Ταμείο Ανάκαμψης (και εν συνεχεία για δυο ακόμα χρόνια από το ΕΣΠΑ) – από κονδύλια, δηλαδή, που έχουν χορηγηθεί για την αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών της πανδημίας. Προφανώς, θα υπάρξουν σχετικές προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα (όχι, όμως, πια, στο Δημόσιο).

Διεκδικούσαμε και διεκδικούμε πάντα, πέρα από όλα τα άλλα, και την εκτέλεση των ακούσιων νοσηλειών από υγειονομικές υπηρεσίες. Όχι αστυνομία. Αυτό για να γίνει και για να μην είναι, για μιαν ακόμη φορά, λόγια του αέρα και απλή κοροϊδία - και για να μειωθεί ταυτόχρονα και ο υπέρογκος αριθμός των ακούσιων νοσηλειών - απαιτεί ταυτόχρονη θεσμοθέτηση και λειτουργία ενός δημόσιου, ολοκληρωμένου και κοινοτικά βασισμένου συστήματος ψυχικής υγείας. Οσο δεν υπάρχει αυτό, όσο δεν γίνονται βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, η αστυνομία θα έχει πάντα τον πρώτο λόγο, και για τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, όπως και για όλη την κοινωνία.


15/5/2022


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ


Σάββατο 9 Απριλίου 2022

Εκδήλωση/Συζήτηση για την Θεραπευτική Σχέση - Παρασκευή 15/4, στις 19:00

 

 

 

 



 

Την Παρασκευή 15/4, θα ανοίξουμε, στα πλαίσια των «εκπαιδευτικών» συναντήσεων της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, ξανά τη συζήτηση για τη θεραπευτική σχέση, με αφορμή και μια φράση που συμπυκνώνει την κουλτούρα, την πρακτική, την εμπειρία μιας ριζικά εναλλακτικής ψυχιατρικής:

 

«Η δουλειά μας είναι όπως η δουλειά του αγρότη, σπορά και αναμονή. Στη διάρκεια της αναμονής γίνονται όλα τα κατάλληλα γεγονότα, όλες οι κατάλληλες ενέργειες, που ακολουθούν τη σπορά, με τον κίνδυνο να συμβεί ακόμα και μια καταιγίδα. Ο αγρότης, όμως, συνεχίζει τη δουλειά του ακόμα και όταν η καταιγίδα και το χαλάζι έχουν καταστρέψει τα πάντα». 

 

Πώς μπορούμε να πάμε «πέρα από» μια πρακτική που αποτελεί την «κανονικότητα» της κυρίαρχης ψυχιατρικής η οποία, στην λεγόμενη «θεραπευτική» της προσέγγιση, δεν βλέπει υποκείμενα αλλά αντικείμενα - συμπτώματα και διαγνώσεις; Που, στην όλη λειτουργία της δεν ενδιαφέρεται παρά, πρωτίστως, «για την επάρκεια και την σωστή και αποτελεσματική λειτουργία του μηχανισμού»; Εγκαθιδρύοντας μια συνθήκη όπου η σχέση δεν γίνεται με υποκείμενα και ανάγκες, αλλά με κανόνες, με μέτρα ασφαλείας, με την κατά το δυνατό αποτελεσματική διαχείριση των λειτουργιών της βιολογικής συντήρησης των ατόμων που βιώνουν δύσκολες ψυχικές εμπειρίες.

 

Για όλα αυτά θα συζητήσουμε την ερχόμενη Παρασκευή, 15/4, ώρα 19.00, στο χώρο της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ στον Αγ. Ιωάννη, οδός Αιθαλίδου 11.

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Κυριακή 13 Μαρτίου 2022

Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας στο ΨΝΑ ΔΑΦΝΙ - 12/3/22

 

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση διαμαρτυρίας που οργάνωσε η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία στο ΨΝΑ Δαφνί. Με κεντρικά συνθήματα κατά της ψυχιατρικής καταστολής και κατά της διάλυσης των δημόσιων δομών ψυχικής υγείας και για την διεκδίκηση ενός ολοκληρωμένου συστήματος ψυχικής υγείας στην κοινότητα.

Την κινητοποίηση στήριξαν πολλές συλλογικότητες με ουσιαστική δράση και παρουσία στα κινήματα και στις γειτονιές, κυρίως της Δυτικής Αττικής, φέρνοντας στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και αναδεικνύοντας ότι σκοπός ύπαρξης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας δεν μπορεί να είναι η απόδοση μίας διάγνωσης, η καταπιεστική βραχύβια «προστασία» με εγκλεισμό, και ο μονόδρομος του φαρμάκου, με πλήρη εγκατάλειψη στην συνέχεια, αλλά η σφαιρική στήριξη στην κοινότητα και η συνοδεία, “βήμα βήμα”, προς την ανάρρωση και την ανάκτηση της ζωής κάθε ανθρώπου που αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχικής υγείας, με αναγνώριση των πολύπλευρων αναγκών του και σεβασμό της προσωπικότητας του.

Συμμετείχαν και στήριξαν οι συλλογικότητες «Pasamontana», «Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου», «Παπουτσάδικο», το «Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ιλίου», η «Εργατική Συμμαχία στα Δυτικά», η «Πρωτοβουλία για την συγκρότηση Ανοιχτής Συνέλευσης στο Χαϊδάρι», το «Δίκτυο Ανθρώπων που ακούνε Φωνές Αθήνας», η «Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών»,  «Ταξική Αντεπίθεση Αθήνας», καθώς και «Σύλλογοι Οικογενειών και Φίλων Ψυχικής Υγείας» (Κορυδαλλού και ΒΑ Αττικής), αλλά και εργαζόμενες/οι στο ΨΝΑ. Έγιναν σύντομες τοποθετήσεις από μέλη της Πρωτοβουλίας, εκπροσώπους του Σωματείου εργαζομένων του ΨΝΑ, των ΣΟΦΨΥ, μοιράστηκαν κείμενα σε εργαζόμενους και διερχόμενους, ακούστηκαν και γράφτηκαν συνθήματα όπως “Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΊΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ, ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ” , “Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΙΚΩΝ” κλπ.

 




Σε μία ιστορική συγκυρία όπου εξαιτίας της πανδημίας, αλλά και της παρατεταμένης βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που βιώνουμε (και που ο καπιταλισμός, ανεξαρτήτως του πώς βαφτίζεται κάθε φορά, δίνει απάντηση στα οικονομικά και κοινωνικά του αδιέξοδα με αυτό που ξέρει καλύτερα να κάνει, δηλαδή,  πόλεμο), και ενώ τα προβλήματα ψυχικής υγείας και ο ψυχικός πόνος βρίσκονται σε κορύφωση και αντιμετωπίζονται αποκομμένα από το κοινωνικό γίγνεσθαι ενώ σκόπιμα αγνοούνται τα κοινωνικά τους αίτια, καλυμμένα πίσω από διαγνώσεις, τείχη, κλειδωμένες πόρτες, ψυχιατρική φαρμακολαγνεία και αποκλεισμούς, είναι ζωτικής σημασίας ότι ενώνονται οι φωνές όλων όσων αναγνωρίζουμε αυτά τα αδιέξοδα “από τα κάτω”, και τα βιώνουμε στα σπίτια μας και στις γειτονιές μας. Η πανδημία, άλλωστε, ήταν μόνο η αφορμή για ν΄ αναδειχτεί αυτή η συστηματική υποβάθμιση της υγείας και ψυχικής υγείας όχι μόνο ως δημόσιων συστημάτων υπηρεσιών (με την δραματική υποστελέχωσή τους, την επικρεμάμενη απόλυση του προσωπικού που είναι σε αναστολή και την πλήρη ιδιωτικοποίηση όλων των υπηρεσιών Υγείας που είναι σε εξέλιξη), αλλά ως ανθρώπινων καταστάσεων που, ενώ αποτελούν ζωτικές ανάγκες, απαιτούν ευρύτερες κοινωνικές ανατροπές για να έλθουν στο επίκεντρο και να απαντηθούν.






Για αυτούς τους λόγους είναι ελπιδοφόρο ότι, εκτός από τη μεγάλη συμμετοχή στην κινητοποίηση, το ενδιαφέρον, η συζήτηση και η δράση για την ψυχική υγεία, από την πλευρά των συλλογικοτήτων και των ατόμων που συμμετείχαν, δεν εξαντλείται σε μία μόνο συγκέντρωση, αλλά παραμένει ανοιχτή και ενεργή στους διάσπαρτους κινηματικούς πυρήνες μέσα στις γειτονιές εντός της κοινότητας και σε άμεση σύνδεση με το ευρύτερο κοινωνικό γίγνεσθαι. Είμαστε εδώ, επομένως, για διαρκώς νέες παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις και γιατί “κάποτε μιλούσαμε για τρελούς, τώρα μιλούμε για ασθενείς, καιρός να μιλήσουμε για ανθρώπους”...

 

 


 

14/3/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2022

Παρασκευή, 25/2/22, στις 7 μμ - Προβολή ταινίας "ο Επίμονος Κηπουρός"- Αιθαλίδου 11, Αγ.Ιωάννης

 

Την Παρασκευή, 25/2/22, στις 7 μμ, θα γίνει, στο χώρο της    Πρωτοβουλίας 'Ψ΄ (Αιθαλίδου 11, Αγ. Ιωάννης), η προβολή της ταινίας
                              "Ο ΕΠΙΜΟΝΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ"



βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο/κόλαφο για τις φαρμακοβιομηχανίες του Τζων Λε Καρέ.
Οσο ποτέ επίκαιρη η προβολή της, και η συζήτηση για την οποία θα αποτελέσει το έναυσμα στην εκδήλωσή μας, σε μια εποχή που οι εξελίξεις στο "σκάνδαλο Novartis" δείχνουν, για μιαν ακόμη φορά, πόσο βαθιά διαβρωμένο είναι το σύστημα των αλληλοσυμπλεκόμενων εξουσιών, κυβερνώντων και "Δικαιοσύνης", και πώς η εκάστοτε κυρίαρχη πολιτική για την Υγεία είναι πάντα χειραγωγούμενη από τις επιδιώξεις της κερδοφορίας των φαρμακοβιομηχανιών.

Στην ταινία (σε σκηνοθεσία του Fernando Meirelles, διάρκειας 128΄) η Τέσα, οικολόγος ακτιβίστρια και σύζυγος ενός φιλήσυχου Βρετανού διπλωμάτη στο Ναϊρόμπι, βρίσκεται δολοφονημένη μαζί με έναν Αφρικανό γιατρό. Ο σύζυγός της Τζάστιν - προς έκπληξη όλων- ξεκινά μια προσωπική οδύσσεια για να αποκαλύψει την αλήθεια γύρω από το θάνατο της γυναίκας του, κάτι που τον οδηγεί σε επικίνδυνες αποκαλύψεις για τη δραστηριότητα των φαρμακοβιομηχανιών στην Αφρική.

Η ιστορία είναι βασισμένη σ΄ ένα πραγματικό περιστατικό, όπου ένα κοριτσάκι (ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους/ες) στη Νιγηρία πέθανε μετά από υπερβολική δόση αντιβιοτικών που της χορηγήθηκαν σε πιλοτικό πρόγραμμα προφύλαξης και αποτελεσματικότητας φαρμάκων της εταιρείας Pfizer (ως πειραματόζωο).

Πρόκειται για μια ταινία πάντα επίκαιρη όσο εξακολουθεί να υπάρχει το γνωστό ως βιο-φαρμακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, με τον γνωστό, και στα καθ΄ ημάς (με την "υπόθεση Novartis"), σκανδαλώδη τρόπο ύπαρξης και λειτουργίας. Είναι μια καλή ευκαιρία για να συζητήσουμε και να κατανοήσουμε πώς ένα «κοινωνικό αγαθό», που είναι το φάρμακο, υπάρχει στον καπιταλισμό ως εμπόρευμα, ως αντικείμενο στυγνής κερδοφορίας, από την οποία επωφελούνται πολυπλόκαμα δίκτυα συμφερόντων (φαρμακευτικών εταιρειών, πολιτικών, πανεπιστήμιων, γιατρών κλπ), με όποιες δυσμενείς συνέπειες έχει αυτό για την υγεία και τις ζωές εκατομμυρίων, στην θεραπεία των οποίων θεωρείται ότι αποσκοπεί.

 


Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2022

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΨΝΑ ΔΑΦΝΙ - Σαββατο 12 Μαρτίου 2022 στις 13:00

 

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΩΝ ΔΟΜΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΕΠΑΡΚΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ

 


 


Αν η κρίση που, εν μέσω της πανδημίας, μαστίζει το σύστημα της Υγείας στο σύνολό του, έχει μια από τις κύριες παραμέτρους της την σκόπιμα επιβεβλημένη δραματική υποστελέχωσή του, η κατάσταση στην Ψυχική Υγεία είναι ακόμα χειρότερη.


Το προσωπικό που έχει απομείνει, μετά τις διαδοχικές, επί σειρά ετών, συνταξιοδοτήσεις, χωρίς νέες προσλήψεις προς αντικατάσταση των απερχομένων, καθώς και με την τελείως αδικαιολόγητη και εκβιαστικού χαρακτήρα αναστολή της εργασίας χιλιάδων μη εμβολιασθέντων νοσηλευτών (και άλλων ειδικοτήτων), είναι ελάχιστο. Οι βάρδιες βγαίνουν με μεγάλη δυσκολία, έτσι ώστε, για πολλούς/ές, ακόμα και η λήψη των κανονικών εβδομαδιαίων ρεπό να έχει γίνει αδύνατη (με δεκάδες και εκατοντάδες χρεωστούμενων ρεπό και κανονικών αδειών να συσσωρεύονται) και η λειτουργία, τόσο των τμημάτων εισαγωγών, όσο και των στεγαστικών δομών (ξενώνων, οικοτροφείων κλπ), να χάνει, με γοργούς ρυθμούς, όχι μόνο την όποια θεραπευτική διάσταση της είχε απομείνει, αλλά και τον στοιχειωδώς ασφαλή χαρακτήρα της.


Αξιοποιώντας για μιαν ακόμα φορά την «κρίση ως ευκαιρία» για την εφαρμογή προαποφασισμένων, νεοφιλελεύθερης κοπής, μέτρων (κρίση που οι διαδοχικές κυβερνήσεις δημιούργησαν με τις δραστικές μνημονιακές περικοπές σε προσωπικό, τις ιδιωτικοποιήσεις κλπ), η κυβερνητική πολιτική έδειξε πολύ καθαρά το πού στοχεύει: πρώτον, με την απόπειρα να ξανανοίξει το ψυχιατρείο της Λέρου, ως κολαστήριο «νεκρών ψυχών» (απόπειρα που, αν και την πήρε πίσω μετά τις αντιδράσεις, δεν την έχει εγκαταλείψει ως πολιτική της στην ψυχική υγεία), και δεύτερον, την απόπειρα, που αμέσως ακολούθησε, να καταργήσει, με το πρόσχημα της έλλειψης προσωπικού, τρεις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές του ΨΝΑ. Και πάλι εδώ, ήταν η αντίδραση των εργαζομένων που έβαλε (ένα προσωρινό έστω) φρένο. Ωστόσο, το κλείσιμο, πριν μερικούς μήνες, του ξενώνα του Ευαγγελισμού στην πλ. Βάθης είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της πολιτικής που έχει ήδη μπει σε εφαρμογή.


Ταυτόχρονα, η αντιμετώπιση της πανδημίας της covid-19 στις ψυχιατρικές μονάδες, όχι μόνο στα τμήματα εισαγωγών, αλλά και στις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές, ταυτίστηκε με την ακραία καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των νοσηλευομένων και των ενοίκων των δομών (για έξοδο, επικοινωνία κλπ), με μέτρα τυχάρπαστα που πιο πολύ συντελούσαν στην μετάδοση του κορονοϊού παρά στην προφύλαξη από αυτόν. Οι ανέκαθεν κυρίαρχες, στις ψυχιατρικές μονάδες, λειτουργίες και πρακτικές της κλειδωμένης πόρτας (ακόμα και σε στεγαστικές δομές), των μηχανικών καθηλώσεων και γενικά των κατασταλτικών πρακτικών, πατώντας πάνω και στην δραματική υποστελέχωση, πήραν ακραίες διαστάσεις.


Και την ίδια στιγμή που η αλλοπρόσαλλη και σε κατασταλτική λογική αντιμετώπιση της πανδημίας δημιουργούσε όλο και περισσότερη ψυχική δυσφορία και ανάγκες για βοήθεια, τόσο περισσότερο οι αρμόδιες υπηρεσίες αραίωναν την άμεση πρόσβαση και τόσο περισσότερο άνοιγαν το έδαφος στην τηλε-ψυχιατρική και στην τηλε-ψυχολογία.


Μάλιστα, ενώ η δυσφορία που βιώνει ο καθένας και η καθεμιά αυξάνει και τα αιτήματα για παροχή ψυχοκοινωνικής υποστήριξης πολλαπλασιάζονται, οι απαντήσεις που συνήθως δίνονται, αν τελικά διαθέτεις χρήματα για να συναντήσεις κάποιον επαγγελματία, είναι μονοσήμαντες και περιστρέφονται γύρω από τη συνταγογράφηση φαρμάκων. Οι νέες τεχνολογίες έρχονται να υποστηρίξουν αυτή την μονοδιάστατη και ατομικίστικη φιλοσοφία και πρακτική. Το κοινό όλων των παρεμβάσεων, αναλογικών και ψηφιακών, έγκειται στο ότι το πρόβλημά σου δεν είναι κοινωνικό, δεν είναι πολιτικό, αλλά εδράζεται κάπου στον ψυχισμό σου, ενδεχομένως σε μια αλληλουχία γονιδίων ή/και στις λάθος επιλογές σου στη ζωή.


Όλα λοιπόν στην «ατομική ευθύνη». Η μόνη «κρατική ευθύνη» που απέμεινε, δεν είναι στη στελέχωση των υπηρεσιών υγείας και ψυχικής υγείας, δεν είναι στην ανάπτυξη της όσο ποτέ αναγκαίας πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, δεν είναι στην αντιμετώπιση του συνωστισμού στα ΜΜΜ και στους χώρους εργασίας, δεν είναι στη λειτουργία του σχολείου, αλλά στον εκβιαστικά υποχρεωτικό εμβολιασμό, στα πρόστιμα, στην αναστολή εργασίας (που, όπως αποδείχτηκε, δεν αποσκοπεί στην καθαυτό ανάγκη του εμβολιασμού, αλλά στις απολύσεις), στην κατάργηση της μονιμότητας και στην εισαγωγή ως κύριας σχέσης εργασίας τις κακοπληρωμένες συμβάσεις ορισμένου χρόνου, στην πλήρη ιδιωτικοποίηση της Υγείας και της Ψυχικής Υγείας (μέσω ΣΔΙΤ κλπ).


Αυτό είναι το πλάνο που έχει το Υπουργείο του Πλεύρη και της Ράπτη προς εφαρμογή. Το σχέδιο για το «βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων», για το οποίο μιλούσαμε πριν μερικά χρόνια, δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Και ήταν ήδη, όπως τονίζαμε από τότε, σε εφαρμογή με την σχεδιασμένη όλο και μεγαλύτερη υποστελέχωση των ψυχιατρείων, ώστε το «βίαιο κλείσιμο» (δηλαδή, όχι ο μετασχηματισμός, αλλά η διάλυση) να φανεί ως η μόνη δυνατή λύση.


Αντίθετα, όπως υποστηρίζαμε πάντα, και αυτός πρέπει να είναι ο επιδιωκόμενος στόχος, «κλείσιμο των ψυχιατρείων» θάπρεπε να σημαίνει ριζικό μετασχηματισμό του υπάρχοντος, αντικατάσταση των κλειστών υπηρεσιών με κοινοτικές υπηρεσίες, πλήρως στελεχωμένες με το προσωπικό που ήδη τώρα εργάζεται και με πολύ περισσότερο που πρέπει να προσληφθεί. Κλείσιμο των ψυχιατρείων θάπρεπε να σημαίνει την χειραφέτηση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία και των εργαζομένων από κοινού. Θάπρεπε να σημαίνει αμφισβήτηση και κατάργηση των κατασταλτικών πρακτικών.


Επαρκής στελέχωση και ριζική αμφισβήτηση της όποιας κατασταλτικής πρακτικής πάνε μαζί.

Το ζήτημα της ψυχικής υγείας είναι υπόθεση όλων, των άμεσα ενδιαφερόμενων ατόμων, των εργαζόμενων στο χώρο και όλης της κοινωνίας.

Καλούμε όλες και όλους σε κινητοποίηση στις 12 Μάρτη, 13.00, με συγκέντρωση έξω από το ΨΝΑ (Δαφνί). Διεκδικούμε και απαιτούμε:

-Καμιά στεγαστική δομή να μην κλείσει.

-Πλήρη σεβασμό στα δικαιώματα των νοσηλευομένων και των ενοίκων των στεγαστικών δομών.

-Αμεση και επαρκή στελέχωση όλων των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.

-Η ελευθερία είναι θεραπευτική. Και για να είναι πραγματικά θεραπευτική πρέπει να στηρίζεται από ένα σύστημα ψυχικής υγείας κοινοτικά βασισμένο σε συνάρτηση με μια κοινωνική πολιτική που νοιάζεται για την αξιοπρεπή στέγαση, την επαρκώς αμειβόμενη εργασία και την κοινωνική πλαισίωση.


12/2/22


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ






Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2022

Προβολή ταινίας "Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ", Παρασκευή , 28/1/22 στις 7 μμ

 

 


 

Την ερχόμενη Παρασκευή, 28/1/22, στις 7 μμ, θα γίνει στο χώρο της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, στην οδό Αιθαλίδου 11 (Αγ. Ιωάννης), η προβολή της γνωστής και πολυβραβευμένης ταινίας του Κεν Λόουτς «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέϊκ».


Αφορμή για το άνοιγμα μιας συζήτησης (που θ΄ ακολουθήσει την προβολή) πάνω στην σχεδιασμένη κατάρρευση του κοινωνικού κράτους που ζούμε στις μέρες μας και στην άσκηση μιας αντι-κοινωνικής πολιτικής που λειτουργεί στη γραμμή της απόρριψης των αιτημάτων για κοινωνική προστασία και που καταλήγει, συχνά κυριολεκτικά, να «σκοτώνει» αντί να παρέχει στήριξη, προστασία και ουσιαστική κοινωνική ένταξη.


Στην ταινία, ο Ντάνιελ Μπλέικ είναι ένας χήρος ξυλουργός που, όταν παθαίνει έμφραγμα στη διάρκεια της δουλειάς του και ο γιατρός του κρίνει πως είναι ακατάλληλος για εργασία, το αντίστοιχο βρετανικό ΚΕΠΑ κρίνει πως μπορεί να εργαστεί και δεν του παρέχει επίδομα. Ο Ντάνιελ αποφασίζει να κάνει έφεση, πώς, όμως, που, όπως πολλοί και πολλές, δεν ξέρει να χειρίζεται υπολογιστή.

Βιώνοντας τη ματαίωση από τις πολλές προσπάθειες για το επίδομα, ο Ντάνιελ βγαίνει μια μέρα έξω από την Υπηρεσία Ευρέσεως Εργασίας και γράφει με σπρέι: "Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ, απαιτώ τον ορισμό της έφεσής μου πριν λιμοκτονήσω και να αλλάξετε την κωλομουσική στον τηλεφωνητή". Με συνέπεια την σύλληψη από την αστυνομία, που τον αφήνει ελεύθερο με σχετική προειδοποίηση.

Μετά από όλα αυτά αναγκάζεται να πουλήσει τα περισσότερα από τα πράγματά του και ν΄ αποκοπεί από τον υπόλοιπο κόσμο (Είχε προηγηθεί η φιλική σχέση του με την Κέϊτι, μιαν άστεγη ανύπαντρη μητέρα δυο παιδιών που έμενε σε ξενώνα αστέγων και που ο Ντάνιελ βοήθησε με τις επισκευές του σπιτιού της).

Την ημέρα της έφεσης, με την Κέιτι να βρίσκεται μαζί του για συμπαράσταση, και με τον δικηγόρο του να τον βρίσκει υπερβολικά αισιόδοξο για την έκβαση, ο Ντάνιελ, πηγαίνοντας, με έντονο άγχος στην τουαλέτα, πεθαίνει από έμφραγμα.

Στην κηδεία του η Κέιτι διαβάζει ως επικήδειο τα λόγια που θα έλεγε ο Ντάνιελ την ημέρα της έφεσης.

Πολλά από αυτά τα βιώνει και τα υφίσταται η πλειονότητα των αιτούντων ένα επίδομα και την όποια κοινωνική προστασία για σοβαρά προβλήματα υγείας και ψυχικής υγείας που έχει, όταν έρχεται αντιμέτωπη με την επίσημη πολιτική γραμμή που συγκροτεί τη λειτουργία των επιτροπών για όσο γίνεται περισσότερες απορρίψεις.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2022

ΑΘΩΟΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ, ΤΟ 2015, ΣΤΟ ΨΝΑ-ΔΑΦΝΙ ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ "ΑΘΩΑ" Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ

 


Στις 13 Δεκέμβρη 2021, όπως είχε ανακοινώσει, υπενθυμίσει και αναδείξει η Πρωτοβουλία 'Ψ' (και μόνο αυτή), έγινε η δίκη για την πυρκαγιά, τον Σεπτέμβριο του 2015, σε τμήμα του ΨΝΑ (Δαφνί), που είχε ως συνέπεια τον θάνατο, από αναθυμιάσεις, τριών μονίμως καθηλωμένων ασθενών.

Το αποτέλεσμα : αθώοι όλοι για την φωτιά και τον θάνατο των δεμένων ανθρώπων,


-στη λογική ότι ο κλινοστατισμός είναι "ιατρική πράξη",


-στη λογική ότι κάποιοι αρμόδιοι ήταν αναρμόδιοι λόγω διαφορετικής ειδικότητας,


-στη λογική ότι η εταιρεία πυρασφάλειας ήταν αυτή που είχε την ευθύνη για την προστασία από φωτιά και ουδόλως η όποια αρμόδια υπηρεσία του ΨΝΑ αναφορικά με την υποχρέωση να φροντίζει για την επάρκεια, ή και την ίδια την ύπαρξη, των μέσων πυρασφάλειας,


-στη λογική ότι δεν υπάρχουν ατομικές ευθύνες, αλλά την ευθύνη την έχουν οι θεσμοί (με το ερώτημα ποιοι φτιάχνουν τους θεσμούς να μένει αναπάντητο),


-στη λογική ότι υπάρχει υποστελέχωση (μιλάμε για το 2015 και όχι για την τωρινή περίοδο της πανδημίας),


-στη λογική ότι τα ψυχιατρεία δεν είναι αρμόδια για να εγκλείουν (!) τους ψυχικά πάσχοντες, αλλά το κάνουν από υπερβάλλοντα επαγγελματικό ζήλο (!) και ότι θα πρέπει να φτιαχτούν άλλα ψυχιατρεία υψηλότερης ασφάλειας,

-στη λογική ότι παρόλο που δεν υπάρχει θεραπευτική ευθύνη για το ότι πέθαναν άνθρωποι, το προσωπικό κάνει λειτούργημα.


Αυτά ήταν μερικά από τα επιχειρήματα της υπεράσπισης, του μονολόγου της υπεράσπισης, καθώς δεν υπήρχε η "άλλη πλευρά" για να απαντήσει σε όλα αυτά και να βάλει το συμβάν στην πραγματική του βάση (που έχει να κάνει με την ιδρυματική λειτουργία και το είδος της ψυχιατρικής πρακτικής που ασκείται). Και κάνοντάς τα δεκτά, η έδρα κήρυξε τους/τις όλους/ες αθώους/ες.

Κατηγορούμενοι ήταν άτομα από όλη της την ιδρυματική ιεραρχία, από την διοίκηση, από διευθύνσεις υπηρεσιών, ψυχίατροι, νοσηλευτές/τριες. Είναι αυτονόητο ότι καμιά ευθύνη δεν μπορούσε και δεν έπρεπε, εν προκειμένω, να αποδοθεί σε νοσηλευτές και νοσηλεύτριες, τους έσχατους στην ιεραρχία και εκτελεστές υποχρεωτικών εντολών και διαταγών "από τα πάνω".

Αλλά, αυτοί που δεν μεριμνούν για την πυρασφάλεια; Αυτοί που δίνουν εντολές για τη μηχανική καθήλωση και μάλιστα, όπως στην περίπτωση που αναφερόμαστε, για διάρκεια εφ΄ όρου ζωής, χωρίς ούτε καν το πρόσχημα της τήρησης του δήθεν πρωτοκόλου; Με την απλή υπογραφή της εσαεί ανανέωσης της μηχανικής καθήλωσης; Πόσοι πια πρέπει να πεθάνουν ακόμα, μηχανικά καθηλωμένοι, από θρομβοεμβολικά επεισόδια, από καρδιακές ανακοπές, και "τυχαία" συμβάντα, όπως αυτό της πυρκαγιάς; Χώρια όλοι αυτοί (σχεδόν όλοι και όλες) που έχουν υποστεί αυτή την τραυματική μεταχείριση, που την κουβαλάνε εφ΄ όρου ζωής ως μια άκρως απαξιωτική της υποκειμενικότητάς τους εμπειρία, που δυσκολεύει τα μέγιστα την όποια ουσιαστική ανάρρωσή τους.

Ετσι ώστε, η "λογική" να θριαμβεύει ! Και.... δέστε τους τρελούς ! Ως πότε η μηχανική καθήλωση, που έχει αποδειχτεί άκρως δολοφονική, θα είναι το αδιαφιλονίκητο "σήμα κατατεθέν" της ασκούμενης κυρίαρχης ψυχιατρικής πρακτικής και θα επιτρέπεται να εφαρμόζεται ως, μάλιστα, "ιατρική πράξη"; Οταν, μάλιστα, ποτέ δεν διερευνάται η πραγματική αιτία του θανάτου ασθενών νοσηλευόμενων σε ψυχιατρικές κλινικές που πέθαναν ενώ ήταν καθηλωμένοι;


Το ζήτημα του ανοίγματος μιας συζήτησης για την κατάργηση της μηχανικής καθήλωσης ως "ιατρικής πράξης" είναι πάντα επίκαιρο και όσο ποτέ αναγκαίο. Μια συζήτηση για τις άκρως αντιθεραπευτικές λογικές και, ταυτόχρονα, για την καταστρατήγηση των ατομικών δικαιωμάτων, που ενσαρκώνει αυτή η πρακτική, που την καθιστούν (αντί για θεραπευτική πράξη) μια κακοποιητική πρακτική και "ποινικό αδίκημα" - άμεσα συνδεδεμένη με μία συζήτηση για τις εναλλακτικές δυνατότητες, που υπάρχουν, αντιμετώπισης καταστάσεων κρίσης. Αυτές ακριβώς που η κυρίαρχη ψυχιατρική, μετά από αιώνες κακοποιητικών πρακτικών στην διάρκεια της ιστορικής διαδρομής της (και παρά την ύπαρξη έμπρακτων εναλλακτικών παραδειγμάτων ως απάντηση σε αυτές) δεν μπορεί να λέει ότι "δεν γνωρίζει", συνεχίζοντας, εν πλήρη συνειδήσει των συνεπειών τους, να τις ασκεί.


9/1/2022




ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ