Η Πρωτοβουλία 'Ψ' για τον Θόδωρο Μεγαλοοικονόμου: Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε...

 

 

 

Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε

 

Δε θα ξεχάσουμε τις διαδρομές που μας άνοιξες στο μυαλό και στην καρδιά. Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε πως, αντί για χάπια, κερνούσες καφέ, μας άκουγες, μας συναντούσες. Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε πώς μας απενοχοποίησες ως συγγενείς, με το βλέμμα εκείνο που δεν έβλεπε τα φάρμακα, αλλά έβλεπε τον άνθρωπο.

 

Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε ότι είδες τη δύναμή μας, ενώ μεγαλώνουμε μέσα σε συστήματα που μας υπενθυμίζουν διαρκώς την αδυναμία μας. Δε θα ξεχάσουμε ότι έστρεψες τη δύναμή μας στη συλλογικότητα, απέναντι σε ένα σύστημα απομόνωσης. Δε θα ξεχάσουμε, όσοι βγήκαμε από τη σπηλιά της θλίψης, που μας είπες: «Είναι Όλα Ανοιχτά».

 

Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε τα μεγάλα πράγματα που μας είπες μέσα από απλές φράσεις, όπως ότι «οι άνθρωποι δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι να λύσουμε όλες τις διαφορές μας». Κι ήταν όλα ανοιχτά. Είχαν σπάσει τα φράγματα της καταπίεσης και οι δρόμοι της ζωής φωτίζονταν ξανά. Τα μονοπάτια διασταυρώνονταν, όπως και τα βλέμματα, όπως και οι φωνές.

 

 

 

Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε ότι πάντα απαντούσες στο τηλέφωνο, γιατί γνώριζες πως στην άλλη άκρη της γραμμής υπήρχε μια ανάγκη να απαντηθεί, μια ψυχή να συναντηθεί.

 

Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε ποτέ την Αισιοδοξία μέσα από την πράξη. Δε θα ξεχάσουμε το γέλιο σου για τα απίστευτα αυτού του κόσμου, για τις ιστορίες, τις ταινίες και τα θαύματα της τέχνης. Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε τις διαδρομές από τη Λέρο ως την Τεργέστη, διαδρομές χειραφέτησης, αλληλεγγύης και δημιουργίας. Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε τις διαδρομές από το άτομο στην κοινότητα, από την αλλοτρίωση στην ενδυνάμωση της προσωπικότητας. Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε την ικανότητά σου, Θόδωρα, να βλέπεις και να ακούς στον άνθρωπο τη δυνατότητά του, αντί για την αδυναμία του, και να στρέφεις αυτή τη δυνατότητα στο μαζί, στο κοινό, στο φωτεινό.

 

Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε τον αγώνα σου ενάντια στα συστήματα εγκλεισμού, καταστολής, βίας και απομόνωσης. Από τη Λέρο ως την Τεργέστη από τον αποκλεισμό στη συλλογική χειραφέτηση, τη δημιουργία και την αλληλεγγύη.

 

 

Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε πως τρέχοντας, πηδούσαμε πάνω από τις μάντρες στην ταράτσα του Ευαγγελισμού, αποφεύγοντας τους σεκιουριτάδες για να μπούμε στο γραφείο του Διοικητή.

Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε τις συναντήσεις μας σε στέκια, καταλήψεις, φυλακές, ψυχιατρεία, δικαστήρια, πορείες, συγκεντρώσεις, Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε πώς μας τσίγκλαγες με τη βιασύνη, τη δίψα και την αγωνία σου για δράση, επειδή «τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά».

Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε ότι ήσουν άνθρωπος και όχι ήρωας· παρουσία και όχι σύμβολο. Υπήρξες στα καφενεία, στη Λέρο, στα Κύθηρα, στην Τεργέστη. Είμαστε εδώ και δε θα ξεχάσουμε τις συνελεύσεις μας, με τις συζητήσεις, τις διαφωνίες, τις συγκρούσεις, τις ζυμώσεις μας, γιατί μόνο έτσι υπάρχει ζωή: μέσα από την αντιπαράθεση και τη διαφορετικότητα.

Δεν θα ξεχάσουμε τον Χρονόπουλο, τον Σαμπάνη, τον Φραγκούλη, τον Μάγγο, τον Ζακ, τον Παύλο, τον Ζιάντ· ούτε εκείνους και εκείνες, των οποίων τα ονόματα δεν μάθαμε ποτέ. Όλα αυτά τα πρόσωπα, μέσα από τα οποία μιλούσες ξανά και ξανά για το πώς η βία του κράτους, της αστυνομίας, των συνόρων και του ιδρύματος εγγράφεται πάνω σε συγκεκριμένες ζωές και συγκεκριμένα σώματα. Δεν μιλούσες για αφηρημένες «περιπτώσεις». Μιλούσες για ανθρώπους.

" Toccare la terra, bagnare le rose, cambiare le cose "

" Ν' ακουμπάμε στη γη,

να ποτίζουμε τα λουλούδια,

ν' αλλάζουμε τα πράγματα. "

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ

                                         ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ 'Ψ' ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΟN ΘΟΔΩΡΟ ΜΕΓΑΛΟΟΙΚΟΝΟΜΟΥ...

 

Η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία αποχαιρετά τον Θόδωρο Μεγαλοοικονόμου, ιδρυτικό της μέλος και εμβληματική μορφή της αποασυλοποίησης.

 

Απέναντι σε ένα νεοϊδρυματικό μοντέλο σε κρίση, κατακερματισμένο, αποσπασματικό, δυσλειτουργικό, κατασταλτικό και υποχρηματοδοτημένο, ο Θόδωρος ήταν πάντα εκεί για να επισημαίνει τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της Ψυχιατρικής και του συστήματος υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας στην Ελλάδα, όπως, αντίστοιχα, και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

 

 

 

Το κενό που αφήνει δεν αναπληρώνεται. Η παρουσία του, τα κείμενά του, αλλά πάνω απ’ όλα η καθημερινή του στάση, μένουν ζωντανά. Δείχνοντας «τον ένα τοίχο μέσα στον άλλο», συνεχίζει να μας καλεί να αναζητούμε διαρκώς το μόνο πραγματικά θεραπευτικό, μέσα και έξω από το ψυχιατρείο, που δεν είναι άλλο από τη διαρκή αμφισβήτηση της ίδιας της λογικής της λειτουργίας του.

 

Συνεχίζουμε μαζί σου, Θόδωρε, στον διαρκή αγώνα των από τα κάτω για κοινωνική χειραφέτηση και απελευθέρωση.

 

 

 

Tα ειλικρινή και βαθιά μας συλλυπητήρια στους οικείους του, στην αγαπημένη μας Δώρα Κουτσανέλλου, τα παιδιά και τους συγγενείς του. 

 

Η πολιτική κηδεία του, θα γίνει την Τρίτη 28/7 στο Α' Νεκροταφείο στο χώρο πολιτικών κηδειών στις 12:30. 

 

 

 

Αντί στεφάνων, ο ίδιος είχε ζητήσει να κατατεθούν χρήματα στο Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές.

 

Τράπεζα Πειραιώς

Αριθμός Λογαριασμού: 50 6508 6467 090

IBAN: GR2201720650005065086467090

Δικαιούχος: HEARING VOICES NETWORK ΕΛΛΑΔΑΣ

 

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 

Περιοδικό Asylum & Tετράδια Ψυχιατρικής: 40+ χρόνια Νησίδες Αντίστασης στην Ψυχική Υγεία

 

Με αφορμή τη συμπλήρωση των 40+ χρόνων από την κυκλοφορία του Asylum- The Radical Mental Health Magazine στο Ηνωμένο Βασίλειο και της σειράς Τετράδια Ψυχιατρικής στην Ελλάδα, σας προσκαλούμε σε μια εκδήλωση που επιχειρεί να ανοίξει έναν κριτικό διάλογο γύρω από τη συμβολή τους στον χώρο της ψυχικής υγείας.

Δανειζόμενες τον όρο «νησίδες αντίστασης» από το βιβλίο του Θ.Μεγαλοοικονόμου με τίτλο «Ποια ψυχική υγεία και ποια ψυχιατρική, σε ποια κοινωνία» στεκόμαστε σε δυο εγχειρήματα που μέσα στον χρόνο, προκάλεσαν ρωγμές στον κυρίαρχο λόγο για την ψυχική υγεία. Τα Τετράδια Ψυχιατρικής και το Asylum ανοίξαν χώρους αντίστασης στη δημόσια συζήτηση για την αμφισβήτηση της καθολικότητας του βιοϊατρικού μοντέλου και την ορατότητα και επικύρωση αφηγήσεων της βιωμένης ψυχιατρικής εμπειρίας, χαράσσοντας διαδρομές προς την χειραφέτηση, την συμπερίληψη και την συλλογικότητα.

Πώς συναντιούνται τα δυο περιοδικά σήμερα και τι έχουμε να αναμένουμε από αυτή την συνομιλία;

Το Asylum Magazine άρχισε την έκδοσή του στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1986 ως ένα ανεξάρτητο, μη κερδοσκοπικό εγχείρημα, βασισμένο εξαρχής στη συνεργασία επαγγελματιών ψυχικής υγείας με άτομα με ψυχιατρική εμπειρία. Εμπνευσμένο -μεταξύ άλλων- από την Δημοκρατική Ψυχιατρική και το Κίνημα για τη Χειραφέτηση των Επιζώντων της Ψυχιατρικής, διεκδίκησε έναν χώρο όπου η βιωμένη ψυχιατρική εμπειρία δεν αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο μελέτης, αλλά ως μορφή γνώσης με λόγο και παρουσία που αξίζει ορατότητας. Ταυτόχρονα, καλλιέργησε έναν διάλογο που πασχίζει να υπερβεί μονοσήμαντες προσεγγίσεις που αφορούν πολύπλοκα ζητήματα όπως οι διαγνώσεις, η φαρμακοθεραπεία, ο ψυχιατρικός εξαναγκασμός και η ακούσια νοσηλεία, και η χρήση του ηλεκτροσόκ.

Παράλληλα, τα Τετράδια Ψυχιατρικής, αναπτυσσόμενα την ίδια ιστορική περίοδο σε ένα διαφορετικό κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο, αποτέλεσαν ένα πεδίο συγκρότησης κριτικού και πολιτικοποιημένου λόγου γύρω από την ψυχική υγεία. Σε μια εποχή στην Ελλάδα, όπου οι συνέπειες της ασυλοποίησης υπονόμευαν την ορατότητα και την ακρόαση της εμπειρίας των ληπτών/ληπτριών ψυχιατρικών υπηρεσιών, τα Τετράδια Ψυχιατρικής συνέβαλαν ουσιαστικά στην αμφισβήτηση κυρίαρχων αντιλήψεων και στη σύνδεση της ψυχικής υγείας με ζητήματα κοινωνικού αποκλεισμού.

Το Asylum Magazine και τα Τετράδια Ψυχιατρικής βλάστησαν την ίδια περίπου περίοδο, σε διαφορετικές χώρες, μέσα από σπόρους κοινών ανησυχιών: ποιος έχει λόγο για την ψυχική υγεία, πώς παράγεται η γνώση και ποιες σχέσεις εξουσίας τη διαμορφώνουν. Σήμερα, η συνάντησή τους αναδεικνύει τη σημασία της συνομιλίας ανάμεσα στη βιωμένη εμπειρία και την κριτική θεωρία, ανάμεσα στις φωνές «από τα κάτω» και την πολιτική ανάλυση των θεσμών.

Για εμάς, τα δύο περιοδικά και οι άνθρωποι που τα συγκροτούν αποτελούν σημαντικές νησίδες αντίστασης — και η συνάντησή τους είναι μια ευκαιρία να δημιουργηθεί ένας κοινός τόπος διαλόγου και συλλογικής αναζήτησης.

Η εκδήλωση αυτή φιλοδοξεί να προσφέρει μια τέτοια ευκαιρία συνάντησης όπου εμπειρίες, θεωρίες και πρακτικές μπορούν να τεθούν σε διάλογο και να ανοίξουν νέα ερωτήματα για το παρόν και το μέλλον της ψυχικής υγείας.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Προβολή ταινίας: «Στο ποταμόπλοιο/On the adamant», 18/3/2026 στις 19.30

 

Την Τετάρτη 18/3 προβάλουμε το «Στο ποταμόπλοιο/On the adamant» στον χώρο της Πρωτοβουλίας 'Ψ', στην οδό Αιθαλίδου 11 (6 λεπτά από τον σταθμό Αγ. Ιωάννης).

 

«Μια πλωτή κατασκευή που βρίσκεται στον Σηκουάνα στην καρδιά του Παρισιού, καλωσορίζει ενήλικες που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές, προσφέροντας το είδος της φροντίδας που τους γειώνει στο χρόνο και στο χώρο και τους βοηθά να αναρρώσουν ή να διατηρήσουν τη διάθεσή τους. Η ομάδα που το διευθύνει προσπαθεί να αντισταθεί στην υποβάθμιση και την απανθρωποποίηση της ψυχιατρικής όσο καλύτερα μπορεί.»

 

Η προβολή θα γίνει για την οικονομική ενίσχυση της συνέλευσης των κατειλημμένων προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ). Ύστερα από την ταινία θα ακολουθήσει κουβέντα. 

 

Συναντιόμαστε και συζητάμε συλλογικά για όσα μας αφορούν. 

 

Αλληλεγγύη στα Κατειλημμένα Προσφυγικά!

 

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ / ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΕΝΩΣΗ – ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ

 

Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από τα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας σηματοδοτούν μια νέα όξυνση της επίθεσης του κράτους και των κάθε λογής «αναπλάσεων» απέναντι σε έναν ζωντανό χώρο κατοικίας, αλληλεγγύης, αγώνα και συλλογικής επιβίωσης.

Η επιχείρηση εκκένωσης των Προσφυγικών δεν είναι ένα «τεχνικό έργο», ούτε μια ουδέτερη «πολεοδομική παρέμβαση». Δεν είναι απλώς μια ακόμα «διοικητική πράξη» ή μια «πολεοδομική παρέμβαση». Θα είναι μια πράξη βίας με σοβαρές κοινωνικές, σωματικές και ψυχικές συνέπειες για εκατοντάδες ανθρώπους. Και θα είναι, ταυτόχρονα, άλλη μια απόπειρα να επιβληθεί η λογική ότι οι ζωές των φτωχών, των προσφύγων, των ψυχικά πασχόντων, των εξαρτημένων, των κοινωνικά αποκλεισμένων μπορούν να μετακινούνται, να διασπώνται και να εξαφανίζονται στο όνομα της «ανάπτυξης», της «τάξης» και της «αξιοποίησης».

Στα Προσφυγικά δεν ζουν οι “προνομιούχοι” και ακριβώς γι’ αυτό, η κοινότητα που έχει διαμορφωθεί εκεί όλα αυτά τα χρόνια αποτελεί για πολλούς και πολλές όρο επιβίωσης. Όχι μόνο επειδή προσφέρει στέγη, αλλά επειδή συγκροτεί δεσμούς, αλληλεγγύη, συλλογική προστασία, καθημερινή έμπρακτη φροντίδα.

Γι’ αυτό η υπεράσπιση των Προσφυγικών δεν είναι ένα «ειδικό θέμα» που αφορά μόνο τους κατοίκους τους ή έναν στενό κύκλο αλληλέγγυων. Είναι υπόθεση όλων μας. Είναι υπόθεση κάθε ανθρώπου που αρνείται να δεχτεί ότι οι ζωές των από κάτω είναι αναλώσιμες. Είναι υπόθεση κάθε συλλογικότητας που ξέρει ότι η κρατική καταστολή, η εμπορευματοποίηση του χώρου και η κοινωνική εκκαθάριση πάνε μαζί.

Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, επιφυλάξεις ή και διαφωνίες σε επιμέρους ζητήματα. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να επισκιάσει το βασικό: ότι σήμερα υπάρχει ανάγκη για καθαρή σύμπλευση απέναντι στην απειλή της εκκένωσης, στην ποινικοποίηση της κοινότητας και στην απαξίωση των αναγκών των ανθρώπων που ζουν εκεί. Όταν απειλείται ένας ζωντανός κοινωνικός ιστός, όταν κινδυνεύουν άνθρωποι που ήδη βρίσκονται στα όρια, όταν η καταστολή εμφανίζεται ως «λύση», η θέση μας οφείλει να είναι στο πλευρό όσων αντιστέκονται.

Ως Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, δεν στεκόμαστε απέναντι στα Προσφυγικά από απόσταση, αλλά μέσα από μια διαρκή σχέση συνεργασίας, στήριξης και παρουσίας. Η παρέμβασή μας όλα αυτά τα χρόνια για ανάγκες ψυχικής υγείας και ευρύτερα κοινωνικοπρονοιακού χαρακτήρα μέσα στην κοινότητα έχει δείξει έμπρακτα ότι αυτός ο χώρος δεν είναι ένα “κενό κέλυφος” προς διαχείριση, αλλά ένας ζωντανός κοινωνικός ιστός, μέσα στον οποίο η φροντίδα, η αλληλεγγύη και η συλλογική προστασία γίνονται καθημερινή πράξη. Και ακριβώς γι’ αυτό, η υπεράσπισή του δεν είναι για εμάς μια αφηρημένη πολιτική τοποθέτηση, αλλά ζήτημα άμεσης ευθύνης.

Ως Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, στεκόμαστε στο πλευρό της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών. Στεκόμαστε στο πλευρό όσων αγωνίζονται να μην ξεριζωθούν άνθρωποι από τον τόπο τους, να μη διαλυθεί ένας ζωντανός κοινωνικός ιστός, να μην παραδοθεί ακόμα μια γειτονιά στα σχέδια της «ανάπτυξης», της καταστολής και του κοινωνικού ελέγχου.

Στηρίζουμε τον αγώνα των Προσφυγικών και τα αιτήματα που τίθενται σήμερα με επείγοντα τρόπο. Δηλώνουμε ότι τυχόν εκκένωση θα είναι ένα ακόμα κρατικό έγκλημα απέναντι σε ανθρώπους ήδη βαριά πληγωμένους από τη φτώχεια, τον αποκλεισμό και την εγκατάλειψη.

Να σταματήσει κάθε σχέδιο εκκένωσης των Προσφυγικών.

Να μη διαλυθεί η κοινότητα και οι δομές αλληλεγγύης της.

Να υπάρξει άμεση στήριξη στους κατοίκους και στις ανάγκες τους.

Νίκη στον αγώνα των Προσφυγικών.

Καλούμε σε μαζική, ενεργή, έμπρακτη αλληλεγγύη.

Απέναντι στην καταστολή, τον εκτοπισμό και την κοινωνική βαρβαρότητα, η μόνη απάντηση είναι η συλλογική στήριξη, η παρουσία, η σύμπλευση στους αγώνες από τα κάτω.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

 

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Εκδήλωση-Συζήτηση για τη Δημιουργία Ψυχιατροδικαστικού Τμήματος: Κριτικές Προσεγγίσεις

 

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με αφορμή την εξαγγελία ίδρυσης κλειστών ψυχιατροδικαστικών τμημάτων νοσηλείας στα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία, όπως αποφασίστηκε, οριστικά, ότι θα υλοποιηθούν στο πλαίσιο του Νόμου Βαρτζόπουλου (ν.5129/24). Συζητείται ο τρόπος με τον οποίο ο θεσμός του δικαστικού ψυχιατρείου προβάλλεται από την κυβέρνηση ως “μονόδρομος” για τη διαχείριση των λεγόμενων “ακαταλόγιστων” δραστών (δηλ. ατόμων που έχουν τελέσει μια αξιόποινη πράξη και που κρίνεται ότι για αυτήν ευθύνεται η ψυχιατρική τους διάγνωση/κατάσταση) αλλά, σύμφωνα και με το Εθνικό Σχέδιο Δράσης γα την ψυχική υγεία που έχει συγκροτήσει η παρούσα κυβέρνηση, θα μπορούν εκεί να εγκλείονται και άτομα που εγκλείονται για κανονική ψυχιατρική νοσηλεία  των οποίων η ψυχοκινητική ανησυχία που προκαλεί η όλη διαδικασία του ακούσιου (αλλά συχνά και του εκούσιου) εγκλεισμού κρίνεται από τους ψυχιάτρους ως δύσκολα διαχειρίσιμη στα "κανονικά' ψυχιατρικά τμήματα. 

Στο επίκεντρο της συζήτησης τίθεται η μετατόπιση της ψυχιατρικής προς θεσμούς καθαρά φυλακτικού χαρακτήρα, όπου η θεραπευτική διάσταση περαιτέρω υποχωρεί ή και εξαφανίζεται τελείως, στο πλαίσιο ενός κυρίαρχου ψυχιατρικού και ποινικού παραδείγματος που προκρίνει τον έλεγχο και τον αποκλεισμό. Παράλληλα, αναδεικνύεται η ανάγκη επαναπροσδιορισμού θεμελιωδών εννοιών όπως η υπευθυνότητα, το ακαταλόγιστο, η ποινή και η κύρωση, πέρα από μια στενά ψυχιατροδικαστική οπτική. Ο σεβασμός και η αναγνώριση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία ως υποκειμένων. Ποια θα ήταν μια εναλλακτική προσέγγιση της δικαστικής ψυχιατρικής;

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 

Προβολή ταινίας - THE TEACHER - Παρασκευή 23/1/26 στις 7μμ.

 Την Παρασκευή 23/1/26, στις 7μμ,  στο χώρο μας, Αιθαλίδου 11, κοντά στο μετρό Αγ.Ιωάννης, θα πραγματοποιηθεί προβολή της ταινιας "The Teacher", για τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαου για ανεξαρτησία ενάντια στον σιωνιστικό σφαγείο και τον βίαιο εκτοπισμό τους από τη χώρα τους.

 

 

The Teacher
Σκηνοθεσία: Farah Nabulsi

Σε ένα τοπίο καθημερινής έντασης και αβεβαιότητας, ένας Παλαιστίνιος δάσκαλος καλείται να σταθεί όρθιος ανάμεσα στην προσωπική απώλεια, την πολιτική στράτευση και την ανθρώπινη ευθύνη. Το The Teacher της Farah Nabulsi, υποψήφιας για Όσκαρ σκηνοθέτιδας του The Present, είναι ένα βαθιά ανθρώπινο δράμα που εξερευνά τα όρια της αντοχής, της ηθικής και της ενσυναίσθησης.

Ο Μπάσεμ (Saleh Bakri), δάσκαλος σε παλαιστινιακό σχολείο, βιώνει μια τραγική ανατροπή στη ζωή του, την ώρα που προσπαθεί να παραμείνει σημείο αναφοράς για τους μαθητές του. Η σχέση του με τον νεαρό Άνταμ αποκτά υπαρξιακό βάθος, λειτουργώντας ως καθρέφτης της επόμενης γενιάς που μεγαλώνει μέσα στη σύγκρουση. Παράλληλα, η γνωριμία του με τη Λίζα (Imogen Poots), μια Βρετανίδα κοινωνική λειτουργό, ανοίγει έναν εύθραυστο χώρο προσωπικής επαφής και ελπίδας.

Σε ένα παράλληλο αφηγηματικό επίπεδο, η αγωνία ενός αμερικανικού ζευγαριού για την επιστροφή του γιου τους, Ισραηλινού στρατιώτη που κρατείται αιχμάλωτος, φωτίζει τη σύγκρουση από μια διαφορετική οπτική. Οι ιστορίες αυτές διασταυρώνονται, αποκαλύπτοντας πώς η πολιτική πραγματικότητα διεισδύει αδυσώπητα στην ιδιωτική ζωή.

Με ήπια σκηνοθετική γραφή και έντονη συναισθηματική ακρίβεια, η Nabulsi αποφεύγει τον διδακτισμό και επιλέγει να εστιάσει στους ανθρώπους πίσω από τα γεγονότα. Το The Teacher δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις· θέτει, όμως, ουσιαστικά ερωτήματα για τη βία, την ευθύνη και τη δυνατότητα κατανόησης μέσα σε έναν κόσμο διχασμένο.

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ