ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ / ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΕΝΩΣΗ – ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ

 

Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από τα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας σηματοδοτούν μια νέα όξυνση της επίθεσης του κράτους και των κάθε λογής «αναπλάσεων» απέναντι σε έναν ζωντανό χώρο κατοικίας, αλληλεγγύης, αγώνα και συλλογικής επιβίωσης.

Η επιχείρηση εκκένωσης των Προσφυγικών δεν είναι ένα «τεχνικό έργο», ούτε μια ουδέτερη «πολεοδομική παρέμβαση». Δεν είναι απλώς μια ακόμα «διοικητική πράξη» ή μια «πολεοδομική παρέμβαση». Θα είναι μια πράξη βίας με σοβαρές κοινωνικές, σωματικές και ψυχικές συνέπειες για εκατοντάδες ανθρώπους. Και θα είναι, ταυτόχρονα, άλλη μια απόπειρα να επιβληθεί η λογική ότι οι ζωές των φτωχών, των προσφύγων, των ψυχικά πασχόντων, των εξαρτημένων, των κοινωνικά αποκλεισμένων μπορούν να μετακινούνται, να διασπώνται και να εξαφανίζονται στο όνομα της «ανάπτυξης», της «τάξης» και της «αξιοποίησης».

Στα Προσφυγικά δεν ζουν οι “προνομιούχοι” και ακριβώς γι’ αυτό, η κοινότητα που έχει διαμορφωθεί εκεί όλα αυτά τα χρόνια αποτελεί για πολλούς και πολλές όρο επιβίωσης. Όχι μόνο επειδή προσφέρει στέγη, αλλά επειδή συγκροτεί δεσμούς, αλληλεγγύη, συλλογική προστασία, καθημερινή έμπρακτη φροντίδα.

Γι’ αυτό η υπεράσπιση των Προσφυγικών δεν είναι ένα «ειδικό θέμα» που αφορά μόνο τους κατοίκους τους ή έναν στενό κύκλο αλληλέγγυων. Είναι υπόθεση όλων μας. Είναι υπόθεση κάθε ανθρώπου που αρνείται να δεχτεί ότι οι ζωές των από κάτω είναι αναλώσιμες. Είναι υπόθεση κάθε συλλογικότητας που ξέρει ότι η κρατική καταστολή, η εμπορευματοποίηση του χώρου και η κοινωνική εκκαθάριση πάνε μαζί.

Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, επιφυλάξεις ή και διαφωνίες σε επιμέρους ζητήματα. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να επισκιάσει το βασικό: ότι σήμερα υπάρχει ανάγκη για καθαρή σύμπλευση απέναντι στην απειλή της εκκένωσης, στην ποινικοποίηση της κοινότητας και στην απαξίωση των αναγκών των ανθρώπων που ζουν εκεί. Όταν απειλείται ένας ζωντανός κοινωνικός ιστός, όταν κινδυνεύουν άνθρωποι που ήδη βρίσκονται στα όρια, όταν η καταστολή εμφανίζεται ως «λύση», η θέση μας οφείλει να είναι στο πλευρό όσων αντιστέκονται.

Ως Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, δεν στεκόμαστε απέναντι στα Προσφυγικά από απόσταση, αλλά μέσα από μια διαρκή σχέση συνεργασίας, στήριξης και παρουσίας. Η παρέμβασή μας όλα αυτά τα χρόνια για ανάγκες ψυχικής υγείας και ευρύτερα κοινωνικοπρονοιακού χαρακτήρα μέσα στην κοινότητα έχει δείξει έμπρακτα ότι αυτός ο χώρος δεν είναι ένα “κενό κέλυφος” προς διαχείριση, αλλά ένας ζωντανός κοινωνικός ιστός, μέσα στον οποίο η φροντίδα, η αλληλεγγύη και η συλλογική προστασία γίνονται καθημερινή πράξη. Και ακριβώς γι’ αυτό, η υπεράσπισή του δεν είναι για εμάς μια αφηρημένη πολιτική τοποθέτηση, αλλά ζήτημα άμεσης ευθύνης.

Ως Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, στεκόμαστε στο πλευρό της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών. Στεκόμαστε στο πλευρό όσων αγωνίζονται να μην ξεριζωθούν άνθρωποι από τον τόπο τους, να μη διαλυθεί ένας ζωντανός κοινωνικός ιστός, να μην παραδοθεί ακόμα μια γειτονιά στα σχέδια της «ανάπτυξης», της καταστολής και του κοινωνικού ελέγχου.

Στηρίζουμε τον αγώνα των Προσφυγικών και τα αιτήματα που τίθενται σήμερα με επείγοντα τρόπο. Δηλώνουμε ότι τυχόν εκκένωση θα είναι ένα ακόμα κρατικό έγκλημα απέναντι σε ανθρώπους ήδη βαριά πληγωμένους από τη φτώχεια, τον αποκλεισμό και την εγκατάλειψη.

Να σταματήσει κάθε σχέδιο εκκένωσης των Προσφυγικών.

Να μη διαλυθεί η κοινότητα και οι δομές αλληλεγγύης της.

Να υπάρξει άμεση στήριξη στους κατοίκους και στις ανάγκες τους.

Νίκη στον αγώνα των Προσφυγικών.

Καλούμε σε μαζική, ενεργή, έμπρακτη αλληλεγγύη.

Απέναντι στην καταστολή, τον εκτοπισμό και την κοινωνική βαρβαρότητα, η μόνη απάντηση είναι η συλλογική στήριξη, η παρουσία, η σύμπλευση στους αγώνες από τα κάτω.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

 

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Εκδήλωση-Συζήτηση για τη Δημιουργία Ψυχιατροδικαστικού Τμήματος: Κριτικές Προσεγγίσεις

 

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με αφορμή την εξαγγελία ίδρυσης κλειστών ψυχιατροδικαστικών τμημάτων νοσηλείας στα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία, όπως αποφασίστηκε, οριστικά, ότι θα υλοποιηθούν στο πλαίσιο του Νόμου Βαρτζόπουλου (ν.5129/24). Συζητείται ο τρόπος με τον οποίο ο θεσμός του δικαστικού ψυχιατρείου προβάλλεται από την κυβέρνηση ως “μονόδρομος” για τη διαχείριση των λεγόμενων “ακαταλόγιστων” δραστών (δηλ. ατόμων που έχουν τελέσει μια αξιόποινη πράξη και που κρίνεται ότι για αυτήν ευθύνεται η ψυχιατρική τους διάγνωση/κατάσταση) αλλά, σύμφωνα και με το Εθνικό Σχέδιο Δράσης γα την ψυχική υγεία που έχει συγκροτήσει η παρούσα κυβέρνηση, θα μπορούν εκεί να εγκλείονται και άτομα που εγκλείονται για κανονική ψυχιατρική νοσηλεία  των οποίων η ψυχοκινητική ανησυχία που προκαλεί η όλη διαδικασία του ακούσιου (αλλά συχνά και του εκούσιου) εγκλεισμού κρίνεται από τους ψυχιάτρους ως δύσκολα διαχειρίσιμη στα "κανονικά' ψυχιατρικά τμήματα. 

Στο επίκεντρο της συζήτησης τίθεται η μετατόπιση της ψυχιατρικής προς θεσμούς καθαρά φυλακτικού χαρακτήρα, όπου η θεραπευτική διάσταση περαιτέρω υποχωρεί ή και εξαφανίζεται τελείως, στο πλαίσιο ενός κυρίαρχου ψυχιατρικού και ποινικού παραδείγματος που προκρίνει τον έλεγχο και τον αποκλεισμό. Παράλληλα, αναδεικνύεται η ανάγκη επαναπροσδιορισμού θεμελιωδών εννοιών όπως η υπευθυνότητα, το ακαταλόγιστο, η ποινή και η κύρωση, πέρα από μια στενά ψυχιατροδικαστική οπτική. Ο σεβασμός και η αναγνώριση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία ως υποκειμένων. Ποια θα ήταν μια εναλλακτική προσέγγιση της δικαστικής ψυχιατρικής;

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 

Προβολή ταινίας - THE TEACHER - Παρασκευή 23/1/26 στις 7μμ.

 Την Παρασκευή 23/1/26, στις 7μμ,  στο χώρο μας, Αιθαλίδου 11, κοντά στο μετρό Αγ.Ιωάννης, θα πραγματοποιηθεί προβολή της ταινιας "The Teacher", για τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαου για ανεξαρτησία ενάντια στον σιωνιστικό σφαγείο και τον βίαιο εκτοπισμό τους από τη χώρα τους.

 

 

The Teacher
Σκηνοθεσία: Farah Nabulsi

Σε ένα τοπίο καθημερινής έντασης και αβεβαιότητας, ένας Παλαιστίνιος δάσκαλος καλείται να σταθεί όρθιος ανάμεσα στην προσωπική απώλεια, την πολιτική στράτευση και την ανθρώπινη ευθύνη. Το The Teacher της Farah Nabulsi, υποψήφιας για Όσκαρ σκηνοθέτιδας του The Present, είναι ένα βαθιά ανθρώπινο δράμα που εξερευνά τα όρια της αντοχής, της ηθικής και της ενσυναίσθησης.

Ο Μπάσεμ (Saleh Bakri), δάσκαλος σε παλαιστινιακό σχολείο, βιώνει μια τραγική ανατροπή στη ζωή του, την ώρα που προσπαθεί να παραμείνει σημείο αναφοράς για τους μαθητές του. Η σχέση του με τον νεαρό Άνταμ αποκτά υπαρξιακό βάθος, λειτουργώντας ως καθρέφτης της επόμενης γενιάς που μεγαλώνει μέσα στη σύγκρουση. Παράλληλα, η γνωριμία του με τη Λίζα (Imogen Poots), μια Βρετανίδα κοινωνική λειτουργό, ανοίγει έναν εύθραυστο χώρο προσωπικής επαφής και ελπίδας.

Σε ένα παράλληλο αφηγηματικό επίπεδο, η αγωνία ενός αμερικανικού ζευγαριού για την επιστροφή του γιου τους, Ισραηλινού στρατιώτη που κρατείται αιχμάλωτος, φωτίζει τη σύγκρουση από μια διαφορετική οπτική. Οι ιστορίες αυτές διασταυρώνονται, αποκαλύπτοντας πώς η πολιτική πραγματικότητα διεισδύει αδυσώπητα στην ιδιωτική ζωή.

Με ήπια σκηνοθετική γραφή και έντονη συναισθηματική ακρίβεια, η Nabulsi αποφεύγει τον διδακτισμό και επιλέγει να εστιάσει στους ανθρώπους πίσω από τα γεγονότα. Το The Teacher δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις· θέτει, όμως, ουσιαστικά ερωτήματα για τη βία, την ευθύνη και τη δυνατότητα κατανόησης μέσα σε έναν κόσμο διχασμένο.

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 

Πρόσβαση στην ψυχική υγεία σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης- H εμπειρία της Παλαιστίνης

 

Το  Νοέμβριο που πέρασε έγινε στην Γκορίτζια, μια πόλη στα σύνορα Ιταλίας και Σλοβενίας (με τη μισή να είναι στην Ιταλία και την άλλη μισή στη Σλοβενία, χωρίς, από το 2003, ένα σύνορο να τη χωρίζει στα δυο) ένα διεθνές συνέδριο με τίτλο "FRANCO BASAGLIA, BEYOND THE BORDERS. THE PRACTICES OF FREEDOM" (12-14 Νοέμβρη). Ηταν και αυτό στα πλαίσια μιας σειράς πολιτιστικών εκδηλώσεων ("GO! 25") που έγιναν εκεί όλη αυτή τη χρονιά, που η Γκορίτζια είχε κηρυχθεί πολιτιστική πρωτεύουσα τη Ευρώπης (European Capital of Culture Nova Gorica-Gorizia). Μεταξύ των προσκαλεσμένων ομιλητών ήταν και η ψυχολόγος Rajiah Abu Suay, επικεφαλής της ομάδας Ψυχικής Υγείας του ΠΟΥ στην κατεχόμενη Παλαιστίνη. 

Η Γκορίτζια ήταν και η πόλη από ψυχιατρείο της οποίας ο Μπαζάλια ξεκίνησε, το 1961, την δουλειά της αποιδρυματοίησης και του ξεπεράσματος του ψυχιατρείου, στη βάση μιας "άλλης ψυχιατρικής". 

Παραθέτουμε εδώ την παρουσίαση της Rajiah Abu Suay. 

 

 

 

 

 

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΕΡΝΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΔΙΕΚΔΙΚΩΝΤΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΑΣΘΕΝΩΝ ΣΕ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΕΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ

 

Είναι γνωστή η μηνυτήρια αναφορά που έκανε πριν μερικές μέρες το «συνδικαλιστικό» σωματείο «Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Βορειοανατολικής Αττικής» κατά όλων των ψυχιάτρων που εφημέρευσαν από τον Φεβρουάριο του 2024 μέχρι σήμερα, με την κατηγορία για «παράβαση καθήκοντος και έκθεση κατά συρροή», επειδή δεν είχαν ούτε καν ράντζο διαθέσιμο για τη νοσηλεία ατόμων που οι αστυνομικοί προσήγαγαν, όπως πάντα με χειροπέδες, βάσει εισαγγελικής εντολής.

Και σε αγαστή συνέργεια, ωσάν, ως συνήθως, το μακρύ χέρι της αστυνομίας, το σύστημα της Δικαιοσύνης, εν προκειμένω το Πρωτοδικείο Αθηνών, έσπευσε να ζητήσει ονόματα και διευθύνσεις των εφημερευόντων ψυχιάτρων (από το ΨΝΑ, αλλά, προφανώς, και από παντού) προκειμένου να διερευνήσει σε ποιο βαθμό έχει βάση η μηνυτήρια αναφορά.

Με τα γνωστά προφίλ Άδωνι Γεωργιάδη και Βαρτζόπουλου, από τη μια, και Χρυσοχοϊδη, από την άλλη, η αστυνομία λειτουργεί, εδώ και πολύ καιρό, ωσάν να έχει λόγο, και μάλιστα τον πρώτο, και στα ζητήματα της ψυχικής υγείας, όπως σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής μας ζωής. Αυτό που κρύβουν, ή προσπαθούν να διαστρεβλώσουν όλοι, από υπουργούς μέχρι τον τελευταίο αστυνομικό, είναι ότι η εισαγγελική εντολή για την προσαγωγή φερόμενου ως ασθενούς, βάσει του νόμου, δεν είναι για νοσηλεία αλλά για εξέταση, η οποία θα κρίνει αν χρειάζεται ή όχι εισαγωγή για νοσηλεία. Με την ιδρυματική λειτουργία της ψυχιατρικής που ανέκαθεν επικρατούσε σε αυτή τη χώρα, πιο πολύ ως θεματοφύλακα της δημόσιας τάξης παρά ως θεραπευτικού παράγοντα (με δομικά της στοιχεία τα στερεότυπα της «επικινδυνότητας», του στίγματος, του κοινωνικού ελέγχου και της καταστολής), είχε καθιερωθεί ένας περίπου αυτοματισμός ανάμεσα στην προσαγωγή για εξέταση με εισαγγελική εντολή και την άμεση εισαγωγή για νοσηλεία. Πάντα όλες οι ψυχιατρικές κλινικές (σε ψυχιατρεία και σε γενικά νοσοκομεία) γεμάτες ράντζα, με τον αριθμό των νοσηλευόμενων να φτάνει ενίοτε στον διπλάσιο αριθμό των κανονικών κλινών. Και με το προσωπικό, νοσηλευτικό, ιατρικό κλπ, όλο και λιγότερο. Με τον πολλαπλασιασμό των μηχανικών καθηλώσεων, τον μονόδρομο του ψυχοφάρμακου (και της πολυφαρμακίας) και το γρήγορο εξιτήριο να έχουν γίνει ο κανόνας μιας όλο και πιο αντιθεραπευτικής ψυχιατρικής.

Καθώς σήμερα η κατάρρευση των συστημάτων υγείας και ψυχικής υγείας (μεταξύ των άλλων και η έστω στοιχειώδης λειτουργία των ελάχιστων υπηρεσιών πρόληψης που υπήρχαν), σε συνδυασμό με την ακολουθούμενη οικονομική και κοινωνική πολιτική που παράγει τη ραγδαία φτωχοποίηση όλο και πιο πλατειών κοινωνικών στρωμάτων και έτσι τον πολλαπλασιασμό και την επιδείνωση των προβλημάτων ψυχικής υγείας, όσα ράντζα και να μπουν στα ψυχιατρικά τμήματα, δεν φτάνουν. Μάλιστα στο ΨΝΑ σωματεία εργαζομένων, γιατρών κλπ, είχαν αποφασίσει εδώ και αρκετό καιρό να μπει κάποιο όριο στον αριθμό των ράντζων που θα μπορούσε να έχει κάθε τμήμα, έτσι ώστε να μετριαστούν κάπως οι άκρως αντιθεραπευτικές συνθήκες νοσηλείας.

Και όπως σε όλες τις πτυχές της όλο και πιο αβίωτης ζωής, στα αδιέξοδα και τις αντιδράσεις που παράγουν οι ασκούμενες πολιτικές των κυβερνώντων, η απάντηση αυτών που τις ασκούν είναι η επιβολή όλο και μεγαλύτερης καταστολής, έτσι και στην ψυχική υγεία η όλο και πιο ασύδοτη δράση της αστυνομίας γίνεται ο κανόνας που υποκαθιστά γιατρούς, νομοθεσίες, τα πάντα. Καθώς πλήθος περιπολικών (μπορεί και πάνω από 15) είναι στην ουρά έξω από την εφημερεύουσα ψυχιατρική μονάδα, με τα άτομα που προσάγουν βάσει εισαγγελικής εντολής πάντα με χειροπέδες και με άγνωστο, συνήθως, το βαθμό της βίας που έχουν ασκήσει για να επιβάλουν την προσαγωγή, οι αστυνομικοί πιέζουν όλο και πιο πολύ να «τελειώνουν γρήγορα», να πάρουν οι εφημερεύοντες ψυχίατροι τους προσαγόμενους για να τους βάλουν μέσα στην ψυχιατρική κλινική και αυτοί να φύγουν. Μάλιστα σχετική εγκύκλιο έχει βγάλει και ο υφυπουργός ψυχικής υγείας, ο γνωστός για τις άκρως αντιδραστικές και κατασταλτικού χαρακτήρα αντιλήψεις του για την ψυχική υγεία Δ. Βαρτζόπουλος, με την οποία καλεί τους εφημερεύοντες να δίνουν προτεραιότητα στους προσαγόμενους από την αστυνομία, ανεξάρτητα από την κρίση των γιατρών και την λειτουργία του τμήματος των επειγόντων. Και τα περιστατικά άσκησης βίας των αστυνομικών προς τους ασθενείς που προσάγουν προκειμένου να τους παραδώσουν «στα γρήγορα» και να φύγουν δεν είναι λίγα. Χωρίς να διστάσουν ακόμα και να συλλάβουν και να προσάγουν δυο εφημερεύοντες ψυχιάτρους στο (πρώην) ΨΝΑ και δυο στο (πρώην) ΨΝΘ γιατί δε λειτούργησαν σύμφωνα με τις εντολές τους!

Έτσι, λοιπόν, φτάνουμε στο σημείο να είναι η αστυνομία που ορίζει ό,τι αφορά την εισαγωγή για νοσηλεία των ψυχικά πασχόντων και να επιβάλει τη δική της ερμηνεία στη νομοθεσία, μετατρέποντας την εισαγγελική εντολή για εξέταση σε εντολή για εισαγωγή. Γιατί όταν φτάσει το πρωί και κλείνει η εφημερία του εκάστοτε νοσοκομείου/κλινικής και συνήθως δεν έχουν επαρκέσει ούτε τα ράντζα για την εισαγωγή των προσαγόμενων, ούτε καν όσων θα είχαν πραγματική ανάγκη νοσηλείας, θα πρέπει οι αστυνομικοί να τους πάρουν πίσω και να τους «φιλοξενήσουν», μια, δυο ή και τρεις μέρες στο αστυνομικό τους τμήμα μέχρι να βρεθεί κλίνη ή ράντζο, όπου αλλού. Αυτό είναι το σύστημα Ψυχικής Υγείας (όπως και όλης της Υγείας) σήμερα, με τις πολιτικές για την ψυχική υγεία που ασκούνται να έχουν πλέον οδηγήσει η από μακρού υποβόσκουσα αστυνομική διαχείριση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία να γίνεται πλέον, χωρίς φτιασίδια, η επίσημη πολιτική. Τελείως ανεξέλεγκτη και κατασταλτική. Όχι μόνο η ανέκαθεν εκτέλεση των εισαγγελικών εντολών από την αστυνομία δεν έχει αλλάξει (έτσι ώστε να περάσει σε υγειονομικές υπηρεσίες), αλλά τώρα η αστυνομία θα καθορίζει και ποιος θα πρέπει να εισάγεται για νοσηλεία και πιθανόν, σε λίγο, και ποιος θα «επιτρέπεται» να πάρει εξιτήριο.

Θεωρούμε ότι, καθώς αυτός ο καταστροφικός κατήφορος δεν έχει ορατό τέλος, είναι επείγον η ψυχιατρική κοινότητα, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι στο χώρο της Ψυχικής Υγείας (όπως και όλης της Υγείας), αναστοχαζόμενοι τον ρόλο τους και την κοινωνική τους αποστολή ως θεραπευτών και συνοδοιπόρων των ψυχικά πασχόντων (και όχι ως εντολοδόχων για την επιβολή της δημόσιας τάξης), να αντιδράσουν κινηματικά σε όλο τον κατασταλτικό ολετήρα που ισοπεδώνει το σύστημα ψυχικής υγείας, διεκδικώντας άμεσα όλα όσα απαιτούνται για μια ψυχιατρική που ασκεί έναν ουσιαστικά θεραπευτικό ρόλο.

Και όλα τα κοινωνικά κινήματα να συνδράμουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Έξω η αστυνομία από την ψυχική υγεία.

26/11/25

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Παρασκευή 7/11 στις 7:30 μ.μ - Προβολή της ταινίας "Ο δάσκαλος που υποσχέθηκε τη θάλασσα" της Πατρίσια Φοντ

 

Η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία ξεκινάει και πάλι κινηματογραφικές προβολές στο στέκι της, Αιθαλίδου 11 στον Αγ. Ιωάννη.

Την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου στις 7:30 μ.μ θα γίνει προβολή της ταινίας "Ο δάσκαλος που υποσχέθηκε τη θάλασσα", η οποία σκιαγραφεί το έργο του καταλανού δασκάλου Antoni Benaiges, ο οποίος όπως και πολλοί άλλοι διώχθηκε από το καθεστώς της δικτατορίας του Φράνκο.

Στην προβολή θα συμμετέχουν και μέλη της Παιδαγωγικής Ομάδας "Το Σκασιαρχείο", συζητώντας το έργο του Benaiges, αλλά και για το ισπανικό κίνημα παιδαγωγών που προσπάθησαν να εφαρμόσουν μια άλλη παιδαγωγική και να δημιουργήσουν ένα άλλο σχολείο. 

Περίληψη της ταινίας

Η Αριάδνα ανακαλύπτει ότι ο παππούς της, που εδώ και καιρό παραμένει συνεχώς σιωπηλός, ψάχνει τα ίχνη του πατέρα του , που είχε εξαφανιστεί κατά τον ισπανικό εμφύλιο. Αποφασίζει λοιπόν να ταξιδέψει στο ορεινό χωριό της βόρειας Ισπανίας, τόπο γέννησης του παππού, για να ξετυλίξει το κουβάρι των δραματικών γεγονότων πριν και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Ψάχνοντας όσους ντόπιους παρέμεναν στη ζωή, όλες τους οι διηγήσεις συγκλίνουν σε ένα εμβληματικό όσο και χαρισματικό πρόσωπο : τον δάσκαλο του χωριού Άντονι Μπενάγιες (Antoni Benaiges), που αποπειράθηκε να εφαρμόσει στο απομονωμένο ορεινό χωριό μία πρωτοποριακή και ελευθεριακή μέθοδο διδασκαλίας, τη μέθοδο του Γάλλου εκπαιδευτικού Φρενέ (Freinet). Ο Άντονι Μπενάγιες κατάφερε να εμπνεύσει τα παιδιά να διαλέξουν τις κλίσεις τους και τους υποσχέθηκε να τους δείξει τη θάλασσα που μέχρι τότε δεν είχαν ποτέ τους δει… Η ταινία είναι βασισμένη στην απίστευτη, μα πραγματική ιστορία του Άντονι Μπενάγιες, μίας εμβληματικής φιγούρας του αντιφασισμού στην Ισπανία την περίοδο που ξέσπασε ο ισπανικός εμφύλιος.
Σκηνοθεσία : Πατρίσια Φοντ

Διάρκεια: 105'

Πρωτότυπος τίτλος: El Maestro que Prometió el Mar

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

«Η Ελευθερία είναι Θεραπευτική»: Μέλη της Πρωτοβουλίας 'Ψ' θα μιλήσουν για το βιβλίο, την Παρασκευή στις 20:00, στην εκπομπή Παρίας του Radio Reboot

 

Αυτή την Παρασκευή 3 Οκτώβρη στις 20:00, μέλη της Πρωτοβουλίας 'Ψ', θα μιλήσουν για το βιβλίο «Η Ελευθερία είναι Θεραπευτική», που κυκλοφορεί απ' τις Εκδόσεις των Συναδέλφων, στην εκπομπή Παρίας, στο Radio Reboot.

Το βιβλίο περιλαμβάνει τις ομιλίες από την εκδήλωση που διοργάνωσε η συλλογικότητά μας, τον Νοέμβριο του 2024 στο Αλτάι, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Franco Basaglia. 

Καθώς η εκπομπή θα είναι ζωντανή, αν θέλετε μπορείτε να στείλετε από τώρα ερωτήσεις ή/και σχόλια, ή διαφορετικά, τη στιγμή που θα μεταδίδεται ζωντανά, στο chat στο site απ' όπου θα μας ακούσετε. 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ