Σάββατο 13 Ιουλίου 2024

ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΠΛΗΡΟΥΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

 

ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΠΛΗΡΟΥΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

 

 


Ο αγώνας για να μην περάσει, να αποσυρθεί και ποτέ να μην ψηφιστεί αυτό το νομοσχέδιο-έκτρωμα για την πλήρη διάλυση και ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας και απεξάρτησης, δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει τέλος παρά μέχρι που, ή να αποσυρθεί ή, αν ψηφιστεί, να μην εφαρμοστεί ποτέ.

Γιατί δεν αφορά απλώς την περαιτέρω επιδείνωση της ήδη αφόρητης κατάστασης που βιώνουμε στο χώρο της ψυχικής υγείας και της απεξάρτησης. Είναι και η μετάλλαξη των όποιων υπαρχόντων υπηρεσιών σε μηχανισμούς καταστολής και εγκλεισμού και της αντιμετώπισης των ψυχικά πασχόντων και των τοξικοεξαρτημένων (όσων δεν έχουν να πληρώσουν στον ιδιωτικό τομέα) ως φορέων «αμετάστρεπτης βιολογικής κληρονομικότητας» (σύμφωνα και με τις απόψεις του υφυπουργού υγείας Δ. Βαρτζόπουλου) και εν τέλει, καθώς η όποια φροντίδα τους «κοστίζει», ως κοινωνικά απόβλητων, ωσάν «ζωές ανάξιες να ζουν».

Ξεκινούν από την νεοφιλελεύθερου χαρακτήρα κατάργηση του ΨΝΑ και του ΨΝΘ - χωρίς ούτε καν λεκτική αναφορά στην αντικατάστασή τους από ένα ολοκληρωμένο δίκτυο κοινοτικών υπηρεσιών - και την λειτουργική διασύνδεση όλων των δημόσιων μονάδων, που τσουβαλιάζονται σε ένα φορέα που αποκαλούν «Εθνικό Δίκτυο Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας» (Ε.Δ.Υ.Ψ.Υ.), με τις ιδιωτικές κλινικές, τις ΜΚΟ και ιδιώτες ψυχιάτρους, με σαφή την «πλοήγηση» της πλειονότητας των αιτημάτων για παροχή υπηρεσιών προς τον ιδιωτικό τομέα.

Οσο για την Απεξάρτηση, ο κύριος σκοπός του φορέα του συγκροτούν, του ΕΟΠΑΕ (που θα είναι ΝΠΙΔ και όχι ΝΠΔΔ), είναι αυτός που αναφέρεται στο σημείο ‘θ’ των σκοπών του: «η ενθάρρυνση και ο συντονισμός κάθε ιδιωτικής πρωτοβουλίας που έχει σκοπό τη συμμετοχή στην αντιμετώπιση του προβλήματος των εν γένει εξαρτήσεων, εξαρτητικών συμπεριφορών και εθισμών». Και η κύρια «θεραπευτική» πολιτική πρόκειται να είναι απλώς με υποκατάστατα και διαχείριση στο δρόμο. Τα «στεγνά» προγράμματα καταργούνται πλήρως. Μάλιστα υπάρχουν και ρυθμίσεις που οδηγούν σε κυριολεκτικά τραγελαφικές καταστάσεις, καθώς προβλέπεται μονάδες απεξάρτησης να «δύνανται να ιδρύονται, να αναπτύσσονται και να υλοποιούνται» όχι μόνο «εντός χώρων και υποδομών των Νοσοκομείων» αλλά και «εντός των δομών του Εθνικού Δικτύου Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας (Ε.Δ.Υ.Ψ.Υ.)»!!!

Αναφορικά με το προσωπικό που ήδη εργάζεται στις δημόσιες μονάδες ψυχικής υγείας και απεξάρτησης, ήδη δραματικά υποστελεχωμένες και υπολειτουργούσες, πίσω από όλες τις λεκτικές, στα χαρτιά, διαβεβαιώσεις για διαφύλαξη της θέσης εργασίας, της όποιας μονιμότητας υπάρχει ακόμα κλπ, στην πραγματικότητα προβλέπονται μόνο ελαστικές και ορισμένου χρόνου σχέσεις εργασίας, ενώ μια ρύθμιση του νομοσχέδιου αναφορικά με τις μετακινήσεις του προσωπικού «τα λέει όλα»: όχι μόνο ότι, όταν υπάρχει έλλειψη προσωπικού στις ψυχιατρικές μονάδες, θα μπορεί «να διατίθεται …νοσηλευτικό και λοιπό…προσωπικό από άλλους φορείς του ΕΣΥ» (πχ, από μια χειρουργική ή παθολογική κλινική στην ψυχιατρική), αλλά, επίσης, προβλέπεται «η μετακίνηση του προσωπικού…σε δομές παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας άλλης Διοίκησης Υ.Πε….με κοινή απόφαση των Διοικητών των αντίστοιχων Υ.Πε, χωρίς γνώμη των αρμόδιων Υπηρεσιακών Συμβουλίων».

Στη βάση όλων αυτών και με την πρόβλεψη κατάργησης υπαρχόντων υπηρεσιών, αυτό που είναι από καιρού σε αναζήτηση ευκαιρίας για την πλήρη εφαρμογή του είναι η δημιουργία αποκλειστικά κατασταλτικών, περίκλειστων μονάδων - τμήματα για «δυσίατα» περιστατικά, τμήματα «μέσης» και «υψηλής ασφαλείας» για «αδικοπραγούντες ψυχικά πάσχοντες», αλλά, όπως προβλέπεται και στο Εθνικό σχέδιο για την Ψυχική Υγεία (που έχουν καταρτίσει οι ίδιοι «γνωστοί και μη εξαιρεταίοι») και για τη μεταφορά εκεί και κάποιων από τους νοσηλευόμενους σε κανονικές μονάδες νοσηλείας.

Είναι σαφής η πρόβλεψη για δημιουργία Μονάδων «σωφρονισμού παραβατικών ανήλικων»: «Μονάδες που εξυπηρετούν τον σκοπό της θεραπευτικής αντιμετώπισης της αποκλίνουσας συμπεριφοράς και της παραβατικότητας παιδιών, εφήβων και νεαρών ενηλίκων με ψυχοκοινωνικά προβλήματα και ψυχικές διαταραχές, καθώς και ενηλίκων με αξιόποινη συμπεριφορά με αξιόποινη συμπεριφορά …». Στην γραμμή του Λομπρόζο και των στυγνών βιολογιστών που ένθερμος οπαδός τους είναι ο Δ. Βαρτζόπουλος και το επιτελείο του, σε υλοποίηση της ανάθεσης που επιτελούν για κοινωνικό έλεγχο και καταστολή και σε διαμετρική αντίθεση με πολιτικές που να απαντούν στις ανάγκες των νέων στη θέση αυτών που ασκούνται τώρα από την κυβέρνηση του Αδωνι και του Βαρτζόπουλου και που είναι αυτές που παράγουν «παραβατικότητα».

Ο νεοφιλελευθερισμός στα άκρα του, σε συμπόρευση με πολιτικές και πρακτικές όχι απλώς πολλαπλασιασμού των κοινωνικά αποκλεισμένων, αλλά και εγκλεισμού σε δομές στρατοπεδικού χαρακτήρα, σε συνδυασμό με πρακτικές κυριολεκτικής εξόντωσης των ψυχικά πασχόντων και των τοξικοεξαρτημένων, οδηγώντας τους όχι μόνο στον μόνιμο ψυχικό θάνατο, αλλά και στον φυσικό. Γιατί η μετάλλαξη στο όλο σύστημα των υπηρεσιών που προωθείται με αυτό το νομοσχέδιο δεν είναι απλώς «ποσοτικού» χαρακτήρα, να κάνει, δηλαδή, μέσα από την αναδιάρθρωση που επιχειρεί, μια ήδη αβίωτη κατάσταση ακόμα χειρότερη. Εχει ταυτόχρονα, και σε συνέργεια με τους στόχους της δημοσιονομικής περιστολής, και βαθιές, βιοπολιτικού χαρακτήρα παραμέτρους: όχι μόνο κοινωνικός έλεγχος και εγκατάλειψη στο δρόμο, αλλά και ειδικές πειθαρχικές δομές για τον εγκλεισμό όλων όσων αδυνατούν (ή και αρνούνται) να προσαρμοστούν στην υπάρχουσα και κυρίαρχη τάξη πραγμάτων.

Όλα αυτά είναι ρυθμίσεις που η υλοποίησή τους έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια στις ΗΠΑ (όπου ένα μεγάλο ποσοστό των έγκλειστων στις φυλακές, μετά το βίαιο, νεοφιλελεύθερο κλείσιμο των ψυχιατρείων, είναι ψυχικά ασθενείς) και σε ευρωπαϊκές χώρες και που τώρα, εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, γίνονται όλο και πιο κυρίαρχες και αποκλειστικές. Και δεν είναι τυχαίο ότι το νομοσχέδιο προβλέπει αυτές τις προαναφερθείσες πειθαρχικές μονάδες να μπορούν να τις λειτουργούν και ΜΚΟ (και σ’ ένα επόμενο στάδιο, και ιδιώτες).

Ως επιστέγασμα όλων αυτών, του άκρως απανθρωποποιητικού χαρακτήρα στον οποίο οδηγείται η ψυχιατρική πρακτική, το νομοσχέδιο προβλέπει και την προώθηση της τηλεψυχιατρικής, όχι σαν ενός χρήσιμου εργαλείου για ιδιαίτερες και έκτακτες ανάγκες, αλλά ως του κύριου μέσου με το οποίο η προϊούσα διάχυση της «κοινωνικής αποστασιοποίησης» προωθείται και μεταλαμπαδεύεται και στο θεραπευτικό πεδίο, με την διαδικτυακή επικοινωνία να γίνεται ο κανόνας - κάτι, φυσικά, που τη κάνει, εκτός από απλώς διαχειριστική, και πολύ πιο φτηνή: απλώς ελάχιστο προσωπικό που θα λειτουργεί μέσω του διαδικτύου.

Και είναι χαρακτηριστικό για το ρόλο της κυρίαρχης ψυχιατρικής σε όλα αυτά ότι, μέχρι στιγμής, όχι μόνο τώρα που το νομοσχέδιο έχει βγει στη διαβούλευση, αλλά και όλους τους προηγούμενους εννιά μήνες που είχαμε τις επανειλημμένες διαρροές του, είχαμε και «άκρα του τάφου σιγή» από την Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία (ΕΨΕ) και από όλες τις επίσημες ψυχο-συλλογικότητες. Μια σιωπή που κραυγάζει για την εσαεί δομική σύμπλευση (και συνενοχή) τους με την κυρίαρχη εξουσία και τον ρόλο τους στην εξυπηρέτηση των κυρίαρχων αξιών και συμφερόντων. Παρόμοια του «τάφου σιγή» έχουμε, φυσικά, και από την «αγία οικογένεια» των ιδιαιτέρως ωφελούμενων από τις προβλέψεις του νομοσχεδίου ΜΚΟ ψυχικής υγείας.

Είναι για όλα αυτά που, όχι μόνο οι εργαζόμενοι στο χώρο, όχι μόνο οι λήπτες των υπηρεσιών, όχι μόνο οι οικογένειες, αλλά όλη η κοινωνία πρέπει ν΄ αντισταθεί έντονα και μέχρι το τέλος σ΄ αυτό το νομοσχέδιο για να μην περάσει. «Μας αφορά όλους».

Καλούμε όλες και όλους

-στην απεργιακή συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Υγείας την Τρίτη, 16/7/24, στις 11πμ.

-στην συναυλία, την Τετάρτη, 17/7/2024 και ώρα 8μ.μ., στην πλατεία Ασωμάτων στο Θησείο (που οργανώνεται με πρωτοβουλία του Σωματείου Υποστήριξης του Επιστημονικού και Κοινωνικού Έργου του 18 ΑΝΩ).

13/7/2024


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Σάββατο 6 Ιουλίου 2024

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

 

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

Όπως ήταν αναμενόμενο, το νομοσχέδιο για την πλήρη διάλυση και ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας και απεξάρτησης, που το Υπουργείο Υγείας άφηνε να «διαρρέει» από τον περασμένο Οκτώβριο, βγήκε στη «διαβούλευση» μέσα στο κατακαλόκαιρο και όχι τυχαία - καθώς ξέρουν την συνολική αντίδραση όλων των εργαζομένων στην ψυχική υγεία που εκφράστηκε όλους αυτούς τους μήνες ενάντια σ’ αυτό το γραφειοκρατικό τερατούργημα – ελπίζοντας ότι θα λείπουν πολλοί/ές και ότι θα το περάσουν πιο εύκολα.

Εχουμε επισημάνει και αναλύσει σε πολλά κείμενα τις καταστροφικές ρυθμίσεις μιας ολοσχερούς αντιμεταρρύθμισης που προωθεί αυτό το νομοσχέδιο, με την νεοφιλελεύθερη κατάργηση των οργανισμών του ΨΝΑ και του ΨΝΘ και την λειτουργική διασύνδεση δημόσιων μονάδων και ιδιωτικών, με σαφή την «πλοήγηση» προς τον ιδιωτικό τομέα. Με την πρόβλεψη κατάργησης υπαρχόντων υπηρεσιών και την δημιουργία αποκλειστικά κατασταλτικών μονάδων περίκλειστων (κανονικές φυλακές), με τμήματα «μέσης» και «υψηλής ασφαλείας» για «αδικοπραγούντες ψυχικά πάσχοντες», αλλά και για τη μεταφορά εκεί και κάποιων από τους νοσηλευόμενους σε κανονικές μονάδες νοσηλείας. Μονάδες «σωφρονισμού παραβατικών ανήλικων» (αντί για πολιτικές που να απαντούν στις ανάγκες των νέων στη θέση αυτών που ασκούνται τώρα και που είναι αυτές που παράγουν «παραβατικότητα»). Οδηγώντας τα πράγματα σε κυριολεκτικά τραγελαφικές καταστάσεις με την πρόβλεψη μονάδες απεξάρτησης να «δύνανται να ιδρύονται, να αναπτύσσονται και να υλοποιούνται» όχι μόνο «εντός χώρων και υποδομών των Νοσοκομείων» αλλά και «εντός των δομών του Εθνικού Δικτύου Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας (Ε.Δ.Υ.Ψ.Υ.)»!!!

Οσο για την απεξάρτηση, απλώς με υποκατάστατα και διαχείριση στο δρόμο. Τα «στεγνά» προγράμματα καταργούνται πλήρως.

Ο νεοφιλελευθερισμός στα άκρα του, σε συμπόρευση με πολιτικές και πρακτικές όχι απλώς πολλαπλασιασμού των κοινωνικά αποκλεισμένων, αλλά και εγκλεισμού σε δομές στρατοπεδικού χαρακτήρα, σε συνδυασμό με πρακτικές κυριολεκτικής εξόντωσης των ψυχικά πασχόντων και των τοξικοεξαρτημένων, οδηγώντας τους όχι μόνο στον μόνιμο ψυχικό θάνατο, αλλά και στον φυσικό.

Οσο για το προσωπικό σε όλες αυτές τις ήδη δραματικά υποστελεχωμένες και υπολειτουργούσες δομές ψυχικής υγείας και απεξάρτησης, μόνο ελαστικές και ορισμένου χρόνου σχέσεις εργασίας, με κανόνα τις άνωθεν κατευθυνόμενες μετακινήσεις όπου υπάρχει κενό.

Καλούμε όλες και όλους σε συνάντηση, την ερχόμενη Πέμπτη, 11/7/24, στις 8μμ, στο χώρο μας, στην οδό Αιθαλίδου 11, κοντά στη στάση του μετρό Αγ. Ιωάννης. Για να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας, που είναι δυνατές και μέσα στο κατακαλόκαιρο.


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Κυριακή 23 Ιουνίου 2024

Η πολιτική ουδετερότητα στον χώρο της ψυχικής υγείας. Από τις ΗΠΑ μέχρι την Ελλάδα και την Παλαιστίνη.

 



Τι συμβαίνει με την αρχή της πολιτικής ουδετερότητας στον χώρο των υπηρεσιών ψυχικής υγείας; Πώς αφορά την αναπαραγωγή της κοινωνικής αδικίας και του επαγγέλματος από τις ΗΠΑ μέχρι την Ελλάδα και την Παλαιστίνη;


Για ποιους λόγους, λοιπόν, ή τι συμφέρον έχουμε ως θεραπεύτριες, να εκφράζουμε ανοιχτά τις πολιτικές μας απόψεις και να δουλεύουμε κάνοντας ορατή τη σύνδεση ψυχολογίας-κοινωνίας-πολιτικής; Και πώς αυτό μπορεί να αφορά τα συμφέροντα των καταπιεσμένων στην Αθήνα ή την Παλαιστίνη;


Άραγε, το οπαδικό no politica και η κουλτούρα της σιωπής μπορούν να βρουν την εφαρμογή τους και στο πεδίο της Ψυχολογίας; Και από ποτέ οι ψυχολογικές/ θεραπευτικές προσεγγίσεις (λ.χ. ψυχαναλυτική, γνωστοσυμπεριφορική, συστημική, κ.λπ) - αλλά και τα (εμπορικά, επαγγελματικά, επιστημονικά) ινστιτούτα που τις προμοτάρουν -, οι διαγνώσεις και οι έννοιες κλειδιά για την ανθρωπιστική βοήθεια. . στην Παλαιστίνη και αλλού, είναι φύσει ή θέσει απολιτίκ;


Τέτοια ερωτήματα σας καλούμε να συζητήσουμε το Σάββατο, 29 Ιουνίου 2024, στις 7.30μμ, στον χώρο της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία στην οδό Αιθαλίδου 11, στον Άγιο Ιωάννη. 


Την συζήτηση θα ανοίξουν: 


Γιούλη Τσίρτογλου (κλινική ψυχολόγος) και Λυκούργος Καρατζαφέρης (ψυχίατρος)


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 




Παρασκευή 21 Ιουνίου 2024

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ




Εδώ και τρεις μέρες έχει και πάλι ξεκινήσει από την αστυνομία (ΟΠΚΕ και ΔΡΑΣΗ) η, για μια ακόμη φορά, τελείως απρόκλητη, αλλά από μακρού σχεδιαζόμενη επίθεση στην κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών, με συλλήψεις μελών της κατάληψης στη βάση κατασκευασμένων κατηγοριών. Με ρίψεις δακρυγόνων και «κρότου λάμψης» πάνω σε παιδιά και δίπλα ακριβώς από το νοσοκομείο Αγ. Σάββας, με ό,τι αυτό θα μπορούσε να σημαίνει και για τους εκεί νοσηλευόμενους. Με το να προαναγγέλλουν την αναζήτηση ακόμα 70 «υπόπτων»(!) για να τους συλλάβουν.  

Η αστυνομία, ξανά υπό τον Χρυσοχοΐδη, δείχνει την αμετάκλητα βάρβαρη και εγκληματική λειτουργία και αποστολή της, που δεν διστάζει να θέσει σε κίνδυνο ζωές προκειμένου να υλοποιηθεί  η «διπλή ανάπλαση» και ο λεγόμενος «εξευγενισμός» προς όφελος γνωστών κερδοσκοπικών συμφερόντων, με το μηδαμινό γι' αυτούς κόστος της κοινωνικής εξόντωσης των πολλών που έχουν καταφύγει εκεί και είναι υπό την προστασία της Κοινότητας. Όλων αυτών που οι διαχρονικές πολιτικές της κυρίαρχης εξουσίας (που έχει οδηγήσει στα άκρα η Νέα Δημοκρατία) τους έχουν σπρώξει να ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, αστεγίας, αδυναμίας πρόσβασης στις υπηρεσίες Υγείας, αλλά και Παιδείας, ενώ άτομα με  προσφυγική ιδιότητα, ακόμα κι αν πάρουν άσυλο, είναι πεταγμένα στο δρόμο. 

Είναι εδώ που πλήθος ατόμων, ντόπιοι και ξένοι, που αυτοί που κυβερνούν τους έχουν οδηγήσει στην πλήρη κοινωνική και υπαρξιακή εκμηδένιση, βρίσκουν, σ΄ αυτή την Κοινότητα, την στέγη/κατοικία που δεν είχαν, το φαγητό και τα ρούχα που πουθενά δεν τους προσφέρονται, τη στήριξη για την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, καθώς και σε νομική βοήθεια (πχ, για τους αιτούντες άσυλο και άλλα), την μέριμνα για την πρόσβαση όλων των παιδιών (ντόπιων και προσφυγόπουλων) στο σχολείο (με ταυτόχρονη την λειτουργία παιδικού στεκιού, σχεδόν καθημερινής ενισχυτικής διδασκαλίας και δραστηριοτήτων δημιουργικής απασχόλησης μέσα στην κοινότητα) και, φυσικά, τη «ζεστασιά», πέρα από αυτή του σπιτιού, κυρίως της κοινωνικής πλαισίωσης, της σχέσης, της στήριξης. 

Η παρέμβαση που κάνουμε ως Πρωτοβουλία ‘Ψ’ εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια για τις ανάγκες ψυχικής υγείας, αλλά και, ευρύτερα κοινωνικοπρονοιακού χαρακτήρα, στην Κοινότητα των Προσφυγικών δεν θα είχε τα αποτελέσματα που έχει χωρίς την ενεργό συμμετοχή και φροντίδα των μελών της Κοινότητας.

Η εκ νέου περικύκλωση από την αστυνομία και η κλιμάκωση των απρόκλητων επιθέσεων από αυτά τα ασύδοτα αστυνομικά σώματα είναι, για μια ακόμη φορά, προμήνυμα «αυτού που έρχεται». Πρόκειται για ένα κοινωνικό έγκλημα η έκταση του οποίου είναι απρόβλεπτη, αρκεί να σκεφτεί κανείς  τους ανθρώπους που ζουν εκεί, που, πεταγμένοι από το κυρίαρχο σύστημα ως ‘κοινωνικά απορρίμματα’, βρήκαν εκεί τη στοιχειώδη φροντίδα. Τι θα απογίνουν; Πολλών η ζωή θα είναι σε άμεσο κίνδυνο αν δεν έχουν την δέουσα φροντίδα, αυτή που μόνο στα Προσφυγικά έχουν. 

Απαιτούμε να σταματήσει άμεσα η αστυνομική εισβολή στην Κοινότητα των Προσφυγικών. Η υπεράσπισή της πρέπει να είναι υπόθεση όλων μας. 


                                                                      21/6/2024


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

Τρίτη 18 Ιουνίου 2024

"Γη και Άνθρωπος" : Το "κανόνι του μήνα" ως σύμπτωμα της διάλυσης και Ιδιωτικοποίησης του Συστήματος Ψυχικής Υγείας.

 

"Γη και Άνθρωπος" : Το "κανόνι του μήνα" ως σύμπτωμα της διάλυσης και Ιδιωτικοποίησης του Συστήματος Ψυχικής Υγείας.




“Τρεις εκλογές δρόμος” φαίνεται ότι ήταν ο ορίζοντας της πολιτικής ψυχικής υγείας της κυβέρνησης, αφού μέσα σε αυτό το διάστημα με την ίδια ευκολία που φυτρώνουν ΑΜΚΕ, δομές ψυχικής υγείας με αποσπασματικά, ανεπαρκή και απόντα στην πράξη προγράμματα, με την ίδια ευκολία, ομοίως, ασθενείς είτε απορρίπτονται, είτε επιστρέφονται με “κάρτα αλλαγής” πίσω στο ψυχιατρείο, είτε δομές “βαράνε κανόνια” από κακοδιαχείριση και έλλειψη πόρων, με τελικό αποτέλεσμα ο δρόμος προς το ψυχιατρείο ή την αστεγία να είναι ορθάνοικτος σε μόνιμη πλεόν βαση. Στην καλύτερη των περιπτώσεων οι δομές που στήνονται για να ικανοποιηθεί η ανάγκη μεταστέγασης (γιατί δε μιλάμε πια για αποκατάσταση) των “νέων χρόνιων” που κατασκευάζονται από το ίδιο το σύστημα ψυχικής υγείας, λειτουργούν ως κανονικά ψυχιατρεία ακόμη κι αν κατορθώσουν να επιβιώσουν χρηματοδοτικά.


Την σκληρή πραγματικότητα, ωστόσο, της διάλυσης της ψυχικής υγείας, πίσω από την προεκλογική φρενίτιδα εγκαινίων του 2022 και 2023 της πρώην υφυπουργού Ζωής Ράπτη, οι εργαζόμενοι και οι χρήστες των υπηρεσιών τη βίωναν και τη βιώνουν καθημερινά. Τώρα πλέον με το νυν υφυπουργό Βαρτζόπουλο (εμπνευστή του νέου νομοσχέδιου τερατουργήματος για την Ψυχική Υγεία) την βλέπουμε να κορυφώνεται και να ολοκληρώνεται.


Όλο και πιο ξεδιάντροπα, όλο και πιο απροκάλυπτα, όλο και πιο σκληρά αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τους ψυχικά πάσχοντες και τις οικογένειες τους.


Το “κανόνι του μήνα”, εν προκειμένω, πάει στην ΑΜΚΕ “Γη και Άνθρωπος” (ακόμη μία ΑΜΚΕ ψυχικής υγείας που ξεπετάχτηκε από το πουθενά το 2022) και στο οικοτροφείο της για γηροψυχιατρικούς ασθενείς “Μελίνα” στη νέα Ιωνία, όπου μόλις ένα περίπου χρόνο μετά τα εγκαίνια, τις παραμονές των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου 2023, και μερικές μέρες μετά τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου 2024, κυριολεκτικά μέσα στη νύχτα, αποφασίστηκε το (προσωρινό;) κλείσιμο της και η μεταφορά των ασθενών με εντολή Βαρτζόπουλου και εισαγγελέα πίσω στα ΨΝΑ Δαφνί και Δρομοκαίτειο. Σημειωτέον, οι καταγγελίες για απλήρωτους εργαζόμενους, κακοδιαχείριση, ελλείψεις βασικού ιατροφαρμακευτικού υλικού και τροφίμων, δεν βγήκαν στην επιφάνεια παρά μόνο μερικές μέρες μετά τις ευρωεκλογές παρόλο που σέρνονται μήνες τώρα. Είναι γνωστό άλλωστε ότι στις γραμμές της κυβέρνησης Μητσοτάκη (όπως κάθε νεοφιλελέ κυβέρνησης) μετράει η επικοινωνιακή διαχείριση των κρίσεων και μόνον αυτή.


Παρόμοιες κρίσεις (συστημικές θα μπορούσαμε να πούμε) είναι πλέον αναμενόμενες αν όχι συχνές αφού μόνο μέσα στα τελευταία δύο-τρία χρόνια έχουν ενεργοποιηθεί πρωτόκολλα και διαδικασίες “έκτακτης ανάγκης” τουλάχιστον δέκα φορές. Είτε πρόκειται για προσωρινή παύση λειτουργίας, είτε οριστικό κλείσιμο, είτε ακούσια μετακίνηση ασθενών κλπ, σε ΑΜΚΕ ψυχικής υγείας, ή ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, ή σε κλινικές και δομές ψυχικής υγείας του δημοσίου. Είναι αυτή την άθλια κανονικότητα ενός συστήματος ψυχικής υγείας σε διαρκή κρίση και διάλυση που διακαώς επιθυμεί να νομιμοποιήσει η κυβέρνηση με το γνωστό νομοσχέδιο Βαρτζόπουλου.


Την πραγματικότητα αυτή την βιώνουν οι ασθενείς, οι οικογένειες τους και οι εργαζόμενοι και στις ψυχιατρικές εφημερίες που έχουν μετατραπεί σε κόλαση, με πολύωρες αναμονές για μια εξέταση ή μία νοσηλεία με αμφίβολο αποτέλεσμα. Συχνά πάνω από δέκα περιπολικά σε αναμονή και συνθήκες που δοκιμάζουν τα ανθρώπινα όρια. Εισαγγελικές παραγγελίες για ακούσιες νοσηλείες από Πελοπόννησο, Κυκλάδες, Βόρειο Αιγαίο, Θεσσαλία, Ήπειρο και νησιά Ιουνίου. Άνθρωποι εξαθλιωμένοι, σε εγκατάλειψη, που έχουν βιώσει ακραίες συνθήκες και εκφράζουν ακραία τον ψυχικό τους πόνο με ανάγκες ψυχικής υγείας ολοκληρωτικά αφρόντιστες.


Βιώνουν επίσης, τη θριαμβευτική επάνοδο της σκληρής ιδρυματικής κουλτούρας της ψυχιατρικής περίθαλψης με πρακτικές που οδηγούν σε ιδρυματική ασφυξία δομές, προσωπικό και ασθενείς. Στεγαστικές δομές σε ΑΜΚΕ και Δημόσιο που λειτουργούν σαν μικρά ψυχιατρεία. Είναι ενδεικτικό μόνο της κατάστασης που επικρατεί, το αρνητικό παράδειγμα του Δρομοκαϊτείου με συστέγαση δύο νέων οικοτροφείων σε ένα (!), εντελώς ακατάλληλο, κτίριο, χωρίς δυνατότητα ελεύθερων εξόδων και προαυλισμού.


Ξενώνες και οικοτροφεία που λειτουργούν με παράλογους κανόνες και περιορισμούς με επικεφαλής προϊσταμένους νοσηλευτές, οι οποίοι δεν είναι επιστημονικά υπεύθυνοι, ενώ είναι γνωστό ότι η τοποθέτηση προϊσταμένων νοσηλευτών σε στεγαστικές δομές ούτε προβλέπεται στους σχετικούς νόμους ούτε είναι επιστημονικά αποδεκτή καθώς προάγει τη λειτουργία των δομών στη λογική του ψυχιατρείου.


Συνθήκες νοσηλείας που καταπνίγουν κάθε ανθρώπινη ανάγκη και προσωπικό που αδυνατεί πλέον να αναζητά και να εφευρίσκει τρόπους να δώσει απαντήσεις στις ανάγκες αυτές.


Μονολιθικές, ανάλγητες, άκαμπτες και εκφοβιστικές πρακτικές των Διοικήσεων, με αποπομπές ασθενών, πρακτικές διακρίσεων απέναντι σε προσωπικό και ασθενείς, ρουσφετολογικές πρακτικές για εξεύρεση θέσεων σε στεγαστικές δομές. Μεταφορές ασθενών από δομές στο ψυχιατρείο με εντολές άνωθεν, ακόμη και εκβίαση γιατρών για εξιτήρια ασθενών με γραπτές εντολές Διοίκησης.


Πολύμηνες αναμονές για ένα ραντεβού με ψυχίατρο ή ψυχολόγο και συστηματική διοχέτευση ασθενών σε ιδιωτικές κλινικές ή ιατρεία καθώς διογκώνονται σε ακραίο βαθμό οι ελλείψεις σε πόρους και προσωπικό.


Παντελής έλλειψη τομεοποιημένων κοινοτικών υπηρεσιών ψυχικής υγείας, ανοικτών και ικανών στο να αφουγκραστούν τα αιτήματα πίσω από τις εκδηλώσεις του ψυχικού πόνου και να δώσουν απαντήσεις. Που να λειτουργούν με συνέχεια, συνέπεια και δέσμευση απέναντι στους ασθενείς που αναλαμβάνουν.


Επομένως δεν συνιστά, απλώς και μόνο, σκάνδαλο το “κανόνι” της ΑΜΚΕ “Γη και Άνθρωπος” και το τσουβάλιασμα των ασθενών πίσω στο ψυχιατρείο, αλλά αναμενόμενο σύμπτωμα της χρόνιας ανίατης ασθένειας της ιδιωτικοποίησης της ψυχικής υγείας και της συστηματικής καταστροφής του Δημόσιου Συστήματος Ψυχικής Υγείας. Ενώ, ακόμη περισσότερο, σκάνδαλο συνιστά και η συστηματική προσπάθεια διαστρέβλωσης της πραγματικότητας με βομβαρδισμό εξαγγελιών για ανούσια ή ανύπαρκτα προγράμματα, με όρους μάρκετινγκ, που υποτιμούν τη νοημοσύνη και υποβιβάζουν την αξιοπρέπεια μας.


Για τους λόγους αυτούς παρακολουθούμε στενά τα γεγονότα, καταγγέλλουμε, και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, αυτές τις μεθοδεύσεις, στηλιτεύουμε την υποκριτική στάση των ιθυνόντων που εγκαινιάζουν εν γνώση τους θνησιγενή εγχειρήματα αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στις ζωές των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία (που επανατραυματιζονται έτσι αλλάζοντας χώρους διαβίωσης) και συνεχίζουμε να παλεύουμε και να διεκδικούμε ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα υγείας.



19//6/24



ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Δευτέρα 6 Μαΐου 2024

Θα μιλήσουμε για σπασμένα παράθυρα ή για σπασμένες ζωές;

 

Ο άνθρωπος θα γίνει καλύτερος όταν του δείξεις ποιος είναι

Άντον Τσέχοφ


Επιμένει ο κ. Βαρτζόπουλος ότι τον αδικούμε, ότι παρερμηνεύσαμε τα λεγόμενά του σε ό,τι αφορά στη βιολογική βάση των γυναικοκτονιών. Ας δούμε όμως αν είναι μόνο αυτό το σημείο στη σκέψη του που αναδεικνύει τον βιολογικό ντετερμινισμό που την διακατέχει.

Ο κίνδυνος από τις δηλώσεις του κ. Βαρτζόπουλου είναι πολύ μεγαλύτερος και δεν αφορά μόνο το θέμα των γυναικοκτονιών. Στα μάτια μας μοιάζει να επαναφέρει παλαιές θεωρίες της συντηρητικής αμερικάνικης πολιτικής των δεκαετιών του 60 και του 70, η οποία αγκάλιασε ή μάλλον έθρεψε θεωρίες όπως αυτή του Τζέιμς Κ. Γουίλσον (καθηγητή Διοίκησης Επιχειρήσεων στο UCLA και καθηγητή Δημόσιας Διοίκησης στο Χάρβαρντ) και οδήγησε σε αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως το πλέον απάνθρωπο σύστημα «σωφρονισμού» στον λεγόμενο «αναπτυγμένο» κόσμο.

Σύμφωνα με τον Γουίλσον «η καλύτερη θεραπεία για το έγκλημα είναι να κλείνεις μέσα τους εγκληματίες». Η θεωρία του «σπασμένου παραθύρου» έγινε άμεσα αγαπητή από τον Ρόναλντ Ρήγκαν:

«Αν ένα παράθυρο σπασμένο κτιρίου δεν επισκευαστεί, σύντομα θα βρεθούν και τα άλλα παράθυρα σπασμένα και σύντομα θα εγκατασταθούν σε αυτό ναρκομανείς, καταληψίες, παρίες, αποβράσματα. Οι δολοφονίες μετά είναι θέμα χρόνου να συμβούν».

Πρόκειται για μια απλοϊκή θεωρία που διαμόρφωσε την κατασταλτική πολιτική των ΗΠΑ. Το ΔΟΓΜΑ «Νόμος και Τάξη» με επίκεντρο τη Νέα Υόρκη στηρίχτηκε ακριβώς σε αυτή τη θεωρία. Η κύρια πολιτική γραμμή στηριζόταν στο αξίωμα «απομονώστε το σάπιο μήλο, να μη σαπίσουν και τα υπόλοιπα». Το 2015 εκτεταμένη μετα-ανάλυση έδειξε πως δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η επιθετική πολιτική αστυνόμευσης συμβάλλει στη μείωση της εγκληματικότητας. Στα μάτια μας είναι αναμενόμενο να έρχεται η στήριξή του από τον υπουργό Δικαιοσύνης. Η ιδιωτικοποίηση του «σωφρονιστικού συστήματος» είναι μάλλον ένα επόμενο ή μεθεπόμενο βήμα.

Πώς λοιπόν ο υφυπουργός Υγείας να μην υποστηρίζει πως «η δική μας πρόληψη πρέπει να κινηθεί εξωοικογενειακώς με σκοπό να προσεγγίσει αυτή την οικογένεια (...) και αν δεν μπορέσει να συμμορφωθεί, να απομονωθεί»; Να απομονώσουμε λοιπόν το σάπιο μήλο.

Αναπόφευκτα επομένως απουσιάζει στον λόγο του υφυπουργού, καθώς περιγράφει τέτοια περίπλοκα κοινωνικά φαινόμενα, η έννοια της θεραπευτικής παρέμβασης, ενώ αφθονεί «η έγκαιρη ανίχνευση, η καταστολή, ο περιορισμός». Αναφέρει ξεκάθαρα ότι «κοινωνικές δομές πρόληψης υπό αυτή την έννοια δεν μπορούν να υπάρξουν, δηλαδή δεν μπορεί να υπάρξει μία ειδική δομή η οποία θα προλαμβάνει τέτοια φαινόμενα», ενώ στις κοινωνικές υπηρεσίες αποδίδει έναν ρόλο προληπτικής αστυνόμευσης, ως «αισθητήρες του κράτους στην κοινωνία», που θα εντοπίσει αυτές τις οικογένειες και θα τις απομονώσει.

Η κοινωνία δεν υπάρχει. Οι σχέσεις δεν διαμορφώνουν συνειδήσεις. Το ίδιο ισχύει κι αν είσαι φτωχός ή πλούσιος, ας είναι καλά τα γονίδιά σου. Με την ίδια βεβαιότητα επιμένει ότι δεν είναι σύνηθες «κάποιος να αναμορφώσει το αξιακό του σύστημα, να βάλει μυαλό».

Ας μας εξηγήσει ο ψυχίατρος κ. Βαρτζόπουλος με ποιον τρόπο αυτές οι αντιλήψεις μπορούν να χωρέσουν την κατανόηση περίπλοκων κοινωνικών φαινομένων, όπως οι εξαρτήσεις, και ας αναρωτηθούμε όλοι πώς αυτές οι αντιλήψεις μπορεί να εκφράζονται στα σχέδιά του για τις δομές απεξάρτησης και υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

Το ερώτημα προφανώς είναι ρητορικό. Οι εργαζόμενοι στην απεξάρτηση γνωρίζουν πόσο συχνά χρειάζεται κανείς να προσεγγίσει φαινόμενα παραβατικών συμπεριφορών με μια θεραπευτική και όχι κατασταλτική λογική. Γνωρίζουν πώς κοινωνικά αίτια, όπως οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές άκρατου ανταγωνισμού και η κοσμοθεωρία περί «ζωώδους φύσης» του ανθρώπου, συντελούν στην εκδήλωση «αντικοινωνικών» και βίαιων συμπεριφορών.

Πώς όμως ένας άνθρωπος που κατανοεί και περιγράφει με τέτοιους όρους την εγκληματικότητα, θα μπορούσε ποτέ να κατανοήσει πόσο περίπλοκη απαιτείται να είναι η θεραπεία; Αυτονόητο λοιπόν είναι να ανησυχούμε ότι η απεξάρτηση θα μετατραπεί σε προγράμματα (υποτιθέμενης) μείωσης της βλάβης με χορήγηση υποκατάστατων και διάλυση οποιασδήποτε θεραπευτικής προσπάθειας. Και βέβαια αναπόφευκτα θυμόμαστε τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν στις ΗΠΑ -όπως αναφέραμε και παραπάνω- όπου με το παράλληλο βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων (που προωθείται και εδώ με το νομοσχέδιο που έχουν έτοιμο Βαρτζόπουλος και Άδωνης) ένα μεγάλο μέρος των φυλακισμένων σε δημόσιες και ιδιωτικές φυλακές είναι, εδώ και χρόνια, ψυχικά πάσχοντες/ουσες, με μόνη θεραπεία, τη φυλακή.

Πώς να χωρέσουν σε αυτόν τον τρόπο σκέψης η περιπλοκότητα της ψυχικής οδύνης και οι απαιτήσεις ενός πολυδιάστατου ψυχοκοινωνικού πλαισίου; Για αυτό και μια σκέψη τόσο μονοδιάστατη και γραμμική αποτελεί ξεκάθαρη απειλή για τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και απεξάρτησης αλλά και για την κοινωνία στο σύνολό της.



*Στοιχεία αντλήθηκαν από το βιβλίο του Rutger Bregman «Ανθρωπότητα μια απροσδόκητα αισιόδοξη ιστορία», Εκδόσεις Κλειδάριθμος, σελ. 318-327.

 

7/5/2024

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ