Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2022

LIVE! Οικονομικής ενίσχυσης της Πρωτοβουλίας - Σάββατο 10/12/22 στις 8μμ.

 


 
 
Η πρωτοβουλία Ψ σας καλεί αυτό το Σάββατο 10/12, σε κάτι έξω από τα συνηθισμένα της, στo λαϊβ οικονομικής ενίσχυσης του χώρου της!  Οι 2 μπάντες που θα παίξουν είναι οι : 
Somena, ένα αεράτο τρίο με γυναικεία φωνητικά που κινείται σε ρυθμούς swing,jazz ,bossa nova και διασκευάζει με δεξιοτεχνία jazz standars και οι Αgile Experiments ένα κοινοτικό πρότζεκτ, που βασίζεται στον ηλεκτρονικό ήχο και έχει σαν στόχο τη δημιουργία νέας μουσικής μέσα από τη συνεργασία και τον αυτοσχεδιασμό ,αλλά και να φέρει αυτή τη μουσική σε μέρη όπου το κοινό δεν το περιμένει.
Γι αυτό φορέστε τα καλά σας (ή και τα καθημερινά σας) και ελάτε μετά τις 20:00 για να ακούσουμε τις δύο αυτές κατά-πληκτικές μπάντες. "
Ο χώρος θα θέλαμε να παραμείνει όσο το δυνατόν χωρίς καπνό, θα σας παρακαλέσουμε τα τσιγάρα στην αυλή.

Διεύθυνση: Aιθαλίδου 11, πολύ κοντά στο μετρό Άγιος Ιωάννης. Για οσους/ες/α έρθετε με αυτοκίνητα υπάρχει εύκολο πάρκινγκ στη γειτονιά.


Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2022

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Ψ για την επέμβαση της αστυνομίας στα Προσφυγικά

 

Καταγγέλλουμε την επίθεση καταστολής που πραγματοποιείται αυτή την ώρα από το αστυνομικό κράτος στα Προσφυγικά και που επιχειρεί, με μαζικές προσαγωγές, να διασπείρει το φόβο και να τρομοκρατήσει τους κατοίκους του που αγωνίζονται να κρατήσουν την κοινότητα ζωντανή. Μία κοινότητα που αγωνίζεται για να πάρει τη ζωή της στα χέρια της, μια κοινότητα που έδειξε αλληλεγγύη και υποδέχτηκε ανθρώπους που η κοινωνία τους έχει απορρίψει οριστικά και που βρήκαν εκεί καταφύγιο και κουράγιο να αγωνίζονται. Ανάμεσα σε αυτούς ακόμη και ευάλωτα άτομα, έγκυες γυναίκες και παιδιά που επιχειρείται να εκδιωχθούν. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κράτος επιχειρεί να καταστείλει αυτοοργανωμένα εγχειρήματα στο όνομα της ανάπτυξης. Πρόκειται για μεθοδευμένες ενέργειες, μέρος μιας στρατηγικής που σκοπό έχει να καταπνίξει κάθε φωνή ελευθερίας και αξιοπρέπειας μέσα στο ζόφο των ημερών. Καιρό τώρα πιέζουν ασφυκτικά και απειλούν τους κατοίκους των Προσφυγικών με εκκένωση και είναι αποφασισμένοι να το κάνουν με το όποιο τίμημα. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε! Η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο κίνημα στην Ψυχική Υγεία που τόσο καιρό στηρίζει με την παρουσία της την κοινότητα και τα πιο ευάλωτα μέλη της καταγγέλλει την επίθεση και στέκεται αλληλέγγυα δίπλα στην αγωνιζόμενη Κοινότητα. Τα Προσφυγικά δεν είναι κτίρια. Είναι ανθρώπινες σχέσεις, συντροφικές σχέσεις, συλλογικές αγωνίες και αγώνες για αξιοπρέπεια.

 ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ!!

 

 22/11/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2022

«Φωνάζουν όλοι, φωνάζει κι ο κλέφτης»

«Φωνάζουν όλοι, φωνάζει κι ο κλέφτης»

 



Την Πέμπτη 10/11 πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Δρομοκαΐτειο με αφορμή το περιστατικό ξυλοδαρμού ψυχικά πάσχοντος από αστυνομικούς. Όπως αναφέρουμε και στην τελευταία μας ανακοίνωση «ένας ψυχικά πάσχων σε κατάσταση διέγερσης, που τον είχαν προσαγάγει για εξέταση με εισαγγελική εντολή, χτυπήθηκε αλύπητα από αστυνομικούς που βρίσκονταν σε απόλυτη θέση ισχύος». Το συμβάν έλαβε χώρα εντός του ψυχιατρικού νοσοκομείου και οι θεσμικοί φορείς του τήρησαν μια στάση σιωπής και αποστασιοποίησης, δηλώνοντας κυνικά για «μικροεπεισοδιάκι» με ασθενή «που δεν είχαμε ακόμα παραλάβει».

Η συγκέντρωση είχε ως στόχο να κρατήσει το θέμα ανοικτό, να σπάσει τη σιωπή που συχνά πλακώνει τέτοια περιστατικά και να ενημερώσει τη διοίκηση του νοσοκομείου πως έξω από τους τοίχους του ψυχιατρείου υπάρχουν ενεργά πολιτικά υποκείμενα που βλέπουν, ακούνε, νοιάζονται και δε σιωπούν. Παράλληλα αποτέλεσε μια ευκαιρία να θυμηθούμε πως τέτοια ζητήματα διακινούν και κινητοποιούν σε μεγάλο εύρος κοινωνικές και πολιτικές ομάδες. Έτσι στη συγκέντρωση συμμετείχαν εκτός από τη συλλογικότητά μας που έκανε το αρχικό κάλεσμα, το σωματείο ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας «Αυτοεκπροσώπηση», σύλλογοι οικογενειών (ΣΟΨΥ Κορυδαλλού και ΣΟΨΥ Βορείων Προαστείων), η Κίνηση Οικογενειών και Φίλων για την Ψυχική Υγεία – ΚΟΦιΨΥ, οι συλλογικότητες Pasamontaña (Κορυδαλλός) και Παπουτσάδικο (Χαϊδάρι), η Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου, άνθρωποι από την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών και από τη συνέλευση Solidarity with migrants, σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι μας. Κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης, τριμελής αντιπροσωπεία των συγκεντρωμένων συναντήθηκε με τη Διοίκηση του Δρομοκαϊτείου. Ακολουθεί μια σύντομη ενημέρωση σε σχέση με το τι μάθαμε από αυτή τη συνάντηση, στην οποία παρόντες ήταν ο πρόεδρος του Δρομοκαϊτείου Αντώνιος Χλωρός, ο αναπληρωτής διοικητής Ευάγγελος Κονταξάκης, ο αντιπρόεδρος, ψυχίατρος, Θεόδωρος Καρατζάς και ο διευθυντής διοικητικής υπηρεσίας Μανώλης Οικονομάκης.

Καταλάβαμε πολύ καλά πως η παρουσία μας, όπως και κείμενα που έχουν βγει και κυρίως από την ΟΕΝΓΕ, τους έχουν θορυβήσει. Εικάζουμε πως μέσα από τα ασυλικά τείχη μοιάζει να κρατούνται καλά φυλαγμένα «μυστικά» και κάθε κίνηση που έρχεται να «σηκώσει το χαλάκι» να δημιουργεί ανησυχία. Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε αλλιώς το γιατί έδειξαν όλοι τους τόσο θορυβημένοι. Όλη η θεσμική τετράδα φώναζε, διέκοπτε ο ένας τον άλλο, μιλούσαν ακατάπαυστα φλυαρώντας, απειλώντας, αλλά ουσιαστικά σιωπώντας. Ενώ μας ζήτησαν να τους ενημερώσουμε για το λόγο της κινητοποίησης (δήθεν δεν ήξεραν), ποτέ δεν μας άφησαν να ολοκληρώσουμε μία πρόταση.

Μάθαμε πως είναι αντιδεοντολογικό να καταγγέλλει κανείς τη σιωπή και έτσι ένας από τους εκπροσώπους μας, που ήταν γιατρός, απειλήθηκε με καταγγελία στον Ιατρικό Σύλλογο (!). Όλα όσα αναφέρονται στο κείμενο που τους δώσαμε θεωρήθηκαν συκοφαντίες και ψεύδη που επισύρουν μηνύσεις. Ο Διοικητής προτίμησε να μην μιλήσει από το θεσμικό του ρόλο αλλά από τη μακρόχρονη θητεία ως εισαγγελέας, απειλώντας κι αυτός με μηνύσεις που επιφέρουν αποζημιώσεις 250.000 ευρώ (!).

Μάθαμε ακόμη πως ο πρόεδρος, όταν μίλησε με τη δημοσιογράφο «δεν ήξερε, δε γνώριζε, μόλις είχε έρθει… πως αυτά έγιναν πριν την παραλαβή του ασθενή … πως είναι όπως αν είχε γίνει σε άλλο μέρος», σε άλλο χρόνο, σε άλλο κόσμο. Μάθαμε δηλαδή πως άνθρωποι που βρίσκονται σε θέση ισχύος «είναι στον κόσμο τους». Ακόμα κι όταν προς το τέλος ψιθύρισαν πως «εμείς δε θέλουμε την αστυνομική βία», σιώπησαν όταν τους ζητήσαμε να το δηλώσουν ανοικτά από τον θεσμικό τους ρόλο. Μας κοίταγαν στα μάτια και μας κουνούσαν το δάκτυλο όταν μας απειλούσαν, αλλά όταν χρειάστηκε να πάρουν ανοικτά θέση χαμήλωσαν το βλέμμα.

Ακούσαμε να επικαλούνται τον αγώνα τους για τα δικαιώματα των ασθενών, μέχρι και δάφνες από τον αγώνα τους στο Πολυτεχνείο (!) επικαλέστηκαν - και κάπου εκεί η λογική τερμάτισε. Εμείς δεν ξέρουμε τη διαδρομή του καθενός στους «αγώνες και στις διεκδικήσεις», ούτε έχουμε σκοπό να «αδικήσουμε». Μάθαμε όμως, για άλλη μια φορά, πως δεν αρκεί να λες τι έχεις κάνει στη χούντα, αλλά και να παίρνεις την ευθύνη που σου αναλογεί όταν η αστυνομική βία και η βαρβαρότητα είναι έξω από την πόρτα σου.


Για να μην πολυλογούμε… Αυτοί που μας απειλούν με μηνύσεις για συκοφαντία και με καταγγελίες, ας θυμηθούν να απαντήσουν κάποια ερωτήματα:


Θέλουμε να ξέρουμε αν οι συστάσεις (με αρ. Α.Π. Φ. 6691/ΑΣ 582/24-07-2018 έγγραφο της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας στο Συμβούλιο της Ευρώπης) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας, είναι συκοφαντικές. Περιμένουμε να μας πουν τι έκαναν σε σχέση με τους «ισχυρισμούς για άσκηση βίας σε καθηλωμένους ασθενείς», για την «υπερβολική χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων και αφετέρου πολύ περιορισμένη προσφορά ψυχοκοινωνικών δραστηριοτήτων», τη «χρήση υψηλών δόσεων, ενδομυϊκών αντιψυχωτικών ενέσεων κατά τις πρώτες ημέρες μετά την εισαγωγή των ασθενών στο Νοσοκομείο», με «τη μεγάλη χρονική διάρκεια εφαρμογής των μέτρων περιορισμού» και τους «ακατάλληλους τρόπους εφαρμογής και ελλιπή καταγραφή της χρήσης τους», με την «περιορισμένη χρονικά πρόσβαση των ασθενών σε τηλεφωνήματα». Κι όλα αυτά είναι μόνο όσα είδε η επιτροπή στη σύντομη και, από όσο γνωρίζουμε, ανακοινωμένη επίσκεψή της. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πως τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα και πως 4 χρόνια μετά τις συστάσεις οι συνθήκες έχουν επιδεινωθεί.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε αν ο κ. Καρατζάς που απειλεί με καταγγελίες στον Ιατρικό Σύλλογο γνωρίζει πως στον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (Ν 3418/2005, άρθρο 28) αναφέρεται πως «ο ψυχίατρος οφείλει να ενημερώνεται, να εκπαιδεύεται και να επιμορφώνεται τακτικά σε θέματα που αφορούν τόσο τις εξελίξεις της επιστήμης του, όσο και την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των θεμελιωδών ελευθεριών των ανθρώπων που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές, καθώς και στην αποφυγή και τον έλεγχο της βίας». Ποιες ενέργειες έχουν γίνει από την πλευρά του, τόσο σε σχέση με τα όσα καταγράφονται παραπάνω, όσο και σε σχέση με το συγκεκριμένο συμβάν αστυνομικής βίας; Οι αναφορές στο Πολυτεχνείο, πέρα από το γραφική σημειολογία τους, όταν υπάρχουν καταγγελίες για καθηλώσεις που διαρκούν μέρες μοιάζουν τουλάχιστον υποκριτικές.

Επίσης, είναι άραγε θεσμικά και κοινωνικά «δεοντολογικό», ο κ. πρόεδρος να συνεχίζει να επικαλείται πως όλα αυτά έγιναν κάπου μακριά, «πέρα από τη δικαιοδοσία του»; Αφού ακούσαμε κηρύγματα περί δεοντολογίας, τι γνώμη έχουν για την εκφρασμένη σε δημοσιογράφο θέση του προέδρου ότι «ο ασθενής που έρχεται εδώ κατ’ εντολή εισαγγελέα για κάποια βίαιη πράξη, μπορεί να σκότωσε τη μητέρα του, δεν τον περιμένουμε με λουλούδια…». Τέτοιες νοοτροπίες γεννούν τον κοινωνικό αποκλεισμό και το στίγμα.

Τέλος, θέλουμε να κλείσουμε με ένα ακόμα μάλλον ρητορικό ερώτημα που προκύπτει από τη διαπίστωση πως όταν ο Διοικητικός Διευθυντής (που βέβαια στις αρχικές δηλώσεις του μιλούσε για ένα «μικροεπεισοδιάκι»), ίσως η μοναδική νηφάλια φωνή από τους «οικοδεσπότες» μας, έστρεψε τη συζήτηση στο «συμβάν που πραγματικά έγινε» και προς τιμήν του το αξιολόγησε επιτέλους ως «σοβαρό», ακούστηκαν φωνές που εξέφραζαν την «καταδίκη της βίας»: Μέσα στα γραφεία σας μιλάτε για καταδίκη της βίας. Θα βρείτε το θάρρος να μιλήστε ανοικτά και δημόσια;

Φύγαμε με ανάμεικτα συναισθήματα. Είχαμε από τη μία ταραχή, γιατί είδαμε το θεσμικό πρόσωπο της βίας (συγκαλυμμένες απειλές, φωνές και μισόλογα) και από την άλλη το χαμόγελο από τη λαϊκή παροιμία «φωνάζουν όλοι, φωνάζει κι ο κλέφτης». Τους υποσχόμαστε να τους κρατάμε ενήμερους για τις δράσεις μας. Συνεχίζουμε να περιμένουμε από την αρμόδια Επιτροπή Ελέγχου και Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές να πάρει θέση σχετικά με το συμβάν. Συνεχίζουμε να καλούμε σε διαρκές νοιάξιμο και εγρήγορση για τη βία που δημιουργεί σιωπή, για τον κοινωνικό αποκλεισμό που βαθαίνει κάθε φορά που τα συμβάντα δε μας αφορούν γιατί «δεν είναι στη δικαιοδοσία μας».

Πρέπει όμως να κρατήσουμε κάτι σημαντικό, ως ενεργά υποκείμενα του ταξικού πολέμου που διεξάγεται σε κάθε τομέα της κοινωνικής μας ζωής: Έχουμε δύναμη και μπορούμε να διεκδικούμε με αξιώσεις χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις στο λόγο, τις πρακτικές μας, στην υπεράσπιση της αξιοπρέπειας. Είτε αυτό λέγεται μισθός, είτε συνθήκες εργασίας, είτε κοινωνικές δομές όπως η υγεία. Λίγες συλλογικότητες, αποδείξαμε ότι μπορούμε να ταράξουμε τα αφασιακά λιμνάζοντα νερά της φαρμακοκαταστολής, των καθηλώσεων και της βίας.


11/11/2022


Πρωτοβουλία Ψυ –

Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2022

Ladybird, ladybird- ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ- Σάββατο 12 Νοεμβρίου στις 7:30- Αιθαλίδου 11- Μετρό Άγιος Ιωάννης

 


Η εμβληματική ταινία του Κεν Λόουτς (1994) για το ρόλο και τη λειτουργία του λεγόμενου «κοινωνικού κράτους», ή «κοινωνικής πρόνοιας». Ποια ήταν η φύση και η λειτουργία του ως εργαλείου κοινωνικού ελέγχου ακόμα πριν από την νεοφιλελεύθερη αποδόμηση και συρρίκνωσή του.


Πρόκειται για μια πραγματική ιστορία, της Μάγκι, μιας ανύπαντρης γυναίκας από τις λαϊκές συνοικίες του Λονδίνου, με τέσσερα παιδιά από τέσσερις διαφορετικούς άντρες, που φεύγει από μια κακοποιητική σχέση που είχε και πηγαίνει σ΄ ένα «καταφύγιο γυναικών». Εκεί, θέλοντας ένα βράδυ, να βγει έξω και προκειμένου να προστατέψει τα παιδιά που θα τα άφηνε μόνα τους, κλειδώνει το χώρο. Προκύπτει όμως μια πυρκαγιά και το ένα παιδί τραυματίζεται. Η κοινωνική πρόνοια, κρίνοντας ότι είναι ανίκανη μητέρα, παίρνει τα παιδιά για φροντίδα και για ανάθεση σε θετές οικογένειες, ενώ η Μάγκι γυρίζει στον κακοποιητικό σύντροφο.

Στη συνέχεια η Μάγκι συναντάει και ερωτεύεται τον Γιόργκε, ένα ιδιαίτερα ευγενικό άτομο που είναι πρόσφυγας από χώρα της Λατινικής Αμερικής. Ο Γιόργκε, εξαιρετικά υποστηρικτικός στη σχέση του με τη Μάγκι, έχει τα δικά του προβλήματα και ανάγκες ως πρόσφυγας μη μπορώντας να γυρίσει στη χώρα του. Κάνουν ένα παιδί, το οποίο, όμως, τους το παίρνει η κοινωνική πρόνοια γιατί ένας γείτονας έδωσε μια μαρτυρία ότι ο Γιόργκε θεωρήθηκε ότι «μπορεί» να είναι βίαιος.

Ο Γιόργκε και η Μάγκι κάνουν ένα δεύτερο παιδί, το οποίο, όμως, αμέσως μόλις γεννηθεί, μέσα από το νοσοκομείο, τους το παίρνει και πάλι η κοινωνική πρόνοια. Αργότερα, ο Γιόργκε και η Μάγκι έκαναν τρία ακόμα παιδιά τα οποία, όμως, η πρόνοια δε τους τα πήρε γιατί οι υπηρεσίες της είχαν αλλάξει άποψη για τον Γιόργκε. Αλλά δεν τους έδωσαν ποτέ πίσω τα δυο άλλα παιδιά τους.

Αν και δέχτηκαν ότι ο Γιόργκε είναι «καλός άνθρωπος», γιατί αυτή η ακαμψία, γιατί να μην πάρουν πίσω τα παιδιά τους;

Πρόκειται για τον, ως επί το πλείστον, μονόδρομο και ελεγκτικού χαρακτήρα τρόπο σκέψης των κοινωνικών υπηρεσιών (που οδηγεί συχνά σε μια μονοδιάστατη προσέγγιση και βίαιου χαρακτήρα πρακτική) ότι, επειδή η Μάγκι είναι ένα κακοποιημένο άτομο, δεν μπορεί παρά να αναπαράγει την κακοποίηση αυτή και στα παιδιά της - όπως πιθανόν να έχει συμβεί σε κάποιες περιπτώσεις. Ξέρουν όσα ξέρουν από όσα έχουν καταγράψει στους φακέλους τους. Τα στοιχεία για τις προηγούμενες σχέσεις, για τη φωτιά και τα εγκαύματα του παιδιού, για τον άντρα που ήλθε από τη Λατινική Αμερική και που, «πιθανόν», να είχε εμπλακεί σε κάποια αντάρτικη ομάδα που χρησιμοποιούσε βία. Αλλά τι πραγματικά είναι αυτό που υπάρχει και συμβαίνει πίσω από όλα αυτά, είτε ως συμβάντα, είτε και ως υποθέσεις και κατασκευές, δεν μπορούν σχεδόν ποτέ να αναγνωρίσουν.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 



Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2022

Δρομοκαΐτειο: Όταν αστυνομική και ψυχιατρική βία συμπορεύονται για να καλύψουν τα νώτα τους

 



Είναι δεκάδες τα περιστατικά αστυνομικής και ψυχιατρικής βίας που δημοσιοποιούνται μετά από καταγγελίες και πολλαπλάσια αυτά που παραμένουν στο σκοτάδι της καθημερινής “κανονικότητας” των θεσμών της βίας.

Μέσα στην περιρρέουσα δυσώδη ατμόσφαιρα των τελευταίων ημερών με τα γεγονότα των πολλαπλών και επαναλαμβανόμενων βιασμών και κακοποιήσεων ανθρώπων ευάλωτων, από άτομα με «κοινωνικό status» σε ρόλους κακοποιητών, έρχεται να προστεθεί ακόμη ένα, που για κανέναν λόγο δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μέσα στο πλήθος των διαρκών “αποκαλύψεων” για μια σκληρή πραγματικότητα που βιώνεται αθόρυβα από χιλιάδες ανθρώπους που ζουν σα να πορεύονται σε ναρκοπέδιο, μέχρι να “εκπυρσοκροτηθεί μια νάρκη” ...

Είναι στο Δρομοκαΐτειο αυτή τη φορά που στο σώμα ενός ανθρώπου περιθωριοποιημένου, ταλαιπωρημένου και σε αγωνία από την ψυχική ένταση και τη χρήση ουσιών, ασκήθηκε μια απροκάλυπτη αστυνομική βία με μάρτυρες όλους τους παρευρισκόμενους στην εφημερία. Σύμφωνα με τα γεγονότα που καταγγέλθηκαν στο ThePressProject, ένας ψυχικά πάσχων σε κατάσταση διέγερσης, που τον είχαν προσαγάγει για εξέταση με εισαγγελική εντολή, χτυπήθηκε αλύπητα από αστυνομικούς που βρίσκονταν σε απόλυτη θέση ισχύος.

Το εξοργιστικό, εκτός από αυτό καθεαυτό το γεγονός, είναι ότι το περιστατικό αυτό, παρότι σοβαρό, περιβλήθηκε από σιωπή. Μια σιωπή που όσοι/ες έχουν εμπειρία από τους ψυχιατρικούς χώρους, μπορούν να “διαβάσουν”. Σιωπή, από ντροπή και φόβο ίσως, για την περίπτωση όσων ήταν μάρτυρες, και δεν αισθάνθηκαν αρκετά δυνατοί για να το καταγγείλουν, συμπεριλαμβανομένου ίσως και του ίδιου το θύματος. Από αδιαφορία ή εξοικείωση με τη βία για κάποιους άλλους. Από κυνισμό και σκληρότητα για άλλους, που μπορεί ακόμη και να υποστηρίζουν ότι “καλώς έπραξαν” οι κακοποιητές αστυνομικοί. Σιωπή λόγω ενοχής και πρόθεσης συγκάλυψης για τους θύτες.

 Αυτά μπορούμε να τα υποθέσουμε.

Γιατί υπάρχουν και αυτά για τα οποία είμαστε σίγουροι/ες και τα οποία μας εξοργίζουν ακόμη περισσότερο.

Πρόκειται για τη στάση σιωπής, ή και τη δημόσια τοποθέτηση θεσμών και προσώπων που ο ρόλος τους υποτίθεται ότι είναι η διαρκής προσπάθεια για διασφάλιση των όρων για θεραπευτικές παρεμβάσεις με αξιοπρεπή μεταχείριση των ψυχικά πασχόντων και σεβασμό στο πρόσωπο τους. Και φυσικά, η προστασία των δικαιωμάτων τους.

Μας εξοργίζουν οι δηλώσεις του προέδρου του Δρομοκαϊτείου Α. Χλωρού που, χωρίς να έχει καν γνώση των γεγονότων (όπως ό ίδιος ανέφερε στο Τ.Ρ.Ρ.), έσπευσε όχι μόνο να δικαιολογήσει, αλλά και να ενθαρρύνει με τις δηλώσεις του την αστυνομική βία και αυθαιρεσία και να στιγματίσει, για άλλη μια φορά, τους ψυχικά πάσχοντες ρίχνοντας την ευθύνη στο θύμα. Δηλώσεις που δεν διαφέρουν και πολύ από ανάλογες προκλητικές και κυνικές δημόσιες τοποθετήσεις του γνωστού και μη εξαιρετέου μπατσοσυνδικαλιστή Μπαλάσκα, ή του κυνηγού κεφαλών προσφύγων Μηταράκη. Έτσι, σα να ήταν βγαλμένοι όλοι από την ίδια μήτρα, μάθαμε δια στόματος του προέδρου του Δρομοκαϊτείου, ότι “Δεν τους περιμένουμε με τριαντάφυλλα”, ότι “μπορεί και να έχουν σκοτώσει τη μάνα τους”, ή ότι οι αστυνομικοί “κάνουν κουμάντο” μέχρι να γίνει εισαγωγή και έχουν δικαίωμα να ασκούν βία όσο και όποτε αυτοί κρίνουν, κλπ, κλπ.

Μας εξοργίζει ακόμη και η θεσμική σιωπή της αρμόδιας Επιτροπής Ελέγχου και Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές, που αγνοεί επιδεικτικά τα γεγονότα που καταγγέλθηκαν και που θα έπρεπε να έχει ήδη παρέμβει για να διερευνήσει επίσημα το περιστατικό. (Από ποιον περιμένουν άραγε να το πράξει;)

Μας εξοργίζει η ομοψυχία των αστυνομικών στην άσκηση βίας. “Δύο βαράνε και δέκα κοιτάζουν αλλά δεν βλέπουν τίποτα”

Δεν τρέφουμε, όμως, αυταπάτες. Δεν περιμένουμε από κανέναν φασιστουπουργό Πλεύρη να “τραβήξει το αυτί” του Προέδρου του Δρομοκαϊτείου, από κανέναν Θεοδωρικάκο να παίξει με τις ΕΔΕ του, από καμιά Επιτροπή να πράξει το ελάχιστο. Δεν περιμένουμε πια, μέσα στον ορυμαγδό γεγονότων καθημερινής βίας, τα ΜΜΕ, πλην ελαχίστων όπως το T.P.P, να σταθούν ουσιαστικά πλάι στα θύματα. Να διερευνήσουν και ν’ αναδείξουν με ευαισθησία και επιμονή κάθε περιστατικό αστυνομικής ή ψυχιατρικής βίας τους καταγγέλλεται.

Είμαστε εδώ για να γίνουμε η φωνή όχι μόνο του συγκεκριμένου ανθρώπου, αλλά και κάθε γνωστού ή αγνώστου που, ενώ μετρά στο σώμα του και στην ψυχή του τα σημάδια της ψυχιατρικής και αστυνομικής βίας, αντιμετωπίζεται ωσάν να μην ασκήθηκε ποτέ αυτή, ή σαν να μην υπήρξε ποτέ ο ίδιος ως πρόσωπο που του ασκήθηκε ακραία βία.

Καλούμε όλες και όλους σε άμεση δράση όχι μόνο για την ανάδειξη (και) αυτού του συμβάντος ασύδοτης αστυνομικής βίας, αλλά και σε κινητοποίηση ενάντια στη βία των κυρίαρχων ψυχιατρικών θεσμών, εν προκειμένω στο Δρομοκαΐτειο.


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2022

Προβολή ταινίας: "Δύο ημέρες, μία νύχτα", των Ζαν-Πιερ & Λυκ Νταρντέν, την Παρασκευή, 14/10/22, ώρα 20.00, στο χώρο της Πρωτοβουλίας "Ψ", Αιθαλίδου 11, κοντά στο μετρό Αγ. Ιωάννη

 



 

Η Σαντρά, νεαρή σύζυγος και μητέρα, που εργάζεται σ’ ένα εργοστάσιο σε μια μικρή πόλη του Βελγίου κι έλειψε για μερικούς μήνες από της δουλειά της με αναρρωτική άδεια λόγω ψυχολογικών προβλημάτων (κατάθλιψης).

Στη διάρκεια την απουσία της ανατίθεται από την εργοδοσία στους συναδέλφους της να καλύπτουν τη βάρδια της με μικρές υπερωρίες, παίρνοντας σαν ανταμοιβή ένα χρηματικό μπόνους.

Όταν έρχεται η ώρα να επιστρέψει στη δουλειά της μαθαίνει, μια Παρασκευή βράδυ, ύστερα από τηλεφώνημα φίλης της, ότι το αφεντικό έχει προτείνει στους/στις συναδέλφους της να αποφασίσουν αν επιθυμούν η Σαντρά να επιστρέψει στη δουλειά και έτσι να τους αφαιρεθεί το μπόνους που έπαιρναν στη διάρκεια και εξαιτίας της απουσίας της, ή να δεχτούν να απολυθεί ώστε να διατηρήσουν το μπόνους.

Μια πρώτη διερευνητική ψηφοφορία μεταξύ των 16 συναδέλφων της δεν είναι θετική για τη Σαντρά. Απομένει η δεύτερη, τελική και μυστική ψηφοφορία, το πρωί της Δευτέρας, η οποία μπορεί ν΄ αλλάξει το αποτέλεσμα. Μάλιστα, ύστερα από την πρώτη ψηφοφορία το αφεντικό καλεί στο γραφείο του τη Σαντρά και της προτείνει να την κρατήσει, αν απολύσει έναν συνάδελφό της που ήταν με σύμβαση, ο οποίος, μάλιστα, είχε ψηφίσει υπέρ της. Η Σαντρά το αρνείται και αποχωρεί.

Έχει στη διάθεσή της μόνο δυο μέρες και μια νύχτα για να πείσει τους 16 συναδέλφους της να αλλάξουν γνώμη και να αποποιηθούν το μπόνους, όρο που έχει θέσει η εργοδοσία ώστε να μη χάσει τη δουλειά της εκείνη.

Αρκετά διστακτική και φοβισμένη στην αρχή, πείθεται τελικά, με τη βοήθεια του συζύγου της Μανού, και αποφασίζει να πάει στα σπίτια όλων των συναδέλφων της για να τους μεταπείσει ώστε να ψηφίσουν υπέρ της στην καταληκτική ψηφοφορία. Κάποιοι θα την υποστηρίξουν, κάποιοι άλλοι όχι.

Είναι σαφές ότι το πρόβλημα έχει μετατεθεί, από την εργοδοσία, από τους «επάνω» στους «από κάτω», οι οποίοι ζώντας μέσα στις συνθήκες κοινωνικής αποσάρθρωσης και βιώνοντας την αποσυλλογικοποίηση και την εξατομίκευση, διασπασμένοι και φοβισμένοι, δυσκολεύονται εξαιρετικά να το αντιμετωπίσουν συλλογικά, στη λογική της κοινωνικής και συναδελφικής αλληλεγγύης, μετρώντας, κάποιοι και κάποιες, σαν πιο σημαντικό το ατομικό συμφέρον, ακόμα και όταν αυτό είναι συνυφαίνεται με τον εξοστρακισμό του άλλου.

Αλλά, και γι΄ αυτό μιλάει το τέλος της ταινίας, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

 



ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ











Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2022

ΑΛΛΗ ΜΙΑ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ» - ΦΕΤΟΣ Η ΛΕΞΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η «ΕΥΕΞΙΑ» ΜΑΣ

 


Κάθε χρόνο, στις 10 Οκτώβρη, σ΄ αυτή την ετήσια εορταστική ρουτίνα της «Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας», επινοείται από τον ΠΟΥ, την Παγκόσμια Ομοσπονδία Ψυχικής Υγείας (WFMH) και άλλους διεθνείς φορείς, μια λεκτική φόρμουλα μέσω της οποίας επιχειρείται να πλασαριστεί το υποτιθέμενο ενδιαφέρον των διεθνών και των εγχώριων οργανισμών και αρχών για την ψυχική μας υγεία.

Η φετινή ονομασία αυτής της «παγκόσμιας ημέρας» είναι «κάνοντας την ψυχική υγεία και την ευεξία παγκόσμια προτεραιότητα». Λόγια κενά περιεχομένου, όταν οι κυρίαρχες οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές, που ουδόλως αμφισβητούνται, οδηγούν την συντριπτική πλειονότητα, παντού, σε συνθήκες εξαθλίωσης και κοινωνικής και υπαρξιακής απελπισίας, την ίδια στιγμή που τα συστήματα υγείας και ψυχικής υγείας, παντού, απεξαρθρώνονται όλο και περισσότερο και ιδιωτικοποιούνται.

Και η κυρίαρχη ψυχιατρική πρακτική, που ασκούν οι εορτάζοντες την «παγκόσμια ημέρα», λειτουργεί μόνο για την «ευεξία» των «λίγων» (των εχόντων) και την απλώς νεοϊδρυματική διαχείριση, ή και το «πέταγμα στο δρόμο», των «πολλών».

Η λέξη «ευεξία» έχει γίνει το σήμα κατατεθέν κυρίαρχων τάσεων στην ψυχιατρική και στην ψυχολογία, όταν μάλιστα ο ίδιος ορισμός του ΠΟΥ για την ψυχική υγεία είναι ότι πρόκειται για την «κατάσταση συναισθηματικής ευεξίας, όπου το άτομο μπορεί να ζει και να εργάζεται με άνεση μέσα στην κοινότητα και να ικανοποιείται από τα προσωπικά του επιτεύγματα».

Πόσοι πια εργάζονται, και σε τι είδους σχέση εργασίας, μέσα σε ποιες συνθήκες εργασίας ώστε «να ικανοποιούνται προσωπικά τους επιτεύγματα»; Πρότυπο ψυχικής υγείας είναι πια το wellbeing του καθενός και της καθεμιάς μέσα στις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις σε αντιδιαστολή με το βίωμα της ματαίωσης και της απόρριψης, την κοινωνική δυσφορία, τον θυμό, την ανυπακοή, την αντίσταση, μέσα και ενάντια σ’ αυτές τις κοινωνικές σχέσεις. Όλα αυτά «διαβάζονται» και αντιμετωπίζονται ως διαγνωστικές κατηγορίες, ως κατάθλιψη, διαταραχή προσωπικότητας κοκ. Μια «χημική ανισορροπία» του εγκεφάλου που έχει ανάγκη το αντικαταθλιπτικό της, ή το όποιο άλλο ψυχοφάρμακο.

Με ταυτόχρονη την χρησιμοποίηση των ραγδαία αυξανόμενων προβλημάτων ψυχικής υγείας στον πληθυσμό, εξαιτίας των συνεπειών της οικονομικής κρίσης και των γεωπολιτικών αναταράξεων, καθώς και (του τρόπου αντιμετώπισης) της πανδημίας, προκειμένου να επωφεληθούν από την απορρόφηση κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης για προγράμματα επίπλαστων ψυχιατρικών παρεμβάσεων - πάντα ορισμένου χρόνου, όσο διαρκεί, δηλαδή, η 18μηνη, ή 24μηνη, χρηματοδότηση από τα κοινοτικά κονδύλια. Πρόκειται για τις μονάδες της δήθεν «έγκαιρης παρέμβασης στην ψύχωση» - μιας παρέμβασης που, αν υπήρχαν πραγματικές κοινοτικές υπηρεσίες, θα ήταν μια αυτονόητη καθημερινή δραστηριότητά τους και δεν θα χρειάζονταν «ειδικό πρόγραμμα».

Εν προκειμένω, όμως, πρόκειται για δραστηριότητες βασισμένες στον στυγνό βιολογισμό και στο μονόδρομο του ψυχοφάρμακου. Με την ΕΨΕ να εκπροσωπεί και να προωθεί την κυρίαρχη τάση της αποπροσωποποίησης της θεραπευτικής σχέσης μέσω της ψηφιοποίησης των ψυχιατρικών δράσεων, για «εύκολη πρόσβαση…αυτοματοποίηση, εν μέρει, διαγνωστικών και θεραπευτικών διαδικασιών, διευκολύνοντας, μέσω της τηλεψυχιατρικής, την προσβασιμότητα και την συνεχιζόμενη ψυχιατρική φροντίδα». Κάτι, δηλαδή, που μπορεί να είναι χρήσιμο κάτω από έκτακτες συνθήκες, γίνεται κανονικότητα.

Όλα αυτά σε κοινές εορταστικές εκδηλώσεις με τους κατεδαφιστές της ψυχικής υγείας (όπως και όλου του ΕΣΥ) μέσα από την πιο συνεπή, μέχρι τώρα, πολιτική αντιμεταρρύθμισης που ασκείται και τη στροφή σε παλαιολιθικές πρακτικές, με την ραγδαία ιδιωτικοποίηση του όλου συστήματος και την ανάθεση όλο και μεγαλύτερου μέρους του σε κλινικάρχες και ΜΚΟ. Με τον γνωστό για τις πολιτικές του απόψεις Θ. Πλεύρη, την Ράπτη, τον δήμαρχο του Μεγάλου Περίπατου Μπακογιάννη, τον Πατούλη κοκ. Δείγματα αυτής της πολιτικής κατεδάφισης, αντί οικοδόμησης υπηρεσιών, ήταν το οριστικό κλείσιμο του εξωνοσοκομειακού ξενώνα του Ευαγγελισμού, στην πλ. Βάθη, αλλά και το σχετικά πρόσφατο κλείσιμο του ΚΨΥ Ζωγράφου. Με επικρεμάμενα πολλά ακόμα κλεισίματα λόγω της δραματικής υποστελέχωσης και υποχρηματοδότησης όλων των υπηρεσιών.

Βλέπουμε, επίσης, και μια Ελληνοαμερικανική ψυχιατρική Εταιρεία να κάνει διαδικτυακή εκδήλωση με τον ίδιο πρόθεμα της ευεξίας κλπ, και με ομιλητές γνωστά στελέχη γνωστών ΜΚΟ ψυχικής υγείας, που φαίνονται τώρα να λειτουργούν και με τους Γιατρούς του Κόσμου Γερμανίας, στην περιφέρεια του Dnipro στην Ουκρανία!!!. ΄Άραγε είναι και εκεί προτεραιότητά τους η «ευεξία»;

Κατανοούμε πλήρως, για όλους αυτούς που μιλούν για «ευεξία» πατώντας πάνω και προωθώντας την νεοφιλελεύθερη και ραγδαία φτωχοποίηση όλο και πιο πλατειών κοινωνικών στρωμάτων, καθώς και την αποδόμηση των δημόσιων υπηρεσιών ψυχικής υγείας, ότι τους είναι, προφανώς, όχι απλώς δύσκολο, αλλά διαμετρικά αντίθετο στον τρόπο σκέψης τους και στις επιδιωκόμενες πολιτικές τους όχι μόνο να εφαρμόσουν αλλά και απλώς να συλλάβουν μερικές, από μακρού εγκαθιδρυμένες, και μέσα από διεθνή εμπειρία, πραγματικά επιστημονικές αλήθειες:

Ότι, δηλαδή, ψυχική υγεία σημαίνει αξιοπρεπής κατοικία, κατάλληλη εργασία, επαρκές εισόδημα, αποδόμηση των ποικίλων μορφών εξουσιαστικών σχέσεων (συμπεριλαμβανομένων αυτών του κυρίαρχου ψυχιατρικού θεσμού και των «ειδικών»), σεβασμός στην διαφορετικότητα και στο αυτεξούσιο του καθενός, κοινωνικές και αλληλέγγυες σχέσεις, κοινοτικά βασισμένο και ολοκληρωμένο σύστημα ψυχικής υγείας, με ισότιμο διάλογο και διαπραγμάτευση χωρίς καταναγκασμούς, εγκλεισμούς και την όποια καταστολή. Και, αν χρειαστεί, και μια φαρμακευτική αγωγή…. πάντα, όμως, σε άμεση συνάρτηση με όλα τα πρώτα.

Για μια τέτοια ψυχική υγεία παλεύουμε, όχι μια μέρα το χρόνο, αλλά κάθε μέρα.


10/10/2022


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ