Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΕΡΝΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΔΙΕΚΔΙΚΩΝΤΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΑΣΘΕΝΩΝ ΣΕ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΕΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ

 

Είναι γνωστή η μηνυτήρια αναφορά που έκανε πριν μερικές μέρες το «συνδικαλιστικό» σωματείο «Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Βορειοανατολικής Αττικής» κατά όλων των ψυχιάτρων που εφημέρευσαν από τον Φεβρουάριο του 2024 μέχρι σήμερα, με την κατηγορία για «παράβαση καθήκοντος και έκθεση κατά συρροή», επειδή δεν είχαν ούτε καν ράντζο διαθέσιμο για τη νοσηλεία ατόμων που οι αστυνομικοί προσήγαγαν, όπως πάντα με χειροπέδες, βάσει εισαγγελικής εντολής.

Και σε αγαστή συνέργεια, ωσάν, ως συνήθως, το μακρύ χέρι της αστυνομίας, το σύστημα της Δικαιοσύνης, εν προκειμένω το Πρωτοδικείο Αθηνών, έσπευσε να ζητήσει ονόματα και διευθύνσεις των εφημερευόντων ψυχιάτρων (από το ΨΝΑ, αλλά, προφανώς, και από παντού) προκειμένου να διερευνήσει σε ποιο βαθμό έχει βάση η μηνυτήρια αναφορά.

Με τα γνωστά προφίλ Άδωνι Γεωργιάδη και Βαρτζόπουλου, από τη μια, και Χρυσοχοϊδη, από την άλλη, η αστυνομία λειτουργεί, εδώ και πολύ καιρό, ωσάν να έχει λόγο, και μάλιστα τον πρώτο, και στα ζητήματα της ψυχικής υγείας, όπως σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής μας ζωής. Αυτό που κρύβουν, ή προσπαθούν να διαστρεβλώσουν όλοι, από υπουργούς μέχρι τον τελευταίο αστυνομικό, είναι ότι η εισαγγελική εντολή για την προσαγωγή φερόμενου ως ασθενούς, βάσει του νόμου, δεν είναι για νοσηλεία αλλά για εξέταση, η οποία θα κρίνει αν χρειάζεται ή όχι εισαγωγή για νοσηλεία. Με την ιδρυματική λειτουργία της ψυχιατρικής που ανέκαθεν επικρατούσε σε αυτή τη χώρα, πιο πολύ ως θεματοφύλακα της δημόσιας τάξης παρά ως θεραπευτικού παράγοντα (με δομικά της στοιχεία τα στερεότυπα της «επικινδυνότητας», του στίγματος, του κοινωνικού ελέγχου και της καταστολής), είχε καθιερωθεί ένας περίπου αυτοματισμός ανάμεσα στην προσαγωγή για εξέταση με εισαγγελική εντολή και την άμεση εισαγωγή για νοσηλεία. Πάντα όλες οι ψυχιατρικές κλινικές (σε ψυχιατρεία και σε γενικά νοσοκομεία) γεμάτες ράντζα, με τον αριθμό των νοσηλευόμενων να φτάνει ενίοτε στον διπλάσιο αριθμό των κανονικών κλινών. Και με το προσωπικό, νοσηλευτικό, ιατρικό κλπ, όλο και λιγότερο. Με τον πολλαπλασιασμό των μηχανικών καθηλώσεων, τον μονόδρομο του ψυχοφάρμακου (και της πολυφαρμακίας) και το γρήγορο εξιτήριο να έχουν γίνει ο κανόνας μιας όλο και πιο αντιθεραπευτικής ψυχιατρικής.

Καθώς σήμερα η κατάρρευση των συστημάτων υγείας και ψυχικής υγείας (μεταξύ των άλλων και η έστω στοιχειώδης λειτουργία των ελάχιστων υπηρεσιών πρόληψης που υπήρχαν), σε συνδυασμό με την ακολουθούμενη οικονομική και κοινωνική πολιτική που παράγει τη ραγδαία φτωχοποίηση όλο και πιο πλατειών κοινωνικών στρωμάτων και έτσι τον πολλαπλασιασμό και την επιδείνωση των προβλημάτων ψυχικής υγείας, όσα ράντζα και να μπουν στα ψυχιατρικά τμήματα, δεν φτάνουν. Μάλιστα στο ΨΝΑ σωματεία εργαζομένων, γιατρών κλπ, είχαν αποφασίσει εδώ και αρκετό καιρό να μπει κάποιο όριο στον αριθμό των ράντζων που θα μπορούσε να έχει κάθε τμήμα, έτσι ώστε να μετριαστούν κάπως οι άκρως αντιθεραπευτικές συνθήκες νοσηλείας.

Και όπως σε όλες τις πτυχές της όλο και πιο αβίωτης ζωής, στα αδιέξοδα και τις αντιδράσεις που παράγουν οι ασκούμενες πολιτικές των κυβερνώντων, η απάντηση αυτών που τις ασκούν είναι η επιβολή όλο και μεγαλύτερης καταστολής, έτσι και στην ψυχική υγεία η όλο και πιο ασύδοτη δράση της αστυνομίας γίνεται ο κανόνας που υποκαθιστά γιατρούς, νομοθεσίες, τα πάντα. Καθώς πλήθος περιπολικών (μπορεί και πάνω από 15) είναι στην ουρά έξω από την εφημερεύουσα ψυχιατρική μονάδα, με τα άτομα που προσάγουν βάσει εισαγγελικής εντολής πάντα με χειροπέδες και με άγνωστο, συνήθως, το βαθμό της βίας που έχουν ασκήσει για να επιβάλουν την προσαγωγή, οι αστυνομικοί πιέζουν όλο και πιο πολύ να «τελειώνουν γρήγορα», να πάρουν οι εφημερεύοντες ψυχίατροι τους προσαγόμενους για να τους βάλουν μέσα στην ψυχιατρική κλινική και αυτοί να φύγουν. Μάλιστα σχετική εγκύκλιο έχει βγάλει και ο υφυπουργός ψυχικής υγείας, ο γνωστός για τις άκρως αντιδραστικές και κατασταλτικού χαρακτήρα αντιλήψεις του για την ψυχική υγεία Δ. Βαρτζόπουλος, με την οποία καλεί τους εφημερεύοντες να δίνουν προτεραιότητα στους προσαγόμενους από την αστυνομία, ανεξάρτητα από την κρίση των γιατρών και την λειτουργία του τμήματος των επειγόντων. Και τα περιστατικά άσκησης βίας των αστυνομικών προς τους ασθενείς που προσάγουν προκειμένου να τους παραδώσουν «στα γρήγορα» και να φύγουν δεν είναι λίγα. Χωρίς να διστάσουν ακόμα και να συλλάβουν και να προσάγουν δυο εφημερεύοντες ψυχιάτρους στο (πρώην) ΨΝΑ και δυο στο (πρώην) ΨΝΘ γιατί δε λειτούργησαν σύμφωνα με τις εντολές τους!

Έτσι, λοιπόν, φτάνουμε στο σημείο να είναι η αστυνομία που ορίζει ό,τι αφορά την εισαγωγή για νοσηλεία των ψυχικά πασχόντων και να επιβάλει τη δική της ερμηνεία στη νομοθεσία, μετατρέποντας την εισαγγελική εντολή για εξέταση σε εντολή για εισαγωγή. Γιατί όταν φτάσει το πρωί και κλείνει η εφημερία του εκάστοτε νοσοκομείου/κλινικής και συνήθως δεν έχουν επαρκέσει ούτε τα ράντζα για την εισαγωγή των προσαγόμενων, ούτε καν όσων θα είχαν πραγματική ανάγκη νοσηλείας, θα πρέπει οι αστυνομικοί να τους πάρουν πίσω και να τους «φιλοξενήσουν», μια, δυο ή και τρεις μέρες στο αστυνομικό τους τμήμα μέχρι να βρεθεί κλίνη ή ράντζο, όπου αλλού. Αυτό είναι το σύστημα Ψυχικής Υγείας (όπως και όλης της Υγείας) σήμερα, με τις πολιτικές για την ψυχική υγεία που ασκούνται να έχουν πλέον οδηγήσει η από μακρού υποβόσκουσα αστυνομική διαχείριση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία να γίνεται πλέον, χωρίς φτιασίδια, η επίσημη πολιτική. Τελείως ανεξέλεγκτη και κατασταλτική. Όχι μόνο η ανέκαθεν εκτέλεση των εισαγγελικών εντολών από την αστυνομία δεν έχει αλλάξει (έτσι ώστε να περάσει σε υγειονομικές υπηρεσίες), αλλά τώρα η αστυνομία θα καθορίζει και ποιος θα πρέπει να εισάγεται για νοσηλεία και πιθανόν, σε λίγο, και ποιος θα «επιτρέπεται» να πάρει εξιτήριο.

Θεωρούμε ότι, καθώς αυτός ο καταστροφικός κατήφορος δεν έχει ορατό τέλος, είναι επείγον η ψυχιατρική κοινότητα, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι στο χώρο της Ψυχικής Υγείας (όπως και όλης της Υγείας), αναστοχαζόμενοι τον ρόλο τους και την κοινωνική τους αποστολή ως θεραπευτών και συνοδοιπόρων των ψυχικά πασχόντων (και όχι ως εντολοδόχων για την επιβολή της δημόσιας τάξης), να αντιδράσουν κινηματικά σε όλο τον κατασταλτικό ολετήρα που ισοπεδώνει το σύστημα ψυχικής υγείας, διεκδικώντας άμεσα όλα όσα απαιτούνται για μια ψυχιατρική που ασκεί έναν ουσιαστικά θεραπευτικό ρόλο.

Και όλα τα κοινωνικά κινήματα να συνδράμουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Έξω η αστυνομία από την ψυχική υγεία.

26/11/25

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Χώροι Εποπτευόμενης Χρήσης ή Χώροι Επιτήρησης και Εκτοπισμού;

 

Σε μια Αθήνα που συστηματικά τα τελευταία χρόνια διαμορφώνεται με βάση τις επιταγές της “ανάπτυξης” και του τουρισμού, ενώ παράλληλα το σύστημα ψυχικής υγείας και οι υπηρεσίες εξαρτήσεων διαλύονται, πρόσφατα ο Δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας νέας δομής στον Βοτανικό (με βάση την απόφαση που είχε πάρει νωρίτερα μέσα στη χρονιά το Δημοτικό Συμβούλιο), υποτίθεται στο πλαίσιο της στρατηγικής “μείωσης της βλάβης”. Μαζί του, ως πολιτικοί συμμέτοχοι, οι Υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης και Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Παρότι παρουσιάζεται ως ένας Χώρος Εποπτευόμενης Χρήσης (ΧΕΧ), το εγχείρημα αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από μια επιχείρηση εκτοπισμού, επιτήρησης και πειθάρχησης των εξαρτημένων ατόμων — όχι παροχή φροντίδας.

Όπως υποστηρίζει ο Χ. Δούκας θα είναι ένας χώρος όπου οι τοξικοεξαρτημένοι θα μπορούν να κάνουν χρήση με περισσότερη “ασφάλεια” και “καθαρή σύριγγα”, όμως στην ουσία δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Οι Χώροι Εποπτευόμενης Χρήσης (ΧΕΧ) ως στρατηγική μείωσης της βλάβης βασίζονται όντως στην ύπαρξη ενός χώρου ασφάλειας για τα εξαρτημένα άτομα, ο οποίος μπορεί να λειτουργήσει και ως γέφυρα με υπηρεσίες φροντίδας, ψυχοκοινωνικής στήριξης και θεραπείας. Και ποιος χώρος θα ήταν καταλληλότερος για κάτι τέτοιο, από έναν χώρο μακριά από τον αστικό ιστό, πόσο μάλλον το κέντρο της Αθήνας; Μιλάμε στην πραγματικότητα για ένα στρατοπεδικού τύπου γκέτο, ένα “μαντρί” εκτός αστικού ιστού, προϊόν επίσημης διυπουργικής απόφασης (Υπουργεία Υγείας, Προστασίας του Πολίτη, Δήμος Αθηναίων) με τη συνέργεια ΕΛ.ΑΣ, Δημοτικής Αστυνομίας, ΚΕΘΕΑ και ΟΚΑΝΑ. Ο χώρος αυτός όχι μόνο δεν απαντά στις ανάγκες των εξαρτημένων, αλλά τις καταπατά. Γιατί όταν οι βασικοί ρόλοι έχουν ανατεθεί στην αστυνομία, δεν πρόκειται για χώρο υποστήριξης και φροντίδας, αλλά για κέντρο κράτησης.

Οι εξαρτημένοι δεν πρόκειται να προσεγγίσουν τον χώρο αυτό επειδή δήθεν προσφέρεται “καθαρή σύριγγα” και “ασφαλής χρήση”. Θα μεταφερθούν εκεί με “επιχειρήσεις-σκούπα”, με βία, με κλούβες, ως ανεπιθύμητα σώματα. Είναι το επόμενο βήμα στη μακρά πορεία ενός απάνθρωπου σχεδιασμού: απομάκρυνση των ανθρώπων “που χαλάνε την εικόνα”, εκκαθάριση των δρόμων ενόψει τουριστικής σεζόν, εκδίωξη των ανεπιθύμητων από το κέντρο.

Άλλωστε, η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Πρώτα έρχεται ο χρόνιος στιγματισμός όλων των ψυχικά ασθενών και των εξαρτημένων χρηστών και μετά ο αποκλεισμός. Ένα πολύ βολικό αφήγημα, που τους θέλει “επικίνδυνους” και “υγειονομικές βόμβες”, εντείνοντας με αυτόν τον τρόπο την περιθωριοποίησή τους και καθιστώντας δυσκολότερη την ένταξή τους στην κοινωνία.

Πάνω σε αυτό το αφήγημα ακριβώς επιχειρούν να πατήσουν τόσο ο κ. Δούκας όσο και η κυβέρνηση, όσο και αν προσπαθούν να μας πείσει ότι η δημιουργία αυτού του χώρου είναι για να βοηθήσει και τα ίδια τα τοξικοεξαρτημένα άτομα. Πώς όμως θα μπορούσε η περαιτέρω περιθωριοποίηση αυτών των ατόμων να είναι “για το καλό τους”; Πώς θα μπορούσε το στοίβαγμα περισσότερων των 400 ατόμων σε έναν περιφραγμένο χώρο να τα ωφελήσει; Πώς θα μπορούσε η περαιτέρω καταστολή να είναι η απάντηση στην τοξικοεξάρτηση; Προφανώς, στόχος δεν θα είναι μόνο η “εποπτευόμενη χρήση” αλλά η επιτήρηση και ο έλεγχος, την οποία θα σπεύσουν να  παρέχουν περισσότερα σώματα ασφαλείας, καθιστώντας τους χώρους εποπτευόμενης χρήσης σε σύγχρονα στρατόπεδα.

Η υποκρισία δεν έχει όρια. Την ώρα που δήθεν κόπτονται για την υγεία των εξαρτημένων, αφήνουν να καταρρέουν οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Ψηφίζουν νόμους όπως αυτός του Βαρτζόπουλου, που διαλύει τα θεραπευτικά προγράμματα, συγχωνεύοντάς τα σε οργανισμούς ιδιωτικού δικαίου, ακυρώνοντας τη φιλοσοφία τους και οδηγώντας τα σταδιακά στο κλείσιμο. Την ίδια στιγμή, τα εξαρτημένα άτομα βαφτίζονται “υγειονομικές βόμβες”, “μιαροί”, “κίνδυνος για την κοινωνία”, σε ένα αφήγημα που δικαιολογεί την καταστολή και την ιδρυματοποίηση. Για εμάς είναι δεδομένο ότι κανένα ενδιαφέρον δεν υπάρχει, ούτε από τον Δήμο, ούτε βέβαια από την κυβέρνηση. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό το πώς ο Χ. Δούκας κάνει λόγο για “γκετοποίηση” και κίνδυνο στο κέντρο της Αθήνας. Προφανώς ενόψει της τουριστικής σεζόν δεν θα ήταν πολύ “βολική” η παρουσία των τοξικοεξαρτημένων σε κεντρικούς δρόμους. Όπως επίσης χαρακτηριστική είναι και η αντίδραση ορισμένων κατοίκων της περιοχής, που ενσωματώνουν το κυρίαρχο αφήγημα, υιοθετώντας μια βαθιά ακροδεξιά και ρατσιστική ρητορική περί “σκουπιδότοπου”.

Δεν ξεχνάμε: το πρόβλημα της εξάρτησης είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτικό. Οι άνθρωποι που εξαρτώνται δεν προέκυψαν τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα της φτώχειας, της κοινωνικής αποσάθρωσης, της απουσίας υποστηρικτικών δομών, της ψυχικής εξαθλίωσης. Και η απάντηση δεν μπορεί να είναι ο εκτοπισμός. Δεν μπορεί να είναι το “καθάρισμα” του κέντρου. Δεν μπορεί να είναι η αποθήκευση των ανθρώπων-προβλημάτων στις παρυφές της πόλης, για να μη φαίνονται.

Η στρατηγική της μείωσης της βλάβης δεν μπορεί να είναι πρόφαση για τον έλεγχο, την καταστολή και την αναπαραγωγή της εξάρτησης. Ούτε μπορεί να εφαρμοστεί αποσπασματικά, χωρίς δομές, χωρίς φροντίδα, χωρίς δικαιώματα. Ναι, χρειάζεται μια ολιστική πολιτική: πρόληψη, θεραπεία, ψυχοκοινωνική υποστήριξη, πρόσβαση σε δικαιώματα — στέγη, εργασία, περίθαλψη. Όχι στρατόπεδα.

Απέναντι στη βαρβαρότητα που χτίζεται στον Βοτανικό, οφείλουμε να σταθούμε καθαρά και δυνατά. Όχι σε χώρους-γκέτο. Όχι στη διαχείριση των ανθρώπων ως σκουπίδια. Όχι στην πόλη-βιτρίνα που θυσιάζει ζωές για να φαίνεται “καθαρή”. Απέναντι στην υποκρισία χρειάζεται να θυμίζουμε πάντα την ανάγκη για στήριξη, την ανάγκη για φροντίδα, την ανάγκη για αλληλεγγύη.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΔΙΚΟ

 

Την περασμένη Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 2024, στις 5 το πρωί, η κατάληψη Παπουτσάδικο εκκενώθηκε από πλήθος αστυνομικών δυνάμεων (ΜΑΤ, ΟΠΚΕ, ΔΕΛΤΑ, ΔΙΑΣ) που ήταν συγκεντρωμένο έξω από τον προαναφερόμενο χώρο μαζί με ιδιοκτήτριες του κτιρίου.

Η κατάληψη αυτή από το 2011, εδώ και 13 χρόνια δηλαδή, προσφέρει στέγη σε συλλογικά εγχειρήματα (όπως η λειτουργία δανειστικής βιβλιοθήκης, βιβλιοπωλείου κινηματικών εκδόσεων, συλλογικής κουζίνας κ.α.), όχι μόνο των ανθρώπων που τη διαχειρίζονται, αλλά και γενικότερα των κατοίκων της περιοχής του Χαϊδαρίου που την έχουν αγκαλιάσει.

Παρουσιάζει δε, μεγάλο εύρος δράσεων, καθώς από τη συνέλευση της κατάληψης και από τις επί μέρους ομάδες που τη στελεχώνουν, έχουν οργανωθεί συλλογές ειδών πρώτης ανάγκης για μετανάστες, συναυλίες για την κάλυψη δικαστικών εξόδων κοινωνικά περιθωριοποιημένων ατόμων, θεατρικές παραστάσεις, πολιτικές παρεμβάσεις, διαδηλώσεις, διοργάνωση μαθημάτων, κ.ο.κ.

Βρίσκεται έμπρακτα στο πλευρό των απανταχού θιγόμενων απ’ την διαρκώς επιδεινούμενη οικονομική κρίση στην οποία οδηγεί η επέλαση του καπιταλισμού, των προσφύγων και γενικότερα των κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων κι αποτελεί ισχυρό πυρήνα αντίστασης της περιοχής στον συνεχώς αυξανόμενο σεξισμό κι εκφασισμό.

Τα μέλη της κατάληψης, επιπλέον, ασχολούνται ενεργά και με τα θέματα που απασχολούν τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, ενημερώνουν την τοπική κοινότητα για τα τεκταινόμενα κι έχουν αγαστή συνεργασία με την Πρωτοβουλία 'Ψ' από το 2015, χρονιά κατά την οποία διοργάνωσαν πολύ μεγάλη διαδήλωση για τους θανάτους των τριών καθηλωμένων νοσηλευομένων στο Δαφνί.

Σ' αυτό το πλαίσιο στήριζαν ποικιλοτρόπως κάθε μας κινητοποίηση, διοργάνωναν ενημερωτικές συζητήσεις στο χώρο τους και συνέδραμαν ουσιαστικά τις προσπάθειές μας τόσο με την παρουσία τους όσο και με τις πράξεις τους.

Προχώρησαν, μάλιστα, στην κυκλοφορία της ταινίας: «Ο λόγος των τρελών» (το 2016), καθώς και στην έκδοση των ποιημάτων του Γιώργου Κοκκινίδη (με τον τίτλο "Κάνε τον ήλιο να κλάψει», το 2019), τρανά παραδείγματα και τα δύο του ουσιαστικού τους ενδιαφέροντος για τα της ψυχικής υγείας.

Οι επιθέσεις σε δημόσιους αυτοοργανωμένους από τα "κάτω" χώρους, που παλεύουν ενάντια στην εμπορευματοποίηση και τον ατομικισμό με κοινό πρόταγμα την αλληλεγγύη και τη συμπερίληψη, δε μας είναι άγνωστες φυσικά, αλλά κι εμείς δε θα σταματήσουμε να στηρίζουμε με τη σειρά μας, εγχειρήματα που προσφέρουν μια σπουδαία εναλλακτική οικοδόμησης σχέσεων αλληλεγγύης, μιαν ανάσα ελευθερίας. Γιατί όπως έγραψαν κάποτε μέλη της κατάληψης:

« (...) αν υπάρχει “φάρμακο” και “θεραπεία” για την αρρώστια αυτή… της τρέλας…
Δεν είναι το παλιό αλοπερντίν, δεν είναι κάποιο αντιψυχωσικό,
δεν είναι μια χημική ουσία που μπλοκάρει νευρώνες του εγκεφάλου μας…
Δεν είναι οι ιμάντες στα κρεβάτια, ούτε οι κάμερες για παρακολούθηση… Δεν είναι…

Αν υπάρχει θεραπεία, τούτη είναι μόνο οι σχέσεις μας.
Σχέσεις εμπιστοσύνης, σχέσεις αληθινές, σχέσεις κατανόησης.
Αν υπάρχει θεραπεία, η ελευθερία είναι…

Στον πόλεμο των “λογικών” αυτού του κόσμου
εμείς έχουμε διαλέξει πλευρά.
Αυτή των “τρελών"».

Για όλους αυτούς τους λόγους έχουμε διαλέξει κι εμείς πλευρά, θεωρούμε απαράδεκτη την εκκένωση της προαναφερόμενης κατάληψης και στηρίζουμε το σημερινό κάλεσμα της Συνέλευσης της για μικροφωνική συγκέντρωση στις 19.00, στο Αίθριο (Καραϊσκάκη και Π. Μελά).

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

Εδώ και τρεις μέρες έχει και πάλι ξεκινήσει από την αστυνομία (ΟΠΚΕ και ΔΡΑΣΗ) η, για μια ακόμη φορά, τελείως απρόκλητη, αλλά από μακρού σχεδιαζόμενη επίθεση στην κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών, με συλλήψεις μελών της κατάληψης στη βάση κατασκευασμένων κατηγοριών. Με ρίψεις δακρυγόνων και «κρότου λάμψης» πάνω σε παιδιά και δίπλα ακριβώς από το νοσοκομείο Αγ. Σάββας, με ό,τι αυτό θα μπορούσε να σημαίνει και για τους εκεί νοσηλευόμενους. Με το να προαναγγέλλουν την αναζήτηση ακόμα 70 «υπόπτων»(!) για να τους συλλάβουν.  

Η αστυνομία, ξανά υπό τον Χρυσοχοΐδη, δείχνει την αμετάκλητα βάρβαρη και εγκληματική λειτουργία και αποστολή της, που δεν διστάζει να θέσει σε κίνδυνο ζωές προκειμένου να υλοποιηθεί  η «διπλή ανάπλαση» και ο λεγόμενος «εξευγενισμός» προς όφελος γνωστών κερδοσκοπικών συμφερόντων, με το μηδαμινό γι' αυτούς κόστος της κοινωνικής εξόντωσης των πολλών που έχουν καταφύγει εκεί και είναι υπό την προστασία της Κοινότητας. Όλων αυτών που οι διαχρονικές πολιτικές της κυρίαρχης εξουσίας (που έχει οδηγήσει στα άκρα η Νέα Δημοκρατία) τους έχουν σπρώξει να ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, αστεγίας, αδυναμίας πρόσβασης στις υπηρεσίες Υγείας, αλλά και Παιδείας, ενώ άτομα με  προσφυγική ιδιότητα, ακόμα κι αν πάρουν άσυλο, είναι πεταγμένα στο δρόμο. 

Είναι εδώ που πλήθος ατόμων, ντόπιοι και ξένοι, που αυτοί που κυβερνούν τους έχουν οδηγήσει στην πλήρη κοινωνική και υπαρξιακή εκμηδένιση, βρίσκουν, σ΄ αυτή την Κοινότητα, την στέγη/κατοικία που δεν είχαν, το φαγητό και τα ρούχα που πουθενά δεν τους προσφέρονται, τη στήριξη για την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, καθώς και σε νομική βοήθεια (πχ, για τους αιτούντες άσυλο και άλλα), την μέριμνα για την πρόσβαση όλων των παιδιών (ντόπιων και προσφυγόπουλων) στο σχολείο (με ταυτόχρονη την λειτουργία παιδικού στεκιού, σχεδόν καθημερινής ενισχυτικής διδασκαλίας και δραστηριοτήτων δημιουργικής απασχόλησης μέσα στην κοινότητα) και, φυσικά, τη «ζεστασιά», πέρα από αυτή του σπιτιού, κυρίως της κοινωνικής πλαισίωσης, της σχέσης, της στήριξης. 

Η παρέμβαση που κάνουμε ως Πρωτοβουλία ‘Ψ’ εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια για τις ανάγκες ψυχικής υγείας, αλλά και, ευρύτερα κοινωνικοπρονοιακού χαρακτήρα, στην Κοινότητα των Προσφυγικών δεν θα είχε τα αποτελέσματα που έχει χωρίς την ενεργό συμμετοχή και φροντίδα των μελών της Κοινότητας.

Η εκ νέου περικύκλωση από την αστυνομία και η κλιμάκωση των απρόκλητων επιθέσεων από αυτά τα ασύδοτα αστυνομικά σώματα είναι, για μια ακόμη φορά, προμήνυμα «αυτού που έρχεται». Πρόκειται για ένα κοινωνικό έγκλημα η έκταση του οποίου είναι απρόβλεπτη, αρκεί να σκεφτεί κανείς  τους ανθρώπους που ζουν εκεί, που, πεταγμένοι από το κυρίαρχο σύστημα ως ‘κοινωνικά απορρίμματα’, βρήκαν εκεί τη στοιχειώδη φροντίδα. Τι θα απογίνουν; Πολλών η ζωή θα είναι σε άμεσο κίνδυνο αν δεν έχουν την δέουσα φροντίδα, αυτή που μόνο στα Προσφυγικά έχουν. 

Απαιτούμε να σταματήσει άμεσα η αστυνομική εισβολή στην Κοινότητα των Προσφυγικών. Η υπεράσπισή της πρέπει να είναι υπόθεση όλων μας. 

                                                                      21/6/2024

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

Θα μιλήσουμε για σπασμένα παράθυρα ή για σπασμένες ζωές;

 

Ο άνθρωπος θα γίνει καλύτερος όταν του δείξεις ποιος είναι

Άντον Τσέχοφ

Επιμένει ο κ. Βαρτζόπουλος ότι τον αδικούμε, ότι παρερμηνεύσαμε τα λεγόμενά του σε ό,τι αφορά στη βιολογική βάση των γυναικοκτονιών. Ας δούμε όμως αν είναι μόνο αυτό το σημείο στη σκέψη του που αναδεικνύει τον βιολογικό ντετερμινισμό που την διακατέχει.

Ο κίνδυνος από τις δηλώσεις του κ. Βαρτζόπουλου είναι πολύ μεγαλύτερος και δεν αφορά μόνο το θέμα των γυναικοκτονιών. Στα μάτια μας μοιάζει να επαναφέρει παλαιές θεωρίες της συντηρητικής αμερικάνικης πολιτικής των δεκαετιών του 60 και του 70, η οποία αγκάλιασε ή μάλλον έθρεψε θεωρίες όπως αυτή του Τζέιμς Κ. Γουίλσον (καθηγητή Διοίκησης Επιχειρήσεων στο UCLA και καθηγητή Δημόσιας Διοίκησης στο Χάρβαρντ) και οδήγησε σε αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως το πλέον απάνθρωπο σύστημα «σωφρονισμού» στον λεγόμενο «αναπτυγμένο» κόσμο.

Σύμφωνα με τον Γουίλσον «η καλύτερη θεραπεία για το έγκλημα είναι να κλείνεις μέσα τους εγκληματίες». Η θεωρία του «σπασμένου παραθύρου» έγινε άμεσα αγαπητή από τον Ρόναλντ Ρήγκαν:

«Αν ένα παράθυρο σπασμένο κτιρίου δεν επισκευαστεί, σύντομα θα βρεθούν και τα άλλα παράθυρα σπασμένα και σύντομα θα εγκατασταθούν σε αυτό ναρκομανείς, καταληψίες, παρίες, αποβράσματα. Οι δολοφονίες μετά είναι θέμα χρόνου να συμβούν».

Πρόκειται για μια απλοϊκή θεωρία που διαμόρφωσε την κατασταλτική πολιτική των ΗΠΑ. Το ΔΟΓΜΑ «Νόμος και Τάξη» με επίκεντρο τη Νέα Υόρκη στηρίχτηκε ακριβώς σε αυτή τη θεωρία. Η κύρια πολιτική γραμμή στηριζόταν στο αξίωμα «απομονώστε το σάπιο μήλο, να μη σαπίσουν και τα υπόλοιπα». Το 2015 εκτεταμένη μετα-ανάλυση έδειξε πως δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η επιθετική πολιτική αστυνόμευσης συμβάλλει στη μείωση της εγκληματικότητας. Στα μάτια μας είναι αναμενόμενο να έρχεται η στήριξή του από τον υπουργό Δικαιοσύνης. Η ιδιωτικοποίηση του «σωφρονιστικού συστήματος» είναι μάλλον ένα επόμενο ή μεθεπόμενο βήμα.

Πώς λοιπόν ο υφυπουργός Υγείας να μην υποστηρίζει πως «η δική μας πρόληψη πρέπει να κινηθεί εξωοικογενειακώς με σκοπό να προσεγγίσει αυτή την οικογένεια (...) και αν δεν μπορέσει να συμμορφωθεί, να απομονωθεί»; Να απομονώσουμε λοιπόν το σάπιο μήλο.

Αναπόφευκτα επομένως απουσιάζει στον λόγο του υφυπουργού, καθώς περιγράφει τέτοια περίπλοκα κοινωνικά φαινόμενα, η έννοια της θεραπευτικής παρέμβασης, ενώ αφθονεί «η έγκαιρη ανίχνευση, η καταστολή, ο περιορισμός». Αναφέρει ξεκάθαρα ότι «κοινωνικές δομές πρόληψης υπό αυτή την έννοια δεν μπορούν να υπάρξουν, δηλαδή δεν μπορεί να υπάρξει μία ειδική δομή η οποία θα προλαμβάνει τέτοια φαινόμενα», ενώ στις κοινωνικές υπηρεσίες αποδίδει έναν ρόλο προληπτικής αστυνόμευσης, ως «αισθητήρες του κράτους στην κοινωνία», που θα εντοπίσει αυτές τις οικογένειες και θα τις απομονώσει.

Η κοινωνία δεν υπάρχει. Οι σχέσεις δεν διαμορφώνουν συνειδήσεις. Το ίδιο ισχύει κι αν είσαι φτωχός ή πλούσιος, ας είναι καλά τα γονίδιά σου. Με την ίδια βεβαιότητα επιμένει ότι δεν είναι σύνηθες «κάποιος να αναμορφώσει το αξιακό του σύστημα, να βάλει μυαλό».

Ας μας εξηγήσει ο ψυχίατρος κ. Βαρτζόπουλος με ποιον τρόπο αυτές οι αντιλήψεις μπορούν να χωρέσουν την κατανόηση περίπλοκων κοινωνικών φαινομένων, όπως οι εξαρτήσεις, και ας αναρωτηθούμε όλοι πώς αυτές οι αντιλήψεις μπορεί να εκφράζονται στα σχέδιά του για τις δομές απεξάρτησης και υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

Το ερώτημα προφανώς είναι ρητορικό. Οι εργαζόμενοι στην απεξάρτηση γνωρίζουν πόσο συχνά χρειάζεται κανείς να προσεγγίσει φαινόμενα παραβατικών συμπεριφορών με μια θεραπευτική και όχι κατασταλτική λογική. Γνωρίζουν πώς κοινωνικά αίτια, όπως οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές άκρατου ανταγωνισμού και η κοσμοθεωρία περί «ζωώδους φύσης» του ανθρώπου, συντελούν στην εκδήλωση «αντικοινωνικών» και βίαιων συμπεριφορών.

Πώς όμως ένας άνθρωπος που κατανοεί και περιγράφει με τέτοιους όρους την εγκληματικότητα, θα μπορούσε ποτέ να κατανοήσει πόσο περίπλοκη απαιτείται να είναι η θεραπεία; Αυτονόητο λοιπόν είναι να ανησυχούμε ότι η απεξάρτηση θα μετατραπεί σε προγράμματα (υποτιθέμενης) μείωσης της βλάβης με χορήγηση υποκατάστατων και διάλυση οποιασδήποτε θεραπευτικής προσπάθειας. Και βέβαια αναπόφευκτα θυμόμαστε τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν στις ΗΠΑ -όπως αναφέραμε και παραπάνω- όπου με το παράλληλο βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων (που προωθείται και εδώ με το νομοσχέδιο που έχουν έτοιμο Βαρτζόπουλος και Άδωνης) ένα μεγάλο μέρος των φυλακισμένων σε δημόσιες και ιδιωτικές φυλακές είναι, εδώ και χρόνια, ψυχικά πάσχοντες/ουσες, με μόνη θεραπεία, τη φυλακή.

Πώς να χωρέσουν σε αυτόν τον τρόπο σκέψης η περιπλοκότητα της ψυχικής οδύνης και οι απαιτήσεις ενός πολυδιάστατου ψυχοκοινωνικού πλαισίου; Για αυτό και μια σκέψη τόσο μονοδιάστατη και γραμμική αποτελεί ξεκάθαρη απειλή για τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και απεξάρτησης αλλά και για την κοινωνία στο σύνολό της.

*Στοιχεία αντλήθηκαν από το βιβλίο του Rutger Bregman «Ανθρωπότητα μια απροσδόκητα αισιόδοξη ιστορία», Εκδόσεις Κλειδάριθμος, σελ. 318-327.

 

7/5/2024

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

Περί εκπαίδευσης …

 

  Περί εκπαίδευσης …

 

Όλοι αυτοί οι υποκριτές που τυρβάζουν περί κυβέρνησης των αρίστων, επιτελικού κράτους, και ανάγκης να αξιολογούνται οι πάντες και να επιδεικνύουν τις ικανότητες τους εσαεί όχι από κάποια ουσιαστική ανάγκη αλλά για να εγκαθιδρύσουν ένα καθεστώς τρομοκρατίας των από πάνω προς τα κάτω, πυραμιδωτά,  θα πρέπει να απαντήσουν στα εξής ερωτήματα:

- Ο αστυνομικός που είπε την φράση : « Το περιπολικό δεν είναι ταξί» την είπε επειδή την σκέφτηκε εκείνη την ώρα, ή κάποιος κάποια στιγμή του την δίδαξε σε κάποια εκπαίδευση; Και αυτός ο κάποιος μήπως θα συνεχίσει να διδάσκει στις σχολές των αστυνομικών συνεχίζοντας να παίρνει θέσεις εξουσίας και να αξιολογεί τους υφισταμένους του;

- Ο υπουργός παιδείας που ανακοίνωσε περήφανος ότι αυξάνει τις μέρες αποβολής των μαθητών από 3 σε 5 ως μέτρο στα σχολεία και μάλιστα χωρίς καμία πρωτοτυπία επαναφέροντας ένα μέτρο που στο παρελθόν είχε κριθεί ακατάλληλο, πήρε την πρωτοβουλία μόνος του ή συμβουλεύτηκε τους συμβούλους εκπαίδευσης  τους οποίους έχει βάλει τώρα ως αξιολογητές να τρομοκρατούν με την αξιολόγηση τους υφισταμένους συναδέλφους τους;

Μιας και τέτοια μέτρα όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν τα προβλήματα στο σχολικό περιβάλλον αλλά λειτουργούν αποπροσανατολιστικά ως προς τις αιτίες ενός αποτυχημένου εκπαιδευτικού συστήματος, έχουμε δύο εκδοχές:

Είτε έχουμε έναν ασύδοτο υπουργό παιδείας ο οποίος πρέπει να παυθεί από τα καθήκοντα του,είτε έχουμε συμβούλους εκπαίδευσης που του εισηγήθηκαν τέτοιου τύπου μέτρα και οι οποίοι κατά τραγική ειρωνεία θα μεταφέρουν την «σοφία» τους και παρακάτω και μάλιστα με την απειλή της αξιολόγησης.

- Η συγκάλυψη των θανάτων στα Τέμπη, η συγκάλυψη των θανάτων στο ναυάγιο της Πύλου, η στήριξη πολιτικών που φέρνουν πολέμους και θανάτους παιδιών, το μοντέλο ανάπτυξης που ακολουθεί η κυβέρνηση και που έχει ως συνέπεια την καταστροφή του περιβάλλοντος και οι δηλώσεις μετά ότι «δεν φταίμε εμείς για θανάτους που προέρχονται από την κλιματική κρίση»(!), οι εργατικές πιεστικές συνθήκες στο βωμό του κέρδους με αποτέλεσμα την οικονομική εκμετάλλευση και τα όλο και συχνότερα εργατικά ατυχήματα,  οι θάνατοι των συνανθρώπων μας από την διάλυση των νοσοκομείων. Συνδέονται με τα φαινόμενα της βίας που παρατηρούνται στην ελληνική κοινωνία και που τόσο «στοργικά» ασχολείται η κυβέρνηση ; Αυτή όλη η υποκρισία σε μία κοινωνία που η βία κυριαρχεί σε όλους τους τομείς της ζωής, είτε άμεσα είτε έμμεσα, μήπως είναι στα αίτια της παθογένειας που κυριαρχεί στις μέρες μας;  ή είναι θέμα ψυχικής υγείας που χρειαζόμαστε ψυχολόγους και ψυχιάτρους σε κάθε τομέα της ζωής μας ; ώστε η ευθύνη να μετακυλίεται από την οργάνωση της κοινωνίας με ανθρώπινους όρους, στην ατομική ευθύνη του καθένα να επιβιώσει; Όπως εξάλλου είναι το αγαπημένο αφήγημα των κυβερνώντων και η αγαπημένη τους συνήθεια να ενοχοποιούν τους πιο αδύναμους στην αλυσίδα των ευθυνών;

Μήπως οι σύμβουλοι ψυχικής υγείας κολαούζοι της κυβέρνησης δεν έχουν την ικανότητα ή είναι τόσο αλλοτριωμένοι από τις θέσεις εξουσίας που έχουν, που δεν αναδεικνύουν τα πραγματικά αίτια των φαινομένων;

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη δήλωση του υφυπουργού υγείας και μάλιστα κάτω από τον μανδύα της επιστήμης ότι : «επιθετικός γεννιέσαι δεν γίνεσαι», ανασύροντας θεωρητικές θέσεις μέσα από τις πιο μαύρες σελίδες της ψυχιατρικής, της εποχής της γέννησης των ιδρυμάτων, απαλλάσσοντας την κυβέρνηση από το να αναζητήσει τις κοινωνικές αιτίες των φαινομένων και άρα τις δικές της ευθύνες, με μοναδική ευθύνη της να χτίσει δομές που στα λόγια πάντα είναι πρωτοποριακές και στην πράξη χώροι ιδρυματικού αποκλεισμού, στιγματισμού και βαρβαρότητας (καθηλώσεις, ηλεκτροσόκ κ.λ.π). Σε αυτές τις σκοταδιστικές δηλώσεις ως «Πρωτοβουλία» θα επανέλθουμε αναδεικνύοντας όλες τις παραμέτρους τους ιστορικά αλλά και στις μέρες μας.

Μήπως τελικά δεν είναι θέμα ελλείμματος εκπαίδευσης και εξειδίκευσης, αυτό το κυνήγι προσόντων και ανταγωνισμού που πλέον ξεκινάει από την νηπιακή ηλικία των παιδιών, αλλά θέμα εκπαιδευτών;

Μήπως τελικά δεν θέλουν αξιολόγηση οι υπεριξειδικευμένοι άνεργοι και εργαζόμενοι αλλά αυτοί που θέλουν να μας αξιολογήσουν;

Υ.Γ. Ο σημερινός υπουργός επικρατείας που εισήγαγε τον διαγωνισμό ΑΣΕΠ όπου μέσα σε 2 ώρες κοροϊδεύοντας την ελληνική κοινωνία θεωρεί ότι θα αξιολογήσει τους πολίτες αυτής της χώρας που μπορεί να σπούδαζαν χρόνια ολόκληρα παίρνοντας πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά, όταν είχε αναλάβει το υπουργείο γεωργίας είχε δηλώσει ευθαρσώς ότι δεν έχει ασχοληθεί με την γεωργία ούτε μία ώρα αλλά μαθαίνει γρήγορα !

Ποιος θα αξιολογήσει τους αξιολογητές μας;

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 

ΞΑΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΔΩΝΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟ ΠΙΟ ΜΑΥΡΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

Ο «παλιός ο χρόνος», αυτή τη φορά, έφυγε με τελευταία είδηση, από τον χώρο της ψυχικής υγείας, το συμβάν με τα εκτεταμένα εγκαύματα που υπέστη μηχανικά καθηλωμένος ασθενής σε τμήμα του Δρομοκαϊτείου, με κύρια αιτία του κινδύνου για την ίδια τη ζωή του την μηχανική καθήλωση.

Και ο «νέος χρόνος» μπήκε με την εξαγγελία της εκ νέου ανάληψης του Υπουργείου Υγείας από τον Αδωνι Γεωργιάδη, αξέχαστου από την προηγούμενη θητεία του εκεί ως του φονέα της Υγείας, σωματικής και ψυχικής. Με ταυτόχρονη την μετακίνηση του Χρυσοχοίδη στο πόστο στο οποίο κι΄ αυτός, από την πλευρά του, έχει την πιο μεγάλη εξειδίκευση, την ασύδοτη αστυνομική βία.

Το βιογραφικό του Αδωνι Γεωργιάδη στο χώρο της Υγείας ξεκινάει απ΄ όταν, τον Οκτώβριο του 2010, ως βουλευτής τότε του ακροδεξιού ΛΑΟΣ, διατύπωνε, στη Βουλή, την εξής ερώτηση στον ιδεολογικά ομογάλακτό του, τότε Υπουργό Υγείας, Α. Λοβέρδο: «υπάρχει ρατσισμός κατά των Ελλήνων….Συμφέρει να πας στο νοσοκομείο και να πεις ότι είσαι Αφγανός και Πακιστανός, ενώ αν είσαι Ελληνας, πρέπει να πληρώσεις».

Αλλά ήταν αυτός που αύξησε το γνωστό τότε 5ευρω για εξέταση σε μονάδα υγείας, σε 25 ευρώ προκειμένου να γίνει εισαγωγή των Ελλήνων για νοσηλεία.

Ηταν αυτός που, με το που ανέλαβε υπουργός, επανέφερε την άκρως ρατσιστική και κατασταλτική διάταξη του Α. Λοβέρδου για την δημιουργία «υγειονομικής ζώνης» με τον εγκλεισμό/καραντίνα των μεταναστών και την διαπόμπευση (σύλληψη, φυλάκιση) των οροθετικών γυναικών ως επικίνδυνων για την δημόσια υγεία.

Ηταν αυτός ο πιο αφοσιωμένος εκτελεστής των καταστροφικών μέτρων του μνημονίου στην ψυχική υγεία, δηλώνοντας μάλιστα, στις 13 Νοεμβρίου 2013, ότι «αν υπάρξουν απολύσεις και αν καταλήξουμε ότι κάποιοι πρέπει να φύγουν… αυτές είναι αποφάσεις δικές μου! Μη μου παίρνει τη δόξα η τρόικα όταν κάνουμε το αυτονόητο. Σας παρακαλώ πάρα πολύ! Έχω βαρεθεί να κάνω το αυτονόητο και να παίρνει τη δόξα ο Τόμσεν».

Ηταν αυτός που έκλεισε τα πολυϊατρεία του ΙΚΑ και διέλυσε την όποια Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας υπήρχε ποτέ σ’ αυτή τη χώρα, απολύοντας χιλιάδες γιατρούς, την ίδια στιγμή που οδήγησε στο κλείσιμο πέντε νοσοκομεία (το Νοσοκομείο Ειδικών Παθήσεων Θεσσαλονίκης, το Νοσοκομείο Παναγία Θεσσαλονίκης, η Πολυκλινική Αθηνών, το Γενικό Νοσοκομείο Πατησίων και το Γενικό Νοσοκομείο Δυτικής Αττικής «Αγία Βαρβάρα»).

Ηταν αυτός που επανέφερε προς εφαρμογή, σε πλήρη συμπόρευση με τις ΜΚΟ ψυχικής υγείας, την ρύθμιση (που είχε για ένα διάστημα λιμνάσει) για την παρακράτηση των συντάξεων των ψυχικά ασθενών που διαμένουν σε στεγαστικές δομές και των αναπήρων και σε διάφορα προνοιακά ιδρύματα.

Ηταν αυτός που δήλωνε στην Washington Post, με αφορμή την ιστορία ενός καρκινοπαθή που δεν είχε χρήματα για την θεραπεία του, ότι «ασθένειες όπως ο καρκίνος δεν θεωρούνται επείγουσες, εκτός αν είσαι σε τελικό στάδιο»!!!

Ηταν βέβαια και η εμπλοκή του στα σκάνδαλα με το ΚΕΕΛΠΝΟ, με την ιδιωτικοποίηση του νοσοκομείου Ερρίκος Ντυνάν και προπαντός σ΄ αυτό με τη Novartis, όπου οι «αδιευκρίνιστης προέλευσης» σημαντικές καταθέσεις στους λογαριασμούς του θεωρήθηκαν ως κάτι το αμελητέο που επέτρεπε το «πέρασμα στο αρχείο» του κατηγορητήριου που τον αφορούσε, όπως και όλων των άλλων υπουργών που εμπλέκονταν στο σκάνδαλο.

Το αποκορύφωμα, αναφορικά με το χώρο της ψυχικής υγείας, είναι η απόφασή του, τότε, να κλείσει τα τρία εναπομείναντα ψυχιατρεία, ως στόχο υποτίθεται, του συγχρηματοδοτούμενου με την ΕΕ «Ψυχαργώς». Είναι γι΄ αυτό που είχε διορίσει ως Διοικητή του ΨΝΑ τον Π. Θεοδωράκη, με σκοπό, μέσα σ΄ ένα χρόνο, να κλείσει/καταργήσει το ψυχιατρείο, χωρίς ίχνος εναλλακτικών κοινοτικών υπηρεσιών που θα το αντικαθιστούσαν.

Το πλάνο αυτό, που για ποικίλους λόγους δεν τελεσφόρησε τότε, βασικά δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί (εκλογές 2015 κλπ), είναι πάντα επίκαιρο και τώρα βαδίζει προς άμεση εφαρμογή, καθώς περιλαμβάνεται ως βασικός στόχος στο νομοσχέδιο του ομόσταυλου συνεργάτη του Αδωνι, του υφυπουργού αρμόδιου για την ψυχική υγεία Δ. Βαρτζόπουλου.

Το νομοσχέδιο αυτό, που ακόμα δεν έχει βγει επίσημα στη δημοσιότητα, περιλαμβάνει δυο σκέλη: το ένα αφορά την άμεση κατάργηση των οργανισμών των ψυχιατρείων ΨΝΑ(Δαφνί) και ΨΝΘ, χωρίς καμιά υποκατάστασή τους από κοινοτικές υπηρεσίες, με το πέρασμα των μονάδων τους (όσες από αυτές δεν καταργηθούν) σ΄ ένα Εθνικό Δίκτυο Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας (ΕΔΙΨΥ) από κοινού με τον ιδιωτικό, κερδοσκοπικό (ιδιωτικές κλινικές) και «μη» κερδοσκοπικό, τομέα και με ιδιώτες.

Το άλλο αφορά την πλήρη αποδόμηση των μονάδων απεξάρτησης (ιδιαίτερα των στεγνών προγραμμάτων) με το πέρασμα όλων σε έναν, αντίστοιχο του ΕΔΙΨΥ, ΕΟΠΑΕ (Εθνικός Οργανισμός Πρόληψης και Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων).

Ενας κυριολεκτικός οδοστρωτήρας για την διάλυση όλων των υπαρχόντων υπηρεσιών και την αντικατάστασή τους με «ειδικές», άκρως κατασταλτικές, μονάδες για τους υποτίθεται «επικίνδυνους» και ή «δυσίατους» ασθενείς και με την ολοσχερή θεραπευτική και κοινωνική εγκατάλειψη των υπόλοιπων.

Ο Αδωνις έχει έλθει και γι΄ αυτό. Όπως και για το κλείσιμο και άλλων νοσοκομείων, για την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ, για την εφαρμογή των ποσοτικοποιημένων δεικτών DRG (Ομογενοποιημένες Διαγνωστικές Ομάδες) στην παροχή των όποιων υπηρεσιών, νοσηλείας κλπ, στη βάση των οποίων, όποιος έχει θεραπευτικές ανάγκες που ξεπερνάνε τον εκάστοτε ποσοτικό δείκτη απλώς θα παίρνει εξιτήριο και… αν ζήσει, έζησε, αλλιώς, πεθαίνει.

Ας προετοιμαστούμε, λοιπόν, ιδιαίτερα στο χώρο της ψυχικής υγείας και των εξαρτήσεων. Ο εκ νέου διορισμός του Αδωνι Γεωργιάδη στο Υπουργείο Υγείας δείχνει ότι είναι αποφασισμένοι να πάνε μέχρι το τέλος.

Επομένως, το ίδιο και εμείς. Προς την διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση… και με ό,τι αυτή απαιτεί …. μέχρι το τέλος.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

5/1/2024

Σκοταδισμός

 

Σκοταδισμός 

 

Σε μία απίστευτη και σκοταδιστική απόφαση προέβη η υπουργός Πολιτισμού (τσιμέντο να γίνει) κ. Μενδώνη , κάνοντας έξωση στο Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων από το κτήριο της οδού Ερμού στο οποίο έχουν φιλοξενηθεί πολλές εκδηλώσεις γύρω από θέματα που αφορούν την ελληνική κοινωνία. Εκδηλώσεις που συντελέστηκαν, όχι μέσα από μία απαρχαιωμένη και προγονόπληκτη αντίληψη αλλά μέσα από ένα ζωντανό διάλογο, στον οποίο το παρελθόν δεν είναι ένα "νεκρό" σημείο αλλά συνδέεται με ένα παρόν και ένα μέλλον αυτής της χώρας. Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται ή δεν θέλει να αντιληφθεί η συγκεκριμένη υπουργός ( καμία σημασία δεν έχει μιας και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο), είναι ότι πολιτισμός δεν είναι κάποιες πέτρες ( τις οποίες και αυτές φρόντισε να τσιμεντώσει ! ) πάνω στις οποίες φωτογραφιζόμαστε για να συνδεθούμε με το παρελθόν , αλλά το παρελθόν έχει αξία στο βαθμό που ο όποιος πολιτισμός δημιουργήθηκε μέσα σε αυτό (με τα όποια αρνητικά και θετικά σημεία του) αποκτάει την σημασία του ως δίδαγμα στην πορεία μιας κοινωνίας.

.
Η "Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα στην ψυχική υγεία", έχει πραγματοποιήσει στον συγκεκριμένο χώρο πολλές εκδηλώσεις που αφορούν ζητήματα ψυχικής υγείας , πάντα με κριτική στάση στο πως οι θεσμοί με τον τρόπο που λειτουργούν συντελούν στην δημιουργία αντί να αντιμετωπίζουν τα ψυχοκοινωνικά προβλήματα στην εποχή μας.

Οι εκπρόσωποι των θεσμών αντί λοιπόν να αντιληφθούν αυτή την αδυναμία στις πραγματικές αιτίες της (αποξένωση , αλλοτρίωση , ατομισμός, κυνήγι του χρήματος με κάθε τίμημα) αποφασίζουν να κλείσουν τους χώρους που αυτοί οι προβληματισμοί αναδύονται!

Καταδικάζουμε αυτή την απόφαση και καλούμε όσους/όσες διέπονται από τις παραπάνω αρχές να αντισταθούμε απέναντι σε αυτή την νέα βαρβαρότητα.

13/8/2023

Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα στην ψυχική υγεία

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΡΕΛΑΣ ή “πως να κλείσεις οικοτροφεία και να ξεπλύνεις Μκαρχες”

 

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΡΕΛΑΣ  ή

“πως να κλείσεις οικοτροφεία και να ξεπλύνεις Μκαρχες”

 Μια ιστορία, αμαρτωλή για τους ΜΚΑαρχες,  και πονεμένη (για ασθενείς και εργαζόμενους),  για τα οικοτροφεία που εγκαινιάζει ή και κλείνει, άρον άρον, η υφυπουργός ψυχικής υγείας  μέσα σε ένα  τοξικό νέφος προεκλογικών εξαγγελιών και οιονεί υπηρεσιών.

Από που να ξετυλίξει κανείς το νήμα της ακολουθίας του δήθεν έργου της Ράπτη και του εναγκαλισμού της με τους κλινικάρχες και ΜΚΑρχες της Ψυχικής Υγείας πραγματικά δεν ξέρει! 

Η υφ.υγείας Ζ.Ράπτη και ο πρόεδρος της ομοσπονδίας Αργως σε εγκαίνια  του "Κέντρο Ημέρας Υποστήριξης Εργαζομένων" (δεν τους έφτασαν οι άνεργοι φαίνεται)

Θα προσπαθήσουμε ωστόσο να αφηγηθούμε μια ιστορία καθημερινής τρέλας ...

 

Πριν έξι χρόνια, το 2017,  αφαιρείται η άδεια από μια ΑΜΚΕ/ΜΚΟ ψυχικής υγείας, με δομές στην Ιεράπετρα και στο Βύρωνα εξαιτίας κακών συνθηκών και ατασθαλιών. Καταγγελίες κάνουν το γύρω το διαδικτύου κλπ και η μόνη που δεν βλέπει είναι η ομοσπονδία Αργώς των ΜΚΟ (κλασικά πράγματα).

Κάποια οικοτροφεία, ένα εξ αυτών στο Βύρωνα, περνά στα χέρια μιας άλλης ΜΚΟ για να “σωθεί”.

Το “σώσιμο”   ήταν προσωρινό και άλλοι “σωτήρες” διεκδικούν να το σώσουν και να ανοίξουν κύκλο επιχειρηματικής δραστηριότητας από το πουθενά.

Έτσι το 2018 ανατίθεται η λειτουργία του οικοτροφείου σε άλλη ΜΚΟ Ψυχικής Υγείας.

Η εν λόγω ΜΚΟ  το 2018 λαμβάνει επιχορήγηση 238.970,00 €  για μερικούς μήνες για το σώσιμο, ενώ το 2019  (για να συνεχίσει να σώζει) λαμβάνει επιχορήγηση 729.932,00 € .

Και επειδή οι μηχανισμοί του υπουργείου και του Δικτύου Αργώς κρίνουν ότι αυτή η ΜΚΟ  τα πάει καλά στο σώσιμο, το 2020, της αναθέτουν να στήσει ένα καινούριο οικοτροφείο στο Ελληνικό.

Το 2020 η κυβέρνηση εν μέσω κορωνοιού και αυστηρού λοκντάουν στην ψυχική υγεία  (!) αποφάσισε να δώσει άδεια λειτουργίας για νέο οικοτροφείο στην εν λόγω καινούρια ΜΚΟ ,  άγνωστο με ποια λογική,  ενώ παράλληλα απογόρευε κάθε δραστηριότητα στη ψυχική υγεία και έκλεινε ερμητικά  τις πόρτες σε κάθε μετακίνηση ασθενή. 

Είναι αξιοσημείωτο ότι το 2020 χάνονται τα ίχνη του οικονομικού ελέγχου που είναι δημοσιευμένα στη Διαύγεια για τη συγκεκριμένη ΜΚΟ και άγνωστο πόσες και για ποιο λόγο χρηματοδοτήσεις έλαβε. Ο κορωνοιός εξάλλου έρχεται να προστεθεί ως “ευκαιρία εν μέσω  κρίσης”.

Εκτυλίσσεται έκτοτε ένας τραγέλαφος...

Ξεκινούν να αξιολογούνται ασθενείς για μετάβαση εκεί (οι γνωστές οντισιον των ΜΚΟ , τα “εσύ μας κάνεις”  “εσύ δεν μας κάνεις”  κλπ) με κοστοβόρες διαδικασίες για τους ασθενείς, με τεστ pcr και μέτρα προστασίας και χίλια εμπόδια αλλά  λαμβάνονται και κάποιες αποφάσεις για μετάβαση από τις αρμόδιες επιτροπές .

 Μόνο που...

Οι αποφάσεις αυτές, με αδιανόητες μεθοδεύσεις και δικαιολογίες, δεν υλοποιούνται ποτέ  γιατί όλο “κάτι πάει στραβά” σε αυτό το οικοτροφείο.

Πότε το προσωπικό αλλάζει κάθε τρίμηνο, οπότε αρχίζουν εκ νέου οι συνεννοήσεις και εκ νέου αξιολογήσεις. 

Πότε πρέπει να γίνουν δοκιμαστικές διαμονές με τα έξοδα μετάβασης  να βαρύνουν τους  ασθενείς. Πότε ζητούνται από συγγενείς να δεσμευτούν ότι  θα δώσουν χρηματικά ποσά μηνιαίως για να υλοποιηθεί η μετάβαση και αν δεν το κάνουν  φρενάρεται η διαδικασία.

Πότε αδυνατούν να κάνουν δεκτό άτομο  με κινητικό πρόβλημα γιατί δεν υπάρχει ασανσέρ” (!) (αναρωτιέται κανείς πως πήραν άδεια από την αρχή αφού ασανσέρ δεν μπήκε παρά μόνο τον τελευταίο χρόνο) και πλήθος άλλων  δικαιολογιών...

Ένας Μκάρχης που είναι υβριστικός  στις επικοινωνίες του και με συμπεριφορές που δείχνουν απόλυτο τσαμπουκά! (με τίνος πλάτες άραγε)

Και ένα οικοτροφείο, μονίμως, σχεδόν άδειο από ασθενείς, που όσοι/ες το επισκεφθήκαμε αναρρωτιώμαστε, αυτά τα δύο χρόνια,  αν άνοιγε ή αν έκλεινε ή αν άνοιξε μόνο για να κλείσει, ως οικοτροφείο φάντασμα!

 

Γνώριζαν όλοι από την αρχή...

 

Ενώ πλήθος καταγγελιών έχουν γίνει  προς το  υπουργείο και την ΥΠΕ, καμία ενέργεια και απόλυτη σιωπή τόσο από την αρμόδια υφυπουργό Ράπτη τόσο και από την Ομοσπονδία Αργώς και τον Πρόεδρο του, που ξέρουν καλά να ξεπλένουν τις αποτυχίες τους ...

Πως; 

Μα φυσικά ανακοινώνοντας νέες, θνησιγενείς εν τη γενέσει τους,  δράσεις και  πρωτοβουλίες  και "κόβοντας νέες κορδέλες",  με τα φώτα να στρέφονται σε αυτές αντί στην γενικότερη διάλυση που έχει επιφέρει η πολιτική που ασκούν .

 

Την ίδια ώρα, και όταν η κρίση και η διάλυση φτάνει στο απροχώρητο,  επιχειρούν να μετακινήσουν  πρόχειρα τους ασθενείς από όπου "σκάνε κανόνια" ,  όπου βρουν σαν οι ασθενείς να είναι "σακιά με πατάτες".

Μεριμνά βεβαίως το υπουργείο από πριν για τη νομιμοποίηση και την δρομολόγηση αυτών των απαράδεκτων  μεθοδεύσεων με υπουργικές αποφάσεις και εγκυκλίους μετάβασης υπαγορευμένες από τους κλινικάρχες και από την ομοσπονδία Αργώς.

 Και όταν όλα πάνε στραβά αρχίζουν και τα "τηλέφωνα"... 

Έτσι χτύπησε το τηλέφωνο στο γραφείο προέδρου του Δρομοκαιτείου  και είναι ποιος;

Το "Υπουργείο"  που ζητά από το Δρομοκαϊτειο  να “βάλει πλάτη” για την εκτόνωση της κρίσης...

 Ποια ήταν η "χάρη";

Στα καινούρια οικοτροφεία του Δρομοκαιτείου να μην πάνε οι χρόνιοι ασθενείς του Δρομοκαιτείου οι οποίοι έχουν προετοιμαστεί για αυτή τη μετάβαση αλλά  οι τριάντα,  μελλοντικοί άστεγοι πλέον, ασθενείς των οικοτροφείων του σωτήρα ΜΚάρχη που “έσκασε κανόνι”,  αφού μια χαρά επιχορηγήθηκε με κάποια εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ (άγνωστο πόσα),  αφήνοντας ταυτόχρονα απλήρωτους εργαζόμενους και ταλαιπωρημένους ασθενείς.

Για όλα αυτά σιωπή απόλυτη από τους καθ' ύλην αρμόδιους, δηλαδή τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας των ΜΚαρχων “Αργώς”, αλλά και την Υφυπουργό Ψυχικής Υγείας Ράπτη,  που περιφέρονται κόβοντας περιχαρείς κορδέλες και απαντούν σε κάθε πρόβλημα με την γραμμή 10306 "δια πάσαν νόσον" (από τον κορωνοιό και τα θύματα καταστροφών ως και τους πρόσφυγες από Ουκρανία) ή διευθετούν με "προσωπικές εξυπηρετήσεις" μεταβάσεις ασθενών. Μόνο που τώρα η γραμμή 10306 δεν μπορεί να τους λύσει το πρόβλημα και λοξοκοιτάζουν προς Δρομοκαϊτειο και Δαφνί.

Ο συνδυασμός αδιαφορίας, απληστίας, κυνισμού και θράσους αυτής της κυβέρνησης και των παρατρεχάμενων της είναι προφανής, αν και δεν σταματά να μας εκπλήσσει με τις ποικίλες εκδηλώσεις της κρίσης που περνά.  Δεν θα μείνουμε όμως άπραγοι/ες και η απάντηση θα δοθεί πολλαπλώς.

Δόθηκε αρχικά, όταν το Δρομοκαίτειο αρνήθηκε να εξυπηρετήσει το ξέπλυμα του Μκαρχη και έβαλε φρένο στο υπουργείο που θέλησε να επιβάλει απαράδεκτες διαδικασίες.

Θα υπάρξει όμως και συνέχεια και η απάντηση θα δοθεί σε όλα τα επίπεδα από εργαζόμενους/ες, ασθενείς, οικογένειες και αλληλέγγυους/ες, ώστε να το καταλάβουν όλες και όλοι καλά.

Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε να ακυρωθεί η μετάβαση των ασθενών τόσο του Δρομοκαϊτειου όσο και του Δαφνιού στα νέα οικοτροφεία που γίνονται στο πλαίσιο του Δημοσίου όσο και αν το προσπαθούν.

Να δοθεί άμεσα πολιτική λύση, με κάλυψη τόσο των εργαζομένων των ΜΚΟ όσο και των ασθενών χωρίς να φύγουν από τις δομές που βρίσκονται.

Να αναρτηθούν στη Διαύγεια  τα πλήρη οικονομικά στοιχεία όχι μόνο αυτής της ΜΚΟ  αλλά και όλων των άλλων.

Να περάσουν όλες οι δομές των ΜΚΟ στο δημόσιο με μονιμοποίηση των εργαζομένων και υπό δημόσιο έλεγχο!  

 2/4/2023

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑΙΗ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

 

Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε από αρμόδιο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ότι δεν θα γίνουν φέτος εγγραφές προσφυγόπουλων, που διαμένουν στα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στα σχολεία της γύρω περιοχής γιατί είναι επικρεμάμενη η (από καιρού αποφασισμένη) εκκένωση των Προσφυγικών.

Προωθώντας αδίστακτα και με κάθε μέσο, προς όφελος της κερδοφορίας των ημετέρων, τον λεγόμενο “εξευγενισμό” της πόλης, με την “διπλή ανάπλαση”, που αφορά στην ταυτόχρονη βίαιη εκκένωση των Προσφυγικών και του καμπ του Ελαιώνα και στο μετρό των Εξαρχείων (καθώς και την επιβολή του “νόμου και της τάξης” με την αστυνομία μέσα στα πανεπιστήμια), η κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη και η Δημοτική Αρχή Κ. Μπακογιάννη δεν διστάζουν να πετάξουν στο δρόμο τους περίπου 400 κατοίκους της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών, πολλοί από τους οποίους είναι άτομα με πολλαπλές και πολύπλοκες ανάγκες, άστεγοι, άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας, ενίοτε πολύ σοβαρά, τοξικοεξαρτημένοι ενταγμένοι σε προγράμματα απεξάρτησης, πρόσφυγες, προσφύγισσες, προσφυγόπουλα.

'Ατομα που ιδιαίτερα αυτή η κυβέρνηση και αυτή η δημοτική αρχή τα έχουν μεταχειριστεί σαν “κοινωνικά σκουπίδια”, τα έχουν σπρώξει στις συνθήκες της απόλυτης κοινωνικής εξαθλίωσης και ταυτόχρονα τους έχουν αρνηθεί την όποια φροντίδα/στήριξη/περίθαλψη, κοινωνική, ιατρική, ψυχιατρική. 'Ατομα που βρήκαν μια στήριξη, μια αγκαλιά, ένα νοιάξιμο μέσα στην κοινότητα των Προσφυγικών.

Σ' αυτή την υποστήριξη/φροντίδα συμμετέχουν ενεργά, εδώ και πολύ καιρό, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, νοσηλεύτριες, κοινωνικοί λειτουργοί από την Πρωτοβουλία Ψ, για μια απάντηση επί του πρακτέου στις ανάγκες ατόμων που το κυρίαρχο σύστημα αρνείται και απορρίπτει, όπως άλλωστε συμβαίνει με τις εκατοντάδες αστέγων με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας (όπως και εξαρτήσεις) που είναι στους δρόμους της πόλης.

Μια φροντίδα που δεν θα μπορούσε να έχει το όποιο θετικό αποτέλεσμα χωρίς τη στήριξη της κοινότητας των Προσφυγικών.

'Εξω από εκεί, στερημένα όλα αυτά τα άτομα από την φροντίδα της κοινότητας, δεν τα περιμένουν παρά οι αμετάκλητα σκληρές συνθήκες μιας αβίωτης καθημερινότητας – δεν τα περιμένει παρά ο κοινωνικός, ο ψυχικός, αλλά και ο καθαυτό θάνατος.

Η βίαιη εκκένωση των Προσφυγικών (πέρα από ένα στοχευμένο χτύπημα στους κατειλημμένους και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους) δεν πρόκειται να είναι παρά ένα ακόμα στυγερό έγκλημα, από αυτά που, από τον Εβρο έως το νότιο Αιγαίο και μέχρι την καθημερινή φτωχοποίηση και εξαθλίωση όλων και πιο πλατειών στρωμάτων, αποτελούν, πλέον, την κανονικότητα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη/Μπακογιάννη – με επικρεμάμενο τον άμεσο κίνδυνο για την ίδια τη ζωή πολλών εξ΄ αυτών που θα διωχθούν από εκεί.

Καλούμε όλες και όλους να στηρίξουν τον αγώνα ενάντια στην βίαιη εκκένωση της κοινότητας των Προσφυγικών.

10/9/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

"Στη μνήμη του Χρήστου"

 

"Στη μνήμη του Χρήστου"

"Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη"

 Milan Koundera

Στις 30 Ιουλίου πέθανε ένας ασθενής που νοσηλευόταν εδώ και δέκα χρόνια στο ΨΝΑ, βάσει του αρ. 69 ΠΚ, κλεισμένος, όλα αυτά τα χρόνια, μέσα σ΄ ένα χώρο απομόνωσης. Αν και δεν ήταν από τις διασημότητες που (και) ο θάνατός τους γίνεται είδηση στα ΜΜΕ, ο Χρήστος Διαμαντέας σημάδεψε, με τον τρόπο του, όλη την πρόσφατη ιστορία του ΨΝΑ και της κυρίαρχης ψυχιατρικής συνολικά.

Σύμφωνα με τα ελάχιστα που έγιναν γνωστά, είχε, ξανά, καταπιεί ένα αντικείμενο, αυτή τη φορά ένα κουτάλι, μεταφέρθηκε σε χειρουργική κλινική του Ευαγγελισμού, όπου μετά από λίγες μέρες, «λόγω επιπλοκών, απεβίωσε».

Γνωρίζουμε πως ο Χρ. Διαμαντέας έπασχε από μια οργανική εγκεφαλική βλάβη και συχνά αποκρινόταν στα συνήθη περιβαλλοντικά ερεθίσματα μ΄ ένα αιφνίδιο πέρασμα από μια κατάσταση ηρεμίας σε μια κατάσταση υπερέντασης που ενίοτε (και κάτω από συνθήκες που δεν γνωρίζουμε αν ποτέ διερευνήθηκαν) εκφραζόταν με επιθετική συμπεριφορά. Το συμβάν με τον θάνατο που προκάλεσε συγγενούς του, με αποτέλεσμα τον εγκλεισμό του στο ψυχιατρείο ως ακαταλόγιστου, βάσει του αρ. 69 ΠΚ, είχε σε μεγάλο βαθμό να κάνει και με την μέχρι τότε απουσία μιας ουσιαστικής βοήθειας στο χρόνιο πρόβλημά του.

Από την πρώτη στιγμή η συμπεριφορά του χαρακτηρίστηκε στο ΨΝΑ ως μη διαχειρίσιμη παρόλο που έπαιρνε άδειες και πήγαινε στο σπίτι της οικογένειάς του ή κυκλοφορούσε με συνοδεία στο χώρο του ψυχιατρείου για να ψωνίσει από το κυλικείο – ακόμα και στο γραφείο της Ιατρικής Υπηρεσίας βρισκόταν κάποτε (πριν χρόνια) με παρούσα εκεί μόνο μια υπάλληλο του γραφείου.

Κι΄ όμως, η λύση που επελέγη για τη «μη διαχειρίσιμη» για το σύστημα, όπως αυτό έχει μάθει να λειτουργεί, επιθετικότητα, ήταν ο εσαεί εγκλεισμός του σ΄ ένα θάλαμο (δίπλα σ΄ ένα τμήμα ασθενών με αυτισμό, νοητική υστέρηση κλπ, με κάποιους εξ΄ αυτών εσαεί καθηλωμένους), με την επικοινωνία συχνά να γίνεται, ακόμα και με τους «θεραπευτές» (ψυχίατρο, ψυχολόγο), μέσα από μια τρύπα στον τοίχο.

Άδειες για το σπίτι μπορούσε να παίρνει. Αλλά η ζωή μέσα στο ίδρυμα ήταν πάντα μια διαρκής, σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας, άσκηση βίας.

Ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε η ιδιαιτερότητα του Χρ Διαμαντέα μ΄ έναν τρόπο ουσιαστικά θεραπευτικό (αντί αποκλειστικά κατασταλτικό), με διαμονή σ΄ έναν ανοιχτό χώρο, με ταυτόχρονη τη διάθεση επαρκούς αριθμητικά και προπαντός κατάλληλα εκπαιδευμένου προσωπικού, που να είναι σε θέση να κατανοεί την αλληλεπίδραση περιβαλλοντικών ερεθισμάτων και βίαιης αντίδρασης, έτσι ώστε να εγκαθιδρύεται μια σχέση εμπιστοσύνης, αμοιβαιότητας, στήριξης, πρόληψης. Γιατί μιαν «άλλη», ουσιαστικά θεραπευτική και όχι ακραιφνώς κατασταλτική προσέγγιση της ψυχικής υγείας, σημαίνει ότι, όσο πιο οξεία είναι μια κατάσταση, όσο πιο ακραία, όσο, επομένως, πιο πολύπλοκη, τόσο περισσότερο χρειάζεται, αντί για τις απλοποιητικές απαντήσεις των περιοριστικών μέτρων, την κινητοποίηση όλων των αναγκαίων πόρων, ανθρώπινων και υλικών, σ΄ ένα αντίστοιχα πολύπλοκο θεραπευτικό σχέδιο και πρόγραμμα δράσης.

Η βία του/της όποιου/ας ψυχικά ασθενούς, αν και σχετίζεται με την λεγόμενη ψυχική αρρώστια, πόσο μάλλον με μια οργανική εγκεφαλική βλάβη, δεν αποτελεί, ωστόσο, μια γραμμική της έκφραση. Έχοντας συχνά βιώσει τη ματαίωση βιωμάτων, επιθυμιών και αναγκών από ένα περιβάλλον καταχρηστικό, χωρίς κατανόηση και ενίοτε βίαιο (οικογενειακό, κοινωνικό, εργασιακό ή άλλο), βρίσκεται αντιμέτωπος/η με τη βία του ιδρύματος, με μια ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική που δεν μπορεί να δει στην κατάσταση κρίσης, στο θυμό, στα ουρλιαχτά, στις απειλές, στις κλωτσιές, παρά ένα σύμπτωμα (και επιβεβαίωση) της αρρώστιας, αντί για μια βίαιη απάντηση στη βία του ιδρύματος, ένα τρόπο εξέγερσης απέναντι σ΄ έναν θεσμό απίστευτα φτωχό σε θεραπευτικές επιλογές, έναν θεσμό που τον/την εξευτελίζει, τον/την απονεκρώνει, που μεταλλάσει το άρρωστο σώμα του σε σώμα του ιδρύματος.

Η προϊούσα επιδείνωση της ψυχικής κατάστασης του Χρ. Διαμαντέα (σωματικό βάρος, κατάποση αντικειμένων, ευερεθιστότητα) είχε να κάνει ακριβώς με αυτή την άκρως κατασταλτική αντιμετώπιση, με την καθημερινότητά του να είναι συνυφασμένη με όλο και μια νέα δόση καταστολής: Έχοντας αναχθεί σε ενσάρκωση της έννοιας της «επικινδυνότητας» ως ατομικής ιδιότητας. Με την διαρκή αναζήτηση τόπων ξεφορτώματος, στον Κορυδαλλό ή όπου αλλού. Με τη λειτουργία του «αποδιοπομπαίου τράγου». Στην πυρκαγιά που ξεκίνησε από το χώρο απομόνωσής του, το Σεπτέμβρη του 2015 και για τους θανάτους τριών εσαεί καθηλωμένων ασθενών στο διπλανό τμήμα λόγω των αναθυμιάσεων από την πυρκαγιά, ένοχος να μην «βρεθεί» κανείς άλλος παρά μόνο αυτός. Κανείς/καμιά από το σύστημα, όπως αυτό λειτουργεί.

Ο Χρ. Διαμαντέας, χωρίς ποτέ να το επιδιώξει, θα μείνει στην ιστορία ως η έκφραση της αμετάκλητης θεραπευτικής χρεωκοπίας της κυρίαρχης κατασταλτικής ψυχιατρικής.

Ας ελπίσουμε ότι, τουλάχιστον, ο χώρος που κρατούνταν έγκλειστος ο Χρ. Διαμαντέας μέχρι να πεθάνει, θα κλείσει και δεν χρησιμοποιηθεί για γνωστούς «υποψήφιους άλλους».

16/8/22

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ