ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ / ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΕΝΩΣΗ – ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ

 

Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από τα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας σηματοδοτούν μια νέα όξυνση της επίθεσης του κράτους και των κάθε λογής «αναπλάσεων» απέναντι σε έναν ζωντανό χώρο κατοικίας, αλληλεγγύης, αγώνα και συλλογικής επιβίωσης.

Η επιχείρηση εκκένωσης των Προσφυγικών δεν είναι ένα «τεχνικό έργο», ούτε μια ουδέτερη «πολεοδομική παρέμβαση». Δεν είναι απλώς μια ακόμα «διοικητική πράξη» ή μια «πολεοδομική παρέμβαση». Θα είναι μια πράξη βίας με σοβαρές κοινωνικές, σωματικές και ψυχικές συνέπειες για εκατοντάδες ανθρώπους. Και θα είναι, ταυτόχρονα, άλλη μια απόπειρα να επιβληθεί η λογική ότι οι ζωές των φτωχών, των προσφύγων, των ψυχικά πασχόντων, των εξαρτημένων, των κοινωνικά αποκλεισμένων μπορούν να μετακινούνται, να διασπώνται και να εξαφανίζονται στο όνομα της «ανάπτυξης», της «τάξης» και της «αξιοποίησης».

Στα Προσφυγικά δεν ζουν οι “προνομιούχοι” και ακριβώς γι’ αυτό, η κοινότητα που έχει διαμορφωθεί εκεί όλα αυτά τα χρόνια αποτελεί για πολλούς και πολλές όρο επιβίωσης. Όχι μόνο επειδή προσφέρει στέγη, αλλά επειδή συγκροτεί δεσμούς, αλληλεγγύη, συλλογική προστασία, καθημερινή έμπρακτη φροντίδα.

Γι’ αυτό η υπεράσπιση των Προσφυγικών δεν είναι ένα «ειδικό θέμα» που αφορά μόνο τους κατοίκους τους ή έναν στενό κύκλο αλληλέγγυων. Είναι υπόθεση όλων μας. Είναι υπόθεση κάθε ανθρώπου που αρνείται να δεχτεί ότι οι ζωές των από κάτω είναι αναλώσιμες. Είναι υπόθεση κάθε συλλογικότητας που ξέρει ότι η κρατική καταστολή, η εμπορευματοποίηση του χώρου και η κοινωνική εκκαθάριση πάνε μαζί.

Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, επιφυλάξεις ή και διαφωνίες σε επιμέρους ζητήματα. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να επισκιάσει το βασικό: ότι σήμερα υπάρχει ανάγκη για καθαρή σύμπλευση απέναντι στην απειλή της εκκένωσης, στην ποινικοποίηση της κοινότητας και στην απαξίωση των αναγκών των ανθρώπων που ζουν εκεί. Όταν απειλείται ένας ζωντανός κοινωνικός ιστός, όταν κινδυνεύουν άνθρωποι που ήδη βρίσκονται στα όρια, όταν η καταστολή εμφανίζεται ως «λύση», η θέση μας οφείλει να είναι στο πλευρό όσων αντιστέκονται.

Ως Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, δεν στεκόμαστε απέναντι στα Προσφυγικά από απόσταση, αλλά μέσα από μια διαρκή σχέση συνεργασίας, στήριξης και παρουσίας. Η παρέμβασή μας όλα αυτά τα χρόνια για ανάγκες ψυχικής υγείας και ευρύτερα κοινωνικοπρονοιακού χαρακτήρα μέσα στην κοινότητα έχει δείξει έμπρακτα ότι αυτός ο χώρος δεν είναι ένα “κενό κέλυφος” προς διαχείριση, αλλά ένας ζωντανός κοινωνικός ιστός, μέσα στον οποίο η φροντίδα, η αλληλεγγύη και η συλλογική προστασία γίνονται καθημερινή πράξη. Και ακριβώς γι’ αυτό, η υπεράσπισή του δεν είναι για εμάς μια αφηρημένη πολιτική τοποθέτηση, αλλά ζήτημα άμεσης ευθύνης.

Ως Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, στεκόμαστε στο πλευρό της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών. Στεκόμαστε στο πλευρό όσων αγωνίζονται να μην ξεριζωθούν άνθρωποι από τον τόπο τους, να μη διαλυθεί ένας ζωντανός κοινωνικός ιστός, να μην παραδοθεί ακόμα μια γειτονιά στα σχέδια της «ανάπτυξης», της καταστολής και του κοινωνικού ελέγχου.

Στηρίζουμε τον αγώνα των Προσφυγικών και τα αιτήματα που τίθενται σήμερα με επείγοντα τρόπο. Δηλώνουμε ότι τυχόν εκκένωση θα είναι ένα ακόμα κρατικό έγκλημα απέναντι σε ανθρώπους ήδη βαριά πληγωμένους από τη φτώχεια, τον αποκλεισμό και την εγκατάλειψη.

Να σταματήσει κάθε σχέδιο εκκένωσης των Προσφυγικών.

Να μη διαλυθεί η κοινότητα και οι δομές αλληλεγγύης της.

Να υπάρξει άμεση στήριξη στους κατοίκους και στις ανάγκες τους.

Νίκη στον αγώνα των Προσφυγικών.

Καλούμε σε μαζική, ενεργή, έμπρακτη αλληλεγγύη.

Απέναντι στην καταστολή, τον εκτοπισμό και την κοινωνική βαρβαρότητα, η μόνη απάντηση είναι η συλλογική στήριξη, η παρουσία, η σύμπλευση στους αγώνες από τα κάτω.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

 

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Ψυχιατρική Βία και Μηχανικές Καθηλώσεις: Από την Καταστολή στη Χειραφέτηση - Το κείμενο από την παρέμβαση στην ψυχιατρική κλινική του "Σωτηρία"

 

Είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, δεν υπάρχει ένας ανοιχτός διάλογος σχετικά με την εγκυρότητα της καθήλωσης στο πλαίσιο μίας νοσηλείας ως “θεραπευτικό εργαλείο”. Στις ψυχιατρικές δομές πολύ συχνά δεκάδες άνθρωποι δένονται και παραμένουν δεμένοι, συνήθως χωρίς ουσιαστική αιτία.

Παρότι πλέον ακόμη και με βάση τις κατευθυντήριες μετριοπαθών διεθνών οργανισμών θα έπρεπε η μηχανική καθήλωση τουλάχιστον να αποφεύγεται ή να θεωρείται το τελευταίο μέτρο που μπορεί να λάβει ένας επαγγελματίας, στην ελληνική ψυχιατρική πραγματικότητα η μηχανική καθήλωση είναι μια καθιερωμένη πρακτική, η οποία σπάνια αμφισβητείται.

Η καθημερινότητα ενός ψυχιατρικού τμήματος εισαγωγών αποκαλύπτει ότι οι συνθήκες, στις οποίες εφαρμόζονται οι καθηλώσεις, είναι συχνά μακριά από το να χαρακτηρίζονται θεραπευτικές. Σε τμήματα με ελάχιστο προσωπικό, η καθήλωση γίνεται το "εύκολο" εργαλείο για τη διαχείριση εντάσεων. Αντί να αντιμετωπίζονται οι αιτίες της "επικίνδυνης" συμπεριφοράς, όπως η ματαίωση βασικών αναγκών ή η έλλειψη ελευθερίας, οι ψυχικά πάσχοντες καταστέλλονται, ενισχύοντας την αίσθηση ανασφάλειας και αδιεξόδου.

Η έλλειψη προσωπικού και πόρων οδηγεί σε μια κουλτούρα καταστολής, όπου οι καθηλώσεις και τα κατασταλτικά φάρμακα γίνονται "αυτονόητες" λύσεις. Αυτή η δυναμική δημιουργεί φαύλους κύκλους βίας: όσο περισσότερο χρησιμοποιούνται οι πρακτικές αυτές, τόσο περισσότερο νομιμοποιούνται ως μέτρα διαχείρισης της καθημερινότητας.

Σε ένα σύστημα, υποτιθέμενα θεραπευτικό, αναπαράγεται και ενισχύεται διαρκώς η λεγόμενη επικινδυνότητα των ψυχικά πασχόντων ατόμων με αποτέλεσμα, τόσο οι καθηλώσεις όσο και συνολικά οι ψυχιατρικές πρακτικές να αποκτούν έναν διπλό ρόλο: την προστασία της ιδρυματικής ισορροπίας και την καταστολή των "αποκλινόντων" συμπεριφορών.

Η έννοια της "επικινδυνότητας" στην ψυχιατρική λειτουργεί ως εργαλείο ελέγχου, συχνά βασισμένο σε κατασκευασμένες αντιλήψεις που δεν αντανακλούν πραγματικούς κινδύνους. Για παράδειγμα, έρευνες δείχνουν ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, η "επικίνδυνη" συμπεριφορά αποδίδεται σε ασθενείς που απλώς αντιστέκονται σε αυστηρούς κανονισμούς, όπως η άρνηση λήψης φαρμάκων ή η απαίτηση περισσότερης ελευθερίας. Στατιστικά από ψυχιατρικά ιδρύματα της Ελλάδας καταδεικνύουν ότι το 70% των περιστατικών καθηλώσεων σχετίζονται με τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις, ενώ μόνο ένα μικρό ποσοστό αφορά περιπτώσεις άμεσου κινδύνου για τους άλλους. Αυτή η πρακτική ενισχύεται από την απουσία εναλλακτικών μεθόδων αποκλιμάκωσης και από θεσμικές πιέσεις για γρήγορη "αποκατάσταση" της τάξης.

Συχνά, η επικινδυνότητα δεν απορρέει από πραγματικές συνθήκες αλλά από την αδυναμία του συστήματος να ανταποκριθεί στις ανάγκες των νοσηλευόμενων. Παραδείγματα όπως η απαγόρευση χρήσης κινητών τηλεφώνων, η έλλειψη πρόσβασης σε διερμηνείς για μετανάστες ή η μη αναγνώριση βασικών αιτημάτων δείχνουν ότι οι "επικίνδυνες" συμπεριφορές προκύπτουν συχνά από την αποστέρηση και τη ματαίωση.

Είναι σημαντικό να δώσουμε κάποια πραγματικά παραδείγματα που συμβαίνουν σε ψυχιατρικές κλινικές στην Ελλάδα για να αποδεικνύουμε το αυθέρετο και συχνά αντιφατικό χαρακτήρα των καθηλώσεων. Σε ένα περιστατικό επτά νοσηλευόμενοι "τιμωρήθηκαν" συλλογικά με εντολή καθήλωσης επειδή διεκδίκησαν να λάβουν το φαγητό που είχαν παραγγείλει από εξωτερική πηγή. 

Σε άλλη περίπτωση, νοσηλευόμενη με ιστορικό κακοποίησης, βίωσε συστηματικές καθηλώσεις εξαιτίας της υποτιθέμενης "επιθετικής" συμπεριφοράς της. Η πάσχουσα εξέφραζε αιτήματα για βασικές ελευθερίες και υποστήριξη, όπως το δικαίωμα να κινείται ελεύθερα ή να συμμετέχει σε κοινωνικές δραστηριότητες, που δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ με την απαραίτητη ευαισθησία. Η συμπεριφορά της ήταν συχνά απόρροια της αίσθησης ματαιότητας και της έλλειψης εμπιστοσύνης προς το προσωπικό, που δεν είχε επαρκείς πόρους ή εκπαίδευση για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της. Το αποτέλεσμα ήταν η κλιμάκωση της έντασης και η χρήση καθήλωσης ως μέτρο "λύσης", εντείνοντας την απογοήτευση και τη δυσφορία της. 

Η ψυχοκινητική ανησυχία, η παραληρητική συμπεριφορά ή ο προστατευτικός κλινοστατισμός εμφανίζονται στα πρωτόκολλα ως τυποποιημένες αιτιολογίες. Αυτή η τυποποίηση, ωστόσο, αποκλείει άλλες πιθανές αιτίες ή ανάγκες, όπως η επίδραση του περιβάλλοντος, η έλλειψη προσωπικής επαφής ή η αδυναμία του ασθενούς να εκφράσει τις ανησυχίες του με άλλους τρόπους. Για παράδειγμα, η "ψυχοκινητική ανησυχία" μπορεί να αντικατοπτρίζει την αντίδραση ενός ασθενούς στη ματαίωση βασικών του αναγκών, όπως η επικοινωνία ή η ελευθερία κινήσεων, ενώ η "παραληρητική συμπεριφορά" ενδέχεται να οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες όπως ο φόβος ή η έλλειψη ασφάλειας. Αυτές οι αιτίες παραμένουν αόρατες μέσα από την απρόσωπη γλώσσα των πρωτοκόλλων, οδηγώντας σε θεραπείες που δεν λαμβάνουν υπόψη τη συνολική πραγματικότητα του ατόμου. Ωστόσο, αυτά τα συμπτώματα συχνά καλύπτουν την αδυναμία του πλαισίου να παρέχει ουσιαστική φροντίδα και απαντήσεις στις ανάγκες των ανθρώπων.

Ουσιαστική φροντίδα σημαίνει τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος που προάγει τη συναισθηματική και σωματική ασφάλεια, την αναγνώριση της μοναδικότητας κάθε ατόμου και την κατανόηση των αναγκών του πέρα από τα εμφανή συμπτώματα. Αυτό περιλαμβάνει την παροχή υποστηρικτικών δικτύων, την ενίσχυση της επικοινωνίας μεταξύ ασθενών και προσωπικού, και τη διασφάλιση ότι οι φωνές των ασθενών ακούγονται και λαμβάνονται υπόψη στις θεραπευτικές αποφάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, η φροντίδα δεν περιορίζεται σε ιατρικές παρεμβάσεις, αλλά επεκτείνεται στη δημιουργία συνθηκών που επιτρέπουν στους ασθενείς να συμμετέχουν ενεργά στη διαδικασία της θεραπείας τους, σε κοινοτικές δομές, χωρίς ιδρυματικό χαρακτήρα.

Ενίοτε, οι ίδιοι οι πάσχοντες αποδέχονται αυτές τις πρακτικές ως αναπόφευκτες. Μερικοί ζητούν ακόμη και να καθηλωθούν, εσωτερικεύοντας την ιδέα ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί η δυσφορία τους. Το αποτέλεσμα είναι η αποδοχή μιας "ταυτότητας ασθενούς" που συνδέεται με την πειθάρχηση και την υποταγή στις θεσμικές πρακτικές.

Για να ανατραπεί αυτή η κατάσταση, απαιτείται μια ριζική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και διαχειριζόμαστε την ψυχιατρική φροντίδα. Η μετάβαση από μια ψυχιατρική της καταστολής σε μια ψυχιατρική της χειραφέτησης απαιτεί την αποδόμηση των θεσμικών δομών που διατηρούν την ανισότητα και τη βία.

Το σύνθημα "Η ελευθερία είναι θεραπευτική" δεν είναι απλώς μια φράση, αλλά μια υπόσχεση για ένα μέλλον όπου η ψυχιατρική φροντίδα θα βασίζεται στη φροντίδα, την υποστήριξη και την ελευθερία. Είναι ένα κάλεσμα για δράση, ώστε να δημιουργηθεί ένα σύστημα που προάγει την ανάρρωση και την κοινωνική ένταξη, διασφαλίζοντας ότι κανένας δεν θα αισθάνεται εγκαταλελειμμένος ή καταπιεσμένος στο όνομα της θεραπείας.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ, ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΧΡΗΣΤΡΙΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ  ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΤΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ.     

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2025

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΔΙΚΟ

 

Την περασμένη Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 2024, στις 5 το πρωί, η κατάληψη Παπουτσάδικο εκκενώθηκε από πλήθος αστυνομικών δυνάμεων (ΜΑΤ, ΟΠΚΕ, ΔΕΛΤΑ, ΔΙΑΣ) που ήταν συγκεντρωμένο έξω από τον προαναφερόμενο χώρο μαζί με ιδιοκτήτριες του κτιρίου.

Η κατάληψη αυτή από το 2011, εδώ και 13 χρόνια δηλαδή, προσφέρει στέγη σε συλλογικά εγχειρήματα (όπως η λειτουργία δανειστικής βιβλιοθήκης, βιβλιοπωλείου κινηματικών εκδόσεων, συλλογικής κουζίνας κ.α.), όχι μόνο των ανθρώπων που τη διαχειρίζονται, αλλά και γενικότερα των κατοίκων της περιοχής του Χαϊδαρίου που την έχουν αγκαλιάσει.

Παρουσιάζει δε, μεγάλο εύρος δράσεων, καθώς από τη συνέλευση της κατάληψης και από τις επί μέρους ομάδες που τη στελεχώνουν, έχουν οργανωθεί συλλογές ειδών πρώτης ανάγκης για μετανάστες, συναυλίες για την κάλυψη δικαστικών εξόδων κοινωνικά περιθωριοποιημένων ατόμων, θεατρικές παραστάσεις, πολιτικές παρεμβάσεις, διαδηλώσεις, διοργάνωση μαθημάτων, κ.ο.κ.

Βρίσκεται έμπρακτα στο πλευρό των απανταχού θιγόμενων απ’ την διαρκώς επιδεινούμενη οικονομική κρίση στην οποία οδηγεί η επέλαση του καπιταλισμού, των προσφύγων και γενικότερα των κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων κι αποτελεί ισχυρό πυρήνα αντίστασης της περιοχής στον συνεχώς αυξανόμενο σεξισμό κι εκφασισμό.

Τα μέλη της κατάληψης, επιπλέον, ασχολούνται ενεργά και με τα θέματα που απασχολούν τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, ενημερώνουν την τοπική κοινότητα για τα τεκταινόμενα κι έχουν αγαστή συνεργασία με την Πρωτοβουλία 'Ψ' από το 2015, χρονιά κατά την οποία διοργάνωσαν πολύ μεγάλη διαδήλωση για τους θανάτους των τριών καθηλωμένων νοσηλευομένων στο Δαφνί.

Σ' αυτό το πλαίσιο στήριζαν ποικιλοτρόπως κάθε μας κινητοποίηση, διοργάνωναν ενημερωτικές συζητήσεις στο χώρο τους και συνέδραμαν ουσιαστικά τις προσπάθειές μας τόσο με την παρουσία τους όσο και με τις πράξεις τους.

Προχώρησαν, μάλιστα, στην κυκλοφορία της ταινίας: «Ο λόγος των τρελών» (το 2016), καθώς και στην έκδοση των ποιημάτων του Γιώργου Κοκκινίδη (με τον τίτλο "Κάνε τον ήλιο να κλάψει», το 2019), τρανά παραδείγματα και τα δύο του ουσιαστικού τους ενδιαφέροντος για τα της ψυχικής υγείας.

Οι επιθέσεις σε δημόσιους αυτοοργανωμένους από τα "κάτω" χώρους, που παλεύουν ενάντια στην εμπορευματοποίηση και τον ατομικισμό με κοινό πρόταγμα την αλληλεγγύη και τη συμπερίληψη, δε μας είναι άγνωστες φυσικά, αλλά κι εμείς δε θα σταματήσουμε να στηρίζουμε με τη σειρά μας, εγχειρήματα που προσφέρουν μια σπουδαία εναλλακτική οικοδόμησης σχέσεων αλληλεγγύης, μιαν ανάσα ελευθερίας. Γιατί όπως έγραψαν κάποτε μέλη της κατάληψης:

« (...) αν υπάρχει “φάρμακο” και “θεραπεία” για την αρρώστια αυτή… της τρέλας…
Δεν είναι το παλιό αλοπερντίν, δεν είναι κάποιο αντιψυχωσικό,
δεν είναι μια χημική ουσία που μπλοκάρει νευρώνες του εγκεφάλου μας…
Δεν είναι οι ιμάντες στα κρεβάτια, ούτε οι κάμερες για παρακολούθηση… Δεν είναι…

Αν υπάρχει θεραπεία, τούτη είναι μόνο οι σχέσεις μας.
Σχέσεις εμπιστοσύνης, σχέσεις αληθινές, σχέσεις κατανόησης.
Αν υπάρχει θεραπεία, η ελευθερία είναι…

Στον πόλεμο των “λογικών” αυτού του κόσμου
εμείς έχουμε διαλέξει πλευρά.
Αυτή των “τρελών"».

Για όλους αυτούς τους λόγους έχουμε διαλέξει κι εμείς πλευρά, θεωρούμε απαράδεκτη την εκκένωση της προαναφερόμενης κατάληψης και στηρίζουμε το σημερινό κάλεσμα της Συνέλευσης της για μικροφωνική συγκέντρωση στις 19.00, στο Αίθριο (Καραϊσκάκη και Π. Μελά).

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

 

"Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί": Τρίτη 7 Μαρτίου στις 09:00, συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω απ' το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, για την υπόθεση του Γιάννη Καυκά

 

"Μετρηθήκαμε και είμαστε λιγότεροι...", λένε  τα σωματεία εργαζομένων στους σιδηροδρόμους. Σήμερα ως Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία μπορούμε, τουλάχιστον, να χαμογελάμε που ο Γιάννης Καυκάς είναι ακόμα μαζί μας, να τον θυμόμαστε, σχεδόν δώδεκα χρόνια πριν, να βγαίνει νικητής από μια απόπειρα κρατικής δολοφονίας.

Στις 11 Μαΐου 2011 χιλιάδες κόσμου διαδηλώνουν ενάντια στα μνημονιακά μέτρα που επιβάλλονται προκειμένου να φτάσουμε σήμερα να θρηνούμε 57 νεκρούς σε μια ακόμα κρατική δολοφονία. Εκείνες οι διαδηλώσεις δοκίμασαν να στήσουν ένα ανάχωμα στην επέλαση των επερχόμενων ιδιωτικοποιήσεων, του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, της λεηλάτησης των φυσικών πόρων και της φτωχοποίησης μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Και για αυτό και η πορεία χτυπήθηκε βάναυσα, με κάθε αγριότητα από τους ένστολους φρουρούς της κρατικής αυθαιρεσίας. Ο Γιάννης δέχτηκε τη μανία των ΜΑΤ, χτυπημένος από έναν πυροσβεστήρα στο κεφάλι κι έφτασε σε προθανάτια κατάσταση στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας. Θα βγει από το νοσοκομείο με το κεφάλι ψηλά και τη γροθιά υψωμένη στις 30 Μαΐου 2011. Για το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών ήταν “ένα ακόμα τυχαίο γεγονός”. Ουσιαστικά το ποινικό κομμάτι της υπόθεσης θάφτηκε και μπήκε στο αρχείο, καθώς “δεν προέκυψε κανένα στοιχείο” για το δράστη και το αντικείμενο του τραυματισμού. Οι ένστολοι δολοφόνοι της 17μελούς διμοιρίας συνέχισαν τη δουλειά τους ξεσπώντας σε καταλήψεις στέγης, σε αγωνιστές/ριες, διαθέσιμοι να επιβάλλουν πλέον τη “νέα κανονικότητα”.

Τον Μάιο του 2021, σε μια στοιχειώδη αναγνώριση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών αναγνωρίζει την “αδιάκριτη χρήση βίας” και επιδικάζει την καταβολή αποζημίωσης. Στις 7 Μαρτίου 2023 το κράτος ασκεί έφεση, κυριολεκτικά την τελευταία δυνατή μέρα. Είναι το ίδιο κράτος που αποκαλεί “ανθρώπινο λάθος” την κρατική δολοφονία στα Τέμπη, που ευθύνεται για τη ρατσιστική δολοφονία των Ρομά, που ελέγχει κυκλώματα trafficking, που ποδοπατά τον Ζακ, που στέλνει στην εντατική τον Χρονόπουλο λόγω της αναπηρίας του, που σκοτώνει το Βαγγέλη Μάγγο.

Δεν έχουμε αυταπάτες. Τα εγκλήματα είναι διαρκείας. Ο Γιάννης είναι μαζί μας και στέκεται κοντά μας. Θα σταθούμε κι εμείς δίπλα του.

Ως Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, στηρίζουμε τη συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών (Λουίζης Ριανκούρ 85, Μετρό Πανόρμου) την Τρίτη 7 Μαρτίου 2023, στις 09:00. Διεκδικούμε την καταδίκη των ένστολων επίδοξων δολοφόνων. Στεκόμαστε κοντά, αλληλέγγυα.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ-Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2022 στις 7 μ.μ

 

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ

 

Το έργο της αφίσας είναι της Νikolina Veleva

Έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε που ξεκινήσαμε την παρέμβαση μας στην κοινότητα των προσφυγικών και μπορούμε να πούμε ότι έχουμε πλέον αναπτύξει μία σχέση με πολλούς από τους ανθρώπους που κατοικούν εκεί.

Αυτό που ίσως θα απέδιδε καλύτερα τη σχέση αυτή είναι η φράση μια “εμπειρία συνύπαρξης”, μία πορεία που μας εμπλέκει σε μία διαρκή αναζήτηση νέων νοημάτων, δυνατοτήτων, απαντήσεων και διεξόδων σε μία κοινωνική πραγματικότητα που παράγει φτώχεια, περιθωριοποίηση και κοινωνική δυστυχία.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας και η αλληλεγγύη είναι θεραπευτική!

Αλληλεγγύη, την ώρα που η κοινότητα και τα μέλη της δέχονται ακόμη μία βίαιη κατασταλτική επίθεση του κράτους και 78 άτομα, μέλη της κοινότητας και αλληλέγγυα, είναι υπόδικα αντιμετωπίζοντας κατασκευασμένες κατηγορίες.

Μία ανοικτή συνάντηση/συζήτηση είναι πιο επίκαιρη και αναγκαία τούτη τη χρονική στιγμή για αυτό σας καλούμε την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2022 στις 7 μ.μ. στο χώρο της Πρωτοβουλίας Αιθαλίδου 11, κοντά στο μετρό Αγ.Ιωάννης, να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας πλάι στην αγωνιζόμενη κοινότητα των προσφυγικών και για να δυναμώσουμε την αλληλεγγύη μας.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΄Ψ΄ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

 

 

 

Η παρέμβαση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, με αφορμή την εμπλοκή μελών της για βοήθεια/στήριξη ατόμων με πολύπλοκες ανάγκες, που κατοικούν εκεί, δεν αφορά μια φιλανθρωπικού χαρακτήρα δράση, αλλά, επικεντρώνοντας στην παροχή βοήθειας για ζητήματα ψυχικής υγείας σε άτομα που κατοικούν σ΄ αυτή την περιοχή, συνδέει αυτή την παρέμβαση με την έμπρακτη εφαρμογή των αρχών και των κατευθύνσεων της εναλλακτικής ψυχιατρικής τις οποίες πρεσβεύει και για τις οποίες μάχεται η Πρωτοβουλία.

Παλεύοντας, όπως πάντα, στην κατεύθυνση της αμφισβήτησης του «τρόπου σκέψης και των πρακτικών» της κυρίαρχης κατασταλτικής ψυχιατρικής, η παρέμβαση αυτή δεν έχει στόχο την υποκατάσταση του συστήματος, αλλά την εφαρμογή στην πράξη των κοινοτικά βασισμένων πρακτικών στην ψυχική υγεία, σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη απαίτηση για θεραπευτικές απαντήσεις από τις υπηρεσίες του συστήματος (αν και όταν αυτές καθίστανται αναγκαίες) χωρίς καμιά καταστολή, ή απόρριψη/εγκατάλειψη και με πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων των ατόμων που προσφεύγουν σ΄ αυτό για την όποια βοήθεια. Σε διαρκή επαγρύπνηση για την όποια παραβίασή τους. Στην κατεύθυνση, πάντα, της ανάδειξης της κοινωνικής ρίζας των προβλημάτων αυτών, της οδύνης και του κοινωνικού αποκλεισμού που βιώνουν πολλά από τα άτομα που κατοικούν εκεί, όπως πολλοί και πολλές παντού, μέσα σ΄ όλη την κοινωνία. Και σε αντιδιαστολή με τον αποστειρωμένο ρόλο του «ειδικού», για μια σχέση ισότιμης και αμοιβαίας επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης.

Η ομάδα της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, που έχει δεσμευτεί σ΄ αυτή την παρέμβαση, θα λειτουργήσει σε στενή συνεργασία με την κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών και την «ομάδα εργασίας» που θα αναφέρεται στη συνέλευση της τοπικής κοινότητας.

Σκοπός της θα είναι, κατ΄ αρχήν, η γνωριμία με την κοινότητα με ενέργειες γνωστοποίησης της παρουσίας και δραστηριότητας της ομάδας στην περιοχή και ταυτόχρονα η ανίχνευση και καταγραφή των αναγκών παροχής βοήθειας για προβλήματα ψυχικής υγείας, όχι στη λογική της παθητικής αναμονής, αλλά της ενεργού παρουσίας μέσα στην κοινότητα, σε μια ετοιμότητα προς συνάντηση του αιτήματος.

Είναι, επομένως, αυτονόητη η ανάγκη λειτουργίας της ομάδας στην κατεύθυνση της ανάληψης για απάντηση όλων των αιτημάτων για παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας της κοινότητας αυτής, της στήριξης στον τόπο κατοικίας (με τις επισκέψεις κατ΄ οίκον κλπ), της ολοκληρωμένης παροχής φροντίδας (και όχι απλώς ψυχοφαρμάκων ή ψυχοθεραπείας), συμπεριλαμβανομένης της μετανοσοκομειακής φροντίδας, καθώς και ενεργειών ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, στήριξης στην (και στην αναζήτηση για) εργασία, ψυχαγωγίας/πολιτιστικών δραστηριοτήτων, καταπολέμησης του στίγματος της ψυχικής αρρώστιας και αγωγής ψυχικής υγείας.

Σημαντική παράμετρος είναι η εμπλοκή, καθώς και η ανίχνευση και κινητοποίηση πόρων, της τοπικής κοινότητας. Και, οπωσδήποτε, η διεκδίκηση των όποιων υπαρχόντων κοινωνικών παροχών από τους όποιους κρατικούς φορείς και υπηρεσίες για την στήριξη και ένταξη των ψυχικά πασχόντων στο κοινωνικό πλαίσιο.

Ζητήματα τοξικοεξάρτησης, διπλής διάγνωσης κλπ, είναι κρίσιμης σημασίας και η ομάδα θα τα αναλαμβάνει στο βαθμό που της αναλογεί, δηλαδή, για να στηρίζει και να παραπέμπει (συνοδεία και στήριξη στη διάρκεια της παραπομπής) προς τις αρμόδιες σχετικά υπηρεσίες.

Καθώς το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της κοινότητας των “Προσφυγικών” είναι πρόσφυγες και μετανάστες, είναι κομβικής σημασίας (εκτός από την εξασφάλιση κατάλληλων μεταφραστών) η εξοικείωση με την κουλτούρα του/της καθενός/μιάς, η ένταξη στο όποιο θεραπευτικό πλάνο των άλυτων ζητημάτων ασύλου, νομιμοποίησης, ιθαγένειας, κοινωνικής ένταξης και, γενικά, δικαιωμάτων-προς διεκδίκηση και απόκτηση.

Τέλος, μια σημαντική παράμετρος της όλης παρέμβασης πρόκειται να επιδιωχθεί να είναι η συχνή επικοινωνία και οι συζητήσεις των μελών της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ με τα μέλη της συνέλευσης και γενικά τους κατοίκους της περιοχής, για αλληλοενημέρωση, ανταλλαγή απόψεων, ανάδειξη των προβλημάτων και των δυσκολιών της καθημερινότητας και των επιπτώσεών τους στην ψυχική υγεία, άνοιγμα ζητημάτων που έχουν να κάνουν με τις ποικίλες εκδηλώσεις του ψυχικού πόνου και τις κοινωνικές του ρίζες και η αναζήτηση από κοινού απαντήσεων, όχι μόνο θεραπευτικών, αλλά και προσεγγίσεων, διεκδικήσεων και δράσεων κοινωνικών και πολιτικών ως αναπόσπαστων παραμέτρων του θεραπευτικού.

4/4/2021

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Κάλεσμα της Πρωτοβουλίας 'Ψ' για την εκδίκαση της υπόθεσης του Ζακ/της Zackie Oh

 

Δύο χρόνια μετά το βίαιο λιντσάρισμα και την απάνθρωπη δολοφονία του Ζακ/της Zackie Oh από μικροαστούς νοικοκυραίους και «φιλήσυχους» ιδιοκτήτες καταστημάτων, με τη συνεργεία μπάτσων, μπροστά σε δεκάδες περαστικούς του κέντρου, ξεκινάει, την Τετάρτη 21 Οκτώβρη, η εκδίκαση της υπόθεσης ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου. Στη δίκη έχουν παραπεμφθεί ως κατηγορούμενοι ο κοσμηματοπώλης και ο περαστικός, που ξυλοκόπησαν αρχικά το Ζακ Κωστόπουλο, αλλά και ακόμη 4 αστυνομικοί που μετέβησαν στο σημείο και συμμετείχαν στο λιντσάρισμα και τελικά στη δολοφονία της Zackie Oh.

Ο Ζακ ήταν ένα πρόσωπο με πολλαπλές ταυτότητες, από αυτές που πυροδοτούν στους "κανονικούς" αυτής της κοινωνίας το μίσος και την οργή. Η δολοφονία της Ζάκι ήρθε βίαια και φρικαλέα, αλλά δυστυχώς όχι αναπάντεχη για όσες/ους/α βιώνουμε την κοινωνική πραγματικότητα, ως ένα πεδίο στο οποίο  συμπυκνώνονται και αναπαράγονται όλοι εκείνοι οι καταπιεστικοί μηχανισμοί της ελληνικής κοινωνίας (μίας  κοινωνίας ταξικής, μέσα στην οποία ανθούν ο ρατσισμός, η ομοφοβία, η τοξικοφοβία και φυσικά η πατριαρχία).

Στη σκέψη μας, η υπόθεση της Ζάκι συνδέεται άρρηκτα με άλλες υποθέσεις , οι οποίες και αυτές φέρουν κοινά στοιχεία και μηχανισμούς μιας κοινωνίας που δε μας χωρά, μας κακοποιεί, μας δολοφονεί. Η δίκη του Ζακ/Ζακι έρχεται λίγες ημέρες μετά την ολοκλήρωση της δίκης της Χρυσής Αυγής, λίγες ημέρες μετά τις δίκες Χρoνόπουλου και Καυκά, καθώς και λίγες ημέρες πριν την εκδίκαση της υπόθεσης της πυρκαγιάς στο Δαφνί το 2015. Πέραν της σημασίας του δικαστικού αγώνα που προάγουν οι παραπάνω υποθέσεις, αναδεικνύουν κοινά νήματα και καθιστούν ξεκάθαρο το χαρακτήρα της κοινωνίας που ζούμε, η οποία ανάγει κάποιες ζωές σε λιγότερο άξιες να ζουν, να κινούνται με τον τρόπο που θέλουν, να επιθυμούν και να διεκδικούν .Μια κοινωνία που αναπαράγει όλους τους καταπιεστικούς μηχανισμούς που θέτουν πολλές ατομικότητες σε κίνδυνο, υπό απειλή, προς εξοβελισμό, λιντσάρισμα. 

Η κοινωνία αυτή φοβάται ό,τι ορίζει ως ψυχικά κατώτερο, λιγότερο “λογικό” η “κανονικό”, Πασχίζει να το αφήσει "εκτός" των ορίων της, χωρικά και συμβολικά. Αυτή η κοινωνία δομείται με πρακτικές και υπηρεσίες που θρέφονται και θρέφουν μια κουλτούρα που απειλεί εν δυνάμει όλες, όλους και όλα εμάς που δε χωράμε στα καλούπια της ανεκτής ψυχικής εμβέλειας … που παθαίνουμε κρίσεις, που “νοσούμε” ή απλά αντιδρούμε-νιωθουμε- βιώνουμε – εσωτερικεύουμε. Εμάς που βιώνουμε την κατασταλτική βια των ακούσιων εισαγγελικών εντολών, των “προστατευτικών κλινοστατισμών”, των ήσυχων δωματίων και αυτές τις “άσπρες” πλευρές της ψυχιατρικής μη ορατότητας. 

Ως Πρωτοβουλία «Ψ» αναγνωρίζουμε την ανάγκη οι αγώνες μας να είναι διαθεματικοί. Και γι’ αυτό καλούμε όσους στηρίζουν τους αγώνες των ψυχικά πασχόντων, των εργαζομένων σε δομές ψυχικής υγείας, των μελών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας (η οποία έχει βιώσει επιπλέον επιθέσεις ψυχιατρικοποίησης και εξοβελισμού της), αλλά και τους φίλους και τις οικογένειες ανθρώπων με ψυχικές δυσκολίες που έχουν βιώσει τον κοινωνικό ρατσισμό-την υποτίμηση- το λιντσάρισμα και την ψυχική ή σωματική κακοποίηση, να στηρίξουν σωματικά ή συμβολικά τον αγώνα για τη δικαίωση της δολοφονίας της Zackie.

Τα όρια που έχουν χαραχτεί δε μας χωράνε. Γι' αυτό για εμάς πρέπει να ακουστεί η αλήθεια και οι ιδιαίτερες φωνές μας να γίνουν αφήγηση. Να ενσωματωθούν. Να μην μένουν άλλο στο περιθώριο όπως τα σώματα μας.

Δεν διεκδικούμε μονάχα την καταδίκη των δραστών, αλλά αγωνιζόμαστε για την απόλυτη απομόνωση της κακοποιητικής κουλτούρας και των εξουσιαστικών σχέσεων που όπλισαν με μίσος την αντίδραση τους, που έθρεψαν τις σιωπές, την αποδοχή των περαστικών και την τοξικοφοβική αντίδραση των ΜΜΕ. 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

«Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί»

 

 

11 Μαΐου 2011, 14:00.. Μια μεγαλειώδης σε μέγεθος και παλμό πορεία ολοκληρώνεται. Ένα μεγάλο πλήθος διαδηλωτών, κατηφορίζουν την οδό Πανεπιστημίου με κατεύθυνση τα Προπύλαια. Χωρίς την παραμικρή αφορμή μια ορδή των ΜΑΤ τους περικυκλώνει και αρχίζει να τους χτυπούν. Παράλληλα χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης ρίχνονται επίσης εναντίον των διαδηλωτών, οι λαβές των κλοπμ προσγειώνονται σε δεκάδες κεφάλια ενώ χρησιμοποιούνται ακόμα και οι ατομικοί πυροσβεστήρες ως όπλα. Δεκάδες άνθρωποι θα οδηγηθούν εκείνη τη μέρα στο νοσοκομείο. Ένας εξ αυτών ο Γιάννης Καυκάς θα δεχτεί δολοφονικό χτύπημα με πυροσβεστήρα. Θα καταφέρει να φτάσει στο νοσοκομείο σε προθανάτια κατάσταση:

«Γίνεται μύλος κι εγώ φωνάζω “Ψυχραιμία”. Οι μπάτσοι χτυπάνε σαν να είχαν αποφασίσει να σκοτώσουν. Από παντού ο κόσμος πατιέται, πολλοί πέφτουν πάνω μου. Με χτυπούν παντού και μετά αρχίζουν τα χτυπήματα στο κεφάλι. Είναι μια αίσθηση ότι διαλύεσαι, ότι γίνεσαι χίλια κομμάτια.

Έβαλα στόχο να διασχίσω τον δρόμο. Συνειδητοποιώ ότι έχω γεμίσει αίματα. Μια κοπέλα -άγνωστή μου μέχρι τότε- μου λέει «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί» – είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχω ακούσει ποτέ. Με πάει σε ένα φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός μου δίνει χαρτί και λίγο νερό και κλείνει την πόρτα. Βρίσκεται ένας γιατρός. Με εξετάζει και λέει «δεν είναι καλά το παιδί, μην τον αφήσετε να χάσει τις αισθήσεις του».

Χάνομαι, χάνομαι και προσπαθώ απλά να κρατηθώ. Έχω ανισοκορία, το εσωτερικό αιμάτωμα πιέζει το οπτικό νεύρο. Αιμορραγώ από το αυτί. Δεν μπορώ να περπατήσω. Θυμάμαι ό,τι μου προκάλεσε συναισθηματική ένταση: ο γιατρός που λέει «δεν έχει χρόνο, δεν είναι καλά το παιδί» κι αυτό με τρομάζει, αλλά μου δημιουργεί και ταυτόχρονα εγρήγορση, η διμοιρία που περνάει και με προσβάλλει, «πάρτε τον τώρα, βάλτε του ραμματάκια».

Φτάνουμε στο νοσοκομείο σε 11 μόλις λεπτά. Μου κόβουν την μπλούζα με το ψαλίδι, με βάζουν στον αξονικό. Δεν έχω αίσθηση του σώματός μου, είμαι σαν ένα κομμάτι κρέας. Με πιάνει τρόμος. Πέφτω σε κώμα.

Ξύπνησα μετά 10 μέρες. Έχω τραχειοτομή και δεν μπορώ να μιλήσω. Το πρώτο πράγμα που γράφω στους δικούς μου είναι «με χτύπησαν με πυροσβεστήρα». Το πρώτο ιατρικό ανακοινωθέν αναφέρει: «ο ασθενής εισήχθη σε προθανάτια κατάσταση».

Οι γιατροί εντοπίζουν τουλάχιστον δύο σημεία χτυπημένα από «βαρύ αμβλύ όργανο». Πλησιάζουν τους φίλους μου και τους λένε «στηρίξτε την οικογένεια γιατί δεν θα πάνε καλά τα πράγματα». Αυτό που έκανε ο γιατρός μου ο Παπανικολάου θεωρήθηκε ένα μικρό θαύμα.

Νοσηλεύτηκα 20 μέρες. Η τραχειοστομία έκλεισε αφού βγήκα. Είχα απομείνει 68 κιλά. Έπρεπε να δούμε τι κουσούρι θα έμενε. Σταδιακά επανέρχεται η ομιλία, η κίνηση, η μνήμη, έχω μια ελαφριά παράλυση στην αριστερή μεριά λόγω του χτυπήματος από δεξιά. Με ένα κεφάλι πρησμένο, η δύναμή μου έφτανε ίσα για να κάνω μια βόλτα στο πάρκο υποβασταζόμενος. Έπαιρνα φάρμακα για δύο χρόνια.

Επί έναν χρόνο κάθε πρωί ένιωθα ότι κάποιος με διαλύει. Είναι βαρύ πράγμα να ξέρεις πώς είναι να πεθαίνεις. Πέρασα όλο το καλοκαίρι με κόσμο στο σπίτι των γονιών μου. Δεν με άφηναν στιγμή μόνο μου γιατί έκλαιγα σπαρακτικά. Όταν τον Νοέμβρη – εξαιρετικά σύντομα και χωρίς όλες μου τις δυνάμεις – γύρισα σπίτι μόνος μου, το σκοτάδι ήταν βαρύ. Αλλά δεν ένιωθα μόνος μου, είχα ανθρώπους γύρω μου. Αυτό έσωσε την ψυχική μου υγεία: η αλληλεγγύη κι η αγάπη.

Μου πήρε χρόνια να ξεπεράσω την αίσθηση πως κάποιος πήγε να μου επιβληθεί έτσι. Ευτυχώς είχα ένα νοητικό σχήμα όπου μπορούσα να εντάξω όλο αυτό που μου συνέβη. Ήξερα γιατί βγήκα στον δρόμο, ποιους είχα δίπλα μου και ποιους απέναντι. Παρ’ όλα αυτά το «γιατί;» -όχι το λογικό, αλλά το υπαρξιακό «γιατί κάποιος προσπαθεί να με σκοτώσει έτσι»- παραμένει.

Γιατί κάποιος βλέπει έναν άνθρωπο πλήρως ακίνδυνο κι επιλέγει να τον τσακίσει; Και πώς αυτός ο άνθρωπος πήγε μετά σπίτι του, έφαγε το φαγητό του, πήδηξε τη γυναίκα του και την επομένη, σαν να μην έγινε τίποτα, επέστρεψε στη δουλειά του; Αυτό δεν καταπίνεται, χρειάζεσαι έναν πολιτικό τρόπο σκέψης να το εντάξεις: αυτός κι εγώ αντιπροσωπεύουμε δύο κόσμους σε σύγκρουση.

Η ανάρρωση είναι μια διαρκής διαδικασία. Μπορώ να πω ότι επανήλθα πλήρως μόλις πριν από λίγες μέρες, όταν διαδήλωσα ξανά κρατώντας πανό στην εργατική πορεία με τα Σωματεία Βάσης. Όλα αυτά τα χρόνια κατεβαίνω στις συγκεντρώσεις και κάθε φορά προσπαθώ να κάνω δύο βήματα παραπάνω. Τώρα που μου βγήκε ολόκληρο, ένιωσα ότι έκανα τον γύρο του θριάμβου. Όλο αυτό είναι κομμάτι τού να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Δεν θέλω να μου έχουν πάρει κάτι. Αν πριν είχα έναν λόγο να κατεβαίνω, τώρα έχω 100.

Το αίμα χύθηκε και δεν μαζεύεται. Δεν ζω με φόβο, ούτε με μίσος. Το μίσος μου είναι ταξικό, πηγάζει από τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Ζω με τη φράση που είπε εκείνη η κοπέλα: «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί». Είναι λυτρωτικό, δεν περιλαμβάνει καμιά υπόσχεση ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά τη δέσμευση πως ό,τι κι αν γίνει θα πάμε μαζί. Αυτοί που με χτύπησαν ήταν άνθρωποι, αλλά μέσα στην κόλαση και τη σφαγή, ένας άλλος άνθρωπος με αυταπάρνηση στάθηκε με ρίσκο δίπλα μου».

9 χρόνια μετά η υπόθεση έκλεισε. Καμία κατηγορία δεν απαγγέλθηκε καμία ευθύνη δεν αποδόθηκε. Η ασύδοτη αστυνομική βαρβαρότητα συνεχίζεται ξεσπώντας σε σώματα και ψυχές, σπάζοντας καταλήψεις, ποδοπατώντας καθετί που δεν ταιριάζει στην κανονικότητα τους, με την πλήρη κάλυψη του κράτους. Στις 15 Οκτώβρη εκδικάζεται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, μετά από αλλεπάλληλες αναβολές η αγωγή του συναδέλφου Γιάννη Καυκά εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου με σκοπό την αναγνώριση της ευθύνης του κράτους στην απόπειρα δολοφονίας του.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

(ΛΟΥΪΖΗΣ ΡΙΑΝΚΟΥΡ 85, ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΟΡΜΟΥ)

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 15 ΟΚΤΩΒΡΗ ΣΤΙΣ 9:00 ΠΜ

Ο Γιάννης είναι ένας από εμάς. Γιατί είναι μαζί μας σε συζητήσεις, διεκδικήσεις και πορείες, γιατί η ανάρρωση είναι μια διαρκής διεργασία, γιατί για την ψυχική υγεία χρειάζονται αλληλεγγύη και αγάπη, γιατί πολύ απλά θα μπορούσαμε να ήμασταν στη θέση του

«Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί»

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

 

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΧΡ. ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ ΤΕΤΑΡΤΗ 30/9/20

 

Την Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου, πρόκειται να γίνει, στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο, η εξ΄ αναβολής δίκη των δυο αστυνομικών του ΑΤ Καλλιθέας που, το 2015, είχαν καταδικαστεί σε 8 χρόνια φυλάκιση με αναστολή, επειδή, το 2007, είχαν βασανίσει και τραυματίσει σοβαρά, τον Χρ. Χρονόπουλο (άτομο με προβλήματα ψυχικής υγείας), αφήνοντάς τον δια βίου βαριά ανάπηρο.

Η δίκη αυτή, που ήταν να γίνει στις 10/2/20, είχε αναβληθεί λόγω «κωλύματος» που παρουσίασε ο συνήγορος του ενός εκ των δυο αστυνομικών, που δεν είναι άλλος από τον γνωστό Γ. Μιχαλόλια, ανιψιό και συνήγορο του αρχηγού της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκου. Το κώλυμα που είχε επικαλεστεί, ήταν ότι έπρεπε να είναι, την ίδια ώρα, παρών στο δικαστήριο που δικαζόταν ο αρχιναζί θείος του. 

Οι ταυτόσημοι υπερασπιστικοί μηχανισμοί του κατηγορούμενου για την εγκληματική δράση της ΧΑ αρχηγού της, καθώς και των αστυνομικών που βασάνισαν και προκάλεσαν ανεπανόρθωτες εγκεφαλικές βλάβες σ΄ ένα άτομο με ψυχιατρική εμπειρία, μιλούν από μόνοι τους.

Η δολοφονική κακοποίηση, από τους αστυνομικούς του ΑΤ Καλλιθέας, του Χρ, Χρονόπουλου είχε ως «αιτία και αφορμή» ότι ενοχλούσε, φραστικά, το περιβάλλον του καφενείου, όπου πάντα σύχναζε (χωρίς, φυσικά, να προβάλλει κανενός είδους απειλή).

Στο σκεπτικό της καταδικαστικής, σε πρώτο βαθμό, απόφασης για τους δυο αστυνομικούς, είχε συμπεριληφθεί το στοιχείο του «βασανισμού κρατούμενου πολίτη»..

Δυο άλλοι αστυνομικοί, οι οποίοι επίσης κατηγορούνταν για την ίδια υπόθεση, «απαλλάχτηκαν λόγω παραγραφής», καθώς η κατηγορία γι΄ αυτούς μετατράπηκε σε πλημμέλημα.

Η υπόθεση του Χρ. Χρονόπουλου μας αφορά όλους και όλες.

Πρόκειται για την τραγική έκβαση μιας καθημερινής πρακτικής της αστυνομίας απέναντι στους ψυχικά πάσχοντες, μεταξύ άλλων, κατά την εκτέλεση (πάντα από την αστυνομία) των εισαγγελικών εντολών για ακούσια νοσηλεία - όπως και απέναντι σε πολλούς άλλους (πρόσφυγες κλπ), με τα επανειλημμένα περιστατικά σοβαρών τραυματισμών, βασανιστηρίων, θανάτων, μέσα στα διάφορα αστυνομικά τμήματα.

Καλούμε όλους και όλες, την Τετάρτη, 30/9/20, στις 9 πμ, στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών (Λουκάρεως και Λ. Αλεξάνδρας)

Καμιά απαλλαγή, καμιά αθώωση για τους δράστες του βασανισμού και της δολοφονικής κακοποίησης του Χρ. Χρονόπουλου.

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 

 

 

 

Ολοκλήρωση διαδικασίας συγκέντρωσης παιχνιδιών για το camp Μαλακάσας

Το γράμμα μιας μικρής φίλης προς τα παιδιά του camp , μεταφρασμένο από την ίδια στα Αραβικά με Google Translate!.

Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για τη μεγάλη ανταπόκριση στην συλλογή παιχνιδιών και υλικών δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά στο camp στην περιοχή της Μαλακάσας. Μια ανταπόκριση που δείχνει ότι σε μία εποχή που τα ρατσιστικά και φοβικά αντανακλαστικά της κοινωνίας είναι σε έξαρση και καλλιεργούνται σκοπίμως από διάφορους "προστάτες", η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη με υπευθυνότητα δυναμώνει και αυτή σε πείσμα των καιρών. 

 

Ήδη η μεταφορά ενός πρώτου μεγάλου φορτίου με όσα στείλατε, έφτασε στη Μαλακάσα την περασμένη Τετάρτη, 22/4/20. Θα ακολουθήσουν κι άλλες. Κατηγοριοποιούμε τα όσα έχουμε λάβει μέχρι τώρα και οργανώνουμε τους τρόπους για την καλύτερη δυνατή διάθεση τους. Για οτιδήποτε περαιτέρω χρειαστεί, θα πάρετε σχετική ειδοποίηση.

Βλέποντας μας κάποια παιδιά να μεταφέρουμε κάποιες σακούλες προκειμένου να τις αποθηκεύσουμε και να οργανώσουμε το υλικό , τα πρώτα χαμόγελα έσκασαν..σε πείσμα αυτών που κάνουν συλλογή κρουσμάτων, όχι για να δώσουν αποτελεσματικές λύσεις αλλά για να κάνουν διαχείριση του ανθρώπινου πόνου και φόβου, εμείς επιλέγουμε να κάνουμε συλλογή χαμόγελων.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Απρίλιος, 2020

Kάλεσμα της Πρωτοβουλίας για συγκέντρωση παιχνιδιών για τα προσφυγόπουλα του στρατοπεδου της Μαλακάσας

Από  την Κυριακή (5/4) ο προσφυγικός πληθυσμός που διαβιεί  στο camp στην περιοχή της Μαλακάσας έχει μπει σε καραντίνα λόγω της ύπαρξης κρουσμάτων κορωνοϊου .

Μάλιστα ενώ υπάρχει ενισχυμένη δύναμη της αστυνομίας περιμετρικά του στρατοπέδου ώστε κανείς να μην μπορεί να μπει και να βγει , η ΤΡΕΝΟΣΕ έχει οδηγίες να μην σταματάει το τρένο στην Μαλακάσα, ως άλλη μία απόδειξη από τις δεκάδες πλέον σε αυτή την χώρα, για την ρατσιστική αντιμετώπιση των προσφύγων.
     Χωρίς να παραβλέπουμε τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και πριν την περίοδο του κοροναϊου , που απορρέουν από το στρατοπεδισμό ανθρώπων που ήρθαν στην χώρα για να προστατευθούν από τον πόλεμο και την οικονομική καταστροφή στις πατρίδες τους, ενώ η μόνη λύση είναι να βρουν αυτοί οι άνθρωποι την στέγαση, εργασία και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που δικαιούται κάθε άνθρωπος με δικαιώματα, όπως αυτά ορίζονται από το εθνικό και διεθνές δίκαιο.  

 Υπάρχει πολύ μεγάλη ανάγκη στήριξης των ανθρώπων που πλέον ζουν έναν εγκλεισμό μέσα στον εγκλεισμό  και ειδικότερα των νεότερων μελών , δηλαδή έναν αριθμό 500 παιδιών όπου η ελπίδα για μία καλύτερη ζωή , αυτή την στιγμή είναι ζωγραφισμένη μόνο στα μάτια τους.
    Αν για τον υπόλοιπο γενικό πληθυσμό το μέτρο του "μένουμε σπίτι" έχει μία πολύ μεγάλη δυσκολία όπου ειδικά “spots” , αλλά και οδηγίες από ψυχολόγους και άλλες ειδικότητες επιστρατεύονται ώστε να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες που απορρέουν από αυτό,  η οδηγία "μένουμε στο κοντέινερ" φαντάζει απλά ως βασανιστήριο.

Η "Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα στην ψυχική υγεία" αποφάσισε να μαζέψει υλικά όπως μπλοκ, χρώματα, μολύβια, ξύστρες, γόμες, πάζλ,  και  αλλά και παιχνίδια για παιδιά όλων των ηλικιών, ώστε να βοηθήσει ένα πληθυσμό που πραγματικά σε τίποτα δεν φταίει , να αντιμετωπίσει το χρόνο που "έχει παγώσει", όπως πολύ καλά ξέρουμε μέσα στις ιδρυματικές συνθήκες που ζουν, πόσο μάλλον όταν καλείται να αντιμετωπίσει και τα επιπλέον περιοριστικά μέτρα που του έχουν επιβληθεί  λόγω της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί .
    Αν διαθέτετε υλικά ζωγραφικής , παιχνίδια που δεν χρειάζεστε  ή έχετε την δυνατότητα να αγοράσετε σε supermarket , που αυτή την στιγμή με βάση τα μέτρα είναι ανοιχτά και έχουν τέτοια είδη , επικοινωνήστε με την "Πρωτοβουλία" στο protovoulia.psy@gmail.com ή στο τηλέφωνο 6981720680 (κατά προτίμηση με SMS ώστε να σας καλέσουμε εμείς) για συνεννόηση για την παραλαβή τους.