Εκδήλωση (στην μνήμη του Χρήστου Χρονόπουλου) - Για μια κινηματική απάντηση ενάντια στην ασύδοτη αστυνομική βία.

 

 

 

 

 

Στις επτά Σεπτέμβρη έφυγε από τη ζωή ο Χρήστος Χρονόπουλος, άτομο με ψυχιατρική εμπειρία, που είχε μείνει δια βίου ανάπηρος ύστερα από άγριο ξυλοδαρμό από αστυνομικούς, το 2007, στο ΑΤ Καλλιθέας.

Η επιδείνωση της υγείας του και η εν τέλει κατάληξή του, που προκλήθηκε από σοβαρές βλάβες ζωτικών οργάνων, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν δεν υπήρχε η αμετάκλητη εγκεφαλική βλάβη, που του είχε προκληθεί από τον ξυλοδαρμό του το 2007 και από τους περιορισμούς στην όποια μετακίνησή του και στην αυτοεξυπηρέτησή του, καταδικασμένος έκτοτε σε μια καθηλωμένη ζωή.

Όλα αυτά τη στιγμή που, από τους τέσσερις αστυνομικούς που τον ξυλοκόπησαν - μέσω και των μεθοδεύσεων της Διοίκησης του ΑΤ και του όλου μηχανισμού που διέπει το εσαεί ατιμώρητο της ανεξέλεγκτης αστυνομικής βίας - οι δύο είναι ήδη αθωωμένοι πρωτόδικα και οι άλλοι δύο, που κρίθηκαν ένοχοι στο Εφετείο, είναι, φυσικά, έξω με αναστολή, με επικρεμάμενη, ύστερα από προσφυγή του ενός στον 'Αρειο Πάγο ο οποίος αποφάσισε την επανεκδίκαση της υπόθεσης στο Εφετείο, την πλήρη αθώωσή τους.

Ο Χρήστος είναι άλλο ένα θύμα από τα εκατοντάδες που έχουν υποκύψει σε αστυνομικά πυρά και βιαιότητες.

Γι΄αυτό καλούμε όλους και όλες στην εκδήλωση στη μνήμη του Χρήστου Χρονόπουλου, το Σάββατο, 21/10/2023, στις 19.00, στην αίθουσα της Παναρκαδικής, οδός Τζωρτζ 9, πλ. Κάνιγγος.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΕΔΩ

 

Στις επτά αυτού του μήνα έφυγε από τη ζωή ο Χρήστος Χρονόπουλος, που έμεινε δια βίου ανάπηρος ύστερα από άγριο ξυλοδαρμό από αστυνομικούς, το 2007, στο ΑΤ Καλλιθέας, έπειτα από 13μηνη παραμονή σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Η επίσημη και τελική αιτία για την επιδείνωση της υγείας του, για τη νοσηλεία του και για την  εν τέλει κατάληξή του ήταν ο ειλεός, που τον ακολούθησε μια λοίμωξη του αναπνευστικού και σοβαρές βλάβες ζωτικών οργάνων. Οι συνειρμοί και οι αντιστοιχήσεις για τη σύνδεση αυτών των φθορών με την αμετάκλητη εγκεφαλική  βλάβη, που του είχε προκληθεί από τον ξυλοδαρμό του 2007 και από τους περιορισμούς στην όποια μετακίνησή του και στην αυτοεξυπηρέτησή του, καταδικασμένος έκτοτε σε μια καθηλωμένη ζωή, είναι αναπόφευκτοι και αποδείξιμοι.

Όλα αυτά τη στιγμή που οι τέσσερις αστυνομικοί (δύο αθωωμένοι πρωτόδικα και δύο που κρίθηκαν ένοχοι στο Εφετείο, αλλά, φυσικά, έξω με αναστολή) που τον ξυλοκόπησαν βάναυσα και μεθόδευσαν, μέσω και της Διοίκησης του ΑΤ και του όλου μηχανισμού που διέπει το εσαεί ατιμώρητο της ανεξέλεγκτης αστυνομικής βίας, τη συγκάλυψη του εγκλήματος, δεν επέδειξαν κανένα ίχνος μεταμέλειας και ούτε στο ελάχιστο την παραδοχή της βιαιότητάς τους.

Ο Χρήστος, ένα άτομο με ψυχιατρική εμπειρία, είναι άλλο ένα θύμα από τα εκατοντάδες που έχουν υποκύψει σε αστυνομικά πυρά και βιαιότητες, τόσα που δεν χωράνε καν να μνημονεύσουμε στο παρόν κείμενο. Δεν αντέχουμε όμως να θρηνήσουμε πια κανέναν άλλο Χρήστο, Ζακ/Zackie, Γρηγορόπουλο, Φραγκούλη, Σαμπάνη και πλήθος άλλων από το πρόσφατο παρελθόν. Ο Χρήστος είναι πια μαζί τους. Θα θέλαμε, όμως, να είναι όλες, όλοι και όλα τους μαζί μας. Δεν αντέχουμε άλλο, επίσης, την εδραιωμένη κανονικότητα και τον κοινωνικό αυτοματισμό της αστυνομικής βίας, χωρίς τίποτα να αλλάζει στο παραμικρό.

Η υπόθεση του Χρήστου συμπυκνώνει και αναδεικνύει όλη τη βία που εισπράττουν και βιώνουν τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία σε κάθε μορφή και έκφραση του βιώματός τους και των αντιδράσεών τους απέναντι στην απόρριψη και στην καταστολή που υφίστανται, ενώ είναι παράλληλα μια υπόθεση που αφορά όλα τα άτομα που αντιτάσσονται στην κοινωνική αδικία και την καταπάτηση της αξιοπρέπειάς τους, είτε σχετίζονται με τον χώρο της ψυχικής υγείας, είτε όχι.

Ο Χρήστος δεν πέθανε, δεν έχασε τη ζωή του, δεν κατέληξε, δεν απεβίωσε. Ο Χρήστος δολοφονήθηκε. Κακοποιήθηκε βάναυσα, επαίσχυντα και αδιανόητα. Δεν δολοφονήθηκε αμέσως, αλλά με απόσταση 16 ετών. Ο Χρήστος δολοφονούταν επί 16 χρόνια συνεχόμενα. Δολοφονούταν όταν ανένηψε και προσπάθησε να μάθει τη ζωή του από την αρχή, όταν προσπαθούσε να φάει, να καπνίσει, να σταθεί, δολοφονούνταν κάθε φορά που προσερχόταν σε όλες τις βαθμίδες της άδικης «Δικαιοσύνης», όπου αντίκρυζε τους βασανιστές του και εκτίθετο στον κυνισμό, στην αναλγησία και στη συγκάλυψη. Αυτό που ξεκίνησε το 2007 με την βαριά και αμετάκλητη αναπηρία που του προκλήθηκε από τον βασανισμό του, μια στην ουσία δολοφονία της από εκεί και πέρα ζωής του, απαντήθηκε, μετά από 15 ολόκληρα χρόνια, το 2022 με μια δολοφονία αυτή τη φορά της όποιας έννοιας «Δικαίου» που τον αφορούσε: με την απόφαση ημίμετρο του Εφετείου, που κρίνει μεν ενόχους δυο από τους αστυνομικούς βασανιστές του, αλλά τους αφήνει ελεύθερους και χωρίς καμία ηθική, επαγγελματική, πρακτική και κοινωνική αλλαγή και επίπτωση στη ζωή τους.

Μέχρι που αυτό το βασανιστήριο που είχε υποστεί τότε, όταν η επιβάρυνση του κακοποιημένου του σώματος κορυφώθηκε, οδήγησε φέτος στον θάνατό του. Μια ιστορία που ενσαρκώνει την ανάγκη και την επιταγή δικαίωσης για όλα τα θύματα της αστυνομικής βίας, για όλες αυτές τις δίκες που δεν κάνουν άλλο από το να ξεπλένουν όλους τους αστυνομικούς βασανιστές και να αναδεικνύουν τον ρόλο της αστικής «Δικαιοσύνης» ως απολογητή της βίας και τίποτα παραπάνω. 

Την αλήθεια για τον Χρήστο, για την ιστορία του, για το τι είχε συμβεί τό

τε στο καφενείο όπου κλήθηκε η αστυνομία να επιβάλει «το νόμο και την τάξη», δεν μας μένει παρά να τη υπενθυμίσουμε, με τη φωνή του ίδιου του Χρήστου, με μια δική του φράση, μετά θάνατον δυστυχώς, και μόνο γραπτή:

«Να ξέρεις, αν σου πουν ότι τους πείραξα, μην τους πιστέψεις»

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΑΜΕ!

Είμαστε γεμάτοι και γεμάτες οργή. Είμασταν και από πριν και από πάντα, δεν περιμέναμε τον θάνατό του για να οργιστούμε.

Καμιά δικαίωση για τους αστυνομικούς βασανιστές του Χρήστου Χρονόπουλου, ούτε  στον ΄Αρειο Πάγο όπου έχουν προσφύγει.

 

24/9/2023

 

Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία

 

 

ΧΛΙΑΡΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΘΥΜΗ «ΔΙΚΑΙΩΣΗ» (?) ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟ

 

ΧΛΙΑΡΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΘΥΜΗ «ΔΙΚΑΙΩΣΗ»(?)

ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟ

 

 

 

Η τελευταία (ίσως προσωρινά τελευταία πριν απευθυνθούν και στον Άρειο Πάγο) πράξη του δράματος της δίκης των βασανιστών του Χρήστου Χρονόπουλου, η αίσθηση που αφήνει, είναι γλυκόπικρη, με επικράτηση βέβαια του πικρού, καθώς η επιβολή της ποινής τριών ετών (από τα οκτώ που ήταν πρωτόδικα) με αναστολή και με αναγνώριση των ελαφρυντικών του πρότερου σύννομου βίου και της μετέπειτα καλής συμπεριφοράς, μόνο ως κοροϊδία μπορούν να εκληφθούν. Μπορούμε να μιλάμε για εν μέρει «δικαίωση», αλλά όχι για επίτευξη «κάθαρσης». Ναι μεν κρίθηκαν ΕΝΟΧΟΙ και τουλάχιστον δεν υπήρξε αθώωση, ωστόσο, πρακτικά, οι δύο κατηγορούμενοι βασανιστές αστυνομικοί μένουν αλώβητοι, καθώς δεν θα φυλακιστούν ούτε μία μέρα και δεν θα θιχτεί η ζωή τους ούτε σταλιά.

Το θετικό, που έχει επισημανθεί, στην απόφαση αυτή είναι ότι η υπόθεση του Χρήστου Χρονόπουλου αποτελεί, στην ιστορία των ποινικών δικαστηρίων στην Ελλάδα, τη μοναδική περίπτωση βασανισμού ανθρώπου από «υπαλλήλους» (αστυνομικούς, στρατιωτικούς κλπ) κατά την τέλεση των καθηκόντων τους, που καταλήγει να καταδικαστεί ως κακούργημα βάσει του ν.137Α. Εκτός από τη δίκη των βασανιστών της χούντας, μέχρι σήμερα κανένας άλλος «υπάλληλος» τελεστής βασανιστηρίων δεν είχε καταδικαστεί για τα βασανιστήρια που είχε κάνει.

Είναι, επίσης, σημαντικό ότι δεν μετατράπηκε η πράξη τους σε πλημμέλημα αλλά καταδικάστηκε ως κακούργημα. Παρ’ όλα αυτά, μπροστά στο γεγονός ότι οι αστυνομικοί αυτοί δεν κλείστηκαν ούτε μια μέρα στη φυλακή, ό,τι «δικαιωτικό» κι αν αναδείχθηκε, μοιάζει, και είναι, ημίμετρο.

Η λέξη ΕΝΟΧΟΙ ήταν αρκετή μόνο για να τέρψει στιγμιαία τα αυτιά όσων βρίσκονταν στη δικαστική αίθουσα κατά την ανακοίνωση της απόφασης, γιατί, κατά τα άλλα, η συνθήκη της ενοχής δεν αποτυπώνεται με κανέναν άλλο τρόπο στην καθημερινή ζωή τους. Ο ένας ετοιμάζεται να πάρει τη σύνταξή του και ο άλλος συνεχίζει να υπηρετεί στο ΑΤ έχοντας την ίδια εξουσία και δυνατότητα να κακομεταχειρίζεται τους εκεί προσαγόμενους ανθρώπους, ίσως με λίγο περισσότερη προσοχή ως προς τις εμφανείς εκδηλώσεις της άσκησης ακραίας βίας, για να μην ξανατραβιέται στα δικαστήρια.

Μέχρι πρότινος μιλούσαμε για μια μνημειώδη απόπειρα συγκάλυψης του ξυλοδαρμού από κλητούς διοικητές για να μην τρωθεί το υποτιθέμενο "κύρος" της αστυνομίας. Τώρα μιλάμε για γιγαντιαία συγκάλυψη της υπόθεσης με τη βούλα και του Μεικτού Ορκωτού Εφετείου. Η συγκυρία μία μόλις μέρα μετά τη δίκη του Λιγνάδη και με εφαρμογή της ίδιας ρότας ατιμωρησίας, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και επικυρώνει τη ρήση «επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως», μπας και εμπεδώσουμε επιτέλους ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από τα συστημικά δικαστήρια όσον αφορά την εκάστοτε δέουσα (παραδειγματική και αυστηρή) εφαρμογή του νόμου και των ποινών που προβλέπονται σε ευνοούμενους και «κολλητούς» της εξουσίας.

Μιλήσαμε ήδη, σε προηγούμενη ανακοίνωση, για το πώς οι άνθρωποι με ψυχιατρική εμπειρία βιώνουν τη βία, θεσμική και μη, το μίσος, την οργή και τον στιγματισμό και είμαστε ενήμεροι/ες για τις υπόγειες διαδρομές που τροφοδοτούν αυτή τη βία.

Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι παρατηρήθηκε επικοινωνία και συνομιλίες στα διαλείμματα, ανάμεσα στη μόνη ένορκο που τάχθηκε υπέρ της αθώωσής τους και στους συνηγόρους υπεράσπισης των αστυνομικών, που ανάμεσά τους ήταν και ο γνωστός χρυσαυγίτης Μιχαλόλιας.

Πώς να έχουν ενδοιασμούς οι αστυνομικοί πριν επιδοθούν σε ανελέητες πράξεις και βασανισμούς όταν βλέπουν, μέσα στα χρόνια, συναδέλφους τους βασανιστές και δολοφόνους, είτε να πέφτουν στα μαλακά, είτε να τη γλιτώνουν ολοκληρωτικά, είτε και να αποφυλακίζονται έπειτα από ελάχιστα χρόνια; Είναι ξεκάθαρο πως για την κυρίαρχη εξουσία δεν συμφέρει καθόλου να καταδικάζονται οι αστυνομικοί της και οι κάθε είδους «κολλητοί», γιατί αυτό θα αποτελούσε ανασταλτικό παράγοντα και θα αποθάρρυνε τους υπόλοιπους εν ενεργεία αστυνομικούς από την εκτέλεση του ρόλου που τους έχει ανατεθεί και που είναι η εφαρμογή της καταστολής με ζήλο και αυταπάρνηση,.

Πώς τρία χρόνια με αναστολή λειτουργούν ως αντίβαρο για 15 χρόνια αναβολών και εμπαιγμών; Πώς τρία χρόνια με αναστολή, που σημαίνει καμία μέρα φυλακή και καμία επίπτωση στην καθημερινή ζωή των αστυνομικών, αντιπαραβάλλονται με την βαριά σωματική, ψυχολογική και εν γένει κοινωνική βλάβη του Χρήστου Χρονόπουλου για μια ζωή;

Ως πότε, όμως, οι αστυνομικοί βασανιστές-δολοφόνοι θα είναι άτρωτοι; Ως πότε θα μας τρίβουν στη μούρη ότι οι ζωές μας δεν έχουν καμία αξία μπροστά στην εξουσία των ένστολων;

Στη δίκη αυτή συμπυκνωνόταν η επιτακτική ανάγκη για δικαίωση για όλες τις δίκες (παρωδίες) αστυνομικής βίας που έχουν καταλήξει να ξεπλένουν τους μπάτσους και την κατάχρηση εξουσίας που συστηματικά επιδεικνύουν. Δεν θρέψαμε αυταπάτες ως προς το τι θα είχαμε να περιμένουμε από τους μηχανισμούς και τα δικαστήρια της κυρίαρχης «Δικαιοσύνης», ότι θα πήγαιναν κόντρα στα ίδια τους τα θεμέλια και θα καταδίκαζαν το εκτελεστικό χέρι της εξουσίας που εκπροσωπούν - αλλά τέτοιο απροκάλυπτο ξέπλυμα των βασανιστών πάντα εκπλήσσει και εντυπωσιάζει όσο κι αν δεν περιμένεις πολλά από μια ανάλγητη «Δικαιοσύνη».

Εξακολουθούμε να αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με μια «Δικαιοσύνη» ως απολογητή της αστυνομικής βίας και της αστυνομοκρατίας των ζωών μας.

Οι αγώνες μας πρέπει να είναι πολυδιάστατοι, εμπεριέχοντας και συσπειρώνοντας όλες τις εξεγερμένες φωνές για τις συγκαλύψεις και την ατιμωρησία αστυνομικών που βασάνισαν ή/και εκτέλεσαν. Για κάθε Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, για κάθε Ζακ/Zackie, για κάθε Νίκο Σαμπάνη από το πρόσφατο παρελθόν, αλλά και για κάθε Ιάκωβο Κουμή, κάθε Σταματίνα Κανελλοπούλου, κάθε Μιχάλη Καλτεζά από το λίγο μακρινότερο, αλλά με τις ίδιες συνταγές ατιμωρησίας.

Εμείς θα συνεχίσουμε να υψώνουμε ανάστημα και φωνή απέναντι στην εξουσιαστική και κακοποιητική κουλτούρα που οπλίζει με μίσος ένστολους και άστολους καταπιεστές και βασανιστές, ώσπου να εξουδετερώσουμε την ανοχή στη βία και το απυρόβλητο των αστυνομικών που θρέφει την αποσιώπηση και τη συγκάλυψη.

18/7/2022

Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία