ΤΟ ΖΟΦΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΑ ΤΗ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΒΑΡΤΖΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΔΩΝΗ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΕΔΩ

 

Ο κατήφορος που έχει πάρει η κατάσταση στην Ψυχική Υγεία, όπως σε όλη την Υγεία, στην Παιδεία, σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής μας ζωής, με τις πολιτικές που ήδη εφαρμόζονται και με αυτές που προωθούνται, δεν έχει τελειωμό.

Μια νέα «διαρροή» του υπό ανάρτηση στη «Διαύγεια» και ψήφιση νομοσχέδιου για τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και της απεξάρτησης (που αφορά στην περαιτέρω διάλυση και ιδιωτικοποίησή τους), που δεν είναι παρά ένα (πιο «επεξεργασμένο», αλλά) ακριβές αντίγραφο του κειμένου της πρώτης «διαρροής» (για το οποίο έχουμε γράψει αναλυτικά σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας), δείχνει ότι η κυβέρνηση, με υπουργό Υγείας τον Αδωνη Γεωργιάδη και με το γνωστό επιτελείο που έχει συντάξει αυτό το άκρατου νεοφιλελευθερισμού νομοσχέδιο, είναι αποφασισμένη να φτάσει μέχρι το τέλος, να το ψηφίσει και να το εφαρμόσει.

΄Αλλωστε, το θλιβερό μέλλον που επιφυλάσσει αυτό το νομοσχέδιο, σε μεγάλο βαθμό, βρίσκεται ήδη εδώ, με την χωρίς προηγούμενο υποστελέχωση και υποχρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας (όπως και όλης της Υγείας), την όλο και πιο κατασταλτική περιχαράκωσή τους και με ήδη ανοιχτούς τους διαύλους για το πέρασμα σχεδόν όλων των υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα.

΄Οποιος έχει να πληρώσει, σε ιδιωτική κλινική, όποιος δεν έχει, στο δρόμο.

Οι ρυθμίσεις για όλα αυτά είναι ήδη έτοιμες, με τη δυνατότητα, πλέον, της εκτέλεσης ακούσιων νοσηλειών απευθείας σε ιδιωτικές κλινικές, όπως, επίσης, αυτών που έχουν ιδιωτικές κλινικές να μπορούν να έχουν και ΜΚΟ κλπ.

Είναι πάνω σε αυτό το έδαφος που οι άκρως κατασταλτικού χαρακτήρα ρυθμίσεις που προβλέπονται στο νομοσχέδιο και που αποτελούν στόχους του Εθνικού Σχεδίου για την Ψυχική Υγεία (που είχε συγκροτήσει, επί υπουργίας Ζ. Ράπτη, το ίδιο επιτελείο που έφτιαξε το νομοσχέδιο), βρίσκουν τώρα την εφαρμογή τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η χρηματοδότηση μέσω του «Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας», επτά οικοτροφείων, επτά Κέντρων Ημέρας και μιας Κινητής Μονάδας (πολλά από όλα αυτά για περιπτώσεις άνοιας, αυτισμού κλπ). ΄Ολες αυτές οι δομές δίνονται σε «φορείς του άρθρου 11 του ν.2716/1999», δηλαδή, αποκλειστικά στον ιδιωτικό τομέα, κερδοσκοπικό και «μη» κερδοσκοπικό.

Δυο από τα οικοτροφεία προβλέπονται για «άτομα με διαταραχές αυτιστικού τύπου και διεγερτική συμπεριφορά» και ένα για «άτομα με σοβαρές ψυχικές διαταραχές και διεγερτική συμπεριφορά… είτε μεταβατικά λόγω υποτροπής… είτε σε μόνιμη βάση» (υπογρ. δική μας). Καταλαβαίνει κανείς τι θα επικρατεί και πώς θα λειτουργεί ένα οικοτροφείο με 15-20 άτομα (κατασκευασμένα, ως συνήθως, από την κυρίαρχη ψυχιατρική ως) «διεγερτικά», με το κυριολεκτικό τσουβάλιασμά τους σ΄ έναν κλειστό χώρο, κλειδωμένο, με μηχανικές καθηλώσεις κλπ. Είναι αυτό που το Εθνικό Σχέδιο για την Ψυχική Υγεία (που για την υλοποίησή του προωθούνται οι ρυθμίσεις του νομοσχεδίου) έχει ως πλάνο και το ονομάζει οικοτροφεία για «δυσίατα περιστατικά». Που θα παίρνουν αυτά τα ειδικά επιλεγμένα «δύσκολα» περιστατικά από τα τμήματα νοσηλείας για «δυσίατα περιστατικά» - αυτά που, μεταξύ άλλων («μέσης ασφαλείας», «υψηλής ασφαλείας» κλπ), θα διαδεχτούν τα υπό κατάργηση ΨΝΑ και ΨΝΘ. Και ήδη από την πρώτη στιγμή, αυτές οι κατασταλτικές δομές, ακολουθώντας και το αμερικανικής, βρετανικής, κλπ, προέλευσης νεοφιλελεύθερο παράδειγμα, περνούν στην, πέραν του όποιου ελέγχου, ασυδοσία του ιδιωτικού κερδοσκοπικού (ή «μη» κερδοσκοπικού) τομέα. Κάτι που επιφυλάσσεται και για τις φυλακές.

Μάλιστα ο τραγέλαφος που διέπει το όλο σύστημα και τις αποφάσεις που παίρνονται για τη διαχείριση των αδιεξόδων του (πάντα για να τα κάνουν ακόμα χειρότερα) φάνηκε και από την απόφαση, ύστερα από αίτημα της αστυνομίας, που μεταφέρει (αν και πιο σωστά θα ήταν να πούμε «προσάγει») στις ψυχιατρικές μονάδες νοσηλείας τους ασθενείς με εισαγγελική παραγγελία, οι αστυνομικοί να φεύγουν αμέσως μόλις ο ασθενής μπει στο γραφείο του γιατρού για εξέταση - και να μην περιμένουν, όπως μέχρι τώρα, για να τον μεταφέρουν, και μετά την εξέταση, στο τμήμα που θα νοσηλευτεί, ή και για άλλες μεταφορές σε άλλους χώρους του νοσοκομείου, για εργαστηριακές εξετάσεις κλπ. Την ίδια στιγμή που μπορεί, σε μέρα εφημερίας, να περιμένουν μέχρι και δέκα, ή δεκαπέντε, περιπολικά με ασθενείς με εισαγγελική παραγγελία, ενώ στη βάρδια, στο εφημερείο, μπορεί να είναι δυο-τρεις νοσηλευτές. Οπότε, ποιος θα διαχειριστεί την άρνηση, το ξέσπασμα, την πιθανή επιθετικότητα και βία όλων αυτών των μαζικά ακουσίως προσαχθέντων; Μια βία και μια επιθετικότητα που το ίδιο το σύστημα παράγει από τον τρόπο της λειτουργίας του; Όταν μια ψυχιατρική μονάδα εφημερεύει, ή και δυο, για μια πόλη εκατομμυρίων, αλλά, ταυτόχρονα, και για τη μισή και παραπάνω χώρα; Χωρίς καμιά τομεοποίηση, χωρίς καμιά σχέση (ανύπαρκτων) κοινοτικών υπηρεσιών με την κοινότητα κλπ; Όταν η εισαγγελική παραγγελία εξακολουθεί, σ΄ αυτή τη χώρα, να εκτελείται από την αστυνομία αντί από κατάλληλα οργανωμένες και τομεοποιημένες υγειονομικές υπηρεσίες;

Θέλουμε, λοιπόν, πάντα την αστυνομία, όπως διεκδικεί και η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία (ΕΨΕ), εντολοδόχος της κυρίαρχης κατασταλτικής ψυχιατρικής; ‘Η να φεύγει η αστυνομία αμέσως μόλις μπει για εξέταση ο ασθενής, αφήνοντας τους δυο-τρεις νοσηλευτές να διαχειριστούν το μη διαχειρίσιμο; Ή, μήπως, όπως ακούστηκε σαν πρόταση, οι αστυνομικοί όταν φέρνουν τον ασθενή, να τον καθηλώνουν αμέσως μέσα στο ψυχιατρικό τμήμα πριν καν εξεταστεί; ‘Η, μη θέλοντας την αστυνομία, ν΄ αφήσουμε τους δυο-τρεις νοσηλευτές να διαχειριστούν την «επικινδυνότητα», που δεν είναι των ασθενών, αλλά του συστήματος, κοινωνικού, πολιτικού, ψυχιατρικού;

Είναι το ίδιο με αυτό που αφορά το κλείσιμο των ψυχιατρείων: είναι άλλο η νεοφιλελεύθερης κοπής κατάργησή τους με τους ασθενείς, είτε σε ιδιωτικές κλινικές, είτε κλειδωμένους σε δομές/φυλακές, είτε στο δρόμο και σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση ο ριζικός μετασχηματισμός τους και η βαθμιαία αντικατάστασή τους από ένα ολοκληρωμένο και κοινοτικά βασισμένο σύστημα ψυχικής υγείας.

Απέναντι στο αβίωτο αυτού που, και στον χώρο της ψυχικής υγείας, βιώνουμε και απέναντι σ΄ αυτό, το πολύ πιο χειρότερο, που το Υπουργείο του Άδωνη, με όλο το αδίστακτο νεοφιλελεύθερο επιτελείο του, είναι μέχρι το τέλος αποφασισμένο να φέρει, η μόνη λύση είναι η αντίσταση μέχρι το τέλος, διεκδικώντας ένα ριζικά εναλλακτικό στην κυρίαρχη κατασταλτική ψυχιατρική, χειραφετητικό σύστημα ψυχικής υγείας.

15/2/2024

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ 

ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Προσοχή: Άμεση μεταφορά στους ιδιώτες

 

Η απευθείας εκτέλεση ακούσιων νοσηλειών στις ιδιωτικές κλινικές  είναι πλέον πραγματικότητα. Για ακόμη μια φορά η υγειονομική και κοινωνικοοικονομική κρίση χρησιμοποιείται από τους κρατικούς εξουσιαστικούς μηχανισμούς για να περάσουν αποφάσεις που πλήττουν ευάλωτες και κοινωνικά περιθωριοποιημένες ομάδες εν μια νυκτί. Τέτοια είναι και αυτή που πέρασε η υφυπουργός υγείας Ζ. Ράπτη (11/11/2021) με την οποία καθιστά εφικτό το να πραγματοποιείται ακούσια νοσηλεία άμεσα σε ιδιωτικές κλινικές.

 

Ήδη από το Οκτώβρη του 2020 και μέσα σε συνθήκες της πανδημίας, οι ακούσιες νοσηλείες σε ιδιωτικές κλινικές πραγματοποιούνται «και με τη βούλα».

Το πρώτο που πρέπει να τονιστεί είναι πώς εξ΄ ορισμού η ακούσια νοσηλεία συνιστά μια διαδικασία που πλήττει (ανεξαρτήτως του φορέα που την πραγματοποιεί) θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Με την ανάθεσή της, ωστόσο, απευθείας στους ιδιώτες μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί τις διαστάσεις που μπορεί να πάρουν τα περιστατικά κατάχρησης των δικαιωμάτων των νοσηλευόμενων ατόμων στο όνομα του κέρδους, αλλά και το πόσο ενισχύεται η διαιώνιση της ιδρυματοποίησης των ατόμων αυτών.

 

Εδώ και περίπου 30 χρόνια οι ακούσιες νοσηλείες μπορούν, βάσει του νόμου, να πραγματοποιούνται και σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές (σύμφωνα με το άρθρο 101 του ν. 2071/1992). Ωστόσο, όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε βγει η αντίστοιχη υπουργική εγκύκλιος που θα έθετε το νόμο σε εφαρμογή, οπότε οι ακούσιες νοσηλείες σε ιδιωτικές κλινικές πραγματοποιούνταν παράτυπα. Σε αυτή τη συνθήκη υπήρξε μια εξαίρεση πριν 3 χρόνια, καθώς είχαν γίνει γνωστές οι απαράδεκτες συνθήκες που επικρατούσαν σε αρκετές κλινικές, γεγονός που οδήγησε σε απαγόρευση των ακούσιων νοσηλειών σε ιδιωτικές κλινικές, αλλά μόνο αυτών που εκτελούνταν στην περιοχή της Αθήνας.

 

Η προαναφερθείσα παρατυπία προσέφερε, πάντως, μια κάποια προστασία των ατόμων που υφίσταντο την ακούσια καθώς έπρεπε να περάσουν σε πρώτη φάση από το τμήμα των επειγόντων περιστατικών της δημόσιας ψυχιατρικής κλινικής που εφημέρευε. Αν και μη ιδανική συνθήκη, αν μη τι άλλο ο εκάστοτε ψυχίατρος θα μπορούσε ενδεχομένως να εμποδίσει μεταφορά του ατόμου στην ιδιωτική κλινική, γνωρίζοντας ίσως τι θα συναντούσε το πληττόμενο άτομο εκεί.

 

Η περσινή υπουργική απόφαση (13/10/2020) έκλεισε ακόμα και αυτό το μικρό «παράθυρο ασφαλείας» καθώς, πλέον, το «αρμόδιο μονομελές πρωτοδικείο δύναται να διατάξει, με γνώμονα (υποτίθεται) το συμφέρον του ασθενούς, την συνέχισή της σε συγκεκριμένη ιδιωτική ψυχιατρική κλινική, εφόσον διατυπώνεται σχετικό αίτημα από τους αιτούντες την ακούσια νοσηλεία».

Με τη φετινή υπουργική απόφαση η Ζ. Ράπτη πάει ένα ακόμη ένα βήμα παραπέρα. Πλέον δεν απαιτείται καν το άτομο να περάσει από κάποια δημόσια δομή και δύναται να μεταφέρεται απευθείας εφόσον αυτό επιθυμούν οι αιτούντες την ακούσια νοσηλεία στην ιδιωτική κλινική (όπου και είναι σχεδόν δεδομένο ότι θα μείνει προκειμένου να συνεχίζουν οι ιδιώτες να λαμβάνουν τις εισφορές του ΕΟΠΥΥ). Εν ολίγοις, τους ενοχλούσε η λέξη «συνέχιση» και απλά την αφαίρεσαν.

Σήμερα, απαιτείται απλά γνωμάτευση από 2 ειδικούς οι οποίοι μπορεί να είναι οι οποιοιδήποτε που θα γράψουν μια διάγνωση σε συμφωνία με τους αιτούντες την ακούσια νοσηλεία. Στην καλή περίπτωση ίσως έχουν δει το άτομο και δεν έχουν γράψει απλά μια βεβαίωση για έναν «αόρατο ασθενή». Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οποιαδήποτε ελπίδα να μην μπει το άτομο που υφίσταται την ακούσια νοσηλεία, στις ατραπούς του ιδιωτικού κερδοσκοπικού τομέα, να απομακρύνεται. Η απόφαση αφήνει, πάντως, ανοιχτό ένα υποτιθέμενο «παραθυράκι» για πέρασμα του πληττόμενου από το δημόσιο. Η «εξαίρεση» αυτή αφορά την περίπτωση κατά την οποία το φερόμενο ως χρήζον ακούσιας νοσηλείας άτομο δεν εχει γίνει δυνατό να εξεταστεί οπότε και τα «όργανα της τάξης» τον μεταφέρουν και τον παραδίδουν με συνοπτικές διαδικασίες σε κάποια δημόσια υπηρεσία προτού τον κλείσουν στην ιδιωτική κλινική. Η βιαιότητα της διαδικασίας είναι εμφανής.

 

Τα σημεία κριτικής είναι πολλά. Η νομοθεσία προφανώς περιθωριοποιεί πλήρως το πληττόμενο άτομο, μιλά για το «συμφέρον» του αλλά αυτοαναιρείται αφού αυτό αποφασίζεται από συγγενείς και κλινικάρχες. Επιπλέον, η διαιώνιση της νοσηλείας είναι πολύ πιθανότερη σε μια ιδιωτική κλινική η οποία ενδιαφέρεται κατά κύριο λόγο (αν όχι κατ΄ αποκλειστικότητα) για τα οικονομικά της συμφέροντα και θέλει να συνεχίσει να λαμβάνει από ασφαλιστικά ταμεία. Οι συγγενείς επιβαρύνονται με τα υπόλοιπα έξοδα. Δίνεται, μάλιστα, εποπτικός ρόλος στην «Ειδική Επιτροπή Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές», μια επιτροπή στην οποία, όμως, ποτέ δεν έχουν δοθεί οι αναγκαίες  θεσμικές αρμοδιότητες και τα αναγκαία μέσα για την ουσιαστική άσκηση του ρόλου της και που μέχρι τώρα χρησιμοποιείται ως άλλοθι και επίφαση για το ότι δίνεται βήμα και στην «άλλη» άποψη. Τα ερωτηματικά είναι πολλά…

 

Έχοντας πάντα κατά νου ότι τίποτα δεν είναι πιο θεραπευτικό από την ελευθερία δεν θα επιτρέψουμε να εφαρμοστεί ένας ακόμη νόμος που τείνει προς τον εγκλεισμό. Πρέπει συλλογικά να αντιδράσουμε σε μια τέτοια ρύθμιση. Η χειραφέτηση των αιωνίως καταπιεσμένων και περιθωριοποιημένων είναι η αρχή για τη χειραφέτηση όλων μας.

 

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

ΔΙΑΡΚΩΣ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

Μέσα στον ορυμαγδό των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, που συντελούν στοχευμένα στην περαιτέρω απεξάρθρωση του κοινωνικού ιστού, κάνοντας όλο και πιο αβίωτη τη ζωή όλο και περισσότερων, ελάχιστη είναι η προσοχή που δίνεται στον ανέκαθεν «φτωχό συγγενή» του συστήματος, στην ψυχική υγεία, όπου μέτρα, υπουργικές αποφάσεις, πρακτικές, επιδιώξεις, οδηγούν συστηματικά στον περαιτέρω κατασταλτικό χαρακτήρα του συστήματος των υπηρεσιών και στην ιδιωτικοποίησή του.

Θεωρούμε ότι τα μέτρα αυτά, οι πρακτικές και η λειτουργία του όλου συστήματος που ευοδώνουν και διαμορφώνουν, απαιτούν εγρήγορση και άμεση οργάνωση αντιδράσεων και αντιστάσεων, καθώς οδηγούν, βάσει σχεδίου (όπου συμπλέουν κράτος, ιδιώτες κλπ), σε μια παλαιολιθικού χαρακτήρα ψυχιατρική πρακτική εγκλεισμού και απόρριψης, με όλα τα σύγχρονα κατασταλτικά και απανθρωποποιητικά εργαλεία της κυρίαρχης ψυχιατρικής «επιστήμης».

Πιο πρόσφατο συμβάν είναι το αίτημα (23/6/21) του ΔΣ του ποικιλοτρόπως γνωστού συλλόγου νοσηλευτών ΣΥΝΟΨΥΝΟ για τη σύσταση «μιας εξειδικευμένης ομάδας παρέμβασης στην ψυχολογική κρίση» ασθενών που νοσηλεύονται. Θα αποτελείται από 3-4 άτομα σε κάθε βάρδια με αποκλειστική αποστολή την «εφαρμογή τεχνικών και μέτρων αποκλιμάκωσης, όπως χορήγηση ενέσιμης φαρμακευτικής αγωγής, εφαρμογή προστατευτικού κλινοστατισμού… κλπ». Είναι χαρακτηριστικό της κουλτούρας που τους διέπει και της «κοινωνικής ανάθεσης» για καταστολή την οποία επιτελούν και στην οποία έχουν, δυστυχώς, ανάγει το ρόλο του νοσηλευτή, ότι ταυτίζουν (αδιάβαστοι πάντα και για τα στοιχειώδη) τις λεγόμενες «τεχνικές αποκλιμάκωσης» με την μηχανική καθήλωση. Γιατί αυτό που θέλουν, είναι ν΄ απαλλαγούν από το «βάρος» αυτού που θεωρούν απαραίτητο να γίνεται (να είναι οι ασθενείς, ακόμα και με το παραμικρό, δεμένοι), στη λογική ενός αποκαθαρμένου, αποστειρωμένου και ιατρικοποιημένου ρόλου του νοσηλευτή, σε διαμετρική αντίθεση με τον ουσιαστικά θεραπευτικό και πρωταγωνιστικό ρόλο που θάπρεπε να έχει ο/η νοσηλευτής/τρια και που προφανώς ουδέποτε πέρασε από το μυαλό των (διαδρομιστών του Υπουργείου και της κάθε εξουσίας) γραφειοκρατών του ΣΥΝΟΨΥΝΟ. Θέλουν, πρακτικά, κάτι σαν ένα καθαρά αστυνομικό σώμα να αναλάβει τη «βρώμικη δουλειά». Καμιά έκπληξη, φυσικά, ότι τέτοια στρώματα παρατρεχάμενων της εξουσίας και των λογικών της κυρίαρχης ψυχιατρικής αποτελούν το όχημα της περαιτέρω κατασταλτικής και αντιθεραπευτικής διολίσθησης της ψυχιατρικής. Οι «πρόθυμοι για όλα» συνεργάτες.

Όλο αυτό συμπλέει με τα σχέδια που προωθεί η ηγεσία του Υπουργείου, που ξεκίνησαν με την πλήρως πια νομιμοποιημένη θεσμοθέτηση της εκτέλεσης (και μάλιστα όσο πιο ανεξέλεγκτα γίνεται) ακούσιων νοσηλειών σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές. Και, προφανώς, δεν είναι τυχαίο ότι πριν λίγες εβδομάδες επενέβη ο ίδιος ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ι. Ντογιάκος για να βάλει ένα, κατά κάποιον τρόπο, φρένο στις ακολουθούμενες διαδικασίες αφού στην (ούτως ή άλλως, χαριστική στους ιδιώτες) εγκύκλιο της Ζ. Ράπτη αναφέρεται ότι οι ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, για να μπορούν να δέχονται ακούσιες νοσηλείες, θα πρέπει να έχουν «βεβαίωση καλής λειτουργίας» (και «όχι αρνητική έκθεση ελέγχου») από την Επιτροπής Προστασίας των Δικαιωμάτων. Σε εγκύκλιό του, της 11/6/21, προς τους εισαγγελείς Πρωτοδικών της χώρας, ανέφερε ότι η εφαρμογή της υπουργικής εγκυκλίου ξεκίνησε χωρίς να λαμβάνονται υπόψη αυτές οι προϋποθέσεις που έθετε η εγκύκλιος αυτή. Προφανώς, καθώς άνοιξε και πάλι, βάσει και του νόμου, πλέον, ο ασκός του Αιόλου των ακούσιων νοσηλειών προς τις ιδιωτικές κλινικές, κάποιες από τις προϋποθέσεις που έθετε, όπως η «έκθεση καλής λειτουργίας», θα θεωρήθηκαν δευτερεύουσας σημασίας λεπτομέρειες. Χώρια που, ακόμα και αν τηρηθούν και εφαρμοστούν και αυτές, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα αν η εν λόγω Επιτροπή Δικαιωμάτων, στην οποία έχει ανατεθεί το εν λόγω έργο, είναι σε θέση να το κάνει, να κρίνει, δηλαδή, και με ποια κριτήρια, την καλή λειτουργία κλπ. Τι σημαίνει «καλή λειτουργία»… και μάλιστα ιδιωτικής κλινικής; Υπάρχει; Οταν στην Επιτροπή συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, και στελέχη του ΣΥΝΟΨΥΝΟ που θέλει «ειδικό σώμα» τις ψυχιατρικές κλινικές για το δέσιμο των ασθενών;

Η θεσμοθέτηση των δυνατότητας εκτέλεσης ακούσιων νοσηλειών σε ιδιωτικές κλινικές πέραν όλων των άλλων, είναι και ένα σαφές βήμα προς την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών. Ένα εγχείρημα στο οποίο συμμετέχουν τόσο οι φορείς του κερδοσκοπικού, όσο και αυτοί του «μη» κερδοσκοπικού τομέα, οι λεγόμενες ΜΚΟ ψυχικής υγείας, σε αγαστή συνεργασία πάντα με την εκάστοτε ηγεσία του Υπουργείου, όποια κι αν είναι, από την εποχή του Λοβέρδου μέχρι σήμερα με την Ζ. Ράπτη.

Είναι χαρακτηριστικό το πώς η ΜΚΟ ΕΠΑΨΥ ανακοινώνει τη συνάντηση των ηγετικών στελεχών της με την Ζ. Ράπτη, το τι συζητήθηκε κλπ: μεταξύ άλλων το «καινοτόμο σχέδιο management οργανισμών ψυχικής υγείας (ΝΠΙΔ/ΝΠΔΔ) με στόχο την αναβάθμιση της ποιότητας φροντίδας και του ανθρώπινου δυναμικού». Από μόνο του το πλάνο, ακόμα και ως λέξεις, μαρτυρά για τους στόχους της ιδιωτικοποίησης (ποικιλότροπες συμπράξεις δημόσιου/ιδιωτικού τομέα κλπ). Κι΄ αφού ακολουθούν οι αναφορές σε κατ΄ όνομα δράσεις (πηγές νέων κονδυλίων), όπως η «ψυχολογική στήριξη ασθενών με covid-19», η «έγκαιρη παρέμβαση στην ψύχωση» κλπ, η ανακοίνωση καταλήγει με την «επιβεβαίωση του καλού κλίματος επικοινωνίας μεταξύ της ΕΠΑΨΥ και του υπουργείου Υγείας και συναποφασίστηκε η εμβάθυνση και διεύρυνση της συνεργασίας τους με στόχο την παροχή της βέλτιστης ποιότητας φροντίδας στην κοινότητα».

Ζήτησαν ενίσχυση και για τον ξενώνα εφήβων της ΕΠΑΨΥ, την ίδια στιγμή που είχαν διώξει και εγκαταλείψει στο Δρομοκαΐτειο 18χρονη έφηβη, της οποίας είχαν ζητήσει την εισαγωγή λόγω «μη διαχειρίσιμης συμπεριφοράς», που πήγαζε σε μεγάλο βαθμό από την επικρεμάμενη εκδίωξή της από τη δομή λόγω ενηλικίωσης, χωρίς καμιά μέριμνα για την μετάβασή της έστω σε δομή ενηλίκων της ίδιας ΜΚΟ, καθώς μια κενή θέση που υπήρχε, καλύφθηκε, βάσει των επικρατουσών απροσωποποιητικών διαδικασιών μεταφοράς των ασθενών στις στεγαστικές δομές ως αντικειμένων, από άλλο άτομο! Δεν μπορούσαν, δηλαδή, και στην πραγματικότητα αρνούνταν, να την κρατήσουν μέχρι να βρεθεί θέση! Πάγια πολιτική όλων ανεξαιρέτως των ΜΚΟ ψυχικής υγείας να ξεφορτώνονται, όλο και πιο συχνά, ενοίκους των στεγαστικών τους δομών λόγω ανικανότητας να διαχειριστούν τις ανάγκες τους. Και πού να τους ξεφορτωθούν; Στο ψυχιατρείο, που πάντα το θέλουμε και μας είναι χρήσιμο για τους εσαεί εγκλεισμούς από τις δήθεν μεταρρυθμιστικές ΜΚΟ. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, προσθέτουμε και μια-δυο χρηματοδοτούμενες δραστηριότητες, πχ, για τους πρόσφυγες, τώρα που τρέχουν τα κονδύλια για προγράμματα και παρεμβάσεις που κατ΄ ουδένα τρόπο αγγίζουν, έστω και κατ΄ ελάχιστον, την οδύνη και τις ανάγκες των προσφύγων.

Σ΄ όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η πρόσφατη εγκύκλιος για την λεγόμενη «έγκαιρη παρέμβαση στην ψύχωση», μια παρέμβαση αποκομμένη από ένα δίκτυο υπηρεσιών κοινοτικά βασισμένων, των οποίων η λεγόμενη «έγκαιρη παρέμβαση» θα μπορούσε να είναι μια μόνο πλευρά των ολιστικών παρεμβάσεών τους στην κοινότητα. Όπως είναι διατυπωμένο και θεσμοθετημένο, το όλο πλάνο δεν αφορά παρά, αφενός, θεωρητικές παραδόσεις σε κάποια πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και αφετέρου, το περαιτέρω επιχειρηματικό άπλωμα (πανεπιστημίου και ΜΚΟ) για κάποιες επιλεγμένες περιπτώσεις, που μπορεί ν΄ αποκτήσουν και πελατειακό χαρακτήρα, καθώς, μάλιστα, προβλέπεται και η ακριβής κοστολόγηση και του παραμικρού βήματος προς την «έγκαιρη παρέμβαση».

Και μέσα σ΄ όλο αυτό το βαλτώδες πεδίο, όπου κάθε εγκύκλιος δεν κάνει άλλο από το να σκάβει ακόμα πιο βαθιά μέσα στο βούρκο όπου σπρώχνεται όλο το σύστημα των υπηρεσιών, να μην ξεχάσουμε και το «μνημόνιο συνεργασίας» μεταξύ Υπουργείου Υγείας, Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη, της 8/6/21, «για θέματα κοινού ενδιαφέροντος στον τομέα της ψυχικής υγείας». Θέματα, δηλαδή, που αφορούν στη διαχείριση της ακούσιας νοσηλείας και την επεξεργασία σχετικού νομοθετικού πλαισίου (για τη μεταφορά των ακουσίως προσαγόμενων για νοσηλεία κλπ).

Το ζήτημα της διαχείρισης και των διαδικασιών της ακούσιας νοσηλείας εκκρεμεί από την εποχή του σχετικού νομοσχεδίου του Σύριζα (το 2019), που θεσμοθετούσε ταυτόχρονα και την ακούσια θεραπεία στην κοινότητα και δεν είχε προλάβει να πάει στη Βουλή λόγω εκλογών.

Να είμαστε έτοιμοι/ες για το χειρότερο όταν, όπως φάνηκε και από δηλώσεις των υποψηφίων στις πρόσφατες εκλογές για ανάδειξη του νέου ΔΣ της ΕΨΕ, η επίσημη ψυχιατρική τάσσεται υπέρ των πιο σκληρών μέτρων και όλοι, πανεπιστημιακοί, ηγετικά μέλη των ΜΚΟ ψυχικής υγείας και άλλοι είχαν ήδη ταχτεί και υπέρ της ακούσιας θεραπείας στην κοινότητα.

Κανένας εφησυχασμός. Η κατάσταση στο χώρο της ψυχικής υγείας συμπυκνώνει στο έπακρο, και με τον πιο εκρηκτικό τρόπο, όλη την κοινωνική απορρύθμιση, την απανθρωποποιητική αντιμετώπιση και την περιθωριοποίηση όλων και πιο πλατειών στρωμάτων. Με την προϊούσα υποστελέχωση και υποχρηματοδότηση των υπηρεσιών να κάνουν ακόμα πιο άκαμπτους τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς της καταστολής.

Είδαμε όλη αυτή την περίοδο πολύ καλά ότι η πανδημία έχει ένα ταξικό πρόσημο και οι συνέπειές της είναι πιο οδυνηρές και θανατηφόρες στους πιο φτωχούς και στους πιο ευάλωτους. Αποτελώντας, ταυτόχρονα, αφορμή και ευκαιρία για περαιτέρω καταστρατήγηση των όποιων δικαιωμάτων τους (σε στεγαστικές δομές, ψυχιατρικές κλινικές κλπ), όπως, άλλωστε, συμβαίνει με όλα, τα όποια εναπομείναντα, κεκτημένα όλων των λαϊκών στρωμάτων.

Το θεραπευτικό ήταν πάντα και πολιτικό και σήμερα είναι ακόμα περισσότερο.

29/6/2021

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ 

ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΔΙΟΡΙΣΕ Η Ζ. ΡΑΠΤΗ

 ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΔΙΟΡΙΣΕ Η Ζ. ΡΑΠΤΗ

 

Από την πρώτη μέρα που διορίστηκε ως υφυπουργός Υγείας, αρμόδια για την ψυχική υγεία, η Ζωή Ράπτη δεν άφησε στιγμή να περάσει, με τις διαδοχικές υπουργικές αποφάσεις που εξέδωσε, χωρίς έμπρακτα να δείξει την αποστολή που της έχει ανατεθεί να επιτελέσει: την πλήρη διάλυση ενός ήδη απεξαρθρωμένου δημόσιου συστήματος ψυχικής υγείας και την ολοταχή ιδιωτικοποίησή του. Πώς, άλλωστε, θα μπορούσε να είναι διαφορετικά σ΄ ένα Υπουργείο Υγείας που αντιμετωπίζει συνολικά την Υγεία, εν μέσω πανδημίας, προς αυτή την κατεύθυνση και από μια κυβέρνηση που αξιοποιεί την πανδημία για να περάσει μέτρα που ανατρέπουν ό,τι είχε απομείνει στο πεδίο των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων;

Μέτρα όπως η επίσημη, πλέον, θεσμοθέτηση της εκτέλεσης ακούσιων νοσηλειών στις (ανέκαθεν εκτός παντός ελέγχου) ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, η πριμοδότηση ιδιωτών από το δημόσιο για την δημιουργία υπηρεσιών ψυχικής υγείας, μέσω ΣΔΙΤ  (Συμπράξεων δημόσιου - ιδιωτικού τομέα), το έμμεσο, και δήθεν προσωρινό, πέρασμα νοσηλευομένων από ψυχιατρικές κλινικές του δημοσίου σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές (με αφορμή την απαράδεκτη μετατροπή ψυχιατρικών κλινικών του δημόσιου σε κλινικές covid-19), η στροφή (αποκλειστικά πλέον) σε ιδιωτικούς φορείς για χρηματοδότηση υπηρεσιών (όπως το ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος», χρηματοδότης της γραμμής, δήθεν, ψυχολογικής υποστήριξης 10306 και, τώρα, ενός υπό σύσταση «εθνικού δικτύου επαγγελματιών παιδικής ψυχικής υγείας») – όλα αυτά δεν είναι παρά δείγματα και σταθερά και διαδοχικά βήματα προς «αυτό που έρχεται». Αυτό που η Ζ. Ράπτη όρισε ως «επαναπροσδιορισμό σε στέρεες βάσεις του μέλλοντος της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», καθώς «εντός του έτους θα παρουσιαστεί το νέο εθνικό σχέδιο δράσης για την ψυχική υγεία».

Αν και μπορούμε πολύ εύκολα να συλλάβουμε το «μέλλον» που έχει αναλάβει να προετοιμάσει και να φέρει η εντεταλμένη προς τούτο ηγεσία του Υπουργείου, η διαμόρφωση της εν λόγω Επιτροπής είναι ενδεικτική από μόνη της. Ως πρόεδρος της Επιτροπής αυτοδιορίζεται η ίδια η υφυπουργός (με ό,τι αυτό σημαίνει για τον χαρακτήρα της επιτροπής ως ενός χωρίς κανένα πρόσχημα εκτελεστικού οργάνου).

Ενώ κάποιοι/ες άλλοι/ες είναι απλώς μέλη του γραφείου της.

Και όλα, σχεδόν, τα ονόματα των μελών της (μόνιμης) επιτροπής που διόρισε «για την παρακολούθηση της υλοποίησης του σχεδιασμού για την Ψυχική Υγεία», «μιλούν από μόνα τους» - δίνοντας τη σφραγίδα τους στον χαρακτήρα της επιτροπής, σηματοδοτώντας αυτό που έρχεται, λόγω του γνωστού «βίου και πολιτείας» τους στο πεδίο της ψυχικής υγείας:

• Είναι, κατ΄ αρχήν, ο Γ. Αλαφούζος, πρόεδρος των ιδιωτικών ψυχιατρικών κλινικών Ελλάδος. Πρώτη φορά σε μια τέτοια επιτροπή, όσο θεσμικός και διεκπεραιωτικός κι’ αν ήταν πάντα ο ρόλος της, συμμετέχουν, μέσω μάλιστα του επικεφαλής τους, οι κλινικάρχες, ως, μάλιστα, οι άμεσα ωφελούμενοι των «μεταρρυθμιστικών» στόχων της Ράπτη. Με έναν μεγάλο αριθμό των ψυχιάτρων που ακολουθούν, να είναι αυτονόητοι συνεργάτες και προμηθευτές πελατών.
• Είναι και ο Π. Θεοδωράκης, θερμός υποστηρικτή του νεοφιλελεύθερης κοπής κλεισίματος των ψυχιατρείων (στη γνωστή γραμμή των Ρήγκαν και Θάτσερ). Είναι αυτός που, στην περίοδο που στο Υπουργείο Υγείας διαδέχονταν ο Άδωνις τον Βορίδη κοκ, είχε διοριστεί, το 2014, διοικητής του ΨΝΑ, με κύρια αποστολή, την οποία με φρενήρεις ρυθμούς επιχείρησε να εκτελέσει, να το κλείσει μέσα σε ένα χρόνο (!), μέχρι τα μέσα το 2015, σε εκτέλεση μνημονιακών και άλλων εντολών των Βρυξελλών. Αν και, για ποικίλους λόγους, δεν «πρόλαβε», αυτό δεν εμπόδισε μια έκτοτε καριέρα στον ΠΟΥ!
• Δεν θα μπορούσε, φυσικά, να λείπει από την Επιτροπή το Δίκτυο των κρατικοδίαιτων ΜΚΟ ψυχικής υγείας «Αργώ» με τον επικεφαλής του Μ. Θεοδωρουλάκη (αποτελώντας, θεσμική, πλέον, έκφραση και γέφυρα προς την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας).

Είναι φανερό ότι, στην επιλογή των μελών της επιτροπής από την Ζ. Ράπτη, η συντριπτική πλειονότητα είναι «δικά μας παιδιά», πανεπιστημιακά και άλλα. Με ολίγους και εκ του Σύριζα, που έχουν δείξει έμπρακτα ότι από «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» αυτό που γνωρίζουν είναι μόνο η λέξη ως τέτοια και, κατ΄ ουδένα τρόπο, το έμπρακτο περιεχόμενό της.

Κανείς εκ των μελών δεν είχε ποτέ την όποια πραγματική εμπλοκή με μια, πέρα από τα λόγια, μεταρρυθμιστική πρακτική - κλειστοί και κλειστές πίσω από πανεπιστημιακά έδρανα, πάντα στη λογική του κυρίαρχου ψυχιατρικού κατασταλτικού παραδείγματος, ενίοτε έχοντας πάρει και θέσεις διαχείρισης σε επίπλαστου μεταρρυθμιστικού χαρακτήρα μονάδες. Ο άκρατος βιολογισμός κάποιων έφτασε μέχρι και στη λειτουργία ιατρείων για παροχή αποκλειστικά συγκεκριμένων, και με πολύ επικίνδυνες παρενέργειες, ψυχοφαρμάκων (πχ, «ιατρείο Leponex»), αντί για την ανάπτυξη μονάδων νοσηλευτικής φροντίδας, κοινοτικών υπηρεσιών κλπ.  

Και είναι να απορεί κανείς (μόνο στο βαθμό, φυσικά, που μπαίνει στην ανέκαθεν προδιαγεγραμμένη λογική και αποστολή αυτών των επιτροπών) τι σηματοδοτεί, πχ, ο αποκλεισμός της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Οικογενειών ψυχικής υγείας (ΠΟΣΟΨΥ) και η επιλογή για συμμετοχή μόνο ενός συγκεκριμένου συλλόγου οικογενειών, αυτού από την Θεσσαλονίκη. Αλλά, εξίσου, να (μην) απορεί για τον διορισμό στην επιτροπή μέλους της ΜΚΟ Αθηνά-Υγεία, με άκρως επίπλαστο και περιθωριακό στον τομέα των Εξαρτήσεων, αντί για κάποιο/α εκπρόσωπο του 18 Ανω ή του ΚΕΘΕΑ (που, φυσικά, το διαλύουν: άκρως αντιπροσωπευτικό για το τι σχεδιάζουν το τομέα των εξαρτήσεων).

Θέματα που είναι ακόμα σε αναμονή οριστικών «λύσεων» σίγουρα, στην επιτροπή αυτή, θα βρουν το κατάλληλο έδαφος για να πάρουν την πιο κατασταλτική μορφή τους. Όπως η μεταχείριση των ακαταλόγιστων του αρ. 69 ΠΚ. Ή το καθεστώς στις φυλακές κλπ, με ό,τι κι΄ αν έχει αποκαλυφθεί για διάφορους «δρώντες» στο εν λόγω πεδίο στο πρόσφατο παρελθόν. Και η «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα» που, αν και την είχε σχεδιάσει, δεν πρόλαβε να εφαρμόσει ο Σύριζα, είναι σε αναμονή.

Γενικά, τα συγκοινωνούντα δοχεία πανεπιστήμιου, ιδιωτικού τομέα, δημόσιου, σε συνδυασμό με την κυρίαρχη λογική του άκρατου βιολογισμού, του γρήγορου εξιτήριου, της «περιστρεφόμενης πόρτας», της απεξάρθρωσης του όποιου εναπομείναντος «κράτους πρόνοιας», είναι το «νέο εθνικό σχέδιο δράσης για την ψυχική υγεία» της Ζ. Ράπτη και της επιτροπής στην οποία θα προεδρεύει, με στόχο την όσο γίνεται πιο φτηνή, όσο γίνεται πιο «μειωμένου κόστους» αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων, την ολοσχερή, δηλαδή, θεραπευτική και κοινωνική τους απόρριψη.

Η αντίσταση σε αυτά τα σχέδια, για τα οποία «μιλούν» τα ίδια τα ονόματα των μελών της επιτροπής, πρέπει να ξεκινήσει πριν η επιτροπή αρχίσει την καταστροφική δουλειά της. Και αντίσταση δεν σημαίνει απλώς το «όχι στην ιδιωτικοποίηση», που είναι φυσικά, θεμελιώδους σημασίας, αλλά με την προϋπόθεση ότι δεν θα κρύβει πίσω του την υπεράσπιση του υπάρχοντος κατασταλτικού/ιδρυματικού συστήματος. Το «όχι στη ιδιωτικοποίηση» είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένο με την επιδίωξη μιας «άλλης ψυχικής υγείας», πέρα από τα τείχη του ασύλου, της καταστολής και της κοινωνικής απόρριψης. Μια ψυχική υγεία κοινοτικά βασισμένη και χειραφετητική.

 

10/5/2021

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΕΣ ΜΕΣΩ «ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ» ΔΗΜΟΣΙΟΥ/ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ

 

 

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση, με τον τρόπο που διαχειρίζεται 

την πανδημία, έχει οδηγήσει ολόκληρο το σύστημα της Υγείας σε 

κυριολεκτική κατάρρευση, με τις υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας να 

αποτελούν, μαζί με όλων των ειδών τις δομές του εγκλεισμού,

προνομιακές εστίες μετάδοσης του κορονοϊού και με μόνη απάντηση 

σ’ αυτό που οι πολιτικές της παράγουν, μιαν ακόμα πιο ασφυκτική 

καταστολή, δεν παύει, ωστόσο, ούτε στιγμή να αξιοποιεί αυτή την 

«κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» (με τον τρόπο που η ίδια την 

κατασκευάζει), ως ευκαιρία για το πέρασμα των πιο αντιδραστικών 

και προαποφασισμένων από καιρού μέτρων. 

 

Έτσι, η υφυπουργός Υγείας Ζ. Ράπτη, σε εκτέλεση μιας από τις 

βασικές πτυχές της αποστολής για την οποία διορίστηκε, την 

εξυπηρέτηση, δηλαδή, των ιδιωτικών κυκλωμάτων στο χώρο της 

ψυχικής υγείας, προχώρησε, μετά τη θεσμοθέτηση της ακούσιας 

νοσηλείας και σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, στην έκδοση, στις 

23/2/21, ενός ΦΕΚ με μια υπουργική απόφαση

(αριθμ.Γ3α,β/Γ.Π.οικ.10858), με την οποία ανοίγει ανεμπόδιστα ο 

δρόμος για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας, με το 

ξεπούλημά της σε φορείς κερδοσκοπικούς, ή «μη» κερδοσκοπικούς. 

 

Προβλέπεται, για την ίδρυση/ανάληψη της όποιας υπηρεσίας 

ψυχικής υγείας (στεγαστικής δομής, Κινητής Μονάδας, ΚΨΥ κλπ) η 

δυνατότητα συνεργασίας (στη λογική της γνωστής ως «Σύμπραξης 

Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα»-ΣΔΙΤ) του Δημοσίου, ή της τοπικής 

αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ), με φορείς κερδοσκοπικούς, η «μη» 

κερδοσκοπικούς (ή και με συμπράξεις φορέων, κερδοσκοπικών και 

«μη» κερδοσκοπικών). Και, σύμφωνα με το άρθρο 3 (παρ. 3.ζ και η), 

στην περίπτωση συνεργασίας, το Δημόσιο, ή ο ΟΤΑ, υποχρεούται 

να καλύπτει το 50% του προσωπικού της όποιας υπηρεσίας, αλλά 

και να εξασφαλίζει την δωρεάν παραχώρηση ακινήτου για την 

στέγαση της μονάδας. Δηλαδή, η ολοκληρωτική, πλέον, 

χρηματοδότηση του ιδιωτικού από το Δημόσιο και η παραχώρηση 

όλων των, πάλαι ποτέ αρμοδιότητας του Δημοσίου, υπηρεσιών 

στους ιδιώτες. 

 

Αυτό είχε ήδη προετοιμαστεί από το ξεκίνημα της λεγόμενης 

«μεταρρύθμισης» στη βάση των συγχρηματοδοτούμενων 

προγραμμάτων (Γ΄ ΚΠΣ και ΕΣΠΑ), όταν καθιερώθηκε, με 

απαίτηση και της ΕΕ, η ανάθεση ενός μεγάλου μέρους των νέων 

υπηρεσιών στον «μη» κερδοσκοπικό και στον, εν δυνάμει τότε, αλλά 

θεσμοθετημένο κερδοσκοπικό τομέα. Αυτή η ανάθεση απόκτησε 

περαιτέρω θεσμική και υλική υπόσταση όταν, εν μέσω μνημονίων, 

καθιερώθηκε η δυνατότητα κάποιος φορέας, νομικό ή φυσικό 

πρόσωπο, να μπορεί να έχει και κερδοσκοπική επιχείρηση (πχ, 

ιδιωτική ψυχιατρική κλινική) και ΜΚΟ. Είδαμε πώς αυτό 

λειτούργησε ως τα συγκοινωνούντα δοχεία των ακόμα πιο 

ανεξέλεγκτων, πλέον, διαδικασιών για την ακούσια νοσηλεία. Τώρα, 

έχουμε ένα βήμα παραπέρα, σε μια διαδικασία από καιρό 

προετοιμασμένη: όχι απλώς πριμοδότηση και περαιτέρω 

χρηματοδότηση του ιδιωτικού από το Δημόσιο, αλλά ξέφρενη  

αντικατάσταση του Δημόσιου (όποιο κι αν είναι αυτό, 

κατασταλτικό, δυσλειτουργικό κλπ) από το ιδιωτικό (υπηρεσίες 

μόνο για όποιον έχει να πληρώσει… και η καταστολή εκτός παντός 

ελέγχου).

 

Μάλιστα, αν και η υπουργική απόφαση υποτίθεται ότι αναφέρεται 

σε όποιες νέες υπηρεσίες δημιουργηθούν, η παροιμιώδης ασάφεια με 

την οποία αυτή, όπως όλες οι αποφάσεις της Ζ. Ράπτη, είναι 

διατυπωμένη, αφήνει ανοιχτό και επικρεμάμενο το ενδεχόμενο, στη 

βάση αυτής της ρύθμισης, ακόμα και οι υπάρχουσες δημόσιες δομές 

(με μια, πχ, απλή φραστική αλλαγή του σκοπού, του αντικειμένου 

τους κλπ, που θα τις κάνει να εμφανίζονται σαν κάτι «καινούργιο») 

να παραχωρούνται σιγά-σιγά σε ιδιώτες μέσω «συμπράξεων». 

 

Με ανοιχτό, πλέον, και το ενδεχόμενο, εργαζόμενοι με μόνιμη, ή 

αορίστου χρόνου σχέση εργασίας στο Δημόσιο, να γίνονται 

«δωρεά» στους ιδιώτες και η μονιμότητα όσων έχουν ακόμα 

απομείνει, να εξανεμίζεται μέσω ΣΔΙΤ.

 

Μαζί με όλα όσα αντιμετωπίζουμε μέσα στην πανδημία, τέτοιες 

κινήσεις δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητες, γιατί είναι αυτές, 

και όχι η πανδημία, που φυτεύονται τώρα για ν’ αποτελέσουν το 

άκρως δυστοπικό μέλλον που ανοίγεται μπροστά μας, αν δεν 

αντισταθούμε.

14/4/2021

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ 

ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ