ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡ. ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

 

Την Πέμπτη 25/11/21 είχε οριστεί η συνέχεια της δίκης των δύο από τους τέσσερις αστυνομικούς που κακοποίησαν και τραυμάτισαν σοβαρά το2007 τον Χρ. Χρονόπουλο, με αποτέλεσμα να του προκαλέσουν αναπηρία σε ποσοστό άνω του 85%. Η δίκη αυτή τη φορά διακόπηκε με πρόσχημα τη νόσηση του δικηγόρου υπερασπιστή των δύο αστυνομικών Μιχαλόλια(ο συγκεκριμένος υπήρξε δικηγόρος υπεράσπιση της Χρυσής Αυγής) από covid-19 και η συνέχεια της ορίστηκε για τις 11 Γενάρη 2022.

Έχουν περάσει 7 περίπου χρόνια από την καταδίκη των δύο αστυνομικών σε οκτώ χρόνια κάθειρξη με αναστολή για " βαριά σωματική βλάβη" και " βασανισμό κατά την κράτηση"  και όμως η υπόθεση δεν έχει εκδικαστεί. Έπειτα από 9 αναβολές στο εφετείο, η δική διακόπτεται ακριβώς μια εβδομάδα μετά το ξεκίνημα της και ενώ έχει καταθέσει μόνο ένας μάρτυρας.

Το δικαστικό χρονικό της υπόθεσης του Χρ. Χρονόπουλου είναι λίγο έως πολύ γνωστό καθώς και η ευκολία  με την οποία καταφέρνουν συνεχώς να μπαίνει αυτή η υπόθεση " στον πάγο’’. Ευκολία με φόντο τις δικαστικές αίθουσες, ευκολία που ντύνεται με την έπαρση με την οποία εμφανίζονται στα δικαστήρια οι αστυνομικοί , ευκολία που έχει στον αντίποδα τη δυσκολία με την οποία μεταβαίνει ο Χρήστος τόσα χρόνια στο δικαστήριο : με αναπηρικό αμαξίδιο από την Πάτρα, όπου είναι ο τόπος διαμονής του, και με τη συνοδεία των συγγενών που τον στηρίζουν. Τα ερωτήματα της οικογένειας "ως πότε θα μένουν ατιμώρητοι;" και " δεν μπορούν να καταλάβουν ότι είναι δύσκολο να ερχόμαστε από την Πάτρα με το παιδί στο αμαξίδιο ξανά και ξανά;" αντηχούν στις δικαστικές αίθουσες απλά σαν ' αντίλαλος' και μένουν αναπάντητα. Αντί για απαντήσεις έρχονται δικαιολογητικά από γιατρούς και γραφειοκρατικοί ελιγμοί που επιτρέπουν τις αναβολές και τη διακοπή της δίκης.

Οι επικίνδυνοι «άλλοι» ,τα μιαρά σώματα των προσφύγων , των Ρομά, των σεξεργατριών, των ψυχικά πασχόντων ήταν και είναι στο στόχαστρο της εξουσίας, η οποία αναλαμβάνει να προστατέψει το «υγιές» κομμάτι της κοινωνίας. Η υπόθεση του Χρήστου αποτελεί μόνο μια από τις αμέτρητες ιστορίες της καθημερινής αστυνομικής βίας. Το γεγονός ότι ο Χρήστος είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο δεν αποτέλεσμα κάποιας κακιάς στιγμής αλλά ακριβώς αποτέλεσμα της βάναυσης κακοποίησης που υπέστη από τους αστυνομικούς πριν από δεκατέσσερα χρόνια κατά τη μεταφορά του στο ΑΤ Καλλιθέας (ήταν τέσσερις οι αστυνομικοί που συμμετείχαν στην κακοποίηση του Χρήστου, αλλά η συμμετοχή των δυο θεωρήθηκε πλημμέλημα που, λόγω των συνεχών αναβολών, έχει παραγραφεί). Από τότε έως σήμερα, η ευκολία των διαρκών αναβολών που περιγράψαμε έχει στον αντίποδα της τη δυσκολία στην καθημερινότητα ενός ανθρώπου. Η ατιμωρησία έχει στον αντίποδα το δίκιο και την αλήθεια που μαρτυρούν όλες οι φράσεις του Χρήστου όταν μιλάει για το βίωμα του. ο σαθρός και κατασκευασμένος χαρακτήρας όλων των επιχειρημάτων της άλλης πλευράς έχει στον αντίποδα τη δύναμη του να στέκεσαι μαζί στη δυσκολία και της αλληλεγγύης. Αυτή τη δύναμη αντικρίζουμε όταν παρατηρούμε την ανυποχώρητη στάση του Χρήστου και των δικών του ανθρώπων όλα αυτά τα χρόνια, παρά την ατιμωρησία.

Αυτή τη δύναμη θα συνεχίζουμε να αναδεικνύουμε και να τροφοδοτούμε.

Οχι άλλες αναβολές.

Στεκόμαστε δίπλα στον Χρ. Χρονόπουλο και στην οικογένειά του.

Απαιτούμε τη άμεση δικαίωση του.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

βλ. σχετικά http://protovouliapsy.blogspot.com/2021/11/blog-post_14.html

Για τη δίκη του Χρ. Χρονόπουλου

 

Ξεκίνησε, επιτέλους, την Τετάρτη που πέρασε (17/11/21), η δίκη σε δεύτερο βαθμό, στο Μεικτό Ορκωτό Εφετείο, των δυο από τους τέσσερις αστυνομικούς που είχαν βασανίσει και σοβαρά τραυματίσει, το 2007, τον Χρ. Χρονόπουλο και είχαν καταδικαστεί πρωτόδικα σε 8ετή κάθειρξη με αναστολή (των άλλων δυο η συμμετοχή είχε χαρακτηριστεί ως πλημμέλημα και έχει παραγραφεί).

Τρεις ώρες αφιερώθηκαν σ΄ αυτή την έναρξη της δίκης, ως επί το πλείστον για διάφορα διαδικαστικά δικονομικής φύσης, με αποτέλεσμα να μείνει χρόνος για την κατάθεση ενός μόνο μάρτυρα. Επρόκειτο για τον θείο και δικαστικό συμπαραστάτη του Χρήστου, ο οποίος έκανε μια πολύ καλή και πλήρως εμπεριστατωμένη έκθεση των πραγματικών συμβάντων, αναδεικνύοντας ένα προς ένα όλα τα στοιχεία που πιστοποιούν με αδιαμφισβήτητο τρόπο την βάναυση μεταχείριση και τον άγριο ξυλοδαρμό του Χρήστου από τους αστυνομικούς, που τον άφησε δια βίου ανάπηρο.

Η άλλη μεριά, απ΄ό,τι φάνηκε, σκοπό έχει να προσπαθήσει να ανατρέψει το κατηγορητήριο με το κάλεσμα δικών τους μαρτύρων που θα ενισχύσουν την υπερασπιστική τους γραμμή ότι ο Χρήστος αυτοτραυματίστηκε!!!!! Με συνήγορο υπεράσπισης, μεταξύ άλλων, τον Μιχαλόλια κλπ.

Στις 12 το μεσημέρι η δίκη διακόπηκε για τις 25 Νοεμβρίου, 9 πμ, στον 1ο όροφο του Εφετείου.

 

Η Πρωτοβουλία 'Ψ' ήταν, όπως όλες τις προηγούμενες φορές, παρούσα στη δίκη και θα συνεχίσει να είναι, απαιτώντας την παραδειγματική τιμωρία των βασανιστών του Χρ. Χρονόπουλου.

 

Για την παρουσία στη συνέχιση της δίκης, στις 25 Νοέμβρη, η Πρωτοβουλία 'Ψ' θα βγάλει σχετικό κάλεσμα.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΜΟ

 

 

Ακόμα ένα περιστατικό παντελώς απρόκλητης αστυνομικής βίας κατά ψυχικά πάσχουσας ασθενούς είδε το φως της δημοσιότητας χάρη στην καταγγελία που έκανε, και στη σχετική μήνυση κατά των αστυνομικών που υπέβαλλε, διοικητική υπάλληλος που ήταν στη βάρδια και αυτόπτης μάρτυρας του συμβάντος. Χωρίς αυτή, την θαρραλέα μαρτυρία αυτής της διοικητικής υπαλλήλου, θα πέρναγε και αυτό το συμβάν έξω από τα όποια φώτα της δημοσιότητας, ανάμεσα στο πλήθος άλλων περιστατικών βίας που αποτελούν την κανονικότητα της όποιας εμπλοκής των αστυνομικών αρχών σε ζητήματα και διαδικασίες που αφορούν τους ψυχικά πάσχοντες (και φυσικά, όπως το ζούμε καθημερινά, όχι μόνο αυτούς, αλλά όλους και όλες μας ).

Την είχαν δεμένη με χειροπέδες, όπως πάντα τους ασθενείς που μεταφέρουν ακουσίως για ψυχιατρική εξέταση/νοσηλεία και, όταν αυτή δυσανασχέτησε (μετά από την συνήθη πολύωρη αναμονή έως ότου κάποιος/α γίνει δυνατό να εξεταστεί) και απλώς σηκώθηκε από εκεί που καθόταν, χωρίς να ασκήσει καμιά βία (και πώς άλλωστε;), ο αστυνομικός την τράβηξε από τα μαλλιά, την χαστούκισε, την κλώτσησε, την έριξε χάμω, προκειμένου να την «συνετίσει».

Είναι καθημερινό το φαινόμενο της αστυνομικής βίας (ως πρώτο βήμα προς την εναπόθεση στο ίδρυμα/νοσοκομείο προκειμένου να αναλάβει, εδώ, η ψυχιατρική βία) που υφίστανται τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία. Εχουμε πλήθος περιστατικών με μερικά από αυτά να έχουν οδηγήσει στο θάνατο και, πιο συχνά, να έχουν αφήσει μόνιμες και σοβαρές αναπηρίες στα άτομα που υπέστησαν αυτή την βίαιη μεταχείριση από την αστυνομία.

Καθώς η διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας, παρά τους λεκτικούς πομφόλυγες των εκάστοτε κυβερνώντων περί «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», εξακολουθεί να εκτελείται από την αστυνομία, με χειροπέδες, περιπολικό κλπ, η βία είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Ακόμα και στο νομοσχέδιο που είχε ετοιμάσει ο Σύριζα (όπου θεσμοθετούσε την - εξευτελιστική ακόμα και για μια κατ΄ όνομα «αριστερά» - «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα») και όπου προβλεπόταν και μια δήθεν παρέμβαση υπηρεσιών ψυχικής υγείας στην εκτέλεση της ακούσιας νοσηλείας, δεν παραλειπόταν η παρουσία της αστυνομίας και προπαντός η ανάγκη «ειδικών» και «κατάλληλα διαμορφωμένων» ασθενοφόρων (με ειδικό «θάλαμο/κελί» μέσα κλπ). Χώρια που το ψυχιατρικό σώμα, σχεδόν σύσσωμο (ΕΨΕ κλπ), είχε εκφράσει την πλήρη άρνησή του για την όποια ουσιαστική θεσμοθέτηση της παρέμβασης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας στην ακούσια νοσηλεία.

Είναι γνωστό ότι όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, μηδεμιάς εξαιρουμένης, έχουν δεχτεί, τη μια πίσω από την άλλη, κριτικές (πιο πολύ εθιμοτυπικού χαρακτήρα, χωρίς ποτέ να έχουν κάποιο αποτέλεσμα και χωρίς να επιφέρουν τις όποιες συνέπειες) από διεθνείς οργανισμούς για την οφθαλμοφανή βαρβαρότητα στην αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων, στην κατάσταση στις φυλακές, στην αντιμετώπιση των προσφύγων κλπ - όπως, πχ, οι διαδοχικές εκθέσεις της CTP - Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας. Και είναι με τον ίδιο προσχηματικό τρόπο που «τρέχει» αυτά τα ζητήματα και η τωρινή κυβέρνηση, με την υφυπουργό για την ψυχική υγεία Ζ. Ράπτη (μεταξύ άλλων, εντολοδόχου των κλινικαρχών για την ακούσια νοσηλεία στις ιδιωτικές κλινικές και την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας), από κοινού με το υπουργείο Δικαιοσύνης (της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας) και το Υπουργείο ΠροΠο (με τη γνωστή δράση της αστυνομίας επί Χρυσοχοίδη), να συνάπτουν «Μνημόνιο Συνεργασίας και Κατανόησης» για θέματα ψυχικής υγείας. Δηλαδή, για την «επεξεργασία του σχετικού νομοθετικού πλαισίου με στόχο, αφενός, την δημιουργία μηχανισμού για την ορθή μεταφορά και διαχείριση των περιστατικών ακούσιας νοσηλείας και, αφετέρου, την περαιτέρω θωράκιση και διασφάλιση του απόλυτου σεβασμού των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών κατά την διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας όπως αυτά αποτυπώνονται σε υπερεθνικές και εθνικές πηγές δικαίου».

Καταλαβαίνει κανείς πως η ίδια η χρήση της λέξης «δικαιώματα» των ψυχικά πασχόντων, ειδικά από αυτή την κυβέρνηση και ιδιαίτερα από το «τρίο» του εν λόγω μνημονίου, δεν σηματοδοτεί άλλο από την περαιτέρω καταστρατήγησή τους. Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά στην «δημιουργία μηχανισμού για την ορθή μεταφορά και διαχείρισης των περιστατικών ακούσιας νοσηλείας». Εδώ έχουμε να περιμένουμε τα χειρότερα με διάφορα λεκτικά περιτυλίγματα.

Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι

-όσο το ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών παραμένει στο 65% των εισαγωγών, η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει,

-όσο έχουμε συνθήκες σαν κι΄ αυτές (που μέσα από φωτογραφίες είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας) της ψυχιατρικής κλινικής του Θριασίου με ράντζα ακόμα και μέσα στην τραπεζαρία (αντίστοιχες έχουν αναδειχθεί στην ψυχιατρική κλινική στον Ευαγγελισμό, στου Γεννηματά, στις κλινικές των ψυχιατρείων, καθημερινά παντού), η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει,

-χωρίς ένα ολοκληρωμένο κοινοτικά βασισμένο και επαρκώς στελεχωμένο σύστημα υπηρεσιών, χωρίς κατάργηση της λογικής και της πρακτικής του εγκλεισμού, με την άσκηση μιας ριζικά εναλλακτικής ψυχιατρικής πρακτικής, η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει,

-χωρίς την πλήρη απεμπλοκή της αστυνομίας, στη βάση των προηγούμενων όρων, ως του αυτονοήτως βασικού εκτελεστή των ακούσιων νοσηλειών, η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει,

-χωρίς την ουσιαστική εφαρμογή των προβλέψεων του όποιου νόμου, όσο ανεπαρκής και αν είναι, για τις προθεσμίες για την εκδίκαση της ακούσιας νοσηλείας, την εξασφάλιση της παρουσίας του ίδιου του άμεσα ενδιαφερόμενου με ουσιαστικό νομικό πλαίσιο στήριξης κλπ - προθεσμίες που δεν έχουν τηρηθεί ποτέ και παρουσία που σχεδόν ποτέ δεν έχει εξασφαλιστεί από το κυρίαρχο σύστημα Δικαιοσύνης - η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει.

Γνωρίζουμε ότι απέχουμε πολύ από αυτούς τους στόχους και ότι η κυρίαρχη εξουσία, συμπεριλαμβανομένης της ψυχιατρικής, είναι υπέρ της αστυνομίας και της βίας που αυτή ασκεί. Αυτό δεν θα μας εμποδίσει ποτέ στον καθημερινό αγώνα για την αποκάλυψη της αστυνομικής, όπως και της ψυχιατρικής, βίας, στο κάθε συμβάν που γίνεται αντιληπτή και στην καθημερινή, κινηματική, πολιτική και θεραπευτική, αμφισβήτηση και απεξάρθρωση των θεσμών που ασκούν αυτές τις πρακτικές.

Είμαστε στο πλευρό της διοικητικής υπαλλήλου που κατήγγειλε το συγκεκριμένο συμβάν αστυνομικής βίας στη Σωτηρία, στις διαδικασίες της μήνυσης που έκανε και σε ό,τι χρειαστεί.

5/7/2021

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ 

ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

Μια δικαίωση που δεν έρχεται...

Η δίκη των αστυνομικών για την δολοφονική επίθεση, κατά του Χρήστου Χρονόπουλου, ατόμου με ψυχιατρική εμπειρία, πρόκειται να  αναβληθεί για 8η φορά, αυτή την φορά λόγω πανδημίας του Covid-19, με ορατό τον κίνδυνο παραγραφής μέχρι τον επόμενο χρόνο.

Για άλλη μια φορά ο Χρήστος και οι αγαπημένοι του άνθρωποι  δεν βρίσκουν δικαίωση στους θεσμούς του κράτους.

Ο αγώνας του ίδιου για τη ζωή, αλλά και η αλληλεγγύη και η φροντίδα με την οποία τον έχουν περιβάλει οι δικοί του άνθρωποι μας αφυπνίζουν και μας γεμίζουν ελπίδα.

Όμως δεν επαναπαυόμαστε στηρίζουμε το αίτημα του Χρήστου για δικαίωση.

Κι όταν ο λόγος του αποσιωπάται δε μπορούμε παρά να  είμαστε δίπλα για να βρούμε τους τρόπους και τα μέσα για να αναδειχθεί.

Ο ίδιος και η θεία του, στο παρακάτω  βίντεο,   απόσπασμα μεγαλύτερης συνέντευξης που ολόκληρη  θα δημοσιοποιηθεί στο προσεχές μέλλον,  καταθέτουν τη μαρτυρία τους, την αγωνία τους αλλά και την ελπίδα τους για το μέλλον...

 

 

Φεβρουάριος 2020

 ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

«Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί»

 

 

11 Μαΐου 2011, 14:00.. Μια μεγαλειώδης σε μέγεθος και παλμό πορεία ολοκληρώνεται. Ένα μεγάλο πλήθος διαδηλωτών, κατηφορίζουν την οδό Πανεπιστημίου με κατεύθυνση τα Προπύλαια. Χωρίς την παραμικρή αφορμή μια ορδή των ΜΑΤ τους περικυκλώνει και αρχίζει να τους χτυπούν. Παράλληλα χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης ρίχνονται επίσης εναντίον των διαδηλωτών, οι λαβές των κλοπμ προσγειώνονται σε δεκάδες κεφάλια ενώ χρησιμοποιούνται ακόμα και οι ατομικοί πυροσβεστήρες ως όπλα. Δεκάδες άνθρωποι θα οδηγηθούν εκείνη τη μέρα στο νοσοκομείο. Ένας εξ αυτών ο Γιάννης Καυκάς θα δεχτεί δολοφονικό χτύπημα με πυροσβεστήρα. Θα καταφέρει να φτάσει στο νοσοκομείο σε προθανάτια κατάσταση:

«Γίνεται μύλος κι εγώ φωνάζω “Ψυχραιμία”. Οι μπάτσοι χτυπάνε σαν να είχαν αποφασίσει να σκοτώσουν. Από παντού ο κόσμος πατιέται, πολλοί πέφτουν πάνω μου. Με χτυπούν παντού και μετά αρχίζουν τα χτυπήματα στο κεφάλι. Είναι μια αίσθηση ότι διαλύεσαι, ότι γίνεσαι χίλια κομμάτια.

Έβαλα στόχο να διασχίσω τον δρόμο. Συνειδητοποιώ ότι έχω γεμίσει αίματα. Μια κοπέλα -άγνωστή μου μέχρι τότε- μου λέει «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί» – είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχω ακούσει ποτέ. Με πάει σε ένα φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός μου δίνει χαρτί και λίγο νερό και κλείνει την πόρτα. Βρίσκεται ένας γιατρός. Με εξετάζει και λέει «δεν είναι καλά το παιδί, μην τον αφήσετε να χάσει τις αισθήσεις του».

Χάνομαι, χάνομαι και προσπαθώ απλά να κρατηθώ. Έχω ανισοκορία, το εσωτερικό αιμάτωμα πιέζει το οπτικό νεύρο. Αιμορραγώ από το αυτί. Δεν μπορώ να περπατήσω. Θυμάμαι ό,τι μου προκάλεσε συναισθηματική ένταση: ο γιατρός που λέει «δεν έχει χρόνο, δεν είναι καλά το παιδί» κι αυτό με τρομάζει, αλλά μου δημιουργεί και ταυτόχρονα εγρήγορση, η διμοιρία που περνάει και με προσβάλλει, «πάρτε τον τώρα, βάλτε του ραμματάκια».

Φτάνουμε στο νοσοκομείο σε 11 μόλις λεπτά. Μου κόβουν την μπλούζα με το ψαλίδι, με βάζουν στον αξονικό. Δεν έχω αίσθηση του σώματός μου, είμαι σαν ένα κομμάτι κρέας. Με πιάνει τρόμος. Πέφτω σε κώμα.

Ξύπνησα μετά 10 μέρες. Έχω τραχειοτομή και δεν μπορώ να μιλήσω. Το πρώτο πράγμα που γράφω στους δικούς μου είναι «με χτύπησαν με πυροσβεστήρα». Το πρώτο ιατρικό ανακοινωθέν αναφέρει: «ο ασθενής εισήχθη σε προθανάτια κατάσταση».

Οι γιατροί εντοπίζουν τουλάχιστον δύο σημεία χτυπημένα από «βαρύ αμβλύ όργανο». Πλησιάζουν τους φίλους μου και τους λένε «στηρίξτε την οικογένεια γιατί δεν θα πάνε καλά τα πράγματα». Αυτό που έκανε ο γιατρός μου ο Παπανικολάου θεωρήθηκε ένα μικρό θαύμα.

Νοσηλεύτηκα 20 μέρες. Η τραχειοστομία έκλεισε αφού βγήκα. Είχα απομείνει 68 κιλά. Έπρεπε να δούμε τι κουσούρι θα έμενε. Σταδιακά επανέρχεται η ομιλία, η κίνηση, η μνήμη, έχω μια ελαφριά παράλυση στην αριστερή μεριά λόγω του χτυπήματος από δεξιά. Με ένα κεφάλι πρησμένο, η δύναμή μου έφτανε ίσα για να κάνω μια βόλτα στο πάρκο υποβασταζόμενος. Έπαιρνα φάρμακα για δύο χρόνια.

Επί έναν χρόνο κάθε πρωί ένιωθα ότι κάποιος με διαλύει. Είναι βαρύ πράγμα να ξέρεις πώς είναι να πεθαίνεις. Πέρασα όλο το καλοκαίρι με κόσμο στο σπίτι των γονιών μου. Δεν με άφηναν στιγμή μόνο μου γιατί έκλαιγα σπαρακτικά. Όταν τον Νοέμβρη – εξαιρετικά σύντομα και χωρίς όλες μου τις δυνάμεις – γύρισα σπίτι μόνος μου, το σκοτάδι ήταν βαρύ. Αλλά δεν ένιωθα μόνος μου, είχα ανθρώπους γύρω μου. Αυτό έσωσε την ψυχική μου υγεία: η αλληλεγγύη κι η αγάπη.

Μου πήρε χρόνια να ξεπεράσω την αίσθηση πως κάποιος πήγε να μου επιβληθεί έτσι. Ευτυχώς είχα ένα νοητικό σχήμα όπου μπορούσα να εντάξω όλο αυτό που μου συνέβη. Ήξερα γιατί βγήκα στον δρόμο, ποιους είχα δίπλα μου και ποιους απέναντι. Παρ’ όλα αυτά το «γιατί;» -όχι το λογικό, αλλά το υπαρξιακό «γιατί κάποιος προσπαθεί να με σκοτώσει έτσι»- παραμένει.

Γιατί κάποιος βλέπει έναν άνθρωπο πλήρως ακίνδυνο κι επιλέγει να τον τσακίσει; Και πώς αυτός ο άνθρωπος πήγε μετά σπίτι του, έφαγε το φαγητό του, πήδηξε τη γυναίκα του και την επομένη, σαν να μην έγινε τίποτα, επέστρεψε στη δουλειά του; Αυτό δεν καταπίνεται, χρειάζεσαι έναν πολιτικό τρόπο σκέψης να το εντάξεις: αυτός κι εγώ αντιπροσωπεύουμε δύο κόσμους σε σύγκρουση.

Η ανάρρωση είναι μια διαρκής διαδικασία. Μπορώ να πω ότι επανήλθα πλήρως μόλις πριν από λίγες μέρες, όταν διαδήλωσα ξανά κρατώντας πανό στην εργατική πορεία με τα Σωματεία Βάσης. Όλα αυτά τα χρόνια κατεβαίνω στις συγκεντρώσεις και κάθε φορά προσπαθώ να κάνω δύο βήματα παραπάνω. Τώρα που μου βγήκε ολόκληρο, ένιωσα ότι έκανα τον γύρο του θριάμβου. Όλο αυτό είναι κομμάτι τού να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Δεν θέλω να μου έχουν πάρει κάτι. Αν πριν είχα έναν λόγο να κατεβαίνω, τώρα έχω 100.

Το αίμα χύθηκε και δεν μαζεύεται. Δεν ζω με φόβο, ούτε με μίσος. Το μίσος μου είναι ταξικό, πηγάζει από τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Ζω με τη φράση που είπε εκείνη η κοπέλα: «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί». Είναι λυτρωτικό, δεν περιλαμβάνει καμιά υπόσχεση ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά τη δέσμευση πως ό,τι κι αν γίνει θα πάμε μαζί. Αυτοί που με χτύπησαν ήταν άνθρωποι, αλλά μέσα στην κόλαση και τη σφαγή, ένας άλλος άνθρωπος με αυταπάρνηση στάθηκε με ρίσκο δίπλα μου».

9 χρόνια μετά η υπόθεση έκλεισε. Καμία κατηγορία δεν απαγγέλθηκε καμία ευθύνη δεν αποδόθηκε. Η ασύδοτη αστυνομική βαρβαρότητα συνεχίζεται ξεσπώντας σε σώματα και ψυχές, σπάζοντας καταλήψεις, ποδοπατώντας καθετί που δεν ταιριάζει στην κανονικότητα τους, με την πλήρη κάλυψη του κράτους. Στις 15 Οκτώβρη εκδικάζεται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, μετά από αλλεπάλληλες αναβολές η αγωγή του συναδέλφου Γιάννη Καυκά εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου με σκοπό την αναγνώριση της ευθύνης του κράτους στην απόπειρα δολοφονίας του.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

(ΛΟΥΪΖΗΣ ΡΙΑΝΚΟΥΡ 85, ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΟΡΜΟΥ)

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 15 ΟΚΤΩΒΡΗ ΣΤΙΣ 9:00 ΠΜ

Ο Γιάννης είναι ένας από εμάς. Γιατί είναι μαζί μας σε συζητήσεις, διεκδικήσεις και πορείες, γιατί η ανάρρωση είναι μια διαρκής διεργασία, γιατί για την ψυχική υγεία χρειάζονται αλληλεγγύη και αγάπη, γιατί πολύ απλά θα μπορούσαμε να ήμασταν στη θέση του

«Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί»

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ: Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΝΑΒΟΛΗ

 

Στις 30/9/20, παρευρεθήκαμε στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο για να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της δίκης των αστυνομικών που βασάνισαν το Χρήστο Χρονόπουλο, άτομο με ψυχιατρική εμπειρία. Υπενθυμίζοντας τα βασικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν το 2007, οι αστυνομικοί κακοποίησαν το Χρήστο Χρονόπουλο κατά την προσαγωγή του στο Α.Τ Καλλιθέας και μετά το ξυλοδαρμό του, ο ίδιος βρέθηκε με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις στην Εντατική. Έκτοτε, ζει με τα προβλήματα υγείας που έχουν προκληθεί από τον βασανισμό και με 85% αναπηρία.

Τη δολοφονική αυτή επίθεση ακολουθούν εδώ και χρόνια δικαστικές αναβολές και ατιμωρησία των δραστών. Πιο συγκεκριμένα, η υπόθεση εκδικάστηκε σε πρώτο βαθμό το 2015, όταν οι δύο εκ των τεσσάρων αστυνομικών που κατηγορούνταν, καταδικάστηκαν σε 8 χρόνια φυλάκιση με αναστολή για «βαριά σωματική βλάβη» και «βασανισμό κατά την κράτηση». Οι δύο κατηγορούμενοι, Α. Κόκκινος και Ν. Σούτογλου, άσκησαν έφεση, η εκδίκαση της οποίας παίρνει συνεχείς αναβολές εδώ και πέντε χρόνια. Αξίζει να αναφερθεί ότι οι άλλοι δύο αστυνομικοί που συμμετείχαν απαλλάχτηκαν λόγω παραγραφής, καθώς η κατηγορία γι΄ αυτούς μετατράπηκε σε πλημμέλημα.

Βρισκόμαστε λοιπόν, δεκατρία χρόνια μετά τον εν λόγω βασανισμό, στην αίθουσα της Λουκάρεως και η έφεση που έχουν ασκήσει οι κατηγορούμενοι παίρνει άλλη μια αναβολή, έπειτα από το αίτημα του συνηγόρου του Α. Κόκκινου. Πρόκειται για την έβδομη αναβολή στο εφετείο. Η έκτη αναβολή είχε δοθεί, όπως είχαμε αναδείξει και σε προηγούμενη ενημέρωση ως Πρωτοβουλία «Ψ», διότι ο συνήγορος υπεράσπισης του Ν. Σούτογλου, Τάκης Μιχαλόλιας, αδερφός του Ν. Μιχαλολιάκου και συνήγορος υπεράσπισης της Χρυσής Αυγής, έπρεπε να παρευρεθεί την ημέρα της εκδίκασης (10/02/2020) στη δίκη της ναζιστικής οργάνωσης.

Επιστρέφοντας, όμως, στην τωρινή απόφαση της έδρας:
Εχθές, 30/9/2020, παρέστη στο δικαστήριο μόνο ο ένας εκ των δύο κατηγορουμένων, ο Ν. Σούτογλου (ο οποίος και, όπως πληροφορηθήκαμε, παραμένει εν ενεργεία). Ο δεύτερος αστυνομικός, Α. Κόκκινος δεν παρευρέθη στη δίκη. Ο συνήγορος του εμφανίστηκε φέροντας μια ιατρική γνωμάτευση από ιδιώτη γιατρό που βεβαιώνει ότι ο πελάτης του Αριστείδης Κόκκινος «πάσχει από οξεία γαστρίτιδα». Παρά την ύπαρξη της ιατρικής αυτής γνωμάτευσης, ο συνήγορος δε δίστασε να επικαλεστεί έμμεσα και επανειλημμένα την πιθανότητα ο πελάτης του να έχει προσβληθεί από κορωνοϊό, καθώς τέσσερις μέρες πριν από τη δίκη “εκτέθηκε σε συνωστισμό” κατά την ορκωμοσία του γιου του στον Αυλώνα, όπως ανέφερε ο πρώτος. Μην αφήνοντας ανεκμετάλλευτη τη συνθήκη της πανδημίας, μέσω έμμεσων υπαινιγμών, κατάφερε να ισχυροποιήσει το αίτημα για διακοπή της δίκης. Στη συγκεκριμένη συγκυρία, βέβαια, η αίτηση για “διακοπή” σήμαινε την αναβολή της δίκης, μιας και προκύπτει δικονομικά αδυναμία διακοπής της, λόγω “λήξεως της συνόδου” χθες 30/09.

Όσο κωμικά ή/και γελοία μπορούν να μοιάζουν τα επιχειρήματα μέσω των οποίων έγινε εφικτή άλλη μια αναβολή, δυστυχώς δε μας εκπλήσσει η εξέλιξη της δίκης. Μας επιβεβαιώνει ότι ζούμε και υποφέρουμε σε έναν κόσμο που θέτει συνεχώς «σε αναβολή» τις ανάγκες των ψυχικά πασχόντων και των δικαιωμάτων τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η έφεση αναβλήθηκε για τις 24/02/2020, ημέρα κατά την οποία ο Χρήστος Χρονόπουλος και η οικογένειά του καλούνται πέντε μήνες μετά, για μία ακόμη φορά, να μεταβούν στην Αθήνα, ενώ διαμένουν εκτός Αττικής.

Το κλίμα που επικρατούσε την ώρα της διαδικασίας είναι αντιπροσωπευτικό της κατάστασης που περιγράφεται παραπάνω. Στην αίθουσα του Εφετείου υπήρχαν δύο μεριές: Από τη μία, οι μπάτσοι και οι συνήγοροί τους εκδήλωναν αντιδράσεις που έβριθαν μιας «άνετης ειρωνείας», γνωρίζοντας ακριβώς τη στήριξη που τους παρέχουν οι δικαστικοί μηχανισμοί. Από την άλλη, στέκονταν ο Χρήστος με την οικογένειά του στο πίσω μέρος της αίθουσας, διατηρώντας αξιοπρεπή στάση παρά το χρονοβόρο και το άδικο της διαδικασίας.

Για άλλη μια φορά, γίνεται ξεκάθαρο πως η αστική δικαιοσύνη έχει λειτουργήσει καθ’ όλη την πορεία της υπόθεσης τουλάχιστον μεροληπτικά, παίρνοντας αποφάσεις προς όφελος των αστυνομικών και εις βάρος ενός ανθρώπου με ψυχιατρική εμπειρία που δέχτηκε τη βία τους.

Η απόφαση της αναβολής, παρά τα σαθρά επιχειρήματα των συνηγόρων, κάνει από μόνη της ξεκάθαρο ποιος ορίζει το το δίκαιο και το άδικο σε αυτή την κοινωνία, το «φυσιολογικό», το «κανονικό» και αυτό που πρέπει να γίνει.

Εν προκειμένω, εδώ και δεκατρία χρόνια θεωρείται ότι «αυτό που πρέπει να γίνει» είναι να αφήνονται ατιμώρητοι οι αστυνομικοί που κακοποίησαν έναν άνθρωπο, αφήνοντάς τον με 85% αναπηρία. Σε αυτή την περίπτωση, το φυσιολογικό δεν ταυτίζεται με το δίκαιο αλλά ορίζεται από τους ιατρικο-δικαστικούς θεσμούς και το σύμπλεγμα εξουσιών με το οποίο ερχόμαστε αντιμέτωπες/οι κάθε μέρα.

Για τους λόγους αυτούς η υπόθεση του Χρήστου Χρονόπουλου καθίσταται μια υπόθεση που αφορά όλες/όλους όσες/όσους αντιτασσόμαστε στην κοινωνική αδικία και την καταπάτηση των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων είτε σχετιζόμαστε με το χώρο της ψυχικής υγείας είτε όχι. Η υπόθεση αναδεικνύει το τραγικό της καθημερινής πρακτικής της αστυνομίας απέναντι στους ψυχικά πάσχοντες, στην οποία ανατίθεται η διαχείριση και εκτέλεση των εισαγγελικών εντολών για ακούσια νοσηλεία. Καθιστά εμφανή τον εξουσιαστικό ρόλο των κρατικών οργάνων έναντι ανθρώπων που αναγνωρίζονται ως «κατώτεροι», «αδύναμοι» ή ως άξιοι μιας λιγότερο αξιοπρεπούς αντιμετώπισης - ρόλος, που, όπως φαίνεται, μπορεί να γίνει και συχνά είναι άκρως κακοποιητικός, χωρίς να υπάρξουν κυρώσεις.

Οι δικές μας απαντήσεις στους κυρίαρχους διαχωρισμούς, την ατιμωρησία και την αδικία, δεν μπορούν παρά να είναι η αλληλεγγύη μας, οι σχέσεις φροντίδας και στήριξης. Η αμφισβήτηση των πρακτικών της κυρίαρχης ψυχιατρικής και ψυχολογίας και της εξουσίας των αστυνομικο-δικαστικών μηχανισμών, δεν μπορεί παρά να προχωρά μαζί με το χτίσιμο αυτών των σχέσεων ανάμεσά μας και με λήπτριες-λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

Δηλώνουμε τη συμπαράστασή μας στο Χρήστο Χρονόπουλο και την οικογένειά του.

Απαιτούμε :

Άμεση δικαίωση του Χρήστου Χρονόπουλου και καταδίκη των μπάτσων βασανιστών του

Δεν δεχόμαστε άλλες αναβολές στη δίκη – Κάθε επιπλέον δικαιολογία λειτουργεί μόνο υπέρ των κατηγορουμένων-βασανιστών και ξεκάθαρα εις βάρος του ανθρώπου που κακοποιήθηκε και καθηλώθηκε σε αμαξίδιο. Ο Χρήστος και οι δικοί του έχουν ανάγκη από δικαίωση και υποστήριξη στις όποιες πλέον ανάγκες τους.

Θεωρούμε σκόπιμο, κλείνοντας, να δώσουμε-γραπτή έστω- φωνή σε μια φράση του Χρήστου. :

«Να ξέρεις, αν σου πούνε ότι τους πείραξα, μην τους πιστέψεις»

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ