Προβολή ταινίας: "Δύο ημέρες, μία νύχτα", των Ζαν-Πιερ & Λυκ Νταρντέν, την Παρασκευή, 14/10/22, ώρα 20.00, στο χώρο της Πρωτοβουλίας "Ψ", Αιθαλίδου 11, κοντά στο μετρό Αγ. Ιωάννη

 

 

Η Σαντρά, νεαρή σύζυγος και μητέρα, που εργάζεται σ’ ένα εργοστάσιο σε μια μικρή πόλη του Βελγίου κι έλειψε για μερικούς μήνες από της δουλειά της με αναρρωτική άδεια λόγω ψυχολογικών προβλημάτων (κατάθλιψης).

Στη διάρκεια την απουσία της ανατίθεται από την εργοδοσία στους συναδέλφους της να καλύπτουν τη βάρδια της με μικρές υπερωρίες, παίρνοντας σαν ανταμοιβή ένα χρηματικό μπόνους.

Όταν έρχεται η ώρα να επιστρέψει στη δουλειά της μαθαίνει, μια Παρασκευή βράδυ, ύστερα από τηλεφώνημα φίλης της, ότι το αφεντικό έχει προτείνει στους/στις συναδέλφους της να αποφασίσουν αν επιθυμούν η Σαντρά να επιστρέψει στη δουλειά και έτσι να τους αφαιρεθεί το μπόνους που έπαιρναν στη διάρκεια και εξαιτίας της απουσίας της, ή να δεχτούν να απολυθεί ώστε να διατηρήσουν το μπόνους.

Μια πρώτη διερευνητική ψηφοφορία μεταξύ των 16 συναδέλφων της δεν είναι θετική για τη Σαντρά. Απομένει η δεύτερη, τελική και μυστική ψηφοφορία, το πρωί της Δευτέρας, η οποία μπορεί ν΄ αλλάξει το αποτέλεσμα. Μάλιστα, ύστερα από την πρώτη ψηφοφορία το αφεντικό καλεί στο γραφείο του τη Σαντρά και της προτείνει να την κρατήσει, αν απολύσει έναν συνάδελφό της που ήταν με σύμβαση, ο οποίος, μάλιστα, είχε ψηφίσει υπέρ της. Η Σαντρά το αρνείται και αποχωρεί.

Έχει στη διάθεσή της μόνο δυο μέρες και μια νύχτα για να πείσει τους 16 συναδέλφους της να αλλάξουν γνώμη και να αποποιηθούν το μπόνους, όρο που έχει θέσει η εργοδοσία ώστε να μη χάσει τη δουλειά της εκείνη.

Αρκετά διστακτική και φοβισμένη στην αρχή, πείθεται τελικά, με τη βοήθεια του συζύγου της Μανού, και αποφασίζει να πάει στα σπίτια όλων των συναδέλφων της για να τους μεταπείσει ώστε να ψηφίσουν υπέρ της στην καταληκτική ψηφοφορία. Κάποιοι θα την υποστηρίξουν, κάποιοι άλλοι όχι.

Είναι σαφές ότι το πρόβλημα έχει μετατεθεί, από την εργοδοσία, από τους «επάνω» στους «από κάτω», οι οποίοι ζώντας μέσα στις συνθήκες κοινωνικής αποσάρθρωσης και βιώνοντας την αποσυλλογικοποίηση και την εξατομίκευση, διασπασμένοι και φοβισμένοι, δυσκολεύονται εξαιρετικά να το αντιμετωπίσουν συλλογικά, στη λογική της κοινωνικής και συναδελφικής αλληλεγγύης, μετρώντας, κάποιοι και κάποιες, σαν πιο σημαντικό το ατομικό συμφέρον, ακόμα και όταν αυτό είναι συνυφαίνεται με τον εξοστρακισμό του άλλου.

Αλλά, και γι΄ αυτό μιλάει το τέλος της ταινίας, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Τελεσίδικη απόφαση κατά της Μ.Κ.Ο «Έδρα»

Η απόφαση του εφετείου καταδικάζει πλέον 

τελεσίδικα τη Μ.Κ.Ο «ΕΔΡΑ» για το παράνομο της 

απόλυσης του Γ.Ε.

 
Ο εν λόγω εργαζόμενος απολύθηκε εκδικητικά, γιατί ασκώντας τα επιστημονικά και θεραπευτικά του καθήκοντα υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των ενοίκων στο οικοτροφείο που εργαζόταν , ως πρώην έγκλειστων σε ψυχιατρικά ιδρύματα, αλλά και ως ανθρώπων με πλήρη δικαιώματα ανεξαρτήτως φυλής, θρησκεύματος και υγείας.
 
Ο Γ.Ε. εξαιτίας της στάσης του αυτής στον εργασιακό χώρο , έγινε στόχος της διοίκησης της Μ.Κ.Ο, η οποία βαφτίζοντας τις διαφωνίες σε επιστημονικό και ηθικό επίπεδο σε «συγκρούσεις». Αρχικά με διάφορες μεθοδεύσεις προσπάθησε να τον αναγκάσει να παραιτηθεί , ενώ στη συνέχεια τον απομάκρυνε , από το οικοτροφείο, πηγαίνοντας τον σε άλλη μονάδα της Μ.Κ.Ο (που από την αρχή φαινόταν ότι ήταν θνησιγενής λόγω του ελλιπούς σχεδιασμού της). Έπειτα από μερικούς μήνες η μονάδα αυτή έκλεισε , οπότε και η διοίκηση τον απέλυσε επικαλούμενη έλλειψη θέσεων εργασίας !
 
Ελπίζοντας ότι η συγκεκριμένη απόλυση θα είναι και η τελευταία σε ένα προβληματικό εργασιακό πλαίσιο αλλά και ένα μακρύ κατάλογο από εκβιασμούς και παραβιάσεις στο χώρο των Μ.Κ.Ο. Παραβάσεις που αφορούν τόσο τους εργαζόμενους που δουλεύουν σε καθεστώς επισφάλειας και θίγονται τα εργασιακά τους δικαιώματα, αλλά και όσον αφορά τα δικαιώματα των ανθρώπων –ληπτών των υπηρεσιών-είτε για παράδειγμα στο χώρο της ψυχικής υγείας ,μέσα από νεοιδρυματικές αντιλήψεις οργάνωσης των δομών, είτε και στο προσφυγικό, όπου κράτος και Μ.Κ.Ο παίζουν ένα απάνθρωπο παιχνίδι αλληλο-επίρριψης ευθυνών στις πλάτες εργαζομένων και προσφύγων .



Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, ΣΒΕΜΚΟ (Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ), ΣΒΕΨΥΚΟΙ (Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στην Ψυχική Υγεία και Κοινωνική Πρόνοια)

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ «Δ.Ε ΝΟΣΗΛΕΥΤΩΝ/ΤΡΙΩΝ». ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΕΝΙΑΙΟ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΟ ΚΛΑΔΟ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

Με ένα άρθρο μέσα σε μιαν ακόμα Πράξη Νομοθετικού 

Περιεχομένου (ΠΝΠ), η κυβέρνηση της ΝΔ, αξιοποιώντας, 

για μιαν ακόμη φορά, ως «ευκαιρία» την κρίση της 

πανδημίας του κορονοϊού και με την πάντα πρόθυμη 

συνεργασία των γνωστών συνδικαλιστών/διαδρομιστών του 

Υπουργείου Υγείας (ΕΝΕ, ΠΑΣΥΝΟ, ΣΥΝΟΨΥΝΟ κλπ), 

προχωρά στη σύσταση Κλάδου Νοσηλευτών, στον οποίο θ΄ 

ανήκουν μόνο οι νοσηλευτές/τριες ΠΕ και ΤΕ. Η πλειονότητα 

του νοσηλευτικού προσωπικού, που είναι οι ΔΕ, μένει απ΄ 

έξω - με το μέλλον του αβέβαιο ως προς τον επαγγελματικό 

του ρόλο και την διαδρομή του μέσα στο σύστημα των 

υπηρεσιών Υγείας.

Αυτή η ρύθμιση πρόκειται να οδηγήσει σε περαιτέρω 

υποβάθμιση του ρόλου του ΔΕ νοσηλευτικού προσωπικού, 

σε περαιτέρω κατακερματισμό και ιεραρχίες εντός του 

νοσηλευτικού κλάδου, με τον κομβικής σημασίας  

θεραπευτικό ρόλο όλου του νοσηλευτικού προσωπικού,  

ανεξαρτήτως πτυχίου, να μεταλλάσσεται σ΄ ένα, απλώς, 

καθηκοντολόγιο, ιδιαίτερο για κάθε βαθμίδα, που οι 

νοσηλεύτριες/τές διαφορετικών πτυχίων, στην ίδια βάρδια, 

θα εκτελούν διαχωρισμένα και στη λογική ιεραρχιών. 

 

Δεν είναι κάτι που, ως σχεδιασμός και επιδίωξη, γεννήθηκε 

από τον κορονοϊό. Είναι, όμως, η υλοποίησή του που 

ευοδώνεται από την «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» που 

έχει επιβληθεί λόγω της πανδημίας, όπως, άλλωστε,πολλών 

άλλων αυτή την περίοδο.

Γιατί είναι εδώ και αρκετά χρόνια που, γνωστή ομάδα 

ενσωματωμένων στο σύστημα συνδικαλιστών, πατώντας 

πάνω στο τρόπο που ορίζονται και ασκούνται οι 

επαγγελματικοί ρόλοι στο χώρο της Υγείας, στον 

καθετοποιημένα ιεραρχικό, αυτοαναφορικό και 

κατακερματισμένο χαρακτήρα τους (υιοθετώντας και 

εισάγοντας τα μεταμοντέρνα και νεοφιλελεύθερης κοπής 

ιατρικά και νοσηλευτικά πρότυπα), έχει συντελέσει τα 

μέγιστα στη συγκρότηση ενός επιδιωκόμενου «πρότυπου 

ρόλου νοσηλευτή», ιατρικοποιημένου, απονευρωμένου, 

αποστειρωμένου, στη βάση ενός αθροίσματος καθηκόντων, 

πίσω από τα οποία «χάνεται το πρόσωπο», η ολότητα του 

πάσχοντος, η θεραπευτική σχέση. 

 

Για όσα δεν «χωράνε» σ΄ αυτά τα αυστηρά οριζόμενα 

καθήκοντα, πρέπει να υπάρχουν οι «από κάτω» στην 

ιεραρχία για να τα εκτελέσουν – έστω κι΄ αν, πολλές φορές, 

είναι αυτά τα «καθήκοντα» (πράξεις, ενέργειες, 

διαδικασίες) που δεν «χωράει» ο αυθαίρετα οριζόμενος 

«επιστημονικός νοσηλευτικός ρόλος» (κατ΄ αντιστοιχίαν του 

ιατρικού), τα οποία έχουν την πιο κρίσιμη θεραπευτική 

σημασία. 

 

Φυσικά, στην καθημερινή πράξη, η μεγάλη πλειονότητα των 

νοσηλευτών/τριών ΤΕ ξέρει πολύ καλά την θεραπευτική 

σημασία όλων αυτών των πράξεων που οι συνδικαλιστές 

αυτοί θέτουν «εκτός του αποδεκτού ρόλου» και τα 

υλοποιούν από κοινού με τους ΔΕ - παρά τα προβλήματα 

που ενίοτε καλλιεργούν οι διχαστικές αντιλήψεις και 

πρακτικές αυτών των συνδικαλιστών. 

 

Και, ταυτόχρονα, ξέρουμε πολύ καλά την τεράστια 

θεραπευτική συμβολή, τις θεραπευτικές δεξιότητες (στην 

ουσία και όχι στους τύπους) της πλειονότητας του 

νοσηλευτικού προσωπικού ΔΕ, καθώς, εν προκειμένω, 

στην άσκηση του θεραπευτικού ρόλου, δεν είναι το πτυχίο 

ή, τουλάχιστον, μόνο αυτό, το κύριο κριτήριο. 

 

Η θεσμοθέτηση ως ιδιαίτερου κλάδου των νοσηλευτών ΤΕ 

και ΠΕ, ανεξάρτητα από το αν δημιουργηθεί ή όχι ιδιαίτερος 

κλάδος νοσηλευτών ΔΕ, θα σημάνει την επισημοποίηση και 

το βάθαιμα μιας ιεραρχίας στο εσωτερικό του νοσηλευτικού 

προσωπικού, με τους ΔΕ να εξοβελίζονται σε καθαρά 

υπηρετικό ρόλο.

Το ζήτημα που προκύπτει από την ρύθμιση, μέσω ΠΝΠ, του 

Κλάδου των Νοσηλευτών, είναι κάτι που δεν αφορά μόνο 

μια κατηγορία νοσηλευτών/τριών, αλλά το σύστημα Υγείας 

στο σύνολό του. Δηλαδή, για ποια Υγεία μιλάμε, σωματική 

και ψυχική; Ο ρόλος του νοσηλευτικού προσωπικού, που 

είναι κεντρικής σημασίας μέσα σ΄ αυτό το σύστημα, είναι να 

επικεντρώνεται πάνω σε «ειδικά καθήκοντα», ή στη  

σφαιρικότητα του ασθενή σαν ανθρώπινης ύπαρξης; Η 

λειτουργία των νοσηλευτών/τριών είναι μια ατομική υπόθεση 

στη βάση ειδικών και περιγεγραμμένων καθηκόντων, ή 

θάπρεπε να τελείται στα πλαίσια ομάδας, με ισότιμες 

σχέσεις; Πράγμα που, φυσικά, θα απαιτούσε το ξεπέρασμα 

του κεντρικού και ιεραρχικού ελέγχου των επιμέρους 

δραστηριοτήτων και θα έβαζε σε αμφισβήτηση την 

κατεστημένη δομή της νοσηλευτικής ιεραρχίας, ενώ, 

ταυτόχρονα, θα έθετε στο «τραπέζι» και τον 

επαναπροσδιορισμό του ρόλου του γιατρού (ως της 

αυτόκλητης κορυφής της πυραμιδικής ιεραρχίας). 

 

Λαμβάνοντας υπόψιν την όλη κατάσταση στο σύστημα 

Υγείας και την ιστορική της διαδρομή, δεν πρέπει να 

πάρουμε τίποτα ως δεδομένο, ούτε να αρκεστούμε σε  

εμβαλωματικές λύσεις. Γιατί εμβαλωματική λύση είναι 

ακόμα κι ο «ενιαίος» κλάδος, αλλά με διακριτές, ιεραρχικά, 

βαθμίδες, καθήκοντα κλπ - και φυσικά μισθούς. 

 

Μόνη ουσιαστική και οριστική λύση είναι ο πραγματικά 

ενιαίος νοσηλευτικός κλάδος, με όλες και όλους στην 

ίδια βαθμίδα (καθήκοντα, μισθούς κλπ), με «ενδιάμεσο 

όχημα» την συγκρότηση ενός μονοετούς, ή διετούς, 

«μεταβατικού προγράμματος εκπαίδευσης» όλου του 

υπάρχοντος ΔΕ νοσηλευτικού προσωπικού, μετά τέλος του 

οποίου, όλοι και όλες, εργαζόμενοι, ή άνεργοι, θα 

γίνονταν ΤΕ ή και ΠΕ (αν το θέλουμε τον Νοσηλευτικό 

Κλάδο ενιαίο και όχι, και ΤΕ και ΠΕ).

Και σε σύνδεση με αυτό, να θεσμοθετηθεί η παροχή της 

νοσηλευτικής εκπαίδευσης από σχολές της ίδιας 

εκπαιδευτικής βαθμίδας, με πιθανή την ταυτόχρονη 

επανεξέταση και επαναπροσδιορισμό του περιεχομένου της.

Μπορεί να φαίνεται ουτοπικό, προϊόν ονειρικής φαντασίας 

στις μέρες που ζούμε, αλλά έχει γίνει, έχει υπάρξει, στη 

βάση του κινήματος για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στην 

Ιταλία, στην δεκαετία του 70. 

 

Ίσως, στις δύσκολες εποχές που ζούμε, η επιδίωξη αυτού 

που φαίνεται ουτοπικό, να είναι και η μόνη ρεαλιστική 

διεκδίκηση απέναντι στην αναπόφευκτη περαιτέρω 

υποβάθμιση και απόρριψη μεγάλης μερίδας του 

νοσηλευτικού προσωπικού (είδαμε, άλλωστε, και τις 

απολύσεις, εν μέσω πανδημίας, υγειονομικού προσωπικού 

στις ΗΠΑ και θα δούμε και αλλού ενόψει των νέων 

«μνημονίων» σε όλο τον κόσμο).

Ως «Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική 

Υγεία», θεωρώντας ανέκαθεν, και πολύ περισσότερο 

σήμερα, ότι η όποια θεραπευτικότητα των θεσμών στην 

Ψυχική Υγεία, αλλά και σε όλη την Υγεία, είναι 

συνυφασμένη, μεταξύ άλλων, και με το σπάσιμο των 

κάθετων ιεραρχιών (γιατρός από πάνω, νοσηλευτής 

ενδιάμεσος και, στο τέλος, ο ασθενής) και ότι το νοσηλευτικό 

προσωπικό έχει να παίξει τον δικό του, ισότιμο 

θεραπευτικό ρόλο σε μια λογική και λειτουργία διακλαδικής 

θεραπευτικής ομάδας (ισότιμο με όλες τις άλλες ειδικότητες  

και με τον ασθενή), θα στηρίξουμε κάθε κίνηση ενάντια στην 

απαξίωση του ΔΕ νοσηλευτικού προσωπικού, όπως και, 

γενικά, όλου του νοσηλευτικού προσωπικού, ενάντια στην 

υποστελέχωση, την πιθανή μείωση των αποδοχών, την 

επελαύνουσα ποικιλότροπη ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών, 

για ένα δημόσιο, δωρεάν και πραγματικά θεραπευτικό 

σύστημα Υγείας, κάτω από τον έλεγχο των εργαζομένων 

σ΄αυτήν, των ασθενών και της κοινωνίας.

18/5/20

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ 

ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Η επόμενη συνάντηση της ομάδας των επαγγελματιών Ψυχικής Υγείας, στα πλαίσια της Πρωτοβουλίας 'Ψ', την Τετάρτη, 15 Ιανουρίου 2020, ώρα 20.00

 

 

 

Η επόμενη συνάντηση της ομάδας των επαγγελματιών Ψυχικής Υγείας, στα πλαίσια της Πρωτοβουλίας 'Ψ', θα γίνει την Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2020, ώρα 20.00, στο χώρο της οδού Μπόταση 11 (1ος όροφος). 

 

Όπως αναφερόταν στο αρχικό κάλεσμα, στη συνάντηση αυτή καλούνται όλοι/ες όσοι/ες "εργάζονται στο χώρο της ψυχικής υγείας (ανεξαρτήτως ειδικότητας και ρόλου, και σε όποια δομή του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα, ΜΚΟ κλπ, για ενήλικες, παιδιά και εφήβους,  πρόσφυγες, κακοποιημένες γυναίκες). Στόχος της ομάδας θα είναι το μοίρασμα των εμπειριών που προκύπτουν από το εργασιακό περιβάλλον, η κατανόησή τους, η προοπτική ανεύρεσης διαφορετικών προσεγγίσεων  σε καταστάσεις που λαμβάνονται ως δεδομένες, η συζήτηση πραγμάτων που το ανταγωνιστικό εργασιακό περιβάλλον δεν μπορεί να επιτρέψει να ειπωθούν. Στοχεύοντας στην ανίχνευση δυνατοτήτων, διαύλων και διαδρομών για δυνατότητες δράσεις σε εναλλακτική κατεύθυνση. Η ομάδα θα είναι ανοικτή και για φοιτητές/τριες που κάνουν την πρακτική τους άσκηση στον τομέα της ψυχικής υγείας". 

 

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10/01, 09:00Π.Μ., ΚΤΗΡΙΟ 9, ΑΙΘ.10

Μία νέα καταγγελία για απόλυση από ΜΚΟ – και, συγκεκριμένα, για την εκδικητική απόλυση της ψυχολόγου Εύας Γεμενετζή από τη ΜΚΟ «ΑΝΙΜΑ» – έρχεται για άλλη μία φορά να αποδείξει ότι οι ιδιωτικοποιημένες εργασιακές σχέσεις στην ψυχική υγεία και η επισφαλής θέση των εργαζομένων είναι αλληλένδετες με την παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων και με τη διαιώνιση των ασυλικών πρακτικών. Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με παλαιότερο κάλεσμα του Σ.Ε.Ψ.Α.Ε.Κ.Ο. (Σωματείου Εργαζόμενων σε φορείς Ψυχικά Ασθενών και Ευαίσθητων Κοινωνικά Ομάδων), η «ΑΝΙΜΑ» συγκαταλεγόταν στους φορείς για τους οποίους «εργαζόμενοι καταγγέλλουν διοικήσεις ότι πιέζουν, εκβιάζουν, τρομοκρατούν, ακόμα και απολύουν εργαζομένους που άσκησαν το νόμιμο δικαίωμά τους να κάνουν επίσχεση». Επιπλέον, πρόσφατα, τον Ιούνιο του 2019, η ίδια ΜΚΟ δέχτηκε καταγγελία από σύλλογο οικογενειών για την ψυχική υγεία αναφορικά με τις συνθήκες διαβίωσης των ενοίκων της στεγαστικής δομής της. 

Η στεγαστική δομή της ΜΚΟ «ΑΝΙΜΑ», η οποία θεωρητικά καλείται να προωθήσει την ψυχοκοινωνική αποκατάσταση πρώην έγκλειστων σε ψυχιατρικά ιδρύματα, αντιμετωπίζοντάς τους/τις ως υποκείμενα με πλήρη δικαιώματα, κάθε άλλο παρά επιτελεί το αποκαταστασιακό της έργο, εφόσον λειτουργεί σε ένα κανονιστικό πλαίσιο απαγορεύσεων και «ανταμοιβών», που χρονιοποιούν και ακυρώνουν τους/τις ενοίκους, χωρίς να τους/τις συμπεριλαμβάνει σε μικρές και μεγάλες αποφάσεις. Κατά την εκπλήρωση των επιστημονικών και θεραπευτικών της καθηκόντων, η Ε. Γεμενετζή δεν έπαψε να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των ενοίκων και να αγωνίζεται ενάντια στην παθητικοποίησή τους, με αποτέλεσμα να στοχοποιηθεί από τη διοίκηση της ΜΚΟ. Η απόλυσή της δεν συνδέθηκε ούτε προσχηματικά με τυπικές παραλείψεις, αλλά ρητά και ευθέως με την επιλογή μίας χειραφετητικής θεραπευτικής προσέγγισης, η οποία αντιστέκεται στον πειθαρχικό έλεγχο, στις τιμωρητικές πρακτικές και στην έλλειψη σεβασμού απέναντι στους/στις ενοίκους. Είναι τουλάχιστον προκλητικό από μέρους της διοίκησης ότι μετά από 3,5 σχεδόν χρόνια απασχόλησης της Ε. Γεμενετζή στην εν λόγω στεγαστική δομή, αναφέρθηκε ως «βάσιμος λόγος» απόλυσής της η «Ανικανότητα κατά την εκτέλεση της εργασίας». 

Για άλλη μια φορά, λοιπόν, προκύπτει ότι ο αγώνας για την υπεράσπιση ακόμα και των στοιχειωδών δικαιωμάτων είναι κοινός για εργαζόμενους/ες και εξυπηρετούμενους/ες. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι και σε αυτήν την περίπτωση εκφράστηκε έμπρακτα η αλληλεγγύη ενοίκων της στεγαστικής δομής της ΜΚΟ «ΑΝΙΜΑ» προς την Ε. Γεμενετζή.

Την Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2020 στην Ευελπίδων (09:00 π.μ., Κτήριο 9 Αίθουσα 10) εκδικάζεται η αγωγή της Ε. Γεμενετζή κατά της ΜΚΟ «ΑΝΙΜΑ» με αιτήματα την αναγνώριση της ακυρότητας της απόλυσης και την αποκατάσταση της ηθικής της βλάβης. 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Κάλεσμα Αλληλεγγύης κατά της εργοδοτικής αυθαιρεσίας της Μ.Κ.Ο «ΕΔΡΑ»

Την Τρίτη, 21 Μαΐου 2019 εκδικάζεται η Έφεση που άσκησε η Μ.Κ.Ο «ΕΔΡΑ» ενάντια στην πρωτόδικη απόφαση η οποία και δικαίωσε τον Γ.Ε. ως προς το παράνομο της απόλυσής του.

Πρόκειται για μία εκδικητική απόλυση μιας και ο εν λόγω εργαζόμενος ασκώντας τα επιστημονικά και θεραπευτικά του καθήκοντα υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των ενοίκων στο οικοτροφείο που εργαζόταν , ως πρώην έγκλειστων σε ψυχιατρικά ιδρύματα, αλλά και ως ανθρώπων με πλήρη δικαιώματα ανεξαρτήτως φυλής, θρησκεύματος και υγείας.

Ο Γ.Ε. εξαιτίας της στάσης του αυτής στον εργασιακό χώρο , έγινε στόχος της διοίκησης της Μ.Κ.Ο η οποία βαφτίζοντας τις διαφωνίες σε επιστημονικό και ηθικό επίπεδο σε «συγκρούσεις» και αφού πρώτα με διάφορες μεθοδεύσεις προσπάθησε να τον αναγκάσει να παραιτηθεί , στην συνέχεια τον απομάκρυνε , αρχικά από το οικοτροφείο, πηγαίνοντας τον σε άλλη μονάδα της Μ.Κ.Ο (που από την αρχή φαινόταν ότι ήταν θνησιγενής λόγω του ελλιπούς σχεδιασμού της) η οποία μετά από μερικούς μήνες έκλεισε , οπότε και τον απέλυσε επικαλούμενη έλλειψη θέσεων εργασίας !

Μάλιστα, η διοίκηση επέλεξε να ζητήσει αναβολή εκδίκασης της Έφεσης που είχε οριστεί τον Φεβρουάριο ασκώντας μία πολιτική «φθοράς» ηθικά και οικονομικά του εργαζoμένου. Πρόκειται για την ίδια Μ.Κ.Ο που εφάρμοσε την τιμωρητική και ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα πρακτική , στερώντας έξοδο ενοίκου από την στεγαστική δομή που διέμενε , λόγω του ότι χρωστούσε 2 ευρώ σε συνένοικό του . Πρακτική για την οποία ο Γ.Ε. είχε εκφράσει την έντονη διαφωνία του και η «Ειδική Επιτροπή Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχιατρικές Διαταραχές» του Υπουργείου Υγείας γνωμοδότησε ότι « ο περιορισμός της ελευθερίας ενός ανθρώπου δεν συνάδει με την αρχές της ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης και το πλαίσιο λειτουργίας μιας ανοιχτής δομής στην κοινότητα» .

Αντί λοιπόν η διοίκηση της Μ.Κ.Ο να θέσει ένα ερώτημα ως προς τον ίδιο τον τρόπο λειτουργίας της επιμένει να αποφασίζει με εκδικητικά κίνητρα . Και πώς να μην το κάνει όταν απαρτίζεται από άτομα πρώτου βαθμού συγγένειας και όταν αυτά τα πρόσωπα στην εν λόγω Μ.Κ.Ο είναι και διοίκηση και εργαζόμενοι ταυτόχρονα, προκύπτοντας το παράδοξο ο Γ.Ε. να έχει απολυθεί από συναδέλφους του ! 
 

Όλα αυτά σε μία γενικότερη πραγματικότητα, στην οποία ετοιμάζεται να ψηφιστεί με νόμο η «Υποχρεωτική Θεραπεία» στην κοινότητα, με το επιχείρημα της έλλειψης χρημάτων για μία πραγματικά τομεοποιημένη οργάνωση στο χώρο της ψυχική υγείας, για την οποία πραγματικότητα η Μ.Κ.Ο τηρεί σιγή ιχθύος. Αντίθετα, οι φιέστες και τα νέα πάντα καινοτόμα (sic) προγράμματα, όπως τα μαθήματα ρομποτικής για παιδιά από 4 χρονών, βρίσκουν το δρόμο της χρηματοδότησης .

Η Μ.Κ.Ο «ΕΔΡΑ» ας μην ξεχνάμε,στο παρελθόν είχε κατηγορηθεί για την ανεπίτρεπτη και θεραπευτικά απαράδεκτη εγκατάσταση και χρήση καμερών μέσα σε στεγαστικές δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης για την παρακολούθηση και έλεγχο της κίνησης των κοινωνικά επανενταγμένων υποτίθεται ψυχικά πασχόντων που κατοικούσαν εκεί, για τον αγώνα των απλήρωτων 5μινητών (2013) , τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους (ΨΝΑ 2011 και Δήμο Κηφισιάς 2015).

Το πρόβλημα με τις ΜΚΟ εν προκειμένω στον ευαίσθητο χώρο της ψυχικής υγείας, δεν είναι απλώς ο οχετός των σκανδάλων για τα οποία κάποιες από αυτές κατηγορούνται και σχεδόν ποτέ δεν υφίσταται καμία νομική/ποινική συνέπεια γι’αυτά. Το πρόβλημα, το πραγματικό σκάνδαλο, είναι η ίδια η ύπαρξη των κρατικοδίαιτων ΜΚΟ, ως μορφής ιδιωτικοποίησης της ψυχικής υγείας και εγκαθιδρυμένης αυθαιρεσίας τόσο ως προς τις , ως επί το πλείστον , ουδόλως αποκαταστασιακές τους πρακτικές (που παραμένουν πρακτικές ιδρυματικού ελέγχου των ενοίκων , πρακτικές ενός παγιωμένου , πλέον νέο-ιδρυματισμού) όσο και ως προς το ανεξέλεγκτο του ιδιώτη εταιρειάρχη να προσλαμβάνει όποιον/α κρίνει προσαρμόσιμο/η και να απολύει όποιον/α θεωρεί απροσάρμοστο/η μη συνεργάσιμο/η και αμφισβητούντα/σα αυτές τις πρακτικές της αναπαραγωγής του ιδρύματος μέσα στην κοινότητα. Πρόσφατα είναι και τα παραδείγματα στο χώρο του προσφυγικού, όπου εργαζόμενοι απολύθηκαν ή απειλούνται με απόλυση επειδή αρνήθηκαν να κάνουν έξωση σε πρόσφυγες αναγνωρισμένους με άσυλο από τα σπίτια τους, πετώντας τους κυριολεκτικά στο δρόμο. 

 

Απέναντι σε αυτή την ζοφερή και μίζερη πραγματικότητα είμαστε αποφασισμένοι/ες να μην χάσουμε την αγωνιστικότητα μας και την διάθεση μας για ζωή. 

 

Καλούμε όλους και όλες την Παρασκευή 10 Μαΐου 2019 στις 21:00, στον συνεταιριστικό χώρο Locomotiva (Μπόταση 7 , πλησίον Πλ.Κάνιγγος) , σε μία εκδήλωση οικονομικής ενίσχυσης των συλλογικοτήτων που συντάσσονται με τον αγώνα του Γ.Ε. ως άλλη μία στάση σε ένα διαρκή αγώνα ώστε κάθε άνεργος, κάθε εργαζόμενος , κάθε άνθρωπος με ψυχιατρική εμπειρία, κάθε πρόσφυγας αλλά και κάθε άλλη κοινωνικά αποκλεισμένη ομάδα να έχουν καθολική πρόσβαση στα βασικά , και με διεθνείς συμβάσεις κατοχυρωμένα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, στην εργασία και κατ’επέκταση στην τροφή, στη στέγη, στη μόρφωση, και την υγειονομική περίθαλψη. 
 

Εργαζόμενοι και άνθρωποι που πλήττονται δεν είμαστε αντίπαλοι, αλλά ενωμένοι σε ένα κοινό αγώνα για μία καλύτερη ποιότητα ζωής, παρά τον αντίθετο ρόλο που μας επιφυλάσσει το σύστημα που μας περιβάλλει. 


 

Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, 

ΣΒΕΜΚΟ (Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ), 

ΣΒΕΨΥΚΟΙ (Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στην Ψυχική Υγεία και Κοινωνική Πρόνοια)

-Είμαι το κράτος και... δεν είμαι εντάξει*

 

Συντάκτης: 

Αφροδίτη Τζιαντζή

 

 

*Αναδημοσίευση απ' την "Εφημερίδα των Συντακτών"

 

 

Ο Γιώργος Μ. είναι δέκα χρόνια «καθαρός», έχοντας ολοκληρώσει με επιτυχία το πρόγραμμα απεξάρτησης του 18 ΑΝΩ. Επειτα από τριάμισι χρόνια ανεργίας ο Γιώργος καταφέρνει να βρει δουλειά ως «ωφελούμενος» σε πεντάμηνο πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας στον Δήμο Ζωγράφου.

Αρχές Ιουνίου αναλαμβάνει εργασία ως υπάλληλος γενικών καθηκόντων, απόφοιτος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Μετά περίπου ένα μήνα δουλειάς, υπάλληλος του δήμου αναλαμβάνει με ένα ξερό τηλεφώνημα να τον στείλει σπίτι του: «Φύγε τώρα από τη δουλειά. Κάναμε έλεγχο και βρήκαμε ότι έχεις ποινικό μητρώο» ακούει από την άλλη πλευρά της γραμμής.

«Αν ήμουν του Δημοτικού τώρα θα δούλευα, αυτός είναι ο παραλογισμός», μας λέει ο Γιώργος, σοκαρισμένος από τον ωμό τρόπο που του ανακοινώθηκε η απόλυσή του.

Ο λόγος της «ακύρωσης της τοποθέτησής του», όπως αποκαλεί ο δήμος την απομάκρυνση του Γιώργου, είναι ότι για τους απόφοιτους Λυκείου απαιτείται λευκό ποινικό μητρώο, κάτι που δεν ισχύει για τους απόφοιτους υποχρεωτικής εκπαίδευσης.

Η «κηλίδα» που ανακάλυψε ο δήμος στο ποινικό μητρώο του Γιώργου είναι μια καταδικαστική απόφαση, με αναστολή, για κλοπές που είχε διαπράξει πολύ πριν από την ένταξή του στο πρόγραμμα, ενώ έκανε χρήση ουσιών.

«Για ακόμη μία φορά οι μηχανισμοί του κράτους δείχνουν το πιο σκληρό τους πρόσωπο στους ανθρώπους που είναι σε απόλυτη ανέχεια, θεσπίζουν και επισείουν κανονισμούς και διατάξεις όχι για να ανακουφίσουν όσους έχουν ανάγκη, αλλά για να τους βουλιάξουν ακόμη περισσότερο στην απελπισία της ανεργίας, να τους κρατούν εσαεί στο κοινωνικό περιθώριο, να τους στιγματίσουν, να τους στερήσουν την αξιοπρέπεια, την ίδια στιγμή που εφευρίσκουν κάθε είδους νομικό τέχνασμα και βρίσκουν "παράθυρα" με μεγάλη ευκολία για τους ισχυρούς αυτού του συστήματος» γράφει σε κείμενο καταγγελίας η Δώρα Κουτσανέλλου, ψυχολόγος στο ΨΝΑ Δρομοκαΐτειο.

Στην επιστολή της ζητά την επιστροφή του Γιώργου στην εργασία, αλλά και την κατάργηση της ρατσιστικής, όπως την αποκαλεί, διάκρισης, που αποκλείει από την εργασία ακριβώς αυτούς που την έχουν περισσότερο ανάγκη.

Ο Δήμος Ζωγράφου

 

Αμεση ήταν η κινητοποίηση του Σωματείου Υποστήριξης του Επιστημονικού και Κοινωνικού Εργου του 18 ΑΝΩ. Η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα, πρόεδρος του σωματείου και τέως διευθύντρια της Μονάδας Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ, με επιστολή προς τη δήμαρχο Ζωγράφου, κοινοποιημένη στον ΟΑΕΔ, ζητά επίσης την επιστροφή του Γιώργου Μ. στην εργασία του.

«Η ακύρωση της ένταξής του σε πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ ακυρώνει τον χαρακτήρα αυτών των προγραμμάτων που απευθύνονται ακριβώς σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες στις οποίες συμπεριλαμβάνονται βεβαίως και τα εξαρτημένα άτομα. 

»Ακυρώνει επίσης και το τόσο σημαντικό έργο της απεξάρτησης, που επιτελούν τα θεραπευτικά προγράμματα, στα οποία συμπεριλαμβάνεται το 18 ΑΝΩ, το μεγαλύτερο δημόσιο πρόγραμμα απεξάρτησης» επισημαίνει μεταξύ άλλων, ζητώντας να επανεξετάσει ο δήμος τη στάση του με «ευρύτερο πνεύμα». 

«Σε άλλη περίπτωση αναλαμβάνετε εσείς την ευθύνη για τις μοιραίες συνέπειες που μπορεί να έχει μια ενδεχόμενη υποτροπή αυτού του ανθρώπου που έχει κερδίσει με υπεράνθρωπες προσπάθειες τη δύσκολη μάχη της απεξάρτησης» προειδοποιεί.

Τυπική ήταν η απάντηση του δήμου, ενημερώνοντας ότι απλώς τηρήθηκε ο νόμος:

«Δυστυχώς δεν έχουμε την ευχέρεια να κρίνουμε υποκειμενικά την κάθε περίπτωση (...) Ηδη ενημερώθηκε ο κ. Μ. ότι μπορεί να προσφύγει στο Συμβούλιο Χαρίτων προκειμένου να διαγραφούν οι ποινές από το ποινικό του μητρώο, αλλά η διαδικασία είναι χρονοβόρα» καταλήγει.

»Αν ο δήμος πετάει το μπαλάκι στον ΟΑΕΔ, ο ΟΑΕΔ πετάει το μπαλάκι στο ΑΣΕΠ. «Εμείς απλώς υλοποιούμε το πρόγραμμα. Η δημόσια πρόσκληση γίνεται με την έγκριση του ΑΣΕΠ. Αυτό έχει τον πρώτο και τελευταίο ρόλο» λέει στην «Εφ.Συν.» ο Μένιος Κοντοβάς, διευθυντής του Τμήματος Κοινωφελών Προγραμμάτων του ΟΑΕΔ.

«Στα πρώτα κοινωφελή προγράμματα, ώς το 2013, το ποινικό μητρώο ήταν υποχρεωτικό για όλους. Επειτα από προσφυγές στον Συνήγορο του Πολίτη καταργήθηκε μόνο για τη βαθμίδα της Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης. Για τις βαθμίδες ΔΕ, ΠΕ, ΤΕ (Δευτεροβάθμιας, Πανεπιστημιακής, Τεχνικής Εκπαίδευσης) είναι απαραίτητο να μην υπάρχει καταδίκη». 

Πτυχιούχοι και... αγράμματοι

 

«Αυτό δεν ειναι υποκριτικό;» μας λέει ο Γιώργος. «Δηλαδή, αν δεν έχεις τελειώσει το Λύκειο σου επιτρέπεται να είσαι παραβατικός, ενώ αν έχεις πτυχίο δεν σου επιτρέπεται; Είναι πρακτικά αδύνατον όταν είσαι στη χρήση να μην έχεις προστριβές με τον νόμο, αφού η χρήση ουσιών σε σπρώχνει στην παραβατικότητα».

«Ενας άνθρωπος που έχει καταφέρει να τελειώσει ένα πρόγραμμα απεξάρτησης, έχει κάνει πολύ βασικές αλλαγές στον εαυτό του. Διεκδικεί να ζήσει στο κοινωνικό σύνολο, στη βάση της ισοτιμίας με τους άλλους. Αυτό προϋποθέτει ότι θα έχει μια δουλειά, θα έχει οικονομική ανεξαρτησία και δεν θα κινδυνεύει να πάει φυλακή», μας λέει η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα.

«Διαφορετικά υπάρχει σοβαρός κίνδυνος παλινδρόμησης. Σε έρευνα του 18 ΑΝΩ στο τμήμα Κοινωνικής Επανένταξης είχαμε εντοπίσει τρεις βασικές αιτίες υποτροπής: τον κίνδυνο της φυλακής, την ανεργία και την επιστροφή στην πατρική οικογένεια».

Το φαινόμενο του αποκλεισμού από την εργασία ατόμων που έχουν ολοκληρώσει προγράμματα απεξάρτησης δεν είναι πρωτοφανές, όπως επιβεβαιώνουν τρεις πρώην θεραπευόμενοι του 18 ΑΝΩ, η Βίκη, η Ευγενία και ο Μανώλης. «Το ζήτημα της εργασιακής επανένταξης είναι ένα από τα βασικά ζητήματα που αντιμετωπίζουμε» μας λέει η Αριάδνη, θεραπεύτρια του 18 ΑΝΩ στη Μονάδα Κοινωνικής Επανένταξης Ανδρών.

«Δεν είναι η πρώτη φορά που πρώην εξαρτημένος αντιμετωπίζει διακρίσεις στην εργασία. Είναι όμως ίσως η πρώτη φορά που γίνεται τόσο προκλητικά, μάλιστα σε περίοδο κρίσης, από μια κυβέρνηση που υποτίθεται ότι έχει ενδιαφέρον για τους ευάλωτους και από μια δήμαρχο που κινείται σε αυτή την κατεύθυνση» μας λέει η Κατερίνα Μάτσα. «Πόσο μάλιστα όταν μιλάμε για θέσεις προσωρινής και επισφαλούς απασχόλησης, χωρίς καν πλήρη δικαιώματα».

Η χαμένη αξιοπρέπεια

 

Οσο για το περιβόητο «λευκό χαρτί», που μπορεί να απονείμει το Συμβούλιο Χαρίτων έπειτα από αίτηση, μπορεί να πάρει δύο και τρία χρόνια, σε μια δαιδαλώδη γραφειοκρατική διαδικασία, μας εξηγούν απόφοιτοι του 18 ΑΝΩ.

Συγκινησιακά φορτισμένη είναι η μαρτυρία της Βίκης, μιας νέας γυναίκας με ξεχωριστό σθένος, που, έχοντας ολοκληρώσει εδώ και πέντε χρόνια το πρόγραμμα απεξάρτησης του 18 ΑΝΩ, συμμετέχει ενεργά στις κοινωνικές δράσεις του σωματείου:

«Είναι αμέτρητες οι φορές που έχουν συμβεί παρόμοια περιστατικά. Δεν τα μαθαίνει εύκολα η κοινή γνώμη, γιατί τα θέματα απεξάρτησης και παραβατικότητας είναι ακόμα ταμπού. Δεν μπορεί όμως από τη μία το κράτος να σου λέει ότι πρέπει να απεξαρτηθούν οι άνθρωποι από τα ναρκωτικά, να υπάρχουν δημόσια προγράμματα απεξάρτησης, και από την άλλη να σε αποκλείει από την αγορά εργασίας. Τότε για ποια κοινωνική επανένταξη μιλάμε; Πώς θα πάρεις πίσω την αξιοπρέπειά σου, για την οποία πάλεψες;» μας λέει η Βίκη, που έχει βιώσει και η ίδια ρατσιστικές διακρίσεις και στην αγορά εργασίας.

«Οταν σου κλείνουν την πόρτα για ένα αδίκημα που είχες διαπράξει την περίοδο της χρήσης, εκμηδενίζεται αυτή η αξιοπρέπεια. Δεν υπάρχει παιδί, που να γνωρίζω εγώ, που να έχει περάσει από τις ουσίες και να μην έχει θέματα με τον νόμο. Ομως αυτό δεν αφορά μόνο τους απεξαρτημένους. Αφορά τον οποιοδήποτε, που κάποτε διέπραξε ένα αδίκημα, έχει σωφρονιστεί, πλήρωσε για ό,τι έκανε και θέλει να αλλάξει τη ζωή του. 

»Τον τιμωρείς για πάντα αποκλείοντάς τον από την αγορά εργασίας; Είναι άδικο από όποια πλευρά και να το δεις. Πόσο μάλλον για άτομα που έχουν ολοκληρώσει προγράμματα απεξάρτησης - που υπάρχει και ο μειωμένος καταλογισμός για αδικήματα που διαπράχθηκαν την περίοδο της χρήσης, καθώς από μια στιγμή και μετά δεν "πίνεις" για να νιώσεις ωραία, πίνεις για να συρθείς στα πόδια σου-, οπότε αναγκαστικά θα κάνεις κάποια παράβαση. 

»Πού είναι τα κίνητρα για να κάνει ένας νέος άνθρωπος απεξάρτηση; Δεν τα βλέπω. Ούτε από την παρούσα κυβέρνηση, που αυτοαποκαλείται αριστερή και κοινωνικά ευαίσθητη. Βλέπω, αντίθετα, ανθρώπους που αποκλείονται από την αγορά εργασίας, που τους τραβάνε πίσω στη φυλακή επειδή έδωσαν "το παρών", που τους στερούν ακόμα και το δικαίωμα στην επιβίωση. Κι αυτά τα λέω με θυμό, γιατί το έζησα και τα ζούμε καθημερινά από συνθεραπευόμενούς μου. Εχουμε θυμώσει πλέον».

Κίνδυνος υποτροπής

«Πώς γίνεται από τη μία να σου λένε, ακόμα και στο δικαστήριο, ότι πρέπει να βρεις δουλειά για να επανενταχθείς, και από την άλλη να σου βάζουν μια σφραγίδα, σαν να είσαι βουβάλι ή πρόβατο, για κάτι που έκανες επτά και 10 χρόνια πριν, ενώ ήσουν στη χρήση;» ρωτάει ο Μανώλης. «Οταν έχεις κάνει αγώνα για να σταθείς στα πόδια σου, να αποκτήσεις φωνή στην κοινωνία, είναι σαν να σου κόβουν τα πόδια, τα χέρια, την ομιλία. Να σε καθηλώνουν. Το πιο πιθανό είναι να ξαναγυρίσεις στα ίδια».

«Στον ΟΑΕΔ δεν σε ενημερώνουν τι ισχύει αν έχεις ποινικές εκκρεμότητες. Ισα ίσα, ως απεξαρτημένος μπαίνεις σε λίστα προτεραιότητας. Ξέρω πολλά παιδιά από προγράμματα απεξάρτησης που δούλεψαν ή δουλεύουν σε δήμους. Είναι και θέμα του κάθε δήμου», μας λέει η Ευγενία. «Διακρίσεις υπήρχαν και παλιότερα, αλλά πριν από10 χρόνια, πριν από την κρίση, το παλεύαμε αλλιώς. Τώρα δικαιώματα που ήταν κεκτημένα πρέπει να τα παλεύουμε με περισσότερο αγώνα και πείσμα. Για να μη μας πετάνε σαν σκουπίδι».

«Δεν θέλουμε ιδιαίτερη μεταχείριση. Δεν θέλουμε προνόμια, ούτε επιδόματα. Απλώς να μη μας βάζει το κράτος εμπόδια» καταλήγει φορτισμένη η Βίκη. «Να μη μας βάζουν τρικλοποδιά, γίνεται; Μόνο αυτό».