«Φωνάζουν όλοι, φωνάζει κι ο κλέφτης»

«Φωνάζουν όλοι, φωνάζει κι ο κλέφτης»

 

Την Πέμπτη 10/11 πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Δρομοκαΐτειο με αφορμή το περιστατικό ξυλοδαρμού ψυχικά πάσχοντος από αστυνομικούς. Όπως αναφέρουμε και στην τελευταία μας ανακοίνωση «ένας ψυχικά πάσχων σε κατάσταση διέγερσης, που τον είχαν προσαγάγει για εξέταση με εισαγγελική εντολή, χτυπήθηκε αλύπητα από αστυνομικούς που βρίσκονταν σε απόλυτη θέση ισχύος». Το συμβάν έλαβε χώρα εντός του ψυχιατρικού νοσοκομείου και οι θεσμικοί φορείς του τήρησαν μια στάση σιωπής και αποστασιοποίησης, δηλώνοντας κυνικά για «μικροεπεισοδιάκι» με ασθενή «που δεν είχαμε ακόμα παραλάβει».

Η συγκέντρωση είχε ως στόχο να κρατήσει το θέμα ανοικτό, να σπάσει τη σιωπή που συχνά πλακώνει τέτοια περιστατικά και να ενημερώσει τη διοίκηση του νοσοκομείου πως έξω από τους τοίχους του ψυχιατρείου υπάρχουν ενεργά πολιτικά υποκείμενα που βλέπουν, ακούνε, νοιάζονται και δε σιωπούν. Παράλληλα αποτέλεσε μια ευκαιρία να θυμηθούμε πως τέτοια ζητήματα διακινούν και κινητοποιούν σε μεγάλο εύρος κοινωνικές και πολιτικές ομάδες. Έτσι στη συγκέντρωση συμμετείχαν εκτός από τη συλλογικότητά μας που έκανε το αρχικό κάλεσμα, το σωματείο ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας «Αυτοεκπροσώπηση», σύλλογοι οικογενειών (ΣΟΨΥ Κορυδαλλού και ΣΟΨΥ Βορείων Προαστείων), η Κίνηση Οικογενειών και Φίλων για την Ψυχική Υγεία – ΚΟΦιΨΥ, οι συλλογικότητες Pasamontaña (Κορυδαλλός) και Παπουτσάδικο (Χαϊδάρι), η Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου, άνθρωποι από την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών και από τη συνέλευση Solidarity with migrants, σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι μας. Κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης, τριμελής αντιπροσωπεία των συγκεντρωμένων συναντήθηκε με τη Διοίκηση του Δρομοκαϊτείου. Ακολουθεί μια σύντομη ενημέρωση σε σχέση με το τι μάθαμε από αυτή τη συνάντηση, στην οποία παρόντες ήταν ο πρόεδρος του Δρομοκαϊτείου Αντώνιος Χλωρός, ο αναπληρωτής διοικητής Ευάγγελος Κονταξάκης, ο αντιπρόεδρος, ψυχίατρος, Θεόδωρος Καρατζάς και ο διευθυντής διοικητικής υπηρεσίας Μανώλης Οικονομάκης.

Καταλάβαμε πολύ καλά πως η παρουσία μας, όπως και κείμενα που έχουν βγει και κυρίως από την ΟΕΝΓΕ, τους έχουν θορυβήσει. Εικάζουμε πως μέσα από τα ασυλικά τείχη μοιάζει να κρατούνται καλά φυλαγμένα «μυστικά» και κάθε κίνηση που έρχεται να «σηκώσει το χαλάκι» να δημιουργεί ανησυχία. Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε αλλιώς το γιατί έδειξαν όλοι τους τόσο θορυβημένοι. Όλη η θεσμική τετράδα φώναζε, διέκοπτε ο ένας τον άλλο, μιλούσαν ακατάπαυστα φλυαρώντας, απειλώντας, αλλά ουσιαστικά σιωπώντας. Ενώ μας ζήτησαν να τους ενημερώσουμε για το λόγο της κινητοποίησης (δήθεν δεν ήξεραν), ποτέ δεν μας άφησαν να ολοκληρώσουμε μία πρόταση.

Μάθαμε πως είναι αντιδεοντολογικό να καταγγέλλει κανείς τη σιωπή και έτσι ένας από τους εκπροσώπους μας, που ήταν γιατρός, απειλήθηκε με καταγγελία στον Ιατρικό Σύλλογο (!). Όλα όσα αναφέρονται στο κείμενο που τους δώσαμε θεωρήθηκαν συκοφαντίες και ψεύδη που επισύρουν μηνύσεις. Ο Διοικητής προτίμησε να μην μιλήσει από το θεσμικό του ρόλο αλλά από τη μακρόχρονη θητεία ως εισαγγελέας, απειλώντας κι αυτός με μηνύσεις που επιφέρουν αποζημιώσεις 250.000 ευρώ (!).

Μάθαμε ακόμη πως ο πρόεδρος, όταν μίλησε με τη δημοσιογράφο «δεν ήξερε, δε γνώριζε, μόλις είχε έρθει… πως αυτά έγιναν πριν την παραλαβή του ασθενή … πως είναι όπως αν είχε γίνει σε άλλο μέρος», σε άλλο χρόνο, σε άλλο κόσμο. Μάθαμε δηλαδή πως άνθρωποι που βρίσκονται σε θέση ισχύος «είναι στον κόσμο τους». Ακόμα κι όταν προς το τέλος ψιθύρισαν πως «εμείς δε θέλουμε την αστυνομική βία», σιώπησαν όταν τους ζητήσαμε να το δηλώσουν ανοικτά από τον θεσμικό τους ρόλο. Μας κοίταγαν στα μάτια και μας κουνούσαν το δάκτυλο όταν μας απειλούσαν, αλλά όταν χρειάστηκε να πάρουν ανοικτά θέση χαμήλωσαν το βλέμμα.

Ακούσαμε να επικαλούνται τον αγώνα τους για τα δικαιώματα των ασθενών, μέχρι και δάφνες από τον αγώνα τους στο Πολυτεχνείο (!) επικαλέστηκαν - και κάπου εκεί η λογική τερμάτισε. Εμείς δεν ξέρουμε τη διαδρομή του καθενός στους «αγώνες και στις διεκδικήσεις», ούτε έχουμε σκοπό να «αδικήσουμε». Μάθαμε όμως, για άλλη μια φορά, πως δεν αρκεί να λες τι έχεις κάνει στη χούντα, αλλά και να παίρνεις την ευθύνη που σου αναλογεί όταν η αστυνομική βία και η βαρβαρότητα είναι έξω από την πόρτα σου.

Για να μην πολυλογούμε… Αυτοί που μας απειλούν με μηνύσεις για συκοφαντία και με καταγγελίες, ας θυμηθούν να απαντήσουν κάποια ερωτήματα:

Θέλουμε να ξέρουμε αν οι συστάσεις (με αρ. Α.Π. Φ. 6691/ΑΣ 582/24-07-2018 έγγραφο της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας στο Συμβούλιο της Ευρώπης) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας, είναι συκοφαντικές. Περιμένουμε να μας πουν τι έκαναν σε σχέση με τους «ισχυρισμούς για άσκηση βίας σε καθηλωμένους ασθενείς», για την «υπερβολική χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων και αφετέρου πολύ περιορισμένη προσφορά ψυχοκοινωνικών δραστηριοτήτων», τη «χρήση υψηλών δόσεων, ενδομυϊκών αντιψυχωτικών ενέσεων κατά τις πρώτες ημέρες μετά την εισαγωγή των ασθενών στο Νοσοκομείο», με «τη μεγάλη χρονική διάρκεια εφαρμογής των μέτρων περιορισμού» και τους «ακατάλληλους τρόπους εφαρμογής και ελλιπή καταγραφή της χρήσης τους», με την «περιορισμένη χρονικά πρόσβαση των ασθενών σε τηλεφωνήματα». Κι όλα αυτά είναι μόνο όσα είδε η επιτροπή στη σύντομη και, από όσο γνωρίζουμε, ανακοινωμένη επίσκεψή της. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πως τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα και πως 4 χρόνια μετά τις συστάσεις οι συνθήκες έχουν επιδεινωθεί.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε αν ο κ. Καρατζάς που απειλεί με καταγγελίες στον Ιατρικό Σύλλογο γνωρίζει πως στον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (Ν 3418/2005, άρθρο 28) αναφέρεται πως «ο ψυχίατρος οφείλει να ενημερώνεται, να εκπαιδεύεται και να επιμορφώνεται τακτικά σε θέματα που αφορούν τόσο τις εξελίξεις της επιστήμης του, όσο και την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των θεμελιωδών ελευθεριών των ανθρώπων που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές, καθώς και στην αποφυγή και τον έλεγχο της βίας». Ποιες ενέργειες έχουν γίνει από την πλευρά του, τόσο σε σχέση με τα όσα καταγράφονται παραπάνω, όσο και σε σχέση με το συγκεκριμένο συμβάν αστυνομικής βίας; Οι αναφορές στο Πολυτεχνείο, πέρα από το γραφική σημειολογία τους, όταν υπάρχουν καταγγελίες για καθηλώσεις που διαρκούν μέρες μοιάζουν τουλάχιστον υποκριτικές.

Επίσης, είναι άραγε θεσμικά και κοινωνικά «δεοντολογικό», ο κ. πρόεδρος να συνεχίζει να επικαλείται πως όλα αυτά έγιναν κάπου μακριά, «πέρα από τη δικαιοδοσία του»; Αφού ακούσαμε κηρύγματα περί δεοντολογίας, τι γνώμη έχουν για την εκφρασμένη σε δημοσιογράφο θέση του προέδρου ότι «ο ασθενής που έρχεται εδώ κατ’ εντολή εισαγγελέα για κάποια βίαιη πράξη, μπορεί να σκότωσε τη μητέρα του, δεν τον περιμένουμε με λουλούδια…». Τέτοιες νοοτροπίες γεννούν τον κοινωνικό αποκλεισμό και το στίγμα.

Τέλος, θέλουμε να κλείσουμε με ένα ακόμα μάλλον ρητορικό ερώτημα που προκύπτει από τη διαπίστωση πως όταν ο Διοικητικός Διευθυντής (που βέβαια στις αρχικές δηλώσεις του μιλούσε για ένα «μικροεπεισοδιάκι»), ίσως η μοναδική νηφάλια φωνή από τους «οικοδεσπότες» μας, έστρεψε τη συζήτηση στο «συμβάν που πραγματικά έγινε» και προς τιμήν του το αξιολόγησε επιτέλους ως «σοβαρό», ακούστηκαν φωνές που εξέφραζαν την «καταδίκη της βίας»: Μέσα στα γραφεία σας μιλάτε για καταδίκη της βίας. Θα βρείτε το θάρρος να μιλήστε ανοικτά και δημόσια;

Φύγαμε με ανάμεικτα συναισθήματα. Είχαμε από τη μία ταραχή, γιατί είδαμε το θεσμικό πρόσωπο της βίας (συγκαλυμμένες απειλές, φωνές και μισόλογα) και από την άλλη το χαμόγελο από τη λαϊκή παροιμία «φωνάζουν όλοι, φωνάζει κι ο κλέφτης». Τους υποσχόμαστε να τους κρατάμε ενήμερους για τις δράσεις μας. Συνεχίζουμε να περιμένουμε από την αρμόδια Επιτροπή Ελέγχου και Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές να πάρει θέση σχετικά με το συμβάν. Συνεχίζουμε να καλούμε σε διαρκές νοιάξιμο και εγρήγορση για τη βία που δημιουργεί σιωπή, για τον κοινωνικό αποκλεισμό που βαθαίνει κάθε φορά που τα συμβάντα δε μας αφορούν γιατί «δεν είναι στη δικαιοδοσία μας».

Πρέπει όμως να κρατήσουμε κάτι σημαντικό, ως ενεργά υποκείμενα του ταξικού πολέμου που διεξάγεται σε κάθε τομέα της κοινωνικής μας ζωής: Έχουμε δύναμη και μπορούμε να διεκδικούμε με αξιώσεις χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις στο λόγο, τις πρακτικές μας, στην υπεράσπιση της αξιοπρέπειας. Είτε αυτό λέγεται μισθός, είτε συνθήκες εργασίας, είτε κοινωνικές δομές όπως η υγεία. Λίγες συλλογικότητες, αποδείξαμε ότι μπορούμε να ταράξουμε τα αφασιακά λιμνάζοντα νερά της φαρμακοκαταστολής, των καθηλώσεων και της βίας.

11/11/2022

Πρωτοβουλία Ψυ –

Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία

Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας στο ΨΝΑ ΔΑΦΝΙ - 12/3/22

 

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση διαμαρτυρίας που οργάνωσε η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία στο ΨΝΑ Δαφνί. Με κεντρικά συνθήματα κατά της ψυχιατρικής καταστολής και κατά της διάλυσης των δημόσιων δομών ψυχικής υγείας και για την διεκδίκηση ενός ολοκληρωμένου συστήματος ψυχικής υγείας στην κοινότητα.

Την κινητοποίηση στήριξαν πολλές συλλογικότητες με ουσιαστική δράση και παρουσία στα κινήματα και στις γειτονιές, κυρίως της Δυτικής Αττικής, φέρνοντας στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και αναδεικνύοντας ότι σκοπός ύπαρξης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας δεν μπορεί να είναι η απόδοση μίας διάγνωσης, η καταπιεστική βραχύβια «προστασία» με εγκλεισμό, και ο μονόδρομος του φαρμάκου, με πλήρη εγκατάλειψη στην συνέχεια, αλλά η σφαιρική στήριξη στην κοινότητα και η συνοδεία, “βήμα βήμα”, προς την ανάρρωση και την ανάκτηση της ζωής κάθε ανθρώπου που αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχικής υγείας, με αναγνώριση των πολύπλευρων αναγκών του και σεβασμό της προσωπικότητας του.

Συμμετείχαν και στήριξαν οι συλλογικότητες «Pasamontana», «Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου», «Παπουτσάδικο», το «Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ιλίου», η «Εργατική Συμμαχία στα Δυτικά», η «Πρωτοβουλία για την συγκρότηση Ανοιχτής Συνέλευσης στο Χαϊδάρι», το «Δίκτυο Ανθρώπων που ακούνε Φωνές Αθήνας», η «Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών»,  «Ταξική Αντεπίθεση Αθήνας», καθώς και «Σύλλογοι Οικογενειών και Φίλων Ψυχικής Υγείας» (Κορυδαλλού και ΒΑ Αττικής), αλλά και εργαζόμενες/οι στο ΨΝΑ. Έγιναν σύντομες τοποθετήσεις από μέλη της Πρωτοβουλίας, εκπροσώπους του Σωματείου εργαζομένων του ΨΝΑ, των ΣΟΦΨΥ, μοιράστηκαν κείμενα σε εργαζόμενους και διερχόμενους, ακούστηκαν και γράφτηκαν συνθήματα όπως “Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΊΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ, ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ” , “Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΙΚΩΝ” κλπ.

 

Σε μία ιστορική συγκυρία όπου εξαιτίας της πανδημίας, αλλά και της παρατεταμένης βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που βιώνουμε (και που ο καπιταλισμός, ανεξαρτήτως του πώς βαφτίζεται κάθε φορά, δίνει απάντηση στα οικονομικά και κοινωνικά του αδιέξοδα με αυτό που ξέρει καλύτερα να κάνει, δηλαδή,  πόλεμο), και ενώ τα προβλήματα ψυχικής υγείας και ο ψυχικός πόνος βρίσκονται σε κορύφωση και αντιμετωπίζονται αποκομμένα από το κοινωνικό γίγνεσθαι ενώ σκόπιμα αγνοούνται τα κοινωνικά τους αίτια, καλυμμένα πίσω από διαγνώσεις, τείχη, κλειδωμένες πόρτες, ψυχιατρική φαρμακολαγνεία και αποκλεισμούς, είναι ζωτικής σημασίας ότι ενώνονται οι φωνές όλων όσων αναγνωρίζουμε αυτά τα αδιέξοδα “από τα κάτω”, και τα βιώνουμε στα σπίτια μας και στις γειτονιές μας. Η πανδημία, άλλωστε, ήταν μόνο η αφορμή για ν΄ αναδειχτεί αυτή η συστηματική υποβάθμιση της υγείας και ψυχικής υγείας όχι μόνο ως δημόσιων συστημάτων υπηρεσιών (με την δραματική υποστελέχωσή τους, την επικρεμάμενη απόλυση του προσωπικού που είναι σε αναστολή και την πλήρη ιδιωτικοποίηση όλων των υπηρεσιών Υγείας που είναι σε εξέλιξη), αλλά ως ανθρώπινων καταστάσεων που, ενώ αποτελούν ζωτικές ανάγκες, απαιτούν ευρύτερες κοινωνικές ανατροπές για να έλθουν στο επίκεντρο και να απαντηθούν.

Για αυτούς τους λόγους είναι ελπιδοφόρο ότι, εκτός από τη μεγάλη συμμετοχή στην κινητοποίηση, το ενδιαφέρον, η συζήτηση και η δράση για την ψυχική υγεία, από την πλευρά των συλλογικοτήτων και των ατόμων που συμμετείχαν, δεν εξαντλείται σε μία μόνο συγκέντρωση, αλλά παραμένει ανοιχτή και ενεργή στους διάσπαρτους κινηματικούς πυρήνες μέσα στις γειτονιές εντός της κοινότητας και σε άμεση σύνδεση με το ευρύτερο κοινωνικό γίγνεσθαι. Είμαστε εδώ, επομένως, για διαρκώς νέες παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις και γιατί “κάποτε μιλούσαμε για τρελούς, τώρα μιλούμε για ασθενείς, καιρός να μιλήσουμε για ανθρώπους”...

 

 

 

14/3/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΨΝΑ ΔΑΦΝΙ - Σαββατο 12 Μαρτίου 2022 στις 13:00

 

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΩΝ ΔΟΜΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΕΠΑΡΚΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ

 

 

Αν η κρίση που, εν μέσω της πανδημίας, μαστίζει το σύστημα της Υγείας στο σύνολό του, έχει μια από τις κύριες παραμέτρους της την σκόπιμα επιβεβλημένη δραματική υποστελέχωσή του, η κατάσταση στην Ψυχική Υγεία είναι ακόμα χειρότερη.

Το προσωπικό που έχει απομείνει, μετά τις διαδοχικές, επί σειρά ετών, συνταξιοδοτήσεις, χωρίς νέες προσλήψεις προς αντικατάσταση των απερχομένων, καθώς και με την τελείως αδικαιολόγητη και εκβιαστικού χαρακτήρα αναστολή της εργασίας χιλιάδων μη εμβολιασθέντων νοσηλευτών (και άλλων ειδικοτήτων), είναι ελάχιστο. Οι βάρδιες βγαίνουν με μεγάλη δυσκολία, έτσι ώστε, για πολλούς/ές, ακόμα και η λήψη των κανονικών εβδομαδιαίων ρεπό να έχει γίνει αδύνατη (με δεκάδες και εκατοντάδες χρεωστούμενων ρεπό και κανονικών αδειών να συσσωρεύονται) και η λειτουργία, τόσο των τμημάτων εισαγωγών, όσο και των στεγαστικών δομών (ξενώνων, οικοτροφείων κλπ), να χάνει, με γοργούς ρυθμούς, όχι μόνο την όποια θεραπευτική διάσταση της είχε απομείνει, αλλά και τον στοιχειωδώς ασφαλή χαρακτήρα της.

Αξιοποιώντας για μιαν ακόμα φορά την «κρίση ως ευκαιρία» για την εφαρμογή προαποφασισμένων, νεοφιλελεύθερης κοπής, μέτρων (κρίση που οι διαδοχικές κυβερνήσεις δημιούργησαν με τις δραστικές μνημονιακές περικοπές σε προσωπικό, τις ιδιωτικοποιήσεις κλπ), η κυβερνητική πολιτική έδειξε πολύ καθαρά το πού στοχεύει: πρώτον, με την απόπειρα να ξανανοίξει το ψυχιατρείο της Λέρου, ως κολαστήριο «νεκρών ψυχών» (απόπειρα που, αν και την πήρε πίσω μετά τις αντιδράσεις, δεν την έχει εγκαταλείψει ως πολιτική της στην ψυχική υγεία), και δεύτερον, την απόπειρα, που αμέσως ακολούθησε, να καταργήσει, με το πρόσχημα της έλλειψης προσωπικού, τρεις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές του ΨΝΑ. Και πάλι εδώ, ήταν η αντίδραση των εργαζομένων που έβαλε (ένα προσωρινό έστω) φρένο. Ωστόσο, το κλείσιμο, πριν μερικούς μήνες, του ξενώνα του Ευαγγελισμού στην πλ. Βάθης είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της πολιτικής που έχει ήδη μπει σε εφαρμογή.

Ταυτόχρονα, η αντιμετώπιση της πανδημίας της covid-19 στις ψυχιατρικές μονάδες, όχι μόνο στα τμήματα εισαγωγών, αλλά και στις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές, ταυτίστηκε με την ακραία καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των νοσηλευομένων και των ενοίκων των δομών (για έξοδο, επικοινωνία κλπ), με μέτρα τυχάρπαστα που πιο πολύ συντελούσαν στην μετάδοση του κορονοϊού παρά στην προφύλαξη από αυτόν. Οι ανέκαθεν κυρίαρχες, στις ψυχιατρικές μονάδες, λειτουργίες και πρακτικές της κλειδωμένης πόρτας (ακόμα και σε στεγαστικές δομές), των μηχανικών καθηλώσεων και γενικά των κατασταλτικών πρακτικών, πατώντας πάνω και στην δραματική υποστελέχωση, πήραν ακραίες διαστάσεις.

Και την ίδια στιγμή που η αλλοπρόσαλλη και σε κατασταλτική λογική αντιμετώπιση της πανδημίας δημιουργούσε όλο και περισσότερη ψυχική δυσφορία και ανάγκες για βοήθεια, τόσο περισσότερο οι αρμόδιες υπηρεσίες αραίωναν την άμεση πρόσβαση και τόσο περισσότερο άνοιγαν το έδαφος στην τηλε-ψυχιατρική και στην τηλε-ψυχολογία.

Μάλιστα, ενώ η δυσφορία που βιώνει ο καθένας και η καθεμιά αυξάνει και τα αιτήματα για παροχή ψυχοκοινωνικής υποστήριξης πολλαπλασιάζονται, οι απαντήσεις που συνήθως δίνονται, αν τελικά διαθέτεις χρήματα για να συναντήσεις κάποιον επαγγελματία, είναι μονοσήμαντες και περιστρέφονται γύρω από τη συνταγογράφηση φαρμάκων. Οι νέες τεχνολογίες έρχονται να υποστηρίξουν αυτή την μονοδιάστατη και ατομικίστικη φιλοσοφία και πρακτική. Το κοινό όλων των παρεμβάσεων, αναλογικών και ψηφιακών, έγκειται στο ότι το πρόβλημά σου δεν είναι κοινωνικό, δεν είναι πολιτικό, αλλά εδράζεται κάπου στον ψυχισμό σου, ενδεχομένως σε μια αλληλουχία γονιδίων ή/και στις λάθος επιλογές σου στη ζωή.

Όλα λοιπόν στην «ατομική ευθύνη». Η μόνη «κρατική ευθύνη» που απέμεινε, δεν είναι στη στελέχωση των υπηρεσιών υγείας και ψυχικής υγείας, δεν είναι στην ανάπτυξη της όσο ποτέ αναγκαίας πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, δεν είναι στην αντιμετώπιση του συνωστισμού στα ΜΜΜ και στους χώρους εργασίας, δεν είναι στη λειτουργία του σχολείου, αλλά στον εκβιαστικά υποχρεωτικό εμβολιασμό, στα πρόστιμα, στην αναστολή εργασίας (που, όπως αποδείχτηκε, δεν αποσκοπεί στην καθαυτό ανάγκη του εμβολιασμού, αλλά στις απολύσεις), στην κατάργηση της μονιμότητας και στην εισαγωγή ως κύριας σχέσης εργασίας τις κακοπληρωμένες συμβάσεις ορισμένου χρόνου, στην πλήρη ιδιωτικοποίηση της Υγείας και της Ψυχικής Υγείας (μέσω ΣΔΙΤ κλπ).

Αυτό είναι το πλάνο που έχει το Υπουργείο του Πλεύρη και της Ράπτη προς εφαρμογή. Το σχέδιο για το «βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων», για το οποίο μιλούσαμε πριν μερικά χρόνια, δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Και ήταν ήδη, όπως τονίζαμε από τότε, σε εφαρμογή με την σχεδιασμένη όλο και μεγαλύτερη υποστελέχωση των ψυχιατρείων, ώστε το «βίαιο κλείσιμο» (δηλαδή, όχι ο μετασχηματισμός, αλλά η διάλυση) να φανεί ως η μόνη δυνατή λύση.

Αντίθετα, όπως υποστηρίζαμε πάντα, και αυτός πρέπει να είναι ο επιδιωκόμενος στόχος, «κλείσιμο των ψυχιατρείων» θάπρεπε να σημαίνει ριζικό μετασχηματισμό του υπάρχοντος, αντικατάσταση των κλειστών υπηρεσιών με κοινοτικές υπηρεσίες, πλήρως στελεχωμένες με το προσωπικό που ήδη τώρα εργάζεται και με πολύ περισσότερο που πρέπει να προσληφθεί. Κλείσιμο των ψυχιατρείων θάπρεπε να σημαίνει την χειραφέτηση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία και των εργαζομένων από κοινού. Θάπρεπε να σημαίνει αμφισβήτηση και κατάργηση των κατασταλτικών πρακτικών.

Επαρκής στελέχωση και ριζική αμφισβήτηση της όποιας κατασταλτικής πρακτικής πάνε μαζί.

Το ζήτημα της ψυχικής υγείας είναι υπόθεση όλων, των άμεσα ενδιαφερόμενων ατόμων, των εργαζόμενων στο χώρο και όλης της κοινωνίας.

Καλούμε όλες και όλους σε κινητοποίηση στις 12 Μάρτη, 13.00, με συγκέντρωση έξω από το ΨΝΑ (Δαφνί). Διεκδικούμε και απαιτούμε:

-Καμιά στεγαστική δομή να μην κλείσει.

-Πλήρη σεβασμό στα δικαιώματα των νοσηλευομένων και των ενοίκων των στεγαστικών δομών.

-Αμεση και επαρκή στελέχωση όλων των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.

-Η ελευθερία είναι θεραπευτική. Και για να είναι πραγματικά θεραπευτική πρέπει να στηρίζεται από ένα σύστημα ψυχικής υγείας κοινοτικά βασισμένο σε συνάρτηση με μια κοινωνική πολιτική που νοιάζεται για την αξιοπρεπή στέγαση, την επαρκώς αμειβόμενη εργασία και την κοινωνική πλαισίωση.

12/2/22

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Στο κατώφλι προς την οριστική οπισθοδρόμηση οι στεγαστικές δομές του ΨΝΑ παρόλες τις διαβεβαιώσεις της Διοίκησης.

 

 

Μετά την κινητοποίηση των εργαζομένων κατά της πρότασης του επιστημονικού συμβουλίου για κλείσιμο 3 εξωνοσοκομειακών στεγαστικών δομών του ΨΝΑ (Δαφνί), η διοικήτρια, σε μία υποχώρηση τακτικής, δήλωσε στους εργαζόμενους ότι δεν πρόκειται να υλοποιηθούν οι προτάσεις αυτές, παίρνοντας αποστάσεις από το Επιστημονικό συμβούλιο. Ωστόσο, κανείς δεν έχει πειστεί για τις προθέσεις της διοίκησης του ΨΝΑ, που προσπαθεί απλώς να διαχειριστεί τα αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί εξαιτίας των τεράστιων ελλείψεων σε προσωπικό, που έχουν φτάσει στο ζενίθ μετά και την θέση σε αναστολή μεγάλου αριθμού υγειονομικών και την διάλυση που έχει επιφέρει η καταστροφική πολιτική που ασκείται από τους πολιτικούς της προϊστάμενους. Αδιέξοδα και διάλυση που φαίνεται ότι προσπαθεί να τα διαχειριστεί με λεκτικές ακροβασίες στο κατώφλι προς την οριστική οπισθοδρόμηση. Και το πιο λυπηρό είναι ότι σε αυτήν την κατρακύλα έχει πρόθυμους εισηγητές και συμμάχους στην επιστημονική κοινότητα του ΨΝΑ που, μετά τις μεθοδεύσεις, περισσότερο ή λιγότερο φανερές, για μεταφορά ασθενών στη Λέρο, κλείσιμο στεγαστικών δομών και επαναλειτουργία τμημάτων χρονίων, αναμένουμε να δούμε ποιον άλλο “λαγό θα βγάλουν από το καπέλο”! 

 

 Να ανατρέξουμε στην ιστορία των Ασύλων και της Ψυχιατρικής για να μαντέψουμε...

Σίγουρα ο αγώνας δεν τελείωσε με τις ψευδοϋποσχέσεις της Διοκήτριας, όπως όλων των Διοικήσεων και του Υπουργείου.Ο αγώνας για την υπεράσπιση των στεγαστικών δομών και για την επαρκή στελέχωση όλων των δομών και των τμημάτων, όχι μόνο του ΨΝΑ, αλλά του όλου συστήματος των υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας στο σύνολό του, πρόκειται να συνεχιστεί, με κινητοποιήσεις εργαζομένων και κοινωνικών κινημάτων.

30/12/2021

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Μαζική παρουσία στην κινητοποίηση έξω από το Δρομοκαΐτειο και στην διαδήλωση στο Χαϊδάρι

 

Το Σάββατο 10-04-2021 η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία πραγματοποίησε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την πύλη του Δρομοκαϊτείου, για τις συνθήκες εγκλεισμού και παραμέλησης των νοσηλευόμενων καθώς και για τις ελλείψεις σε προσωπικό και υγειονομικά υλικά. 

Την παρέμβαση στήριξαν με τη δυναμική παρουσία τους η Κίνηση Υγεία χωρίς Αποκλεισμούς, το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές, ο ΣΟΨΥ Κορυδαλλού, το Κοινωνικό Ιατρείο Ιλίου μαζί με την Εργατική Συμμαχία στα Δυτικά, η Κατάληψη Παπουτσάδικο, η Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου, η Pasamontaña, η ΑΔΥE, η Αδράστεια, το ΕΕΚ και άλλες συλλογικότητες, καθώς και πλήθος αλληλέγγυων ατόμων. 

Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε μικρή αυθόρμητη πορεία στη γειτονιά του Χαϊδαρίου, που κατέληξε στο Δημαρχείο της πόλης, στη διάρκεια της οποίας ακούστηκαν δυναμικά και μαχητικά συνθήματα. Κεντρικό σύνθημα-αίτημα παραμένει η εναντίωση στο κλείδωμα των ανθρώπων στους θαλάμους, στον εγκλεισμό και στη βία και παράλληλα η διεκδίκηση ανοιχτών δομών, παροχών, προσλήψεων και μέτρων πραγματικής προστασίας και όχι καταστολής. Η διοίκηση του νοσοκομείου και η Πολιτεία ευρύτερα αδιαφορούν για την τύχη των νοσηλευόμενων στα ψυχιατρικά νοσοκομεία. 

 

 

Ωστόσο, τώρα με πρόσχημα την πανδημία και την προστασία από τη διασπορά του ιού covid-19, βρέθηκε η ιδανική συνθήκη για την παγίωση των χρόνιων προσφιλών στη συστημική ψυχιατρική και στην εξουσία πρακτικών του εγκλεισμού, του περιορισμού, των μηχανικών καθηλώσεων, της χημικής καταστολής.

 Οι προσπάθειες της κυβέρνησης, του υπουργείου Υγείας και των διοικήσεων των ψυχιατρικών νοσοκομείων για να διαχειριστούν την πανδημία και την αποφυγή της εξάπλωσής της στρώνουν το δρόμο για τη μία αυθαιρεσία μετά την άλλη, για την απρόσκοπτη καταπάτηση δικαιωμάτων και για τη θεμελίωση του εγκλεισμού και της καταστολής.

 

 

Απαιτούμε τώρα την άρση των συνθηκών εγκλεισμού, αληθινή και ολοκληρωμένη φροντίδα των νοσηλευόμενων, τήρηση μέτρων που πραγματικά να συνάδουν με τις υγειονομικές συνθήκες, παροχή προστατευτικών μέσων σε νοσηλευόμενους/ες και εργαζόμενους/ες, ανοιχτές πόρτες, ανοιχτές ματιές και ανοιχτές πολιτικές.

 

Να μη δεχτούμε την πανδημία ως πρόσχημα για τη εφαρμογή μηχανισμών ελέγχου και καταστολής είτε μέσα είτε έξω από τα ψυχιατρεία.

Είμαστε όλες και όλοι εγκλωβισμένες/οι σε ορατές ή αόρατες φυλακές. Γι’ αυτό δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία σε κάθε επίπεδο, γιατί δεν μπορούμε να μιλάμε για ανοιχτό ψυχιατρείο και για ξεπέρασμα του ψυχιατρείου χωρίς ανοιχτή κοινωνία. 

Στο τέλος της πορείας η αστυνομία που, αν και "διακριτικά", δεν έπαψε ούτε στιγμή να είναι από δίπλα, προχώρησε στην τελείως αναίτια σύλληψη ενός συμμετέχοντος στην διαδήλωση. Θα σταθούμε δίπλα του, για την υπεράσπισή του ό,τι κι αν αυτό χρειαστεί.

 

 

 

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 

 

 

 

 

 

Κάλεσμα της Πρωτοβουλίας 'Ψ': Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Δρομοκαΐτειο - Σάββατο 10/4/2021 στις 12.00

Ο ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΥΓΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ 

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ

ΣΑΒΒΑΤΟ 10/04/2021, 12:00

Αν η πανδημία, όχι αυτή καθεαυτή, αλλά η διαχείριση-μη διαχείρισή της από την κυβέρνηση και τους αρμόδιους επιστημονικούς φορείς έχει δυναμιτίσει την κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία και έχει ξεσκεπάσει τις χρόνιες παθογένειες του ισχνού δημόσιου συστήματος υγείας, στα ψυχιατρικά νοσοκομεία η συνθήκη της πανδημίας έχει κάνει την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση πλέον ανυπέρβλητη και έχει ανοίξει τον δρόμο για την εφαρμογή μεθόδων και πρακτικών ανέκαθεν κατακριτέων (βία, χημική καταστολή, μηχανικές καθηλώσεις) που όμως τώρα επιλέγονται απενοχοποιημένα πια υπό το πρίσμα της «αγωνιώδους» προσπάθειας για τον περιορισμό της διασποράς του κορονοϊού.

Έτσι και το Δρομοκαΐτειο δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση και με κάποιο μαγικό ξόρκι να ξεφύγει από την εξάπλωση του κορονοϊού στους χώρους του. Ήδη μετράμε πάνω από 80 νοσηλευόμενους που έχουν ήδη νοσήσει με τον ιό covid-19, δύο νεκρούς από τη νόσο, δύο πτέρυγες να έχουν μετατραπεί αποκλειστικά σε κλινικές covid, με τα νέα κρούσματα να προστίθενται μέρα με τη μέρα μεταξύ των νοσηλευόμενων. Μολονότι η κατάσταση της διασποράς του ιού έχει χτυπήσει κόκκινο, εξακολουθεί να λειτουργεί μικτό τμήμα για θετικούς και αρνητικούς στον ιό ασθενείς στον ίδιο χώρο. Η εικόνα αυτή δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη καθώς συνάδει με την απροκάλυπτη εκτίμηση (ή και ευχή;) επιστημονικού προσώπου σχετικά με το ότι «είναι σίγουρο ότι και οι αρνητικοί ασθενείς σύντομα θα γίνουν θετικοί», συνοψίζοντας με σαφήνεια και τις (μη) στρατηγικές που προβλέπεται να ακολουθηθούν για τη λήψη μέτρων και αποφάσεων. Ενδεικτικό της εκτράχυνσης της κατάστασης αποτελεί και η πρακτική του κλειδώματος των θαλάμων για “να μην μετακινούνται οι νοσηλευόμενες/οι”, μέτρο που μπορεί να εφαρμόζεται αρκετές φορές ακόμη και χωρίς την επίβλεψη ή συχνή επίσκεψη του προσωπικού, με ό,τι μπορεί να προκαλέσει μια τέτοια πρακτική σε περίπτωση λ.χ. μιας πυρκαγιάς ή σεισμού αλλά και σε περίπτωση εκδήλωσης περιστατικών βίας μεταξύ των εγκλείστων. Κίνδυνοι που μπορεί να εντείνονται σε συνθήκες εγκλεισμού χωρίς μάλιστα τη δυνατότητα διαφυγής και αναζήτησης βοήθειας. Και η ατζέντα με τις αθλιότητες δεν έχει τελειωμό…

Όσον αφορά την προσπάθεια «προστασίας» των αρνητικών, ακόμη, ασθενών υπάρχει η πρόβλεψη να “διακομισθούν σε ιδιωτικές κλινικές”, σε ένα ιδανικό συγκερασμό της πολιτικής με την υγειονομική συγκυρία για να φτάσουμε ένα βήμα πιο κοντά στο όραμα της έκτακτης ιδιωτικοποίησης που θα κατοχυρώσει και θα ισχυροποιήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ιδιωτικών κλινικών στις ακούσιες νοσηλείες.

Η κατάσταση αυτή μπορεί να θεωρηθεί και ως το χρονικό μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας καθώς η ανεπαρκής ανταπόκριση των αρμοδίων να λάβουν έως και τώρα σοβαρά και επιστημονικά τεκμηριωμένα μέτρα, σε συνδυασμό με τον ελλιπή αριθμό προσωπικού, τις πλημμελείς συνθήκες υγιεινής και φροντίδας, την ισχνή προμήθεια προστατευτικών μέσων (γάντια, μάσκες, αντισηπτικά, προστατευτικές στολές), τη μη τακτική διενέργεια διαγνωστικών τεστ στο προσωπικό και στους νοσηλευόμενους, το μεγάλο αριθμό κλινών ανά δομή, τις συνθήκες συγχρωτισμού, και την μετακίνηση των εργαζόμενων από τμήμα σε τμήμα και από την κοινότητα στο ψυχιατρείο, αποτελούν κύριους παράγοντες κινδύνου για την διάδοση του ιού.

Στον αντίποδα τα μέτρα που ελήφθησαν όλον αυτόν τον καιρό είναι: κλείσιμο – περιορισμός – αναστολή λειτουργίας κοινοτικών δομών – διακοπή παρεμβάσεων και υποστήριξης – απαγορεύσεις. Η στρατηγική που διέπει τη διαχείριση της πανδημίας από την πλευρά της κυβέρνησης και των αρμόδιων επιστημονικών και μη φορέων καθορίζει και τις επιλογές των διοικήσεων των ψυχιατρικών νοσοκομείων που δράττονται των ευκαιριών από την υγειονομική κρίση του covid 19 για να εκλογικεύουν, τις έτσι κι αλλιώς, καλά εμπεδωμένες στο ψυχιατρικό χώρο στρατηγικές ελέγχου, καταστολής, παράλογων απαγορεύσεων και σκληρότερου εγκλεισμού.

Η Πολιτεία ανέκαθεν -και χωρίς το πρόσχημα καμιάς πανδημίας- αντιμετώπιζε τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία ως φαντάσματα, ως τους τελευταίους απ’ όλους τους κατατρεγμένους που τους αρμόζει η υποτίμηση και η απομόνωση.

Η κατάσταση στο Δρομοκαΐτειο αντικατοπτρίζει σε μια δραματική μικροκλίμακα και τη μεγαλύτερη εικόνα της καθημερινότητας μιας “έγκλειστης κοινωνίας” όπου οι παραδοσιακές μορφές ελέγχου και καταστολής προεκτείνονται και με ψηφιακές εκδοχές και όπου τα μέτρα που λαμβάνονται “για την δημόσια υγεία” προσιδιάζουν όλο και πιο πολύ με τις λειτουργίες ενός παραδοσιακού ψυχιατρείου: ελεγχόμενη κίνηση εντός περιορισμένης εμβέλειας, μετακίνηση από τη θεραπεία στη φύλαξη και φυσικά ενίσχυση των ταξικών ανισοτήτων μέσα και έξω από ψυχιατρεία και ασυλικού τύπου δομές.

Είμαστε όλες και όλοι εγκλωβισμένες/οι σε ορατές ή αόρατες φυλακές. Γι’ αυτό δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία σε κάθε επίπεδο, γιατί δεν μπορούμε να μιλάμε για ανοιχτό ψυχιατρείο χωρίς ανοιχτή κοινωνία.

Ως Πρωτοβουλία αρνούμαστε να στρέψουμε το βλέμμα και να αφήσουμε τους νοσηλευόμενους στην τύχη-ατυχία τους, βορά στις ανάλγητες και απάνθρωπες πρακτικές των ιθυνόντων εντός των ψυχιατρείων και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Εκεί που η κυρίαρχη ψυχιατρική θα βλέπει (και θα συντηρεί) ως μονόδρομους τη βία και την καταστολή, εμείς θα βρίσκουμε και θα χαράσσουμε διεξόδους για αξιοπρεπή και χειραφετητική αντιμετώπιση των ανθρώπων που περνούν την πόρτα του ψυχιατρείου.

Παράλληλα, ενώνουμε τη φωνή μας με τα αιτήματα των εργαζόμενων στο Δρομοκαϊτειο για άρση των συνθηκών εγκλεισμού, αληθινή και ολοκληρωμένη φροντίδα των νοσηλευόμενων, τήρηση μέτρων που να συνάδουν με τις υγειονομικές συνθήκες, παροχή προστατευτικών μέσων σε νοσηλευόμενους/ες και εργαζόμενους/ες, ανοιχτές πόρτες, ανοιχτές ματιές και ανοιχτές πολιτικές.

Καλούμε τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, τους συγγενείς και τις οικογένειες τους, τους συλλόγους και τα σωματεία στον τομέα της ψυχικής υγείας, οργανώσεις και συλλογικότητες από τα κάτω, συλλόγους και συνδικαλιστικούς φορείς όχι μόνο να παρευρεθούν και να στηρίξουν την παρέμβαση το Σάββατο 10/4/21 στις 12.00 έξω από το Δρομοκαΐτειο, αλλά και να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στις εξευτελιστικές επιθέσεις στα βασικά κοινωνικά αγαθά τους, να αντισταθούν και να αντιδράσουν στη ζοφερή πραγματικότητα, να είναι έτοιμες και έτοιμοι να δίνουν τη μάχη ώστε να πάψουν μια μέρα τα αυτονόητα να είναι ουτοπίες.

Οι αγώνες είναι και θα πρέπει να είναι κοινοί για λήπτες/λήπτριες υπηρεσιών, επαγγελματίες ψυχικής υγείας και για κάθε φωνή που αντιλαμβάνεται την ανάγκη αντίδρασης στην ψυχιατρική και όχι μόνο βαρβαρότητα.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

H Πρωτοβουλία 'Ψ' στηρίζει την ανακοίνωση του ΣΒΕΜΚΟ σχετικά με την υπόθεση του Γιάννη Κ.

Ως Πρωτοβουλία 'Ψ' στηρίζουμε την ανακοίνωση συμπαράστασης του ΣΒΕΜΚΟ για στήριξη της δικαστικής προσφυγής του  Γιάννη Κ., εξαιτίας του δολοφονικού τραυματισμού που υπέστη από δυνάμεις των ΜΑΤ στην απεργιακή διαδήλωση της 11/5/2011. 

Καλούμε όλες και όλους στην μικροφωνική (που έχει καλέσει το ΣΒΕΜΚΟ) το Σάββατο, 22/2/20,  ώρα 12μ, στα Προπύλαια. 

Εδώ ολόκληρο το κείμενο: https://svemko.espivblogs.net/?p=1463

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ, 21 ΜΑΪΟΥ 2019, 12 μ.μ. - Η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Το νέο νομοσχέδιο για την «ακούσια ψυχιατρική περίθαλψη», που έβγαλε στη δημοσιότητα και προχωράει προς ψήφιση η κυβέρνηση, πίσω από το περιτύλιγμα κάποιων επίπλαστων αλλαγών αναφορικά με τις διαδικασίες της ακούσιας νοσηλείας, εισάγει την θεσμοθέτηση της «θεραπείας στην κοινότητας κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας», γνωστής διεθνώς ως «υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα». Δηλαδή, με γνωμάτευση του ψυχιάτρου, ο χαρακτηριζόμενος ως «ψυχικά ασθενής» θα πρέπει να «συναινεί» στην υποχρεωτική λήψη της φαρμακευτικής αγωγής, με μόνη εναλλακτική, αν δεν υπογράψει ότι «συναινεί», τον ακούσιο εγκλεισμό του σε μονάδα ψυχιατρικής νοσηλείας – και αυτή η «συναίνεση» θα συνοδεύει την έκδοση εισαγγελικής παραγγελίας για την υποχρεωτική λήψη της φαρμακευτικής αγωγής για περίοδο χρόνου που, στην πράξη, παρ΄ όλη την προβλεπόμενη (πολύμηνη) διάρκεια, θα μπορεί ν΄ ανανεώνεται επ΄ αόριστον. 

 

 

Οι επιτελείς του Υπουργείου και διάφοροι καλοθελητές των ΜΚΟ ψυχικής υγείας πλασάρουν αυτό το μέτρο σαν μια «κοινοτική» παρέμβαση, επειδή η εισαγγελική παραγγελία θα εκτελείται μέσα στην κοινότητα: το άτομο στο οποίο θα εφαρμόζεται το μέτρο, που θα διαμένει στον όποιο τόπο (επίσημα δηλωμένο) κατοικίας του, θα πρέπει να μεταβαίνει στην υπηρεσία ψυχικής υγείας που θα του έχει οριστεί (ως επί το πλείστον σε εξωτερικά ιατρεία) για να κάνει την μηνιαία (ή και τριμηνιαία) ένεσή του. Σ΄ αυτόν, άλλωστε, το μονόδρομο της φαρμακοθεραπείας ανάγεται και η έννοια της «θεραπείας», που εν προκειμένω  χρησιμοποιείται και γενικά επικρατεί στο κυρίαρχο ψυχιατρικό σύστημα. 

 

 

Είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με μια πλήρη διαστρέβλωση και αντιστροφή της έννοιας και της πρακτικής της κοινοτικής παρέμβασης, που, εξ΄ ορισμού, αποκλείει κάθε έννοια καταναγκασμού και επιβολής και είναι συνυφασμένη με τον διάλογο, την επικοινωνία, την διαπραγμάτευση, την συνοδεία, την στήριξη - με μια προστασία συνυφασμένη με τον σεβασμό της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του υποκειμένου. Αντί γι΄ αυτό, έχουμε να κάνουμε με μια διάχυση της καταστολής μέσα στην κοινότητα.

 

 

Είναι ένα μέτρο εισαγόμενο από χώρες όπου ξεκίνησε η εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Ψυχική Υγεία, με το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων (ΗΠΑ), τις δραστικές περικοπές και την συρρίκνωση των υπηρεσιών (στην Βρετανία και αλλού) και με διακηρυγμένο στόχο, στο σκεπτικό που οδήγησε σ΄ αυτό το νομοσχέδιο, όχι το πώς θα προχωρούσαμε στην κατεύθυνση του ξεπεράσματος του εγκλεισμού και των ψυχιατρείων, προς ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα υπηρεσιών, αλλά, απλώς, για το πώς θα μειώσουμε, αφενός, τις ακούσιες νοσηλείες (που τώρα είναι στο 65% των εισαγωγών) και, αφετέρου, τα ράντζα στις ψυχιατρικές μονάδες νοσηλείας. Να μειώσουμε, υποτίθεται, τις ακούσιες νοσηλείες χωρίς ν΄ αγγίξουμε στο ελάχιστο το σύστημα που τις παράγει. Και προπαντός, να μειώσουμε τον χρόνο νοσηλείας και έτσι το κόστος της περίθαλψης των ψυχικά πασχόντων, καθώς, όπως γίνεται και στις χώρες από τις οποίες εισάγεται το μέτρο αυτό, θα μπορεί κάποιος να μην εισάγεται για νοσηλεία, εφόσον του γίνει η «εισαγγελική παραγγελία για θεραπεία στην κοινότητα», ή θα μπορεί να παίρνει πιο γρήγορα εξιτήριο στο βαθμό που θα μπορεί να εκδίδεται αυτή η εισαγγελική εντολή για υποχρεωτική θεραπεία μετά το εξιτήριο. 

 

 

Το γεγονός ότι ο στόχος της μείωσης των ακούσιων νοσηλειών απέτυχε πλήρως στις χώρες προέλευσης του μέτρου, ουδόλως ενδιαφέρει τους επιτελείς του Υπουργείου, καθώς η στόχευση αφορά, πρωτίστως, στην μείωση των εισαγωγών και στο γρήγορο εξιτήριο - όχι μέσω του μετασχηματισμού του «τρόπου λειτουργίας του συστήματος» των υπηρεσιών, αλλά με τις κατασταλτικές πρακτικές να μεταφέρονται και να εφαρμόζονται στον τόπο κατοικίας. Όπως περίπου συμβαίνει με τους κρατούμενους, που εκτελούν την ποινή εκτός φυλακής. Ο ψυχικά πάσχων ως εν δυνάμει εσαεί κρατούμενος, μέσα ή έξω από ίδρυμα.

 

 

Η μόνη απάντηση στο υψηλό ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών και στην θεραπευτική και κοινωνική εγκατάλειψη των ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία θα ήταν η επιδίωξη της δημιουργίας ενός ολοκληρωμένου και κοινοτικά βασισμένου συστήματος υπηρεσιών, με ταυτόχρονη την αλλαγή του «τρόπου σκέψης και πρακτικής» της κυρίαρχης ψυχιατρικής.

 

 

Αντίθετα, το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί μιαν ολοσχερή παλινδρόμηση προς ένα κατασταλτικό έλεγχο της όποιας διαφορετικότητας μέσα στην κοινωνία. Ακυρώνει και τα τελευταία υπολείμματα θεραπευτικότητας, που είχαν απομείνει στην κυρίαρχη ψυχιατρική, με την θεραπεία να μετατρέπεται σε μιαν εσαεί επιβολή, σε μια στεγνά εξουσιαστική πρακτική.

Καλούμε όλες και όλους σε διαδήλωση έξω από το

Υπουργείο Υγείας (Αριστοτέλους 17), την Τρίτη, 21 

Μαΐου, ώρα 12 μ.μ.

Να απαιτήσουμε την απόσυρση αυτού του νομοθετικού εκτρώματος και την στροφή προς μια πραγματικά κοινοτικά βασισμένη Ψυχική Υγεία, χωρίς καμιά καταστολή, χωρίς καμιάν επιβολή, με ισότιμη σχέση θεραπευτή-θεραπευόμενου, για μια χειραφετητική Ψυχική Υγεία.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Πορεία ενάντια στις εξώσεις προσφύγων: Δικαίωμα στη στέγαση!

Σε μαζική συνέλευση που έγινε την Τρίτη, 9 Απρίλη,

στο Πολυτεχνείο, στην οποία είχε καλέσει 

το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων σε ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ), 

με τη συμμετοχή εκπροσώπων πολλών 

αντιρατσιστικών, αντιφασιστικών και προσφυγικών 

συλλογικοτήτων, αποφασίστηκε, στα πλαίσια της 

24ωρης απεργίας που έχει κηρύξει για την Τρίτη, 16 

Απριλίου το ΣΒΕΜΚΟ, συγκέντρωση το απόγευμα της 

ίδια μέρας, στις 6.30 μμ, στην Ομόνοια και πορεία 

στη Βουλή και τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Η "Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα

στην Ψυχική Υγεία", με απόφαση της συνέλευσή 

της (της 12/4/19), στηρίζει και συμμετέχει στην

διαδήλωση που καλεί το ΣΒΕΜΚΟ, από κοινού με

όλες τις συλλογικότητες, την Τρίτη, 16/4/19, 

στις 6.30 μμ, στην Ομόνοια και καλεί όλες και 

όλους να πάρουν μέρος. 

Η στέγαση δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα.

                                                     

                 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ