"Γη και Άνθρωπος" : Το "κανόνι του μήνα" ως σύμπτωμα της διάλυσης και Ιδιωτικοποίησης του Συστήματος Ψυχικής Υγείας.

 

"Γη και Άνθρωπος" : Το "κανόνι του μήνα" ως σύμπτωμα της διάλυσης και Ιδιωτικοποίησης του Συστήματος Ψυχικής Υγείας.

“Τρεις εκλογές δρόμος” φαίνεται ότι ήταν ο ορίζοντας της πολιτικής ψυχικής υγείας της κυβέρνησης, αφού μέσα σε αυτό το διάστημα με την ίδια ευκολία που φυτρώνουν ΑΜΚΕ, δομές ψυχικής υγείας με αποσπασματικά, ανεπαρκή και απόντα στην πράξη προγράμματα, με την ίδια ευκολία, ομοίως, ασθενείς είτε απορρίπτονται, είτε επιστρέφονται με “κάρτα αλλαγής” πίσω στο ψυχιατρείο, είτε δομές “βαράνε κανόνια” από κακοδιαχείριση και έλλειψη πόρων, με τελικό αποτέλεσμα ο δρόμος προς το ψυχιατρείο ή την αστεγία να είναι ορθάνοικτος σε μόνιμη πλεόν βαση. Στην καλύτερη των περιπτώσεων οι δομές που στήνονται για να ικανοποιηθεί η ανάγκη μεταστέγασης (γιατί δε μιλάμε πια για αποκατάσταση) των “νέων χρόνιων” που κατασκευάζονται από το ίδιο το σύστημα ψυχικής υγείας, λειτουργούν ως κανονικά ψυχιατρεία ακόμη κι αν κατορθώσουν να επιβιώσουν χρηματοδοτικά.

Την σκληρή πραγματικότητα, ωστόσο, της διάλυσης της ψυχικής υγείας, πίσω από την προεκλογική φρενίτιδα εγκαινίων του 2022 και 2023 της πρώην υφυπουργού Ζωής Ράπτη, οι εργαζόμενοι και οι χρήστες των υπηρεσιών τη βίωναν και τη βιώνουν καθημερινά. Τώρα πλέον με το νυν υφυπουργό Βαρτζόπουλο (εμπνευστή του νέου νομοσχέδιου τερατουργήματος για την Ψυχική Υγεία) την βλέπουμε να κορυφώνεται και να ολοκληρώνεται.

Όλο και πιο ξεδιάντροπα, όλο και πιο απροκάλυπτα, όλο και πιο σκληρά αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τους ψυχικά πάσχοντες και τις οικογένειες τους.

Το “κανόνι του μήνα”, εν προκειμένω, πάει στην ΑΜΚΕ “Γη και Άνθρωπος” (ακόμη μία ΑΜΚΕ ψυχικής υγείας που ξεπετάχτηκε από το πουθενά το 2022) και στο οικοτροφείο της για γηροψυχιατρικούς ασθενείς “Μελίνα” στη νέα Ιωνία, όπου μόλις ένα περίπου χρόνο μετά τα εγκαίνια, τις παραμονές των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου 2023, και μερικές μέρες μετά τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου 2024, κυριολεκτικά μέσα στη νύχτα, αποφασίστηκε το (προσωρινό;) κλείσιμο της και η μεταφορά των ασθενών με εντολή Βαρτζόπουλου και εισαγγελέα πίσω στα ΨΝΑ Δαφνί και Δρομοκαίτειο. Σημειωτέον, οι καταγγελίες για απλήρωτους εργαζόμενους, κακοδιαχείριση, ελλείψεις βασικού ιατροφαρμακευτικού υλικού και τροφίμων, δεν βγήκαν στην επιφάνεια παρά μόνο μερικές μέρες μετά τις ευρωεκλογές παρόλο που σέρνονται μήνες τώρα. Είναι γνωστό άλλωστε ότι στις γραμμές της κυβέρνησης Μητσοτάκη (όπως κάθε νεοφιλελέ κυβέρνησης) μετράει η επικοινωνιακή διαχείριση των κρίσεων και μόνον αυτή.

Παρόμοιες κρίσεις (συστημικές θα μπορούσαμε να πούμε) είναι πλέον αναμενόμενες αν όχι συχνές αφού μόνο μέσα στα τελευταία δύο-τρία χρόνια έχουν ενεργοποιηθεί πρωτόκολλα και διαδικασίες “έκτακτης ανάγκης” τουλάχιστον δέκα φορές. Είτε πρόκειται για προσωρινή παύση λειτουργίας, είτε οριστικό κλείσιμο, είτε ακούσια μετακίνηση ασθενών κλπ, σε ΑΜΚΕ ψυχικής υγείας, ή ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, ή σε κλινικές και δομές ψυχικής υγείας του δημοσίου. Είναι αυτή την άθλια κανονικότητα ενός συστήματος ψυχικής υγείας σε διαρκή κρίση και διάλυση που διακαώς επιθυμεί να νομιμοποιήσει η κυβέρνηση με το γνωστό νομοσχέδιο Βαρτζόπουλου.

Την πραγματικότητα αυτή την βιώνουν οι ασθενείς, οι οικογένειες τους και οι εργαζόμενοι και στις ψυχιατρικές εφημερίες που έχουν μετατραπεί σε κόλαση, με πολύωρες αναμονές για μια εξέταση ή μία νοσηλεία με αμφίβολο αποτέλεσμα. Συχνά πάνω από δέκα περιπολικά σε αναμονή και συνθήκες που δοκιμάζουν τα ανθρώπινα όρια. Εισαγγελικές παραγγελίες για ακούσιες νοσηλείες από Πελοπόννησο, Κυκλάδες, Βόρειο Αιγαίο, Θεσσαλία, Ήπειρο και νησιά Ιουνίου. Άνθρωποι εξαθλιωμένοι, σε εγκατάλειψη, που έχουν βιώσει ακραίες συνθήκες και εκφράζουν ακραία τον ψυχικό τους πόνο με ανάγκες ψυχικής υγείας ολοκληρωτικά αφρόντιστες.

Βιώνουν επίσης, τη θριαμβευτική επάνοδο της σκληρής ιδρυματικής κουλτούρας της ψυχιατρικής περίθαλψης με πρακτικές που οδηγούν σε ιδρυματική ασφυξία δομές, προσωπικό και ασθενείς. Στεγαστικές δομές σε ΑΜΚΕ και Δημόσιο που λειτουργούν σαν μικρά ψυχιατρεία. Είναι ενδεικτικό μόνο της κατάστασης που επικρατεί, το αρνητικό παράδειγμα του Δρομοκαϊτείου με συστέγαση δύο νέων οικοτροφείων σε ένα (!), εντελώς ακατάλληλο, κτίριο, χωρίς δυνατότητα ελεύθερων εξόδων και προαυλισμού.

Ξενώνες και οικοτροφεία που λειτουργούν με παράλογους κανόνες και περιορισμούς με επικεφαλής προϊσταμένους νοσηλευτές, οι οποίοι δεν είναι επιστημονικά υπεύθυνοι, ενώ είναι γνωστό ότι η τοποθέτηση προϊσταμένων νοσηλευτών σε στεγαστικές δομές ούτε προβλέπεται στους σχετικούς νόμους ούτε είναι επιστημονικά αποδεκτή καθώς προάγει τη λειτουργία των δομών στη λογική του ψυχιατρείου.

Συνθήκες νοσηλείας που καταπνίγουν κάθε ανθρώπινη ανάγκη και προσωπικό που αδυνατεί πλέον να αναζητά και να εφευρίσκει τρόπους να δώσει απαντήσεις στις ανάγκες αυτές.

Μονολιθικές, ανάλγητες, άκαμπτες και εκφοβιστικές πρακτικές των Διοικήσεων, με αποπομπές ασθενών, πρακτικές διακρίσεων απέναντι σε προσωπικό και ασθενείς, ρουσφετολογικές πρακτικές για εξεύρεση θέσεων σε στεγαστικές δομές. Μεταφορές ασθενών από δομές στο ψυχιατρείο με εντολές άνωθεν, ακόμη και εκβίαση γιατρών για εξιτήρια ασθενών με γραπτές εντολές Διοίκησης.

Πολύμηνες αναμονές για ένα ραντεβού με ψυχίατρο ή ψυχολόγο και συστηματική διοχέτευση ασθενών σε ιδιωτικές κλινικές ή ιατρεία καθώς διογκώνονται σε ακραίο βαθμό οι ελλείψεις σε πόρους και προσωπικό.

Παντελής έλλειψη τομεοποιημένων κοινοτικών υπηρεσιών ψυχικής υγείας, ανοικτών και ικανών στο να αφουγκραστούν τα αιτήματα πίσω από τις εκδηλώσεις του ψυχικού πόνου και να δώσουν απαντήσεις. Που να λειτουργούν με συνέχεια, συνέπεια και δέσμευση απέναντι στους ασθενείς που αναλαμβάνουν.

Επομένως δεν συνιστά, απλώς και μόνο, σκάνδαλο το “κανόνι” της ΑΜΚΕ “Γη και Άνθρωπος” και το τσουβάλιασμα των ασθενών πίσω στο ψυχιατρείο, αλλά αναμενόμενο σύμπτωμα της χρόνιας ανίατης ασθένειας της ιδιωτικοποίησης της ψυχικής υγείας και της συστηματικής καταστροφής του Δημόσιου Συστήματος Ψυχικής Υγείας. Ενώ, ακόμη περισσότερο, σκάνδαλο συνιστά και η συστηματική προσπάθεια διαστρέβλωσης της πραγματικότητας με βομβαρδισμό εξαγγελιών για ανούσια ή ανύπαρκτα προγράμματα, με όρους μάρκετινγκ, που υποτιμούν τη νοημοσύνη και υποβιβάζουν την αξιοπρέπεια μας.

Για τους λόγους αυτούς παρακολουθούμε στενά τα γεγονότα, καταγγέλλουμε, και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, αυτές τις μεθοδεύσεις, στηλιτεύουμε την υποκριτική στάση των ιθυνόντων που εγκαινιάζουν εν γνώση τους θνησιγενή εγχειρήματα αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στις ζωές των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία (που επανατραυματιζονται έτσι αλλάζοντας χώρους διαβίωσης) και συνεχίζουμε να παλεύουμε και να διεκδικούμε ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα υγείας.

19//6/24

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΡΕΛΑΣ ή “πως να κλείσεις οικοτροφεία και να ξεπλύνεις Μκαρχες”

 

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΡΕΛΑΣ  ή

“πως να κλείσεις οικοτροφεία και να ξεπλύνεις Μκαρχες”

 Μια ιστορία, αμαρτωλή για τους ΜΚΑαρχες,  και πονεμένη (για ασθενείς και εργαζόμενους),  για τα οικοτροφεία που εγκαινιάζει ή και κλείνει, άρον άρον, η υφυπουργός ψυχικής υγείας  μέσα σε ένα  τοξικό νέφος προεκλογικών εξαγγελιών και οιονεί υπηρεσιών.

Από που να ξετυλίξει κανείς το νήμα της ακολουθίας του δήθεν έργου της Ράπτη και του εναγκαλισμού της με τους κλινικάρχες και ΜΚΑρχες της Ψυχικής Υγείας πραγματικά δεν ξέρει! 

Η υφ.υγείας Ζ.Ράπτη και ο πρόεδρος της ομοσπονδίας Αργως σε εγκαίνια  του "Κέντρο Ημέρας Υποστήριξης Εργαζομένων" (δεν τους έφτασαν οι άνεργοι φαίνεται)

Θα προσπαθήσουμε ωστόσο να αφηγηθούμε μια ιστορία καθημερινής τρέλας ...

 

Πριν έξι χρόνια, το 2017,  αφαιρείται η άδεια από μια ΑΜΚΕ/ΜΚΟ ψυχικής υγείας, με δομές στην Ιεράπετρα και στο Βύρωνα εξαιτίας κακών συνθηκών και ατασθαλιών. Καταγγελίες κάνουν το γύρω το διαδικτύου κλπ και η μόνη που δεν βλέπει είναι η ομοσπονδία Αργώς των ΜΚΟ (κλασικά πράγματα).

Κάποια οικοτροφεία, ένα εξ αυτών στο Βύρωνα, περνά στα χέρια μιας άλλης ΜΚΟ για να “σωθεί”.

Το “σώσιμο”   ήταν προσωρινό και άλλοι “σωτήρες” διεκδικούν να το σώσουν και να ανοίξουν κύκλο επιχειρηματικής δραστηριότητας από το πουθενά.

Έτσι το 2018 ανατίθεται η λειτουργία του οικοτροφείου σε άλλη ΜΚΟ Ψυχικής Υγείας.

Η εν λόγω ΜΚΟ  το 2018 λαμβάνει επιχορήγηση 238.970,00 €  για μερικούς μήνες για το σώσιμο, ενώ το 2019  (για να συνεχίσει να σώζει) λαμβάνει επιχορήγηση 729.932,00 € .

Και επειδή οι μηχανισμοί του υπουργείου και του Δικτύου Αργώς κρίνουν ότι αυτή η ΜΚΟ  τα πάει καλά στο σώσιμο, το 2020, της αναθέτουν να στήσει ένα καινούριο οικοτροφείο στο Ελληνικό.

Το 2020 η κυβέρνηση εν μέσω κορωνοιού και αυστηρού λοκντάουν στην ψυχική υγεία  (!) αποφάσισε να δώσει άδεια λειτουργίας για νέο οικοτροφείο στην εν λόγω καινούρια ΜΚΟ ,  άγνωστο με ποια λογική,  ενώ παράλληλα απογόρευε κάθε δραστηριότητα στη ψυχική υγεία και έκλεινε ερμητικά  τις πόρτες σε κάθε μετακίνηση ασθενή. 

Είναι αξιοσημείωτο ότι το 2020 χάνονται τα ίχνη του οικονομικού ελέγχου που είναι δημοσιευμένα στη Διαύγεια για τη συγκεκριμένη ΜΚΟ και άγνωστο πόσες και για ποιο λόγο χρηματοδοτήσεις έλαβε. Ο κορωνοιός εξάλλου έρχεται να προστεθεί ως “ευκαιρία εν μέσω  κρίσης”.

Εκτυλίσσεται έκτοτε ένας τραγέλαφος...

Ξεκινούν να αξιολογούνται ασθενείς για μετάβαση εκεί (οι γνωστές οντισιον των ΜΚΟ , τα “εσύ μας κάνεις”  “εσύ δεν μας κάνεις”  κλπ) με κοστοβόρες διαδικασίες για τους ασθενείς, με τεστ pcr και μέτρα προστασίας και χίλια εμπόδια αλλά  λαμβάνονται και κάποιες αποφάσεις για μετάβαση από τις αρμόδιες επιτροπές .

 Μόνο που...

Οι αποφάσεις αυτές, με αδιανόητες μεθοδεύσεις και δικαιολογίες, δεν υλοποιούνται ποτέ  γιατί όλο “κάτι πάει στραβά” σε αυτό το οικοτροφείο.

Πότε το προσωπικό αλλάζει κάθε τρίμηνο, οπότε αρχίζουν εκ νέου οι συνεννοήσεις και εκ νέου αξιολογήσεις. 

Πότε πρέπει να γίνουν δοκιμαστικές διαμονές με τα έξοδα μετάβασης  να βαρύνουν τους  ασθενείς. Πότε ζητούνται από συγγενείς να δεσμευτούν ότι  θα δώσουν χρηματικά ποσά μηνιαίως για να υλοποιηθεί η μετάβαση και αν δεν το κάνουν  φρενάρεται η διαδικασία.

Πότε αδυνατούν να κάνουν δεκτό άτομο  με κινητικό πρόβλημα γιατί δεν υπάρχει ασανσέρ” (!) (αναρωτιέται κανείς πως πήραν άδεια από την αρχή αφού ασανσέρ δεν μπήκε παρά μόνο τον τελευταίο χρόνο) και πλήθος άλλων  δικαιολογιών...

Ένας Μκάρχης που είναι υβριστικός  στις επικοινωνίες του και με συμπεριφορές που δείχνουν απόλυτο τσαμπουκά! (με τίνος πλάτες άραγε)

Και ένα οικοτροφείο, μονίμως, σχεδόν άδειο από ασθενείς, που όσοι/ες το επισκεφθήκαμε αναρρωτιώμαστε, αυτά τα δύο χρόνια,  αν άνοιγε ή αν έκλεινε ή αν άνοιξε μόνο για να κλείσει, ως οικοτροφείο φάντασμα!

 

Γνώριζαν όλοι από την αρχή...

 

Ενώ πλήθος καταγγελιών έχουν γίνει  προς το  υπουργείο και την ΥΠΕ, καμία ενέργεια και απόλυτη σιωπή τόσο από την αρμόδια υφυπουργό Ράπτη τόσο και από την Ομοσπονδία Αργώς και τον Πρόεδρο του, που ξέρουν καλά να ξεπλένουν τις αποτυχίες τους ...

Πως; 

Μα φυσικά ανακοινώνοντας νέες, θνησιγενείς εν τη γενέσει τους,  δράσεις και  πρωτοβουλίες  και "κόβοντας νέες κορδέλες",  με τα φώτα να στρέφονται σε αυτές αντί στην γενικότερη διάλυση που έχει επιφέρει η πολιτική που ασκούν .

 

Την ίδια ώρα, και όταν η κρίση και η διάλυση φτάνει στο απροχώρητο,  επιχειρούν να μετακινήσουν  πρόχειρα τους ασθενείς από όπου "σκάνε κανόνια" ,  όπου βρουν σαν οι ασθενείς να είναι "σακιά με πατάτες".

Μεριμνά βεβαίως το υπουργείο από πριν για τη νομιμοποίηση και την δρομολόγηση αυτών των απαράδεκτων  μεθοδεύσεων με υπουργικές αποφάσεις και εγκυκλίους μετάβασης υπαγορευμένες από τους κλινικάρχες και από την ομοσπονδία Αργώς.

 Και όταν όλα πάνε στραβά αρχίζουν και τα "τηλέφωνα"... 

Έτσι χτύπησε το τηλέφωνο στο γραφείο προέδρου του Δρομοκαιτείου  και είναι ποιος;

Το "Υπουργείο"  που ζητά από το Δρομοκαϊτειο  να “βάλει πλάτη” για την εκτόνωση της κρίσης...

 Ποια ήταν η "χάρη";

Στα καινούρια οικοτροφεία του Δρομοκαιτείου να μην πάνε οι χρόνιοι ασθενείς του Δρομοκαιτείου οι οποίοι έχουν προετοιμαστεί για αυτή τη μετάβαση αλλά  οι τριάντα,  μελλοντικοί άστεγοι πλέον, ασθενείς των οικοτροφείων του σωτήρα ΜΚάρχη που “έσκασε κανόνι”,  αφού μια χαρά επιχορηγήθηκε με κάποια εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ (άγνωστο πόσα),  αφήνοντας ταυτόχρονα απλήρωτους εργαζόμενους και ταλαιπωρημένους ασθενείς.

Για όλα αυτά σιωπή απόλυτη από τους καθ' ύλην αρμόδιους, δηλαδή τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας των ΜΚαρχων “Αργώς”, αλλά και την Υφυπουργό Ψυχικής Υγείας Ράπτη,  που περιφέρονται κόβοντας περιχαρείς κορδέλες και απαντούν σε κάθε πρόβλημα με την γραμμή 10306 "δια πάσαν νόσον" (από τον κορωνοιό και τα θύματα καταστροφών ως και τους πρόσφυγες από Ουκρανία) ή διευθετούν με "προσωπικές εξυπηρετήσεις" μεταβάσεις ασθενών. Μόνο που τώρα η γραμμή 10306 δεν μπορεί να τους λύσει το πρόβλημα και λοξοκοιτάζουν προς Δρομοκαϊτειο και Δαφνί.

Ο συνδυασμός αδιαφορίας, απληστίας, κυνισμού και θράσους αυτής της κυβέρνησης και των παρατρεχάμενων της είναι προφανής, αν και δεν σταματά να μας εκπλήσσει με τις ποικίλες εκδηλώσεις της κρίσης που περνά.  Δεν θα μείνουμε όμως άπραγοι/ες και η απάντηση θα δοθεί πολλαπλώς.

Δόθηκε αρχικά, όταν το Δρομοκαίτειο αρνήθηκε να εξυπηρετήσει το ξέπλυμα του Μκαρχη και έβαλε φρένο στο υπουργείο που θέλησε να επιβάλει απαράδεκτες διαδικασίες.

Θα υπάρξει όμως και συνέχεια και η απάντηση θα δοθεί σε όλα τα επίπεδα από εργαζόμενους/ες, ασθενείς, οικογένειες και αλληλέγγυους/ες, ώστε να το καταλάβουν όλες και όλοι καλά.

Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε να ακυρωθεί η μετάβαση των ασθενών τόσο του Δρομοκαϊτειου όσο και του Δαφνιού στα νέα οικοτροφεία που γίνονται στο πλαίσιο του Δημοσίου όσο και αν το προσπαθούν.

Να δοθεί άμεσα πολιτική λύση, με κάλυψη τόσο των εργαζομένων των ΜΚΟ όσο και των ασθενών χωρίς να φύγουν από τις δομές που βρίσκονται.

Να αναρτηθούν στη Διαύγεια  τα πλήρη οικονομικά στοιχεία όχι μόνο αυτής της ΜΚΟ  αλλά και όλων των άλλων.

Να περάσουν όλες οι δομές των ΜΚΟ στο δημόσιο με μονιμοποίηση των εργαζομένων και υπό δημόσιο έλεγχο!  

 2/4/2023

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΜΚΟ;

 

Σε μια περίοδο που προωθείται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη η προδιαγεγραμμένη και ποικιλότροπη ιδιωτικοποίηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας στο σύνολό του, με τις υπηρεσίες του σκόπιμα, από μακρού και παντού, δραστικά υποστελεχωμένες και υποχρηματοδοτημένες, τα όσα πρόκυψαν με τις αποκαλύψεις για τα τεκταινόμενα στα Ιωάννινα, με τις κολλεγιές της πανεπιστημιακής ψυχιατρικής κλινικής και μιας ΜΚΟ, δεν θάπρεπε να περάσουν ασχολίαστα. Πόσο μάλλον που το Δίκτυο «ΑΡΓΩ» των ΜΚΟ ψυχικής υγείας έσπευσε να δώσει την πλήρη υποστήριξή του σ΄ αυτές τις διαδικασίες μείξης δημόσιου/ιδιωτικού, στην κατεύθυνση πάντα της προϊούσας μετάλλαξης του πρώτου στο δεύτερο.

Με τρόπο, διαδικασίες και λογικές καθ΄ όλα όμοιες με αυτές που είδαμε να εκτυλίσσονται με τη συνεργασία μιας πανεπιστημιακής παιδιατρικής κλινικής του νοσοκομείου ΑΤΤΙΚΟΝ με τον ιδιωτικό όμιλο ΙΑΣΩ, η πανεπιστημιακή ψυχιατρική κλινική των Ιωαννίνων ουσιαστικά συγχωνεύεται με την ΜΚΟ ΕΠΡΟΨΥΗ (Εταιρεία Προαγωγής Ψυχικής Υγείας Ηπείρου). Αν και εδώ και πολλά χρόνια λειτουργούσε η πρακτική της μείξης των λειτουργιών της πανεπιστημιακής κλινικής και της εν λόγω ΜΚΟ, με προσωπικό που αντάλλασσαν μεταξύ τους (στο όνομα, υποτίθεται, και της «εκπαίδευσης») κά, το αποφασιστικό βήμα προς την ολοκλήρωση της μετάλλαξης φαίνεται να γίνεται με τα νέα κοινοτικά προγράμματα της, υποτιθέμενης, «έγκαιρης παρέμβασης στην ψύχωση». Το πανεπιστήμιο κάνει αίτημα για το πρόγραμμα από κοινού με την ΕΠΡΟΨΥΗ (γιατί, βασικά, στις ΜΚΟ τα δίνουν), αλλά επειδή και η πανεπιστημιακή κλινική είχε εδώ και χρόνια μια κατ΄ όνομα μονάδα «έγκαιρης παρέμβασης στην ψύχωση», συμφώνησαν να τις συγχωνεύσουν βάζοντας έναν επιστημονικά υπεύθυνο και στις δυο, που είναι ο διευθυντής της πανεπιστημιακής κλινικής. Ετσι, η κάλυψη από προσωπικό, που δεν έχει η πανεπιστημιακή μονάδα, θα γίνει από αυτό της ΜΚΟ, ενώ το πανεπιστήμιο (δημόσιο) παραχωρεί στη ΜΚΟ μεγάλο μέρος του χώρου του ΚΨΥ των Ιωαννίνων (που είναι προφανώς υπό τον έλεγχό του) για να κάνει τη δουλειά της.

Όλα αυτά από το «Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας» της ΕΕ, που είναι έκτακτη κοινοτική χρηματοδότηση ορισμένου χρόνου. Και μετά; Ξέρουν πολύ καλά για το «μετά». Το έχουν βιώσει ήδη με την υπάρχουσα, εδώ και χρόνια «στα χαρτιά», μονάδα «έγκαιρης παρέμβασης στην ψύχωση». Και ξέρουν όλοι ότι το επίδικο είναι, αφενός, η απορρόφηση των κονδυλίων και αφετέρου, με όχημα αυτές τις διαδικασίες, η βαθμιαία διείσδυση του ιδιωτικού μέσα στο δημόσιο, η αντικατάσταση της μονιμότητας των σχέσεων εργασίας με σχέσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου, ελαστικές, προσωρινές κλπ. Ότι οι χώροι του Δημοσίου προσφέρονται για χρήση και εκμετάλλευση από ιδιωτικά συμφέροντα.

Αυτή η διείσδυση των δήθεν «μη» κερδοσκοπικών ΜΚΟ στο Δημόσιο συναντάει την λαμπρή αποδοχή, μέσω και μιας γλαφυρής περιγραφής της, από τον διευθυντή της πανεπιστημιακής κλινικής των Ιωαννίνων Θωμά Υφαντή (που είχε διατελέσει και σύμβουλος στο Υπουργείο Υγείας επί θεμάτων ψυχικής υγείας για πολλά χρόνια επί της προηγούμενης κυβέρνησης). Με το γνωστό παραμύθι ότι οι ΑΜΚΕ (ή ΜΚΟ, το ίδιο είναι) είναι μέρος του «ευρύτερου δημόσιου», σε διάκριση από τον ονομαζόμενο «στενό δημόσιο» τομέα των κρατικών υπηρεσιών, που χρησιμοποιείται από παλιά από τις κρατικοδίαιτες ΜΚΟ, αφενός για να καλυφθεί η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών, στην οποία συνίσταται η ίδια η ύπαρξη και λειτουργία των ΜΚΟ ψυχικής υγείας (με πρώτη στη σειρά την ιδιωτικοποίηση των σχέσεων εργασίας) και, αφετέρου, για την δαιμονοποίηση των υποστηρικτών του Δημοσίου (ενός Δημοσίου, φυσικά, ριζικά διαφορετικού από αυτό όπως υπάρχει σήμερα, αλλά Δημοσίου) ως «κρατιστών».

Γνωρίζουμε όλοι το ρόλο των ΜΚΟ στην δήθεν ψυχιατρική μεταρρύθμιση: ένα μεγάλο μέρος αυτού του «δήθεν» αφορά τις ΜΚΟ, τον τρόπο ύπαρξης και λειτουργίας τους. Τις δήθεν «κινητές μονάδες», τον δήθεν «κοινοτικό» χαρακτήρα τους, τις επιλογές ασθενών για τις στεγαστικές τους δομές και τις επιστροφές ασθενών στα ψυχιατρεία όσων δεν «ταιριάζουν» στη δομή, ωσάν εμπορευμάτων που «δεν μας βγήκαν καλά», την πειθαρχική διαχείριση, τις κλειστές πόρτες, ενίοτε και τις καθηλώσεις.

Γνωστές και οι διασυνδέσεις που έχουν νομοθετηθεί από τις μνημονιακές κυβερνήσεις, οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα συνιδιοκτησίας ιδιωτικής κλινικής και ΜΚΟ. Γνωστή και η πρόσφατα νομοθετημένη ανάθεση των ακούσιων νοσηλειών σε προσωπικό των ΜΚΟ (από κοινού, φυσικά, με την αστυνομία).

Το Δίκτυο «ΑΡΓΩ» (η συνομοσπονδία των ΜΚΟ ψυχικής υγείας) βγήκε, ως ήταν αναμενόμενο, σε υποστήριξη των ιδιωτικοποιήσεων που συντελούνται στις ψυχιατρικές υπηρεσίες των Ιωαννίνων (αλλά και αλλού). Να θυμίσουμε μόνο, εν προκειμένω, το συμβάν που σημαδεύει διαχρονικά τη φύση και το ρόλο του Δικτύου αυτού. Την επιστολή τους στον επίτροπο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων της ΕΕ Λάζλο Αντόρ, την 1η Αυγούστου 2011, εν μέσω των μνημονίων που είχαν πρόσφατα ξεκινήσει, με την οποία, εκλιπαρώντας να μη τους μειωθεί (μόνο σ΄ αυτούς) η χρηματοδότηση, τόνιζαν: «Αγαπητέ Επίτροπε, όπως είναι παγκοσμίως γνωστό, η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια σοβαρή οικονομική κρίση. Μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο όλα τα μέλη του δικτύου «ΑΡΓΩΣ» θα συμμετάσχουμε ενεργά στην Εθνική προσπάθεια για την εφαρμογή του τρέχοντος προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την ποιότητα των υπηρεσιών και τη συνέχιση της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης….

…(σας ζητάμε) να εξαιρέσετε το πρόγραμμα Ψυχαργώς από την δημοσιονομική προσαρμογή και το Μνημόνιο ως ενός βασικού πολιτικού και κοινωνικού στόχου του Ελληνικού κοινωνικού κράτους και μιας σημαντικής επένδυσης του ESF».

Ο ίδιος, τότε όπως και τώρα, πρόεδρος του Δικτύου «ΑΡΓΩ» υπογράφει, εκ μέρους όλων των ΜΚΟ ψυχικής υγείας, αυτή την προκλητική υποστήριξη των μνημονίων.

Ο ίδιος τώρα, όπως και τότε, μιλά γι΄ αυτή την άκρως τραγελαφικού χαρακτήρα τηλεφωνική γραμμή 10306 για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της πανδημίας στην ψυχική υγεία, παραλείποντας, όμως, να αναφέρει την παραχώρηση, μετά από μια ολιγόμηνη «εθελοντική» παρέμβαση, ενός εκατομμυρίου ευρώ, από το γνωστό ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στους φορείς του «εγχειρήματος» (πανεπιστήμιο, ΜΚΟ κλπ).

Αλλά και για τις «βόλτες» των ΜΚΟ στις κατεστραμμένες από τις πυρκαγιές περιοχές, στη Β. Εύβοια, στο Μάτι κλπ.

Οσο για τις «δωρεάν υπηρεσίες» που υποτίθεται ότι παρέχουν οι ΜΚΟ ψυχικής υγείας, αρκεί η εμπειρία που μπορεί να έχει κανείς από τις ψυχοθεραπευτικές υπηρεσίες που παρέχονται επί πληρωμή σε κάποια κέντρα ημέρας των ΜΚΟ αυτών - αλλά και πολλά άλλα μέσα από πολυπλόκαμες διαδρομές. Χωρίς να ξεχνάμε την απαίτηση για την παρακράτηση των συντάξεων των ενοίκων των στεγαστικών δομών (που τη ξεκίνησαν αλλά δε τελεσφόρησε, τουλάχιστον ως επίσημη εφαρμογή), αλλά και το πλούσιο ιστορικό διαφθοράς και σφετερισμού εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ σε πολλές ΜΚΟ.

Το επίδικο σήμερα για τις ΜΚΟ ψυχικής υγείας και σε όσους συμπορεύονται μαζί τους είναι, και πάλι, η ευκαιρία που αναδύεται για απορρόφηση κονδυλίων. Και όπως εν προκειμένω αναφέρουν, είναι τα κονδύλια του «Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας», που συγκροτήθηκε από την ΕΕ εν μέσω της πανδημίας ως παρέμβαση «εκτάκτου ανάγκης», στα πλαίσια του οποίου προβλέπονται και κάποια προγράμματα για την ψυχική υγεία - ανάμεσά τους και για την λεγόμενη «έγκαιρη παρέμβαση στην ψύχωση». Πανεπιστημιακές σχολές και κλινικές σε όλη τη χώρα, όπως και ΜΚΟ ψυχικής υγείας σπεύδουν, για μιαν ακόμη φορά, να επωφεληθούν από αυτά με όχημα τις ψευδοεπιστημονικές κατασκευές που έχουν οικοδομήσει πάνω στη βάση ενός άκρατου βιολογισμού και των επικρατουσών διαγνωστικών ταξινομήσεων. Στην ουσία, πρόκειται για μια ψευδο «έγκαιρη παρέμβαση», πιο πολύ ως ενός από τα συνήθη αφηγήματα σ΄ ένα πανεπιστημιακό σύγγραμμα, παρά ως μιας έμπρακτης και ουσιαστικής θεραπευτικής παρέμβασης. Και πώς, άλλωστε, μπορεί να υπάρξει μια ουσιαστική παρέμβαση πάνω σ΄ ένα κοινωνικό τοπίο τελείως άδειο από υπηρεσίες ψυχικής υγείας, που να είναι κοινοτικά βασισμένες και με μια κουλτούρα και πρακτική που θα έδινε τη δυνατότητα για μια «άλλου τύπου» συνάντηση με την οδύνη, με το πραγματικό αίτημα για μια ουσιαστική απάντηση στις ανάγκες του πάσχοντος υποκειμένου; Όταν η «έγκαιρη παρέμβαση στην ψύχωση» ανάγεται σε μια ξεκομμένη δράση, ως μια ιχνηλάτηση του «συμπτώματος της αναδυόμενης νόσου», που θα αντιμετωπιστεί, φυσικά, πρωτίστως, ή και αποκλειστικά, φαρμακευτικά; Ενώ, μάλιστα, μερικές φορές μπορεί και να είναι απλώς έκφραση της διαφορετικότητας του υποκειμένου;

Μεγάλη η συζήτηση για την «έγκαιρη παρέμβαση στη ψύχωση» που διατυμπανίζουν η πανεπιστημιακή ψυχιατρική και οι ΜΚΟ. Δεν θα σταματήσει εδώ.

26/9/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΔΙΑΡΚΩΣ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

Μέσα στον ορυμαγδό των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, που συντελούν στοχευμένα στην περαιτέρω απεξάρθρωση του κοινωνικού ιστού, κάνοντας όλο και πιο αβίωτη τη ζωή όλο και περισσότερων, ελάχιστη είναι η προσοχή που δίνεται στον ανέκαθεν «φτωχό συγγενή» του συστήματος, στην ψυχική υγεία, όπου μέτρα, υπουργικές αποφάσεις, πρακτικές, επιδιώξεις, οδηγούν συστηματικά στον περαιτέρω κατασταλτικό χαρακτήρα του συστήματος των υπηρεσιών και στην ιδιωτικοποίησή του.

Θεωρούμε ότι τα μέτρα αυτά, οι πρακτικές και η λειτουργία του όλου συστήματος που ευοδώνουν και διαμορφώνουν, απαιτούν εγρήγορση και άμεση οργάνωση αντιδράσεων και αντιστάσεων, καθώς οδηγούν, βάσει σχεδίου (όπου συμπλέουν κράτος, ιδιώτες κλπ), σε μια παλαιολιθικού χαρακτήρα ψυχιατρική πρακτική εγκλεισμού και απόρριψης, με όλα τα σύγχρονα κατασταλτικά και απανθρωποποιητικά εργαλεία της κυρίαρχης ψυχιατρικής «επιστήμης».

Πιο πρόσφατο συμβάν είναι το αίτημα (23/6/21) του ΔΣ του ποικιλοτρόπως γνωστού συλλόγου νοσηλευτών ΣΥΝΟΨΥΝΟ για τη σύσταση «μιας εξειδικευμένης ομάδας παρέμβασης στην ψυχολογική κρίση» ασθενών που νοσηλεύονται. Θα αποτελείται από 3-4 άτομα σε κάθε βάρδια με αποκλειστική αποστολή την «εφαρμογή τεχνικών και μέτρων αποκλιμάκωσης, όπως χορήγηση ενέσιμης φαρμακευτικής αγωγής, εφαρμογή προστατευτικού κλινοστατισμού… κλπ». Είναι χαρακτηριστικό της κουλτούρας που τους διέπει και της «κοινωνικής ανάθεσης» για καταστολή την οποία επιτελούν και στην οποία έχουν, δυστυχώς, ανάγει το ρόλο του νοσηλευτή, ότι ταυτίζουν (αδιάβαστοι πάντα και για τα στοιχειώδη) τις λεγόμενες «τεχνικές αποκλιμάκωσης» με την μηχανική καθήλωση. Γιατί αυτό που θέλουν, είναι ν΄ απαλλαγούν από το «βάρος» αυτού που θεωρούν απαραίτητο να γίνεται (να είναι οι ασθενείς, ακόμα και με το παραμικρό, δεμένοι), στη λογική ενός αποκαθαρμένου, αποστειρωμένου και ιατρικοποιημένου ρόλου του νοσηλευτή, σε διαμετρική αντίθεση με τον ουσιαστικά θεραπευτικό και πρωταγωνιστικό ρόλο που θάπρεπε να έχει ο/η νοσηλευτής/τρια και που προφανώς ουδέποτε πέρασε από το μυαλό των (διαδρομιστών του Υπουργείου και της κάθε εξουσίας) γραφειοκρατών του ΣΥΝΟΨΥΝΟ. Θέλουν, πρακτικά, κάτι σαν ένα καθαρά αστυνομικό σώμα να αναλάβει τη «βρώμικη δουλειά». Καμιά έκπληξη, φυσικά, ότι τέτοια στρώματα παρατρεχάμενων της εξουσίας και των λογικών της κυρίαρχης ψυχιατρικής αποτελούν το όχημα της περαιτέρω κατασταλτικής και αντιθεραπευτικής διολίσθησης της ψυχιατρικής. Οι «πρόθυμοι για όλα» συνεργάτες.

Όλο αυτό συμπλέει με τα σχέδια που προωθεί η ηγεσία του Υπουργείου, που ξεκίνησαν με την πλήρως πια νομιμοποιημένη θεσμοθέτηση της εκτέλεσης (και μάλιστα όσο πιο ανεξέλεγκτα γίνεται) ακούσιων νοσηλειών σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές. Και, προφανώς, δεν είναι τυχαίο ότι πριν λίγες εβδομάδες επενέβη ο ίδιος ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ι. Ντογιάκος για να βάλει ένα, κατά κάποιον τρόπο, φρένο στις ακολουθούμενες διαδικασίες αφού στην (ούτως ή άλλως, χαριστική στους ιδιώτες) εγκύκλιο της Ζ. Ράπτη αναφέρεται ότι οι ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, για να μπορούν να δέχονται ακούσιες νοσηλείες, θα πρέπει να έχουν «βεβαίωση καλής λειτουργίας» (και «όχι αρνητική έκθεση ελέγχου») από την Επιτροπής Προστασίας των Δικαιωμάτων. Σε εγκύκλιό του, της 11/6/21, προς τους εισαγγελείς Πρωτοδικών της χώρας, ανέφερε ότι η εφαρμογή της υπουργικής εγκυκλίου ξεκίνησε χωρίς να λαμβάνονται υπόψη αυτές οι προϋποθέσεις που έθετε η εγκύκλιος αυτή. Προφανώς, καθώς άνοιξε και πάλι, βάσει και του νόμου, πλέον, ο ασκός του Αιόλου των ακούσιων νοσηλειών προς τις ιδιωτικές κλινικές, κάποιες από τις προϋποθέσεις που έθετε, όπως η «έκθεση καλής λειτουργίας», θα θεωρήθηκαν δευτερεύουσας σημασίας λεπτομέρειες. Χώρια που, ακόμα και αν τηρηθούν και εφαρμοστούν και αυτές, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα αν η εν λόγω Επιτροπή Δικαιωμάτων, στην οποία έχει ανατεθεί το εν λόγω έργο, είναι σε θέση να το κάνει, να κρίνει, δηλαδή, και με ποια κριτήρια, την καλή λειτουργία κλπ. Τι σημαίνει «καλή λειτουργία»… και μάλιστα ιδιωτικής κλινικής; Υπάρχει; Οταν στην Επιτροπή συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, και στελέχη του ΣΥΝΟΨΥΝΟ που θέλει «ειδικό σώμα» τις ψυχιατρικές κλινικές για το δέσιμο των ασθενών;

Η θεσμοθέτηση των δυνατότητας εκτέλεσης ακούσιων νοσηλειών σε ιδιωτικές κλινικές πέραν όλων των άλλων, είναι και ένα σαφές βήμα προς την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών. Ένα εγχείρημα στο οποίο συμμετέχουν τόσο οι φορείς του κερδοσκοπικού, όσο και αυτοί του «μη» κερδοσκοπικού τομέα, οι λεγόμενες ΜΚΟ ψυχικής υγείας, σε αγαστή συνεργασία πάντα με την εκάστοτε ηγεσία του Υπουργείου, όποια κι αν είναι, από την εποχή του Λοβέρδου μέχρι σήμερα με την Ζ. Ράπτη.

Είναι χαρακτηριστικό το πώς η ΜΚΟ ΕΠΑΨΥ ανακοινώνει τη συνάντηση των ηγετικών στελεχών της με την Ζ. Ράπτη, το τι συζητήθηκε κλπ: μεταξύ άλλων το «καινοτόμο σχέδιο management οργανισμών ψυχικής υγείας (ΝΠΙΔ/ΝΠΔΔ) με στόχο την αναβάθμιση της ποιότητας φροντίδας και του ανθρώπινου δυναμικού». Από μόνο του το πλάνο, ακόμα και ως λέξεις, μαρτυρά για τους στόχους της ιδιωτικοποίησης (ποικιλότροπες συμπράξεις δημόσιου/ιδιωτικού τομέα κλπ). Κι΄ αφού ακολουθούν οι αναφορές σε κατ΄ όνομα δράσεις (πηγές νέων κονδυλίων), όπως η «ψυχολογική στήριξη ασθενών με covid-19», η «έγκαιρη παρέμβαση στην ψύχωση» κλπ, η ανακοίνωση καταλήγει με την «επιβεβαίωση του καλού κλίματος επικοινωνίας μεταξύ της ΕΠΑΨΥ και του υπουργείου Υγείας και συναποφασίστηκε η εμβάθυνση και διεύρυνση της συνεργασίας τους με στόχο την παροχή της βέλτιστης ποιότητας φροντίδας στην κοινότητα».

Ζήτησαν ενίσχυση και για τον ξενώνα εφήβων της ΕΠΑΨΥ, την ίδια στιγμή που είχαν διώξει και εγκαταλείψει στο Δρομοκαΐτειο 18χρονη έφηβη, της οποίας είχαν ζητήσει την εισαγωγή λόγω «μη διαχειρίσιμης συμπεριφοράς», που πήγαζε σε μεγάλο βαθμό από την επικρεμάμενη εκδίωξή της από τη δομή λόγω ενηλικίωσης, χωρίς καμιά μέριμνα για την μετάβασή της έστω σε δομή ενηλίκων της ίδιας ΜΚΟ, καθώς μια κενή θέση που υπήρχε, καλύφθηκε, βάσει των επικρατουσών απροσωποποιητικών διαδικασιών μεταφοράς των ασθενών στις στεγαστικές δομές ως αντικειμένων, από άλλο άτομο! Δεν μπορούσαν, δηλαδή, και στην πραγματικότητα αρνούνταν, να την κρατήσουν μέχρι να βρεθεί θέση! Πάγια πολιτική όλων ανεξαιρέτως των ΜΚΟ ψυχικής υγείας να ξεφορτώνονται, όλο και πιο συχνά, ενοίκους των στεγαστικών τους δομών λόγω ανικανότητας να διαχειριστούν τις ανάγκες τους. Και πού να τους ξεφορτωθούν; Στο ψυχιατρείο, που πάντα το θέλουμε και μας είναι χρήσιμο για τους εσαεί εγκλεισμούς από τις δήθεν μεταρρυθμιστικές ΜΚΟ. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, προσθέτουμε και μια-δυο χρηματοδοτούμενες δραστηριότητες, πχ, για τους πρόσφυγες, τώρα που τρέχουν τα κονδύλια για προγράμματα και παρεμβάσεις που κατ΄ ουδένα τρόπο αγγίζουν, έστω και κατ΄ ελάχιστον, την οδύνη και τις ανάγκες των προσφύγων.

Σ΄ όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η πρόσφατη εγκύκλιος για την λεγόμενη «έγκαιρη παρέμβαση στην ψύχωση», μια παρέμβαση αποκομμένη από ένα δίκτυο υπηρεσιών κοινοτικά βασισμένων, των οποίων η λεγόμενη «έγκαιρη παρέμβαση» θα μπορούσε να είναι μια μόνο πλευρά των ολιστικών παρεμβάσεών τους στην κοινότητα. Όπως είναι διατυπωμένο και θεσμοθετημένο, το όλο πλάνο δεν αφορά παρά, αφενός, θεωρητικές παραδόσεις σε κάποια πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και αφετέρου, το περαιτέρω επιχειρηματικό άπλωμα (πανεπιστημίου και ΜΚΟ) για κάποιες επιλεγμένες περιπτώσεις, που μπορεί ν΄ αποκτήσουν και πελατειακό χαρακτήρα, καθώς, μάλιστα, προβλέπεται και η ακριβής κοστολόγηση και του παραμικρού βήματος προς την «έγκαιρη παρέμβαση».

Και μέσα σ΄ όλο αυτό το βαλτώδες πεδίο, όπου κάθε εγκύκλιος δεν κάνει άλλο από το να σκάβει ακόμα πιο βαθιά μέσα στο βούρκο όπου σπρώχνεται όλο το σύστημα των υπηρεσιών, να μην ξεχάσουμε και το «μνημόνιο συνεργασίας» μεταξύ Υπουργείου Υγείας, Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη, της 8/6/21, «για θέματα κοινού ενδιαφέροντος στον τομέα της ψυχικής υγείας». Θέματα, δηλαδή, που αφορούν στη διαχείριση της ακούσιας νοσηλείας και την επεξεργασία σχετικού νομοθετικού πλαισίου (για τη μεταφορά των ακουσίως προσαγόμενων για νοσηλεία κλπ).

Το ζήτημα της διαχείρισης και των διαδικασιών της ακούσιας νοσηλείας εκκρεμεί από την εποχή του σχετικού νομοσχεδίου του Σύριζα (το 2019), που θεσμοθετούσε ταυτόχρονα και την ακούσια θεραπεία στην κοινότητα και δεν είχε προλάβει να πάει στη Βουλή λόγω εκλογών.

Να είμαστε έτοιμοι/ες για το χειρότερο όταν, όπως φάνηκε και από δηλώσεις των υποψηφίων στις πρόσφατες εκλογές για ανάδειξη του νέου ΔΣ της ΕΨΕ, η επίσημη ψυχιατρική τάσσεται υπέρ των πιο σκληρών μέτρων και όλοι, πανεπιστημιακοί, ηγετικά μέλη των ΜΚΟ ψυχικής υγείας και άλλοι είχαν ήδη ταχτεί και υπέρ της ακούσιας θεραπείας στην κοινότητα.

Κανένας εφησυχασμός. Η κατάσταση στο χώρο της ψυχικής υγείας συμπυκνώνει στο έπακρο, και με τον πιο εκρηκτικό τρόπο, όλη την κοινωνική απορρύθμιση, την απανθρωποποιητική αντιμετώπιση και την περιθωριοποίηση όλων και πιο πλατειών στρωμάτων. Με την προϊούσα υποστελέχωση και υποχρηματοδότηση των υπηρεσιών να κάνουν ακόμα πιο άκαμπτους τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς της καταστολής.

Είδαμε όλη αυτή την περίοδο πολύ καλά ότι η πανδημία έχει ένα ταξικό πρόσημο και οι συνέπειές της είναι πιο οδυνηρές και θανατηφόρες στους πιο φτωχούς και στους πιο ευάλωτους. Αποτελώντας, ταυτόχρονα, αφορμή και ευκαιρία για περαιτέρω καταστρατήγηση των όποιων δικαιωμάτων τους (σε στεγαστικές δομές, ψυχιατρικές κλινικές κλπ), όπως, άλλωστε, συμβαίνει με όλα, τα όποια εναπομείναντα, κεκτημένα όλων των λαϊκών στρωμάτων.

Το θεραπευτικό ήταν πάντα και πολιτικό και σήμερα είναι ακόμα περισσότερο.

29/6/2021

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ 

ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΕΣ ΜΕΣΩ «ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ» ΔΗΜΟΣΙΟΥ/ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ

 

 

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση, με τον τρόπο που διαχειρίζεται 

την πανδημία, έχει οδηγήσει ολόκληρο το σύστημα της Υγείας σε 

κυριολεκτική κατάρρευση, με τις υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας να 

αποτελούν, μαζί με όλων των ειδών τις δομές του εγκλεισμού,

προνομιακές εστίες μετάδοσης του κορονοϊού και με μόνη απάντηση 

σ’ αυτό που οι πολιτικές της παράγουν, μιαν ακόμα πιο ασφυκτική 

καταστολή, δεν παύει, ωστόσο, ούτε στιγμή να αξιοποιεί αυτή την 

«κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» (με τον τρόπο που η ίδια την 

κατασκευάζει), ως ευκαιρία για το πέρασμα των πιο αντιδραστικών 

και προαποφασισμένων από καιρού μέτρων. 

 

Έτσι, η υφυπουργός Υγείας Ζ. Ράπτη, σε εκτέλεση μιας από τις 

βασικές πτυχές της αποστολής για την οποία διορίστηκε, την 

εξυπηρέτηση, δηλαδή, των ιδιωτικών κυκλωμάτων στο χώρο της 

ψυχικής υγείας, προχώρησε, μετά τη θεσμοθέτηση της ακούσιας 

νοσηλείας και σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, στην έκδοση, στις 

23/2/21, ενός ΦΕΚ με μια υπουργική απόφαση

(αριθμ.Γ3α,β/Γ.Π.οικ.10858), με την οποία ανοίγει ανεμπόδιστα ο 

δρόμος για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας, με το 

ξεπούλημά της σε φορείς κερδοσκοπικούς, ή «μη» κερδοσκοπικούς. 

 

Προβλέπεται, για την ίδρυση/ανάληψη της όποιας υπηρεσίας 

ψυχικής υγείας (στεγαστικής δομής, Κινητής Μονάδας, ΚΨΥ κλπ) η 

δυνατότητα συνεργασίας (στη λογική της γνωστής ως «Σύμπραξης 

Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα»-ΣΔΙΤ) του Δημοσίου, ή της τοπικής 

αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ), με φορείς κερδοσκοπικούς, η «μη» 

κερδοσκοπικούς (ή και με συμπράξεις φορέων, κερδοσκοπικών και 

«μη» κερδοσκοπικών). Και, σύμφωνα με το άρθρο 3 (παρ. 3.ζ και η), 

στην περίπτωση συνεργασίας, το Δημόσιο, ή ο ΟΤΑ, υποχρεούται 

να καλύπτει το 50% του προσωπικού της όποιας υπηρεσίας, αλλά 

και να εξασφαλίζει την δωρεάν παραχώρηση ακινήτου για την 

στέγαση της μονάδας. Δηλαδή, η ολοκληρωτική, πλέον, 

χρηματοδότηση του ιδιωτικού από το Δημόσιο και η παραχώρηση 

όλων των, πάλαι ποτέ αρμοδιότητας του Δημοσίου, υπηρεσιών 

στους ιδιώτες. 

 

Αυτό είχε ήδη προετοιμαστεί από το ξεκίνημα της λεγόμενης 

«μεταρρύθμισης» στη βάση των συγχρηματοδοτούμενων 

προγραμμάτων (Γ΄ ΚΠΣ και ΕΣΠΑ), όταν καθιερώθηκε, με 

απαίτηση και της ΕΕ, η ανάθεση ενός μεγάλου μέρους των νέων 

υπηρεσιών στον «μη» κερδοσκοπικό και στον, εν δυνάμει τότε, αλλά 

θεσμοθετημένο κερδοσκοπικό τομέα. Αυτή η ανάθεση απόκτησε 

περαιτέρω θεσμική και υλική υπόσταση όταν, εν μέσω μνημονίων, 

καθιερώθηκε η δυνατότητα κάποιος φορέας, νομικό ή φυσικό 

πρόσωπο, να μπορεί να έχει και κερδοσκοπική επιχείρηση (πχ, 

ιδιωτική ψυχιατρική κλινική) και ΜΚΟ. Είδαμε πώς αυτό 

λειτούργησε ως τα συγκοινωνούντα δοχεία των ακόμα πιο 

ανεξέλεγκτων, πλέον, διαδικασιών για την ακούσια νοσηλεία. Τώρα, 

έχουμε ένα βήμα παραπέρα, σε μια διαδικασία από καιρό 

προετοιμασμένη: όχι απλώς πριμοδότηση και περαιτέρω 

χρηματοδότηση του ιδιωτικού από το Δημόσιο, αλλά ξέφρενη  

αντικατάσταση του Δημόσιου (όποιο κι αν είναι αυτό, 

κατασταλτικό, δυσλειτουργικό κλπ) από το ιδιωτικό (υπηρεσίες 

μόνο για όποιον έχει να πληρώσει… και η καταστολή εκτός παντός 

ελέγχου).

 

Μάλιστα, αν και η υπουργική απόφαση υποτίθεται ότι αναφέρεται 

σε όποιες νέες υπηρεσίες δημιουργηθούν, η παροιμιώδης ασάφεια με 

την οποία αυτή, όπως όλες οι αποφάσεις της Ζ. Ράπτη, είναι 

διατυπωμένη, αφήνει ανοιχτό και επικρεμάμενο το ενδεχόμενο, στη 

βάση αυτής της ρύθμισης, ακόμα και οι υπάρχουσες δημόσιες δομές 

(με μια, πχ, απλή φραστική αλλαγή του σκοπού, του αντικειμένου 

τους κλπ, που θα τις κάνει να εμφανίζονται σαν κάτι «καινούργιο») 

να παραχωρούνται σιγά-σιγά σε ιδιώτες μέσω «συμπράξεων». 

 

Με ανοιχτό, πλέον, και το ενδεχόμενο, εργαζόμενοι με μόνιμη, ή 

αορίστου χρόνου σχέση εργασίας στο Δημόσιο, να γίνονται 

«δωρεά» στους ιδιώτες και η μονιμότητα όσων έχουν ακόμα 

απομείνει, να εξανεμίζεται μέσω ΣΔΙΤ.

 

Μαζί με όλα όσα αντιμετωπίζουμε μέσα στην πανδημία, τέτοιες 

κινήσεις δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητες, γιατί είναι αυτές, 

και όχι η πανδημία, που φυτεύονται τώρα για ν’ αποτελέσουν το 

άκρως δυστοπικό μέλλον που ανοίγεται μπροστά μας, αν δεν 

αντισταθούμε.

14/4/2021

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ 

ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ «ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ» ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΩΝ ΜΚΟ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

 

 

 

Αν μη τι άλλο, μετά την ενδιαφέρουσα και εσπευσμένη ανακοίνωση του Δικτύου (των ΜΚΟ) Αργώ (μετά από σχετικές επισημάνσεις στην ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ στις 24/11/20), χρήσιμο είναι να θυμηθούμε και την ενδιαφέρουσα ιστορία της Ομοσπονδίας (στην οποία μετεξελίχθηκε το Δίκτυο) Αργώ με τις τηλεφωνικές γραμμές, καθώς αυτό διαθέτει, πρώτα και κύρια, έναν αξιόλογο διοικητικό μηχανισμό με παράδοση στην συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων, παρά ή εντός του κράτους (μαέστροι του «λόμπινγκ»), με πλούσιο ιστορικό «δημιουργικής» ανακατεύθυνσης κονδυλίων όλα τα χρόνια της υλοποίησης του «Ψυχαργώς». Είναι διαβόητη άλλωστε η περίφημη «ευελιξία» των φορέων που συμμετέχουν σε αυτό. Ένα ιστορικό που μόνο στα βασικά του στοιχεία μπορούμε να έχουμε πρόσβαση ειδικά τώρα που η Διαύγεια δεν είναι, πλέον, και τόσο διαυγής.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, ορισμένα μόνο από τα βασικά, αυτά που σχετίζονται με κάποιες «τηλεφωνικές γραμμές βοήθειας»:

-Το 2011 προωθείται, εν μέσω της κρίσης και των μνημονίων, ένα φιλόδοξο πρόγραμμα που αφορά στην «Ψυχοκοινωνική Υποστήριξη Ανέργων από Μονάδες Ψυχικής Υγείας σε συνεργασία με τη ΓΣΕΕ», προϋπολογισμού 12.000.000 ευρώ (!), με την υπογραφή Α. Λοβέρδου - την ίδια στιγμή που το, τότε, Δίκτυο Αργώ απέλυε, ή άφηνε απλήρωτους εργαζόμενους στους φορείς του. Είναι, μάλιστα, ενδιαφέρον ότι, μέσα στις δράσεις του προγράμματος, φιγουράρει, ανάμεσα σε διάφορα άλλα, τι άλλο; η «λειτουργία τηλεφωνικής γραμμής για την παροχή ψυχολογικής υποστήριξης των ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας». Και φυσικά, μόνο για το συντονισμό και την παρακολούθηση της υλοποίησης (προσοχή, όχι για την ίδια την υλοποίηση), η χρηματοδότηση της «Εθνικής Μονάδας Συντονισμού» του Δικτύου ήταν 860.000 ευρώ για δύο έτη. Στην ουσία του το πρόγραμμα σχεδιάστηκε για να υλοποιηθεί από ήδη υπάρχουσες μονάδες ψυχικής υγείας που η λειτουργία τους δεν είχε καμιά απολύτως σχέση με αυτό. Και δεν μπορούμε παρά να θαυμάσουμε , σε επίπεδο σχεδιασμού, την ευελιξία και την «δημιουργική φαντασία» στην ανακατεύθυνση κονδυλίων με την μεσολάβηση των τοπικών Εργατικών Κέντρων και της ΓΣΕΕ, που παρέπεμπαν σε υποτιθέμενα «γραφεία ψυχοκοινωνικής υποστήριξης ανέργων» μέσα σε ήδη υπάρχουσες Μονάδες Ψυχικής Υγείας (των ΜΚΟ), των οποίων η λειτουργία είχε εντελώς διαφορετικό σκοπό. Σε αυτή την δράση εντασσόταν και η τηλεφωνική γραμμή. Ας σημειωθεί ότι για αυτό το πρόγραμμα δεν υπέπεσαν στην αντίληψη μας οικονομικοί απολογισμοί , ούτε στατιστικά, για το πόσους άνεργους, υποστήριξαν ψυχοκοινωνικά, σε ποιες ΜΚΟ, και με ποιο αποτέλεσμα αφού το μεγαλύτερο μέρος των 12 εκ. ευρώ, φαίνεται ότι δεν εκταμιεύτηκε τελικά λόγω του ότι δεν διαπιστώθηκαν ενέργειες που είχαν να κάνουν με την εκτέλεση του λεγόμενου «φυσικού αντικειμένου». 

Είναι, άλλωστε, ένα διαχρονικό πρόβλημα η αδιαφάνεια, όπως διαβάζουμε και στο άρθρο του Μ. Μαδιανού, στην επίσημη έκδοση της ΕΨΕ (Τεύχος 1, τόμος 24, 2013) : «Οι ΜΚΟ απορρόφησαν 45 εκατομμύρια ευρώ το 2010. Από πλευράς ΥΥΚΑ δεν υπήρξε πρόβλεψη αξιολόγησης του έργου τους, ούτε και υποχρέωσή τους να δημοσιεύσουν τα οικονομικά τους πεπραγμένα».

-Αντίστοιχα, την ίδια χρονιά, εγκρίθηκε η επέκταση λειτουργίας της άλλης περίφημης «τηλεφωνικής γραμμής βοήθειας για την κατάθλιψη», αυτή τη φορά (για λειτουργία με εθελοντές!), προϋπολογισμού 360.000 ετησίως. Όμως και αυτή η χρηματοδότηση δεν είχε την τύχη να ολοκληρωθεί και δεν προχώρησε «λόγω καθυστερήσεων», αλλά και επειδή, και εδώ, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, «δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία ενέργεια για την υλοποίηση του φυσικού αντικειμένου». Όπως φαίνεται, μεγάλο πρόβλημα το «φυσικό αντικείμενο», δηλαδή, το πράγμα καθεαυτό, στις τηλεφωνικές γραμμές, παρόλη την διαφήμισή τους και τις χρηματοδοτήσεις τους.

Και ερχόμαστε στο σήμερα όπου, στις ανακοινώσεις στα ΜΜΕ για την τηλεφωνική γραμμή για τον κορονοϊό διαβάζουμε θριαμβολογίες με στατιστικά στοιχεία, που ούτε φαίνεται, ούτε τεκμηριώνεται πως προέκυψαν, για την επίσημη λειτουργία της γραμμής από τις αρχές Απριλίου. Ιδιαίτερα τονίζεται στα ΜΜΕ ο καταλυτικός ρόλος της παλιάς γραμμής για την κατάθλιψη που αναφέρουμε πιο πάνω, καθώς και η μεγάλη προσφορά και «αποκτηθείσα εμπειρία» από αυτήν την προηγούμενη γραμμή, της οποίας φυσική συνέχεια μπορεί να θεωρηθεί η σημερινή γραμμή για τον κορονοϊό και, σε μεγάλο βαθμό, είναι.

Και μια που αναφερθήκαμε στο οριζόμενο ως «φυσικό αντικείμενο» αυτών των δράσεων, πώς αξιολογείται το «φυσικό αντικείμενο» στις «τηλεφωνικές γραμμές βοήθειας»; Με τις κλήσεις φυσικά.

Είναι, λοιπόν, ενδεικτικό ότι, για αυτή την γραμμή της κατάθλιψης (συνέχεια της οποίας αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, το σημερινό 10306), δίνονταν στοιχεία στη δημοσιότητα που κάθε άλλο παρά αξιόπιστα θα τα χαρακτήριζε κανείς (όπως, πχ, αυτά του ΕΠΙΨΥ για το μέσο όρο των ημερήσιων τηλεφωνικών κλήσεων που μας θύμισαν τα «Στατιστικά της Κεραμέως» ).

Να όμως που, εν μέσω πανδημίας, μια «γραμμή βοήθειας» (χωρίς «φυσικό αντικείμενο») ξαναγεννιέται από τις στάχτες.

Οπότε ας επανέλθουμε στη συγκεκριμένη γραμμή. Η «Τηλεφωνική Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Στήριξης» δημιουργήθηκε, λοιπόν, εν μέσω του πρώτου κύματος της πανδημίας, κατ΄ αρχήν διαμέσου της συνεργασίας του Υπουργείου Υγείας με την Πανεπιστημιακή Κλινική του Αιγινητείου (με κάποια από τα πρόσωπα που συμμετείχαν στην αρχική πρωτοβουλία να είναι τα ίδια με την προηγούμενη γραμμή). Στη συνέχεια, με την επίσημη ανακοίνωση της Διεθνούς Δράσης χρηματοδότησης για τον Κορωνοιό από το Ιδρυμα Στ. Νιάρχος να αναμένεται άμεσα, προστίθενται η Ομοσπονδία των ΜΚΟ Αργώ, το ΕΚΚΑ και το «Χαμόγελο του Παιδιού» (καθώς και διάφοροι εθελοντές). Έτσι, στις 4 Απριλίου, ανακοινώνεται επίσημα από τον ΕΟΔΥ η λειτουργία της γραμμής ως «10306». Η πρωτοβουλία αγκαλιάζεται από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, στις 6 Απριλίου, με προσωπικό μήνυμα στο twitter και με έτοιμη την διαφημιστική καμπάνια για την γραμμή. Και στις 7 Απριλίου ανακοινώνεται δημοσίως η ήδη γνωστή στους άμεσα ενδιαφερόμενους «Διεθνής Δράση του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος», συνολικού ύψους 100 εκατ. δολαρίων, για χρηματοδότηση σε τρεις άξονες: «Διασφάλιση σίτισης για εκείνους που έχουν ανάγκη, ψυχολογική υποστήριξη εκείνων που την χρειάζονται και στήριξη των οργανισμών που θα αντιμετωπίσουν τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες που είναι βέβαιο πως θα εμφανιστούν μόλις τελειώσει η υγειονομική κρίση». Όπως είναι φυσικό, όσοι είναι έτοιμοι για την σχετική απορρόφηση, θα έχουν και άμεση πρόσβαση σε αυτές τις χρηματοδοτήσεις.

Ακολουθεί η ανάληψη της εποπτείας του όλου εγχειρήματος από την υφυπουργό Ζ. Ράπτη (που ο ρόλος της προβάλλεται με την «δέουσα αναγνώριση και σεβασμό» στο κείμενο της Ομοσπονδίας Αργώ), η οποία μερίμνησε και για την πρόσληψη, στην Τηλεφωνική Γραμμή, 14 ψυχολόγων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Και φτάνουμε στο σήμερα, με ανακοινώσεις νέων στατιστικών στοιχείων (κλήσεων κλπ), που θα δικαιολογούσαν στην κοινή γνώμη την χρηματοδότηση για επέκταση λειτουργίας της γραμμής με το 1.000.000 ευρώ από το Ιδρυμα Στ. Νιάρχος, για ορίζοντα λειτουργίας τριών μηνών, προς το παρόν, τη στιγμή που οι δημόσιες υπηρεσίες, με πραγματικό «φυσικό αντικείμενο», καταρρέουν.

Το πόσο αξιόπιστα είναι αυτά τα στοιχεία και το πόσο μπορεί κανείς να αναφέρεται σε αυτά, είναι, όπως ήδη αναφέραμε ανωτέρω, ένα θέμα. Ειδικά εφόσον εμπλέκονται σε αυτά και οργανισμοί που λειτουργούσαν παραδοσιακά κάποιες τηλεφωνικές γραμμές, όπως το «Χαμόγελο» και το ΕΚΚΑ (με έτοιμη «πελατεία», υποδομές και «φυσικό αντικείμενο»), εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς εάν και πόσες από τις κλήσεις προς το 10306 μπορεί να αφορούσαν στο αντικείμενο αυτών των παλιότερων τηλεφωνικών γραμμών των εμπλεκόμενων οργανισμών, ή και οι κλήσεις προς τις προϋπάρχουσες γραμμές να ανακατευθύνονταν προς το 10306 με κάποια κριτήρια. (Έτσι, άλλωστε, συμβαίνει συχνά με τις ανακατευθύνσεις και αλληλοεπικαλύψεις στις δράσεις και χρηματοδοτήσεις πολλών τέτοιων προγραμμάτων που «παντρεύονται» στους διαδρόμους των υπουργείων).

Και αν το ζήτημα είναι απλώς η καταγραφή του προβλήματος, τα στοιχεία αυτά φαίνονται πιο πολύ σαν στοιχεία που, όποιος και όποια ζει μέσα στις συνθήκες της πανδημίας, τα βιώνει καθημερινά, τα βλέπει και τα νοιώθει γύρω του/της χωρίς την όποια «τηλεφωνική γραμμή». Και εν τέλει, πόσοι άνθρωποι πραγματικά βοηθήθηκαν με άλλο «φυσικό αντικείμενο» εκτός από την καταγραφή κλήσεων, σε πόσων ανθρώπων τα σπίτια πήγαν οργανωμένα και τι παρεμβάσεις έγιναν;

Καθώς ο εθελοντισμός έχει πάντα τα όριά του, μεταξύ άλλων, και από τη χρήση που του γίνεται ως υποκατάστατου των (ανύπαρκτων) κρατικών ευθυνών, κάποια ποσά από το 1 εκ. ευρώ του Στ. Νιάρχος προγραμματίστηκαν για την πρόσληψη (από την Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ), με τρίμηνες συμβάσεις, 7 κοινωνικών λειτουργών, με μηνιαίο μισθό 1250 ευρώ και 7 ψυχιάτρων και 7 παιδοψυχιάτρων με μισθό 1450 ευρώ. Πιθανόν και κάποιων άλλων.

Η κρίση ως ευκαιρία λοιπόν…. και στην ψυχική υγεία - αρκεί κανείς να είναι αρκετά δημιουργικός στην λογιστική, στην στατιστική και στη γλώσσα.

Από τη μια, οι δημόσιες υπηρεσίες ψυχικής υγείας (όπως όλες) στενάζουν, υπολειτουργούν και κλείνουν, ή χρησιμοποιούνται το πολύ ως χώροι αποθήκης «ψυχών και σωμάτων». Και από την άλλη, εγχειρήματα (δια «τηλεφωνικής γραμμής») για το θεαθήναι, άκρως αναποτελεσματικά, πιο πολύ ως ποικιλοτρόπως τροφοδοτικά άλλων επιδιώξεων παρά για τον σκοπό γα τον οποίο διακηρύσσονται.

Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά. Άλλωστε, Πανεπιστήμιο και ΜΚΟ έχουν πολύ καλά μάθει την, ως εκ της συγκρότησής τους, «εξ΄ αποστάσεως» αντιμετώπιση των πιο σοβαρών και πολύπλοκων προβλημάτων πλήθους ατόμων που, ανέκαθεν και με μεγάλη ευκολία τα παραπέμπουν στις δημόσιες δομές (ή και στις ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές/άσυλα). Και η απάντηση στο ερώτημα γιατί τα όποια διατιθέμενα κονδύλια δεν κατευθύνονται στην πρόσληψη μόνιμου προσωπικού στις δημόσιες υπηρεσίες ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν, πρωτίστως «δια ζώσης», στον πολλαπλασιασμό και στην πολυπλοκότητα των προβλημάτων ψυχικής υγείας εν μέσω της πανδημίας είναι, φυσικά, με δεδομένη την προϊούσα ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών της Υγείας, γνωστή.

Προς επιβεβαίωση δε, για μιαν ακόμη φορά, των ανωτέρω και γενικά του ρόλου που παίζουν οι ΜΚΟ «ψυχικής υγείας» από τότε (πριν 30 περίπου χρόνια) που συγκροτήθηκαν (και που ήταν και ο λόγος που συγκροτήθηκαν, ως όχημα, δηλαδή, για την ιδιωτικοποίηση και τη νεο-ιδρυματική διαμόρφωση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας), ήλθε και η πρόταση της Ομοσπονδίας «Αργώ» για την νοσηλεία ασθενών που διαμένουν σε στεγαστικές τους δομές «ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης» και νοσούν από covid-19, όχι στις μονάδες covid-19, που είναι για όλους και όλες στα νοσοκομεία, αλλά σε ειδικές για τους ψυχικά πάσχοντες μονάδες covid-19 μέσα στα ψυχιατρεία!!!! Διαιωνίζοντας, έτσι, τον κοινωνικό στιγματισμό ακόμα και των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία που είναι σε διαδικασία κοινωνικής επανένταξης.

Με έγγραφο τους, στις 23/11/20, προς την υφυπουργό Υγείας Ζ. Ράπτη, γράφουν, μεταξύ άλλων, ότι «…η Ομοσπονδία «Αργώ», ήδη από τον Μάρτιο, με το από 11/3/20 έγγραφο της, είχε διατυπώσει το σχετικό αίτημα στο Υπουργείο Υγείας όπως, επίσης, είχε ζητήσει να εξετασθεί ως δυνατότητα η δημιουργία εξειδικευμένων κλινικών στα Νοσοκομεία αναφοράς με την συνεργασία των Ψυχιατρικών τμημάτων-κλινικών του εκάστοτε νοσοκομείου αλλά κυρίως να προβλεφθεί στα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία να δημιουργηθούν ειδικές κλινικές covid-19 ή ακόμα να δύνανται να ορισθούν ως νοσοκομεία αναφοράς για τον κοροναϊό για τους ενοίκους των στεγαστικών δομών στην περίπτωση ανεπάρκειας των Γενικών Νοσοκομείων». Και καταλήγουν : «Εν μέσω του δεύτερου και πιο επικίνδυνου κύματος της πανδημίας, παρακαλούμε στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων σας για τις άμεσες ενέργειές σας, προκειμένου να εκπονηθεί σχέδιο επείγουσας δράσης για την αντιμετώπιση άμεσου κινδύνου κατά της ανθρώπινης ζωής στις Μονάδες Ψυχικές Υγείας στο οποίο να συμπεριλαμβάνεται ρητώς η πρόβλεψη νοσηλείας των ενοίκων των στεγαστικών δομών σε ειδικά τμήματα covid 19 στα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία της χώρας ή στις ψυχιατρικές κλινικές των Γενικών Νοσοκομείων». Επιβεβαιώνοντας, έτσι, την λειτουργία όλων αυτών των στεγαστικών δομών που διαχειρίζονται, ως κοινωνικά αποκομμένων, μικρών νεο-ιδρυματικών ασύλων, από μια όλο και πιο παλαιο-ιδρυματική οπτική.

Αυτή είναι η κουλτούρα και η πρακτική που διέπει, σε τελευταία ανάλυση, και την «τηλεφωνική γραμμή» 10306, με την οποία υποκαθιστούν το δημόσιο σύστημα ψυχικής υγείας, που (μακράν του όποιου ενδιαφέροντος για τον ριζικό μετασχηματισμό του) το αφήνουν να καταρρέει: με ένα «ακαδημαϊκό, «μη» κερδοσκοπικό, «χαμόγελο» ».

30/11/2020

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ