Κάλεσμα στήριξης της πορείας αλληλεγγύης για τα Προσφυγικά

 

Στις 22/11/22 σημειώθηκε κατασταλτική αστυνομική επιχείρηση στην γειτονιά των Προσφυγικών. Αφορμή στάθηκε η στοχοποίηση συγκεκριμένου συντρόφου από την γειτονιά. Ωστόσο, πραγματικός στόχος του κράτους ήταν και είναι η καταστολή των κοινοτήτων αγώνα και των δομών τους. Όλα αυτά στα πλαίσια του «κρατικού οράματος» για πόλεις «καθαρές» από πυρήνες αγώνα και φιλικές για επενδυτές, αφεντικά και κεφάλαιο. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και οι εκκενώσεις των καταλήψεων Ντουγρού στη Λάρισα, της Mundo Nuevo στη Θεσσαλονίκη, η εκκένωση προσφυγικών καταυλισμών, όπως ο Ελαιώνας και οι εξώσεις μεταναστών.

Εμείς από την πλευρά μας, ως Πρωτοβουλία Ψ, υπάρχουμε στην γειτονιά των Προσφυγικών τα τελευταία δύο χρόνια, έχουμε δημιουργήσει συντροφικές σχέσεις και έχουμε συνδιαμορφώσει τους αγώνες μας με τα άτομα της γειτονιάς. Τα Προσφυγικά αποτελούν για εμάς μια απάντηση για το πώς μπορούν να υφίστανται οι κοινότητες στο σήμερα, χτίζοντας την ζωή μας μακριά από εμπορευματικές και ιδιοκτησιακές λογικές. Στη γειτονιά των Προσφυγικών βρίσκουν θέση και αποκτούν ενεργό ρόλο, όλα εκείνα τα υποκείμενα που δεν μπορούν και δεν θέλουν να προσαρμοστούν στα κυρίαρχα παραγωγικά πρότυπα.

Στηρίζουμε την πορεία αλληλεγγύης στα Προσφυγικά, τους δημόσιους και απελευθερωμένους χώρους. 

 

ΟΛΟΙ, ΟΛΕΣ και ΟΛΑ στην πορεία αλληλεγγύης για τα Προσφυγικά,

Σάββατο 21/1/23, στις 13:00, μετρό ΠΑΝΟΡΜΟΥ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

Κάλεσμα της Πρωτοβουλίας 'Ψ': Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Δρομοκαΐτειο - Σάββατο 10/4/2021 στις 12.00

Ο ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΥΓΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ 

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ

ΣΑΒΒΑΤΟ 10/04/2021, 12:00

Αν η πανδημία, όχι αυτή καθεαυτή, αλλά η διαχείριση-μη διαχείρισή της από την κυβέρνηση και τους αρμόδιους επιστημονικούς φορείς έχει δυναμιτίσει την κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία και έχει ξεσκεπάσει τις χρόνιες παθογένειες του ισχνού δημόσιου συστήματος υγείας, στα ψυχιατρικά νοσοκομεία η συνθήκη της πανδημίας έχει κάνει την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση πλέον ανυπέρβλητη και έχει ανοίξει τον δρόμο για την εφαρμογή μεθόδων και πρακτικών ανέκαθεν κατακριτέων (βία, χημική καταστολή, μηχανικές καθηλώσεις) που όμως τώρα επιλέγονται απενοχοποιημένα πια υπό το πρίσμα της «αγωνιώδους» προσπάθειας για τον περιορισμό της διασποράς του κορονοϊού.

Έτσι και το Δρομοκαΐτειο δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση και με κάποιο μαγικό ξόρκι να ξεφύγει από την εξάπλωση του κορονοϊού στους χώρους του. Ήδη μετράμε πάνω από 80 νοσηλευόμενους που έχουν ήδη νοσήσει με τον ιό covid-19, δύο νεκρούς από τη νόσο, δύο πτέρυγες να έχουν μετατραπεί αποκλειστικά σε κλινικές covid, με τα νέα κρούσματα να προστίθενται μέρα με τη μέρα μεταξύ των νοσηλευόμενων. Μολονότι η κατάσταση της διασποράς του ιού έχει χτυπήσει κόκκινο, εξακολουθεί να λειτουργεί μικτό τμήμα για θετικούς και αρνητικούς στον ιό ασθενείς στον ίδιο χώρο. Η εικόνα αυτή δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη καθώς συνάδει με την απροκάλυπτη εκτίμηση (ή και ευχή;) επιστημονικού προσώπου σχετικά με το ότι «είναι σίγουρο ότι και οι αρνητικοί ασθενείς σύντομα θα γίνουν θετικοί», συνοψίζοντας με σαφήνεια και τις (μη) στρατηγικές που προβλέπεται να ακολουθηθούν για τη λήψη μέτρων και αποφάσεων. Ενδεικτικό της εκτράχυνσης της κατάστασης αποτελεί και η πρακτική του κλειδώματος των θαλάμων για “να μην μετακινούνται οι νοσηλευόμενες/οι”, μέτρο που μπορεί να εφαρμόζεται αρκετές φορές ακόμη και χωρίς την επίβλεψη ή συχνή επίσκεψη του προσωπικού, με ό,τι μπορεί να προκαλέσει μια τέτοια πρακτική σε περίπτωση λ.χ. μιας πυρκαγιάς ή σεισμού αλλά και σε περίπτωση εκδήλωσης περιστατικών βίας μεταξύ των εγκλείστων. Κίνδυνοι που μπορεί να εντείνονται σε συνθήκες εγκλεισμού χωρίς μάλιστα τη δυνατότητα διαφυγής και αναζήτησης βοήθειας. Και η ατζέντα με τις αθλιότητες δεν έχει τελειωμό…

Όσον αφορά την προσπάθεια «προστασίας» των αρνητικών, ακόμη, ασθενών υπάρχει η πρόβλεψη να “διακομισθούν σε ιδιωτικές κλινικές”, σε ένα ιδανικό συγκερασμό της πολιτικής με την υγειονομική συγκυρία για να φτάσουμε ένα βήμα πιο κοντά στο όραμα της έκτακτης ιδιωτικοποίησης που θα κατοχυρώσει και θα ισχυροποιήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ιδιωτικών κλινικών στις ακούσιες νοσηλείες.

Η κατάσταση αυτή μπορεί να θεωρηθεί και ως το χρονικό μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας καθώς η ανεπαρκής ανταπόκριση των αρμοδίων να λάβουν έως και τώρα σοβαρά και επιστημονικά τεκμηριωμένα μέτρα, σε συνδυασμό με τον ελλιπή αριθμό προσωπικού, τις πλημμελείς συνθήκες υγιεινής και φροντίδας, την ισχνή προμήθεια προστατευτικών μέσων (γάντια, μάσκες, αντισηπτικά, προστατευτικές στολές), τη μη τακτική διενέργεια διαγνωστικών τεστ στο προσωπικό και στους νοσηλευόμενους, το μεγάλο αριθμό κλινών ανά δομή, τις συνθήκες συγχρωτισμού, και την μετακίνηση των εργαζόμενων από τμήμα σε τμήμα και από την κοινότητα στο ψυχιατρείο, αποτελούν κύριους παράγοντες κινδύνου για την διάδοση του ιού.

Στον αντίποδα τα μέτρα που ελήφθησαν όλον αυτόν τον καιρό είναι: κλείσιμο – περιορισμός – αναστολή λειτουργίας κοινοτικών δομών – διακοπή παρεμβάσεων και υποστήριξης – απαγορεύσεις. Η στρατηγική που διέπει τη διαχείριση της πανδημίας από την πλευρά της κυβέρνησης και των αρμόδιων επιστημονικών και μη φορέων καθορίζει και τις επιλογές των διοικήσεων των ψυχιατρικών νοσοκομείων που δράττονται των ευκαιριών από την υγειονομική κρίση του covid 19 για να εκλογικεύουν, τις έτσι κι αλλιώς, καλά εμπεδωμένες στο ψυχιατρικό χώρο στρατηγικές ελέγχου, καταστολής, παράλογων απαγορεύσεων και σκληρότερου εγκλεισμού.

Η Πολιτεία ανέκαθεν -και χωρίς το πρόσχημα καμιάς πανδημίας- αντιμετώπιζε τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία ως φαντάσματα, ως τους τελευταίους απ’ όλους τους κατατρεγμένους που τους αρμόζει η υποτίμηση και η απομόνωση.

Η κατάσταση στο Δρομοκαΐτειο αντικατοπτρίζει σε μια δραματική μικροκλίμακα και τη μεγαλύτερη εικόνα της καθημερινότητας μιας “έγκλειστης κοινωνίας” όπου οι παραδοσιακές μορφές ελέγχου και καταστολής προεκτείνονται και με ψηφιακές εκδοχές και όπου τα μέτρα που λαμβάνονται “για την δημόσια υγεία” προσιδιάζουν όλο και πιο πολύ με τις λειτουργίες ενός παραδοσιακού ψυχιατρείου: ελεγχόμενη κίνηση εντός περιορισμένης εμβέλειας, μετακίνηση από τη θεραπεία στη φύλαξη και φυσικά ενίσχυση των ταξικών ανισοτήτων μέσα και έξω από ψυχιατρεία και ασυλικού τύπου δομές.

Είμαστε όλες και όλοι εγκλωβισμένες/οι σε ορατές ή αόρατες φυλακές. Γι’ αυτό δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία σε κάθε επίπεδο, γιατί δεν μπορούμε να μιλάμε για ανοιχτό ψυχιατρείο χωρίς ανοιχτή κοινωνία.

Ως Πρωτοβουλία αρνούμαστε να στρέψουμε το βλέμμα και να αφήσουμε τους νοσηλευόμενους στην τύχη-ατυχία τους, βορά στις ανάλγητες και απάνθρωπες πρακτικές των ιθυνόντων εντός των ψυχιατρείων και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Εκεί που η κυρίαρχη ψυχιατρική θα βλέπει (και θα συντηρεί) ως μονόδρομους τη βία και την καταστολή, εμείς θα βρίσκουμε και θα χαράσσουμε διεξόδους για αξιοπρεπή και χειραφετητική αντιμετώπιση των ανθρώπων που περνούν την πόρτα του ψυχιατρείου.

Παράλληλα, ενώνουμε τη φωνή μας με τα αιτήματα των εργαζόμενων στο Δρομοκαϊτειο για άρση των συνθηκών εγκλεισμού, αληθινή και ολοκληρωμένη φροντίδα των νοσηλευόμενων, τήρηση μέτρων που να συνάδουν με τις υγειονομικές συνθήκες, παροχή προστατευτικών μέσων σε νοσηλευόμενους/ες και εργαζόμενους/ες, ανοιχτές πόρτες, ανοιχτές ματιές και ανοιχτές πολιτικές.

Καλούμε τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, τους συγγενείς και τις οικογένειες τους, τους συλλόγους και τα σωματεία στον τομέα της ψυχικής υγείας, οργανώσεις και συλλογικότητες από τα κάτω, συλλόγους και συνδικαλιστικούς φορείς όχι μόνο να παρευρεθούν και να στηρίξουν την παρέμβαση το Σάββατο 10/4/21 στις 12.00 έξω από το Δρομοκαΐτειο, αλλά και να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στις εξευτελιστικές επιθέσεις στα βασικά κοινωνικά αγαθά τους, να αντισταθούν και να αντιδράσουν στη ζοφερή πραγματικότητα, να είναι έτοιμες και έτοιμοι να δίνουν τη μάχη ώστε να πάψουν μια μέρα τα αυτονόητα να είναι ουτοπίες.

Οι αγώνες είναι και θα πρέπει να είναι κοινοί για λήπτες/λήπτριες υπηρεσιών, επαγγελματίες ψυχικής υγείας και για κάθε φωνή που αντιλαμβάνεται την ανάγκη αντίδρασης στην ψυχιατρική και όχι μόνο βαρβαρότητα.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Η ανάμνηση που έρχεται

 

Η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία αποφάσισε να συμβάλει στην υποδοχή και συντρόφευση των συντρόφων/ισσών Ζαπατίστας που θα επισκεφτούν την Ευρώπη και την Ελλάδα. Το ταξίδι αναγγέλθηκε με ένα ανακοινωθέν του EZLN στις 4 Οκτώβρη. Σχεδόν τις ίδιες μέρες ειδοποιήθηκαν και οι ομάδες του Δικτύου EuropaZapatista (Δίκτυο των ευρωπαϊκών ομάδων αλληλεγγύης στο οποίο συμμετέχουν και ελληνικές ομάδες). Λίγες μέρες αργότερα βγήκαν δύο ακόμα ανακοινωθέντα. Σύμφωνα με αυτά αναμένονται τρία ακόμα ανακοινωθέντα.

Το πολιτικό σκεπτικό του ταξιδιού είναι αυτό που περιγράφεται στα ανακοινωθέντα και προκύπτει από την πολιτική ανάλυση των ζαπατίστας τόσο για την εξέγερσή τους όσο και για το Μεξικό και τον κόσμο. Μια σκληρή πολιτική ανάλυση όσο σκληρές είναι και οι πραγματικότητες του πλανήτη.. Με τα μέχρι στιγμής γνωστά, στην Ευρώπη θα ταξιδέψουν περίπου 120 ζαπατίστας (αριθμός που μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί, εξαρτάται από τις ανάγκες που θα προκύψουν από τις ατζέντες των κινημάτων στην Ευρώπη). Το μεγαλύτερο μέρος της αποστολής (περίπου το 75%) θα αποτελείται από γυναίκες. Μια πρώτη ομάδα (η μικρότερη) θα ξεκινήσει με καράβι, τον Απρίλη του 2021, από το Μεξικό και θα διασχίσει τον Ατλαντικό. Αυτή η ομάδα θα φτάσει πρώτη (περίπου 30-40 μέρες μετά τον απόπλου από Μεξικό) και θα προετοιμάσει μαζί με τις επιτροπές των ευρωπαϊκών χωρών τις λεπτομέρειες της περιοδείας στην Ευρώπη. Θα ακολουθήσει η δεύτερη ομάδα αεροπορικώς. Δεν είναι σαφές πότε ακριβώς αλλά υπολογίζουμε τέλη Μάη με αρχές Ιούνη.

Το πώς θα κινηθούν στην Ευρώπη, εάν δηλαδή χωριστούν σε μικρότερες ομάδες που θα περιοδεύουν παράλληλα στις ευρωπαϊκές χώρες ή εάν θα κινηθούν ως μία ομάδα πάλι εξαρτάται από τις ατζέντες που θα έχουν χτιστεί εν τω μεταξύ στην κάθε χώρα. Το πιο πιθανό σενάριο είναι να χωριστούν σε ομάδες οι οποίες θα συναντηθούν κάποια στιγμή σε μία ή δύο πανευρωπαϊκές κινητοποιήσεις. Χρόνος, τόποι και θέμα αυτών των πανευρωπαϊκών κινητοποιήσεων μένει να οριστεί από εμάς. Αυτό που ζητάνε από τους ευρωπαίους είναι να έχουμε σκιαγραφήσει, μέχρι τις 18 Δεκέμβρη, το περίγραμμα του ταξιδιού. Δηλαδή:

α) πόσες τοπικές εκδηλώσεις-συναντήσεις με κινήματα-αντιστάσεις θα υπάρξουν στην κάθε χώρα, άρα πόσους χρειαζόμαστε και για πόσες μέρες στην κάθε χώρα. Και με τι θεματικές.

β) προτάσεις και πολιτική συζήτηση για την κεντρική πανευρωπαϊκή κινητοποίηση που θα συμπυκνώνει ότι αποφασίσουν όλες οι αντιστάσεις της Ευρώπης ότι είναι το πλέον σημαντικό να αναδείξουν (και συμβολικά και πραγματικά). Το αφήνουν πάνω μας το τι θέλουμε να αναδείξουμε όλοι μαζί.

Το Δίκτυο EuropaZapatista έχει κάνει μέχρις στιγμής δύο διαδικτυακές συναντήσεις. Σε αυτές συμμετείχαν ομάδες από Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Βασκία, Νορβηγία, Γερμανία, Αγγλία, Βέλγιο, Ελβετία, Ελλάδα….. Σε αυτές συμφωνήθηκαν (ή κουβεντιάστηκαν) τα εξής:

α) να ανοίξουν οι ομάδες αλληλεγγύης το ταξίδι σε όσο το δυνατόν περισσότερες αντιστάσεις, κινήματα και συλλογικότητες της κάθε χώρας.

β) σκιαγραφήθηκαν από τις ομάδες οι θεματικές που θεωρούν ότι είναι κρίσιμο πολιτικά να αναδειχθούν. Το μεταναστευτικό και προσφυγικό, οι αγώνες για το περιβάλλον και το έμφυλο ήταν κοινή οπτική. Από κει και πέρα αναφέρθηκαν και έγιναν προτάσεις για αρκετά θέματα: αποαποικιοποίηση, εξώσεις-στεγαστικό, το ζήτημα της τέχνης, της καταστολής, της φτώχειας, των αγώνων για έδαφος (territorio – καταλήψεις κ.λπ.). Η τελική απόφαση για τις κεντρικές θεματικές θα υπάρξει μέσα από μια συζήτηση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο στην οποία θα συμμετέχουν οι συντονισμοί αντιστάσεων όλων των χωρών.

γ) αποφασίστηκε να φτιάξει η κάθε χώρα την ατζέντα της και τις θεματικές της ανάλογα και με τις πολιτικές επιθυμίες των συλλογικοτήτων και των αγώνων που θα εμπλακούν.

δ) η κάθε χώρα να συζητήσει και να προτείνει στην επόμενη συνάντηση (ή μάλλον όσο το δυνατόν γρηγορότερα) την πολιτική θεματική (και δευτερευόντως τον χρόνο και τον τόπο) της πανευρωπαϊκής κινητοποίησης. Ώστε να μπορέσει να υπάρξει μία βάση στην οποία θα ακουμπήσει τόσο η συλλογική πανευρωπαϊκή απόφαση όσο και η διαδικασία απόφασης

ε) σχηματίστηκαν τέσσερις επιτροπές: μία που θα εξερευνήσει δυνατότητες ανεύρεσης του πλοίου που θα φέρει τους συντρόφους, μία για νομικά ζητήματα, μία ιατρική επιτροπή και μία για τη χρηματοδότηση του ταξιδιού.

ζ) επόμενη συνάντηση πανευρωπαϊκή στις 18 Δεκέμβρη.

 

Μέχρι τώρα έχουν γίνει δύο Πανελλαδικές Διαδικτυακές Συναντήσεις και ακολουθεί άλλη μία στις 13/12. Σήμερα Παρασκευή 11/12/2020, στις 19:00 οργανώνεται μία συνάντηση παναθηναϊκή, όπου θα συζητηθεί το ταξίδι του ΕΖLN στην Ευρώπη με τους συντρόφους και συντρόφισσες της Αθήνας (πρόκειται για ένα από τα 9 περιφερειακά συντονιστικά που συγκροτούν την ευρύτερη ολομέλεια)

Ακολουθήστε το παρακάτω λινκ:

https://zoom.us/j/94023120999

Meeting ID: 94023120999

 

Η σύνδεση μπορεί να γίνει και τηλεφωνικά (χωρίς δυνατότητα βίντεο), ειδικά για τις περιπτώσεις πολύ κακής σύνδεσης ή μη διαθεσιμότητας δικτύου.

Τα κύρια θέματα προς συζήτηση αυτή την περίοδο είναι:

1) Πόσες τοπικές εκδηλώσεις δράσεις-συναντήσεις με κινήματα-αντιστάσεις θα υπάρξουν σε κάθε χώρα και με τι θεματικές,

2) Πόσες/ους ζαπατίστας μπορούμε να υποδεχθούμε. Για πόσες μέρες και από πότε μέχρι πότε, συγκεκριμένες ημερομηνίες.

3) Κεντρική ή κεντρικές δράσεις στην Ελλάδα. Κεντρική δράση στην Ευρώπη.

 

Επιπλέον έγινε ενημέρωση για την κυκλοφορία του ημερολογίου για το 2021, τα έσοδα του οποίου θα χρηματοδοτήσουν το ταξίδι των ζαπατίστας, μαζί με τα χρήματα από τη διάθεση του βιβλίου «Η κριτική σκέψη απέναντι στην καπιταλιστική Λερναία Ύδρα». Καλό είναι όλες οι συλλογικότητες να προμηθευτούν το ημερολόγιο και το βιβλίο και να τα προωθήσουμε.

Σε κάθε νέα ενημέρωση που θα λαμβάνουμε θα σας ενημερώνουμε

Περισσότερα εδώ: https://paliacatezapatista.wordpress.com/

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

Κάλεσμα της Πρωτοβουλίας 'Ψ' για την εκδίκαση της υπόθεσης του Ζακ/της Zackie Oh

 

Δύο χρόνια μετά το βίαιο λιντσάρισμα και την απάνθρωπη δολοφονία του Ζακ/της Zackie Oh από μικροαστούς νοικοκυραίους και «φιλήσυχους» ιδιοκτήτες καταστημάτων, με τη συνεργεία μπάτσων, μπροστά σε δεκάδες περαστικούς του κέντρου, ξεκινάει, την Τετάρτη 21 Οκτώβρη, η εκδίκαση της υπόθεσης ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου. Στη δίκη έχουν παραπεμφθεί ως κατηγορούμενοι ο κοσμηματοπώλης και ο περαστικός, που ξυλοκόπησαν αρχικά το Ζακ Κωστόπουλο, αλλά και ακόμη 4 αστυνομικοί που μετέβησαν στο σημείο και συμμετείχαν στο λιντσάρισμα και τελικά στη δολοφονία της Zackie Oh.

Ο Ζακ ήταν ένα πρόσωπο με πολλαπλές ταυτότητες, από αυτές που πυροδοτούν στους "κανονικούς" αυτής της κοινωνίας το μίσος και την οργή. Η δολοφονία της Ζάκι ήρθε βίαια και φρικαλέα, αλλά δυστυχώς όχι αναπάντεχη για όσες/ους/α βιώνουμε την κοινωνική πραγματικότητα, ως ένα πεδίο στο οποίο  συμπυκνώνονται και αναπαράγονται όλοι εκείνοι οι καταπιεστικοί μηχανισμοί της ελληνικής κοινωνίας (μίας  κοινωνίας ταξικής, μέσα στην οποία ανθούν ο ρατσισμός, η ομοφοβία, η τοξικοφοβία και φυσικά η πατριαρχία).

Στη σκέψη μας, η υπόθεση της Ζάκι συνδέεται άρρηκτα με άλλες υποθέσεις , οι οποίες και αυτές φέρουν κοινά στοιχεία και μηχανισμούς μιας κοινωνίας που δε μας χωρά, μας κακοποιεί, μας δολοφονεί. Η δίκη του Ζακ/Ζακι έρχεται λίγες ημέρες μετά την ολοκλήρωση της δίκης της Χρυσής Αυγής, λίγες ημέρες μετά τις δίκες Χρoνόπουλου και Καυκά, καθώς και λίγες ημέρες πριν την εκδίκαση της υπόθεσης της πυρκαγιάς στο Δαφνί το 2015. Πέραν της σημασίας του δικαστικού αγώνα που προάγουν οι παραπάνω υποθέσεις, αναδεικνύουν κοινά νήματα και καθιστούν ξεκάθαρο το χαρακτήρα της κοινωνίας που ζούμε, η οποία ανάγει κάποιες ζωές σε λιγότερο άξιες να ζουν, να κινούνται με τον τρόπο που θέλουν, να επιθυμούν και να διεκδικούν .Μια κοινωνία που αναπαράγει όλους τους καταπιεστικούς μηχανισμούς που θέτουν πολλές ατομικότητες σε κίνδυνο, υπό απειλή, προς εξοβελισμό, λιντσάρισμα. 

Η κοινωνία αυτή φοβάται ό,τι ορίζει ως ψυχικά κατώτερο, λιγότερο “λογικό” η “κανονικό”, Πασχίζει να το αφήσει "εκτός" των ορίων της, χωρικά και συμβολικά. Αυτή η κοινωνία δομείται με πρακτικές και υπηρεσίες που θρέφονται και θρέφουν μια κουλτούρα που απειλεί εν δυνάμει όλες, όλους και όλα εμάς που δε χωράμε στα καλούπια της ανεκτής ψυχικής εμβέλειας … που παθαίνουμε κρίσεις, που “νοσούμε” ή απλά αντιδρούμε-νιωθουμε- βιώνουμε – εσωτερικεύουμε. Εμάς που βιώνουμε την κατασταλτική βια των ακούσιων εισαγγελικών εντολών, των “προστατευτικών κλινοστατισμών”, των ήσυχων δωματίων και αυτές τις “άσπρες” πλευρές της ψυχιατρικής μη ορατότητας. 

Ως Πρωτοβουλία «Ψ» αναγνωρίζουμε την ανάγκη οι αγώνες μας να είναι διαθεματικοί. Και γι’ αυτό καλούμε όσους στηρίζουν τους αγώνες των ψυχικά πασχόντων, των εργαζομένων σε δομές ψυχικής υγείας, των μελών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας (η οποία έχει βιώσει επιπλέον επιθέσεις ψυχιατρικοποίησης και εξοβελισμού της), αλλά και τους φίλους και τις οικογένειες ανθρώπων με ψυχικές δυσκολίες που έχουν βιώσει τον κοινωνικό ρατσισμό-την υποτίμηση- το λιντσάρισμα και την ψυχική ή σωματική κακοποίηση, να στηρίξουν σωματικά ή συμβολικά τον αγώνα για τη δικαίωση της δολοφονίας της Zackie.

Τα όρια που έχουν χαραχτεί δε μας χωράνε. Γι' αυτό για εμάς πρέπει να ακουστεί η αλήθεια και οι ιδιαίτερες φωνές μας να γίνουν αφήγηση. Να ενσωματωθούν. Να μην μένουν άλλο στο περιθώριο όπως τα σώματα μας.

Δεν διεκδικούμε μονάχα την καταδίκη των δραστών, αλλά αγωνιζόμαστε για την απόλυτη απομόνωση της κακοποιητικής κουλτούρας και των εξουσιαστικών σχέσεων που όπλισαν με μίσος την αντίδραση τους, που έθρεψαν τις σιωπές, την αποδοχή των περαστικών και την τοξικοφοβική αντίδραση των ΜΜΕ. 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

«Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί»

 

 

11 Μαΐου 2011, 14:00.. Μια μεγαλειώδης σε μέγεθος και παλμό πορεία ολοκληρώνεται. Ένα μεγάλο πλήθος διαδηλωτών, κατηφορίζουν την οδό Πανεπιστημίου με κατεύθυνση τα Προπύλαια. Χωρίς την παραμικρή αφορμή μια ορδή των ΜΑΤ τους περικυκλώνει και αρχίζει να τους χτυπούν. Παράλληλα χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης ρίχνονται επίσης εναντίον των διαδηλωτών, οι λαβές των κλοπμ προσγειώνονται σε δεκάδες κεφάλια ενώ χρησιμοποιούνται ακόμα και οι ατομικοί πυροσβεστήρες ως όπλα. Δεκάδες άνθρωποι θα οδηγηθούν εκείνη τη μέρα στο νοσοκομείο. Ένας εξ αυτών ο Γιάννης Καυκάς θα δεχτεί δολοφονικό χτύπημα με πυροσβεστήρα. Θα καταφέρει να φτάσει στο νοσοκομείο σε προθανάτια κατάσταση:

«Γίνεται μύλος κι εγώ φωνάζω “Ψυχραιμία”. Οι μπάτσοι χτυπάνε σαν να είχαν αποφασίσει να σκοτώσουν. Από παντού ο κόσμος πατιέται, πολλοί πέφτουν πάνω μου. Με χτυπούν παντού και μετά αρχίζουν τα χτυπήματα στο κεφάλι. Είναι μια αίσθηση ότι διαλύεσαι, ότι γίνεσαι χίλια κομμάτια.

Έβαλα στόχο να διασχίσω τον δρόμο. Συνειδητοποιώ ότι έχω γεμίσει αίματα. Μια κοπέλα -άγνωστή μου μέχρι τότε- μου λέει «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί» – είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχω ακούσει ποτέ. Με πάει σε ένα φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός μου δίνει χαρτί και λίγο νερό και κλείνει την πόρτα. Βρίσκεται ένας γιατρός. Με εξετάζει και λέει «δεν είναι καλά το παιδί, μην τον αφήσετε να χάσει τις αισθήσεις του».

Χάνομαι, χάνομαι και προσπαθώ απλά να κρατηθώ. Έχω ανισοκορία, το εσωτερικό αιμάτωμα πιέζει το οπτικό νεύρο. Αιμορραγώ από το αυτί. Δεν μπορώ να περπατήσω. Θυμάμαι ό,τι μου προκάλεσε συναισθηματική ένταση: ο γιατρός που λέει «δεν έχει χρόνο, δεν είναι καλά το παιδί» κι αυτό με τρομάζει, αλλά μου δημιουργεί και ταυτόχρονα εγρήγορση, η διμοιρία που περνάει και με προσβάλλει, «πάρτε τον τώρα, βάλτε του ραμματάκια».

Φτάνουμε στο νοσοκομείο σε 11 μόλις λεπτά. Μου κόβουν την μπλούζα με το ψαλίδι, με βάζουν στον αξονικό. Δεν έχω αίσθηση του σώματός μου, είμαι σαν ένα κομμάτι κρέας. Με πιάνει τρόμος. Πέφτω σε κώμα.

Ξύπνησα μετά 10 μέρες. Έχω τραχειοτομή και δεν μπορώ να μιλήσω. Το πρώτο πράγμα που γράφω στους δικούς μου είναι «με χτύπησαν με πυροσβεστήρα». Το πρώτο ιατρικό ανακοινωθέν αναφέρει: «ο ασθενής εισήχθη σε προθανάτια κατάσταση».

Οι γιατροί εντοπίζουν τουλάχιστον δύο σημεία χτυπημένα από «βαρύ αμβλύ όργανο». Πλησιάζουν τους φίλους μου και τους λένε «στηρίξτε την οικογένεια γιατί δεν θα πάνε καλά τα πράγματα». Αυτό που έκανε ο γιατρός μου ο Παπανικολάου θεωρήθηκε ένα μικρό θαύμα.

Νοσηλεύτηκα 20 μέρες. Η τραχειοστομία έκλεισε αφού βγήκα. Είχα απομείνει 68 κιλά. Έπρεπε να δούμε τι κουσούρι θα έμενε. Σταδιακά επανέρχεται η ομιλία, η κίνηση, η μνήμη, έχω μια ελαφριά παράλυση στην αριστερή μεριά λόγω του χτυπήματος από δεξιά. Με ένα κεφάλι πρησμένο, η δύναμή μου έφτανε ίσα για να κάνω μια βόλτα στο πάρκο υποβασταζόμενος. Έπαιρνα φάρμακα για δύο χρόνια.

Επί έναν χρόνο κάθε πρωί ένιωθα ότι κάποιος με διαλύει. Είναι βαρύ πράγμα να ξέρεις πώς είναι να πεθαίνεις. Πέρασα όλο το καλοκαίρι με κόσμο στο σπίτι των γονιών μου. Δεν με άφηναν στιγμή μόνο μου γιατί έκλαιγα σπαρακτικά. Όταν τον Νοέμβρη – εξαιρετικά σύντομα και χωρίς όλες μου τις δυνάμεις – γύρισα σπίτι μόνος μου, το σκοτάδι ήταν βαρύ. Αλλά δεν ένιωθα μόνος μου, είχα ανθρώπους γύρω μου. Αυτό έσωσε την ψυχική μου υγεία: η αλληλεγγύη κι η αγάπη.

Μου πήρε χρόνια να ξεπεράσω την αίσθηση πως κάποιος πήγε να μου επιβληθεί έτσι. Ευτυχώς είχα ένα νοητικό σχήμα όπου μπορούσα να εντάξω όλο αυτό που μου συνέβη. Ήξερα γιατί βγήκα στον δρόμο, ποιους είχα δίπλα μου και ποιους απέναντι. Παρ’ όλα αυτά το «γιατί;» -όχι το λογικό, αλλά το υπαρξιακό «γιατί κάποιος προσπαθεί να με σκοτώσει έτσι»- παραμένει.

Γιατί κάποιος βλέπει έναν άνθρωπο πλήρως ακίνδυνο κι επιλέγει να τον τσακίσει; Και πώς αυτός ο άνθρωπος πήγε μετά σπίτι του, έφαγε το φαγητό του, πήδηξε τη γυναίκα του και την επομένη, σαν να μην έγινε τίποτα, επέστρεψε στη δουλειά του; Αυτό δεν καταπίνεται, χρειάζεσαι έναν πολιτικό τρόπο σκέψης να το εντάξεις: αυτός κι εγώ αντιπροσωπεύουμε δύο κόσμους σε σύγκρουση.

Η ανάρρωση είναι μια διαρκής διαδικασία. Μπορώ να πω ότι επανήλθα πλήρως μόλις πριν από λίγες μέρες, όταν διαδήλωσα ξανά κρατώντας πανό στην εργατική πορεία με τα Σωματεία Βάσης. Όλα αυτά τα χρόνια κατεβαίνω στις συγκεντρώσεις και κάθε φορά προσπαθώ να κάνω δύο βήματα παραπάνω. Τώρα που μου βγήκε ολόκληρο, ένιωσα ότι έκανα τον γύρο του θριάμβου. Όλο αυτό είναι κομμάτι τού να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Δεν θέλω να μου έχουν πάρει κάτι. Αν πριν είχα έναν λόγο να κατεβαίνω, τώρα έχω 100.

Το αίμα χύθηκε και δεν μαζεύεται. Δεν ζω με φόβο, ούτε με μίσος. Το μίσος μου είναι ταξικό, πηγάζει από τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Ζω με τη φράση που είπε εκείνη η κοπέλα: «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί». Είναι λυτρωτικό, δεν περιλαμβάνει καμιά υπόσχεση ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά τη δέσμευση πως ό,τι κι αν γίνει θα πάμε μαζί. Αυτοί που με χτύπησαν ήταν άνθρωποι, αλλά μέσα στην κόλαση και τη σφαγή, ένας άλλος άνθρωπος με αυταπάρνηση στάθηκε με ρίσκο δίπλα μου».

9 χρόνια μετά η υπόθεση έκλεισε. Καμία κατηγορία δεν απαγγέλθηκε καμία ευθύνη δεν αποδόθηκε. Η ασύδοτη αστυνομική βαρβαρότητα συνεχίζεται ξεσπώντας σε σώματα και ψυχές, σπάζοντας καταλήψεις, ποδοπατώντας καθετί που δεν ταιριάζει στην κανονικότητα τους, με την πλήρη κάλυψη του κράτους. Στις 15 Οκτώβρη εκδικάζεται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, μετά από αλλεπάλληλες αναβολές η αγωγή του συναδέλφου Γιάννη Καυκά εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου με σκοπό την αναγνώριση της ευθύνης του κράτους στην απόπειρα δολοφονίας του.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

(ΛΟΥΪΖΗΣ ΡΙΑΝΚΟΥΡ 85, ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΟΡΜΟΥ)

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 15 ΟΚΤΩΒΡΗ ΣΤΙΣ 9:00 ΠΜ

Ο Γιάννης είναι ένας από εμάς. Γιατί είναι μαζί μας σε συζητήσεις, διεκδικήσεις και πορείες, γιατί η ανάρρωση είναι μια διαρκής διεργασία, γιατί για την ψυχική υγεία χρειάζονται αλληλεγγύη και αγάπη, γιατί πολύ απλά θα μπορούσαμε να ήμασταν στη θέση του

«Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί»

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ