ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΞΕΝΩΝΑ ΤΟΥ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ» ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΗ ΚΑΙ ΡΑΠΤΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

Έχει περάσει περίπου ένας χρόνος από τότε που ο Διοικητής του «Ευαγγελισμού» αποφάσισε το κλείσιμο, για ένα ολόκληρο μήνα, του ψυχιατρικού ξενώνα του νοσοκομείου στην πλ. Βάθη, προκειμένου να γίνει μια απεντόμωση λόγω των κοριών που είχαν κατακλύσει το χώρο. Για έναν ολόκληρο μήνα, αν και μια απεντόμωση χρειάζεται, το πολύ, έξη μέρες.

Μόλις πέρασε ο «μήνας της απεντόμωσης» ο Διοικητής «θυμήθηκε» ότι χρειάζονταν και εργασίες συντήρησης του κτιρίου λόγω της παλαιότητάς του, για τις οποίες θα απαιτούνταν τουλάχιστον 6 μήνες, χωρίς να υπολογίζεται ο επιπλέον χρόνος που θα χρειαζόταν για τον διαγωνισμό βάσει του οποίου θα οριζόταν ο ανάδοχος του έργου. Όλο αυτό το διάστημα, μέχρι και τώρα, το κτίριο του ξενώνα είναι ερμητικά κλειστό, σαν ένα κτίριο εγκαταλειμμένο, όπως τόσα μέσα στην πόλη, και καμιά εργασία δεν φάνηκε να γίνεται εκεί μέσα.

Το νοσηλευτικό προσωπικό, όμως, του ξενώνα είχε ήδη μεταφερθεί για να καλύψει ένα (ούτως ή άλλως μικρό) μέρος από τα τεράστια τα κενά του νοσοκομείου, στη λογική της πολιτικής του Υπουργείου, εν μέσω μάλιστα και της πανδημίας, να συρρικνώνει και να καταργεί δομές, μονάδες, υπηρεσίες υγείας παντού προκειμένου να μαζέψει προσωπικό για να καλύψει τη λειτουργία όσων υπηρεσιών εξακολουθούν να υπάρχουν, χωρίς καμιά κίνηση για προσλήψεις του αναγκαίου προσωπικού. Μια πτυχή αυτής της σκόπιμα και σχεδιασμένα ασκούμενης καταστροφικής πολιτικής ήταν και το εξιτήριο (δηλαδή, το διώξιμο, στο δρόμο) που δόθηκε σε κάποιους/ες από τους/τις ενοίκους του ξενώνα και που μόνο μετά από έντονη κινηματική πίεση έγινε δυνατό να φιλοξενηθούν σε κενές θέσεις άλλων ξενώνων.

Η περίπτωση του ξενώνα του «Ευαγγελισμού» είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της καταστροφικής πολιτικής που ασκεί η παρούσα κυβέρνηση και στην ψυχική υγεία. Συχνά δεν τολμούν καν να πουν ότι κλείνουν μια δομή, κυβερνώντας με το ψέμα και την παραπλάνηση. Με την αγαστή, πάντα, σύμπλευση των ΜΚΟ ψυχικής υγείας, που είναι μαθημένες να αποτελούν το προπέτασμα των πολιτικών της κυρίαρχης εξουσίας, αρκεί να ρέουν οι κοινοτικές χρηματοδοτήσεις με τα βραχύβια προγράμματα, όπως γίνεται αυτή την περίοδο και για τα προσεχή λίγα χρόνια. Χωρίς ν΄ αλλάζει τίποτα στο σύστημα των υπηρεσιών. Αντίθετα, σπρώχνοντάς το σε μια χωρίς προηγούμενο νεοϊδρυματική παλινδρόμηση.

Μη ξεχνάμε την απόπειρα να ξανανοίξει η Λέρος για μεταφορά ξανά εκεί των σημερινών «αζήτητων» που παράγουν σε μαζική κλίμακα οι πολιτικές της κυρίαρχης εξουσίας - και που έμεινε «απόπειρα» λόγω κινηματικών αντιδράσεων (αν και ως πολιτικό σχέδιο μόνο προσωρινά έχει ανασταλεί). Μη ξεχνάμε και το σχεδιαζόμενο κλείσιμο στεγαστικών δομών του ΨΝΑ που, όπως όλες οι ψυχιατρικές μονάδες, παραμένει δραματικά υποστελεχωμένο, με υπερσυνωστισμένους τους νοσηλευόμενους σε δεκάδες ράντζα στους διαδρόμους και με τον άκρατο βιολογικό αναγωγισμό και τις κατασταλτικές πρακτικές ν΄ αποτελούν παντού την αδιαμφισβήτητη κανονικότητα της σύγχρονης ψυχιατρικής.

Ρωτάμε, λοιπόν, ξανά τον Διοικητή του «Ευαγγελισμού» και τα αφεντικά του στο Υπουργείο : Πότε θα ξανανοίξει ο ξενώνας στην πλ. Βάθη;

Και επειδή ξέρουμε την απάντηση για τον ξενώνα του «Ευαγγελισμού» (αν και πολύ θα ευχόμαστε να «διαψευστούμε»), που αφορά και την κατάσταση συνολικά στην Ψυχική Υγεία, καλούμε όλες και όλους σε συντονισμό δράσης ενάντια στις ασκούμενες καταστροφικές πολιτικές και για μιαν «άλλη» ψυχική υγεία και ψυχιατρική, κοινοτικά βασισμένη, ενάντια σε κάθε είδους καταστολή και απελευθερωτική.

19/6/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ 

ΥΓΕΙΑ

 

 

 

Στο κατώφλι προς την οριστική οπισθοδρόμηση οι στεγαστικές δομές του ΨΝΑ παρόλες τις διαβεβαιώσεις της Διοίκησης.

 

 

Μετά την κινητοποίηση των εργαζομένων κατά της πρότασης του επιστημονικού συμβουλίου για κλείσιμο 3 εξωνοσοκομειακών στεγαστικών δομών του ΨΝΑ (Δαφνί), η διοικήτρια, σε μία υποχώρηση τακτικής, δήλωσε στους εργαζόμενους ότι δεν πρόκειται να υλοποιηθούν οι προτάσεις αυτές, παίρνοντας αποστάσεις από το Επιστημονικό συμβούλιο. Ωστόσο, κανείς δεν έχει πειστεί για τις προθέσεις της διοίκησης του ΨΝΑ, που προσπαθεί απλώς να διαχειριστεί τα αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί εξαιτίας των τεράστιων ελλείψεων σε προσωπικό, που έχουν φτάσει στο ζενίθ μετά και την θέση σε αναστολή μεγάλου αριθμού υγειονομικών και την διάλυση που έχει επιφέρει η καταστροφική πολιτική που ασκείται από τους πολιτικούς της προϊστάμενους. Αδιέξοδα και διάλυση που φαίνεται ότι προσπαθεί να τα διαχειριστεί με λεκτικές ακροβασίες στο κατώφλι προς την οριστική οπισθοδρόμηση. Και το πιο λυπηρό είναι ότι σε αυτήν την κατρακύλα έχει πρόθυμους εισηγητές και συμμάχους στην επιστημονική κοινότητα του ΨΝΑ που, μετά τις μεθοδεύσεις, περισσότερο ή λιγότερο φανερές, για μεταφορά ασθενών στη Λέρο, κλείσιμο στεγαστικών δομών και επαναλειτουργία τμημάτων χρονίων, αναμένουμε να δούμε ποιον άλλο “λαγό θα βγάλουν από το καπέλο”! 

 

 Να ανατρέξουμε στην ιστορία των Ασύλων και της Ψυχιατρικής για να μαντέψουμε...

Σίγουρα ο αγώνας δεν τελείωσε με τις ψευδοϋποσχέσεις της Διοκήτριας, όπως όλων των Διοικήσεων και του Υπουργείου.Ο αγώνας για την υπεράσπιση των στεγαστικών δομών και για την επαρκή στελέχωση όλων των δομών και των τμημάτων, όχι μόνο του ΨΝΑ, αλλά του όλου συστήματος των υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας στο σύνολό του, πρόκειται να συνεχιστεί, με κινητοποιήσεις εργαζομένων και κοινωνικών κινημάτων.

30/12/2021

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΓΙΑ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΣΘΕΝΩΝ ΣΤΗ ΛΕΡΟ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΩΝ ΔΟΜΩΝ ΤΟΥ ΨΝΑ

 

Αν και η μεταφορά ασθενών από το Δαφνί και άλλες ψυχιατρικές μονάδες της Αθήνας στη Λέρο φάνηκε να αναστέλλεται, ύστερα (και μόνο) από τις αντιδράσεις και τη δημοσιότητα που πήρε το όλο ζήτημα, η «μεταφορά» της «Λέρου» (όχι ως τόπου, αλλά ως «τρόπου ψυχιατρικής πρακτικής») στο Δαφνί, φαίνεται ότι καλά κρατεί. Η μόνη απάντηση που βρήκε το Επιστημονικό Συμβούλιο του ΨΝΑ (Δαφνί) απέναντι στην δραματική υποστελέχωση του ψυχιατρείου είναι η πρότασή του, στις 21/12/2021, για κλείσιμο τριών (για αρχή) εξωνοσοκομειακών στεγαστικών δομών (ξενώνων και οικοτροφείων). Είναι γνωστό, εδώ και καιρό, και έχουν υπάρξει οι σχετικές αναφορές και καταγγελίες των εργαζομένων στις στεγαστικές δομές του ΨΝΑ, ότι έχουν αναγκάσει τις δομές αυτές να λειτουργούν με 5 έως 6 άτομα προσωπικό (καμιά φορά και λιγότερα), που σημαίνει ένα άτομο στην κάθε βάρδια, με αποτέλεσμα, όχι μόνο οι όποιες θεραπευτικές/αποκαταστασιακές δραστηριότητες που είχαν απομείνει, να κινδυνεύουν να καταργηθούν τελείως, αλλά και ένα τυχόν επείγον περιστατικό, πχ, διακομιδής σε νοσοκομείο για πρόβλημα σωματικής υγείας, να βάζει το άτομο της βάρδιας στο δίλημμα αν θα πρέπει να συνοδεύσει τον ασθενή αφήνοντας τη στεγαστική δομή (και απρόβλεπτο για πόσες ώρες) πλήρως ακάλυπτη, ή να καθυστερεί τη μεταφορά στο νοσοκομείο, αναμένοντας να βρεθεί «λύση», με ό,τι συνέπεια αυτό θα μπορούσε να έχει στην υγεία του ασθενή.

Με την απόφαση του Επιστημονικού Συμβουλίου, οι ένοικοι των δυο από τις, υποτίθεται για «προσωρινό» κλείσιμο, στεγαστικές δομές θα πάνε σε κενές θέσεις άλλων στεγαστικών δομών, ενώ οι ένοικοι της τρίτης από αυτές βαφτίζονται «γηροψυχιατρικοί» ασθενείς και θα μεταφερθούν μέσα στο ψυχιατρείο, στο γηροψυχιατρικό τμήμα. Πρόκειται για ένα ακόμα μεγάλο ψέμα καθώς πολλοί από τους ενοίκους του εν λόγω οικοτροφείου δεν είναι ηλικιωμένοι. Αλλά ακόμα και αν ήταν, η λύση στο όποιο πρόβλημα είναι η λογική του Καιάδα, της επιστροφής στο ίδρυμα; Και αφού υπάρχουν τόσες κενές θέσεις στις στεγαστικές δομές του ΨΝΑ, γιατί ήθελαν να στείλουν ασθενείς χρόνιας παραμονής του ψυχιατρείου στη Λέρο; Γιατί ο πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου είχε φροντίσει να βγουν, όπως λέγεται, ακόμα και τα εισιτήρια για τη Λέρο για έναν μονίμως καθηλωμένο ασθενή του αυτιστικού φάσματος στο τμήμα του, για ένα «ταξίδι» που μόλις την τελευταία στιγμή, λόγω της δημοσιότητας, ματαιώθηκε;

Κι΄ ακόμα, γιατί ενώ για μια από τις προτεινόμενες για κλείσιμο στεγαστικές δομές είχε αναζητηθεί, με την ενεργό πρωτοβουλία των άμεσα ενδιαφερόμενων λειτουργών ψυχικής υγείας, ένα πιο κατάλληλο κτήριο για τη στέγασή του, και αυτό είχε βρεθεί, η όλη διαγωνιστική διαδικασία κλείστηκε στα συρτάρια, έτσι ώστε το κτήριο να «χαθεί» και το ΨΝΑ να λέει τώρα ότι «δεν μπορούμε να βρούμε κτίριο»; Χωρίς, φυσικά, το κτηριακό, γι΄ αυτήν και για την όποιαν άλλη δομή, να είναι το κύριο πρόβλημα, αλλά, αντίθετα, η υποστελέχωση και η επιδίωξη της περιστολής των δαπανών ακόμα και για τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες.

Κι όλα αυτά τη στιγμή που η υφυπουργός υγείας Ζ. Ράπτη, στους κατευθυντήριους άξονες που έδωσε στην επιτροπή που έστησε, πριν μερικούς μήνες (με πολλούς γνωστούς και «μη εξαιρετέους» της νεοφιλελεύθερης διάλυσης της ψυχικής υγείας) για την «ολοκλήρωση» της, μηδέποτε γενομένης, «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», έχει περιλάβει και το «κλείσιμο των ψυχιατρείων» - με πρώτη κίνηση το άδειασμα των τμημάτων με τους, καθόλου λίγους, ασθενείς χρόνιας παραμονής. Πού θα τους «πετάξει»; Όταν μέρος αυτής της πολιτικής είναι το κλείσιμο ακόμα και των, δαπανηρών για τα δεδομένα τους, στεγαστικών δομών, τότε η «Λέρος», όποια μορφή κι΄ αν πάρει, σε όποιο σημείο της χώρας, είναι πάντα εδώ.

Ένα πρώτο δείγμα αυτής της πολιτικής αναφορικά με τις στεγαστικές δομές είχαμε ήδη με το «ξαφνικό» κλείσιμο του ξενώνα του Ευαγγελισμού και τη μεταφορά των ενοίκων σε κενές θέσεις άλλων δομών εδώ και εκεί. Η συνέχεια των πρακτικών προς αυτή την κατεύθυνση της κατάργησης στεγαστικών δομών, δείχνει ότι πρόκειται για μια κεντρική πολιτική, που χωρίς να τολμά, προς το παρόν, ρητά να διατυπωθεί, έχει, ωστόσο, ανατεθεί σε «πρόθυμους» συμμάχους και εκτελεστές της, διάφορες επιτροπές, Διοικητές και ψυχιάτρους.

Είναι, από αυτή την άποψη, τυχαίο το άνοιγμα, από την Ζ. Ράπτη, των ποικίλων διαύλων μεταφοράς ασθενών προς τις ιδιωτικές κλινικές - με πρώτη την ρύθμιση που έκανε για τις απευθείας ακούσιες νοσηλείες σε αυτές; ΄Η, τη στιγμή που πάνε να καταργήσουν θέσεις στεγαστικών δομών, πχ, στο ΨΝΑ, ν΄ ανοίγουν τέτοιες θέσεις σε ενδονοσοκομειακές μονάδες, όπως έγινε στη Λέρο;

Την ίδια στιγμή που για όλο και περισσότερα άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας, τα οποία η κυρίαρχη, ακραιφνώς ιδρυματική, ψυχιατρική που ασκείται (χωρίς ίχνος ολοκληρωμένης κοινοτικής παρέμβασης για στήριξη στον τόπο κατοικίας), τα οδηγεί στα «αζήτητα» του περιθωρίου, η μόνη εναλλακτική για στοιχειωδώς αξιοπρεπή φροντίδα είναι η φιλοξενία σε στεγαστική δομή, η απάντηση της ίδιας αυτής ψυχιατρικής πρακτικής, αλλά και της γενικότερης κοινωνικής πολιτικής, που τα οδήγησαν σ΄ αυτή την κατάσταση, δεν είναι η δημιουργία ακόμα περισσότερων στεγαστικών δομών για τις οποίες υπάρχει ανάγκη, αλλά, αντίθετα, το κλείσιμο και των υπαρχουσών στεγαστικών δομών.

Ήδη οι εργαζόμενοι στις στεγαστικές δομές του ΨΝΑ και το σωματείο των εργαζομένων (σε αντιδιαστολή με κάποιους αυτοαναφορικούς συνδικαλιστές του «εξειδικευμένου» νοσηλευτικού κλάδου, γνωστούς διαδρομιστές του Υπουργείου) ξεκίνησαν κινητοποιήσεις, με πρώτη τη διαδήλωση της Πέμπτης (23/12/21), έξω από τα γραφεία της Διοίκησης του ψυχιατρείου, διεκδικώντας άμεσα μαζικές προσλήψεις νοσηλευτικού και άλλου προσωπικού, μόνιμου, και όχι με τις όποιες ολιγόμηνες συμβάσεις, και να μην κλείσει καμιά στεγαστική δομή.

Καλούμε όλες και όλους να συμπαραταχθούμε αγωνιστικά σ΄ αυτές τις διεκδικήσεις των εργαζομένων το ΨΝΑ, με κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις έξω και μέσα στο ψυχιατρείο, σωματεία και συλλογικότητες, στο Χαϊδάρι, στο Αιγάλεω, παντού σ΄ όλη την Αθήνα.

24/12/2021

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ (ΚΑΙ) ΤΙΣ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

 

 

Μέσα στις συνθήκες της διαλυτικής κρίσης στην οποία ασταμάτητα 

σπρώχνεται το σύστημα της Υγείας εν μέσω της πανδημίας - όχι από 

την ίδια την πανδημία καθεαυτήν, αλλά από την διαχείρισή της από 

τις ασκούμενες κυβερνητικές πολιτικές - οι επιπτώσεις στις 

υπηρεσίες ψυχικής υγείας, που δεν ακούγονται όσο θάπρεπε, 

παίρνουν καθημερινά κατακλυσμιαίες και, άνωθεν στοχευμένες, 

άκρως καταστροφικές διαστάσεις.

 

Μετά την περίπτωση του κλεισίματος του ξενώνα της ψυχιατρικής 

κλινικής του Ευαγγελισμού (με πρόσχημα την απεντόμωση - βλ. την 

σχετική ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’) ήλθε στο φως 

κείμενο/καταγγελία των επιστημονικά υπευθύνων και στελεχών των 

35 εξωνοσοκομειακών στεγαστικών δομών (ξενώνων και 

οικοτροφείων) του ΨΝΑ προς την «Ειδική Επιτροπή Προστασίας 

Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές» του Υπουργείου 

Υγείας και προς τον Συνήγορο του Πολίτη, στο οποίο περιγράφεται 

η απελπιστική κατάσταση στην οποία έχουν φέρει την λειτουργία 

των στεγαστικών δομών οι ασκούμενες πολιτικές των διοικούντων 

και του Υπουργείου.

 

Ήδη πολύ προ της πανδημίας, οι στεγαστικές δομές (και όχι, φυσικά, 

μόνο του ΨΝΑ, αλλά παντού, τόσο αυτές του δημοσίου, είτε αυτές 

των ΜΚΟ) είχαν, στην συντριπτική τους πλειονότητα, μετατραπεί σε 

μικρά άσυλα, αναπαράγοντας, στην καθημερινή τους λειτουργία, τις 

ασυλικές πρακτικές της πειθαρχημένης διαβίωσης, του ελέγχου, 

συχνά και της ποικίλων μορφών καταστολής, αλλά και αποπομπής 

όσων κρίνονται «μη διαχειρίσιμοι» (αυτό κυρίως στις ΜΚΟ). 

 

Μια βασική παράμετρος της προϊούσας ιδρυματικής μετεξέλιξης 

των στεγαστικών δομών (πέραν της κυρίαρχης ψυχιατρικής 

κουλτούρας που, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, διέπει, εκ της 

συστάσεώς τους, την λειτουργία τους), ήταν, ιδιαίτερα στις δομές 

του δημοσίου, η προϊούσα υποστελέχωση και υποχρηματοδότηση. 

Από 12 άτομα, κατά μέσον όρο, νοσηλευτικό προσωπικό σε κάθε 

στεγαστική δομή του ΨΝΑ πριν κάποια χρόνια, είχαμε φτάσει 

πρόσφατα στα 7 και τώρα με την πανδημία στα 6, ή, ενίοτε, και στα 

5! Που σημαίνει ότι, με την επιβολή της μονοβάρδιας ως της 

κανονικότητας της λειτουργίας της στεγαστικής δομής, ακόμα και η 

κανονική άδεια του προσωπικού είναι στα όρια του αδύνατου, πόσο 

μάλλον το να αρρωστήσει κάποιος/α και να πάρει αναρρωτική 

άδεια: η δομή δεν θα μπορεί καθόλου να λειτουργήσει, εκτός αν 

κάποιοι/ες κάνουν επ΄ άπειρον διπλοβάρδιες! 

 

Όπως, επίσης, όταν χρειαστεί η επείγουσα μεταφορά ενοίκου της 

δομής (με τα 6, ή 5, άτομα προσωπικό) για σοβαρό ιατρικό 

πρόβλημα σε γενικό νοσοκομείο: η/ο νοσηλεύτρια/ής της 

μονοβάρδιας θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στον κίνδυνο για την 

ζωή του ενοίκου και στην εγκατάλειψη των υπόλοιπων χωρίς 

καθόλου προσωπικό, αν αποφασίσει τη μεταφορά στα επείγοντα 

νοσοκομείου. Κι΄ όταν το πρόβλημα δεν είναι «επείγον», η 

μεταφορά σε νοσοκομείο μπορεί να πάρει αναβολή, μέχρι να γίνει 

σοβαρό και «επείγον»! 

 

Δεν μιλάμε, φυσικά πλέον, για την παραμικρή δυνατότητα έστω και 

ίχνους αποκαταστασιακής δραστηριότητας - αυτού, δηλαδή, που 

είναι υποτίθεται ο σκοπός της στεγαστικής δομής, θεωρούμενης ως 

δομής ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης. Πόσο μάλλον που η, από 

χρόνια τώρα, παγιωμένη διαχείριση των δομών αυτών 

ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, η οποία γίνεται ακριβώς όπως και 

στα τμήματα του ψυχιατρείου, με τις μετακινήσεις του προσωπικού 

από «εδώ κι΄ εκεί» (ακυρώνοντας, έτσι, την κομβικής σημασίας 

έννοια, και λειτουργία, της «θεραπευτικής ομάδας»), να έχει 

οδηγήσει, εν μέσω πανδημίας, λόγω και της απαράδεκτης ρύθμισης 

των αναστολών εργασίας του μη εμβολιασμένου προσωπικού των 

νοσοκομείων, στη μετακίνηση προσωπικού απότομα, από τη μια 

δομή στην άλλη, έτσι ώστε, μια νοσηλεύτρια που εργάζεται σε μια 

συγκεκριμένη δομή, να πιάνει την αμέσως επόμενη μέρα βάρδια, 

μόνη της, σε άλλη στεγαστική δομή, με ενοίκους που δεν τους έχει, 

και δεν την έχουν, ξαναδεί!

 

Και, ταυτόχρονα, οι ούτως ή άλλως αραιές επισκέψεις στη δομή 

ψυχιάτρου (κάθε 3-4 εβδομάδες), ψυχολόγου, κοινωνικού 

λειτουργού, εργοθεραπευτή/τριας, γίνονται ακόμα πιο αραιές.

 

Το επιστέγασμα όλων αυτών είναι η κίνηση της Διοίκησης του ΨΝΑ 

να «ερευνήσει» τις δυνατότητα αύξησης των κλινών στις 

υπάρχουσες στεγαστικές δομές (που έχουν τώρα από 12 έως 15) στις 

19. Πράγμα που σημαίνει, από τη μια, την επιδείνωση του 

ιδρυματικού, αντί αποκαταστασιακού χαρακτήρα, που έχουν 

καλλιεργήσει στις δομές αυτές, προαναγγέλλοντας, ταυτόχρονα, το  

κλείσιμο κάποιων από τις υπάρχουσες στεγαστικές δομές.

 

Η περίπτωση του «Ευαγγελισμού» είναι μόνο η αρχή και ίσως η 

μόνη που, μέχρι στιγμής, έχει γίνει γνωστή. Ενδεικτική, μάλιστα, 

του τρόπου που προωθούνται, από την παρούσα κυβέρνηση, 

προειλημμένες αποφάσεις διάλυσης των υπηρεσιών: πρώτα, είπαν, 

κλείσιμο για ένα μήνα, τον Αύγουστο, για να «πεθάνουν οι κοριοί». 

Και μετά, τον Σεπτέμβριο ανακάλυψαν ότι το «παμπάλαιο κτίριο» 

είχε ανάγκη επισκευών που θα χρειαστούν συνέχιση του 

κλεισίματος για ένα χρόνο ακόμα. Κάποιοι/ες ένοικοι 

διαμοιράστηκαν σε ξενώνες όπου υπήρχαν κενές θέσεις, κάποιοι/ες 

πήραν εξιτήριο, με καθόλου θεραπευτικές διαδικασίες - απλώς 

διώξιμο. Και το προσωπικό της δομής να καλύψει αλλού τα κενά 

που αυξήθηκαν με την αναστολή εργασίας των μη εμβολιασμένων 

συναδέλφων τους.

 

Την ίδια στιγμή που διαλύουν τις όποιες υπάρχουσες υπηρεσίες, 

μεταξύ αυτών και τις στεγαστικές δομές, όταν υπάρχει πλήθος 

άστεγων ψυχικά πασχόντων στους δρόμους της πόλης, ανθρώπων 

για τους οποίους δεν υπάρχει ούτε κοινωνικό κράτος, ούτε υπηρεσία 

ψυχικής υγείας διαθέσιμη να τους αναλάβει και ουσιαστικά να 

στηρίξει, η υφυπουργός Υγείας Ζ. Ράπτη, αρμόδια για την ψυχική 

υγεία, πιστή στο ρόλο και την αποστολή που της έχει ανατεθεί (για 

την διάλυση της δημόσιας ψυχικής υγείας και της με κάθε τρόπο 

ιδιωτικοποίησής της), προωθεί διάταξη που θα διευκολύνει ακόμα 

περισσότερο την εκτέλεση ακούσιων νοσηλειών σε ιδιωτικές 

κλινικές : θα υπάρχει, δηλαδή, στο εξής η δυνατότητα για απευθείας 

μεταφορά σε ιδιωτική κλινική των προσαγομένων με εισαγγελική 

παραγγελία για νοσηλεία, χωρίς να περάσουν από δημόσια 

ψυχιατρική κλινική, όπως ήταν μέχρι τώρα ο νόμος, για τη 

«συνέχιση» όπως έλεγε, μετά στην ιδιωτική κλινική. Τώρα η λέξη 

«συνέχιση», που «χάλαγε» κάπως τη συνταγή, έφυγε - ο ακουσίως 

προσαγόμενος θα μεταφέρεται στον ιδιώτη, που θα έχουν επιλέξει 

και συμφωνήσει οι οικείοι, απευθείας. 

 

Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που τα μέτρα περιορισμού των 

ενοίκων των στεγαστικών δομών και των νοσηλευόμενων στα 

ψυχιατρικά τμήματα (στην πραγματικότητα, μέτρα περαιτέρω 

στέρησης των δικαιωμάτων τους) δεν έπαψαν να ισχύουν ακόμα και 

την περίοδο που, για την υπόλοιπη κοινωνία, δεν υπήρχε σχεδόν 

κανένα περιοριστικό μέτρο.

 

Για μιαν ακόμη φορά, η ύπαρξη της πανδημίας χρησιμοποιείται ως 

ευκαιρία για από καιρού ειλημμένες αποφάσεις που συνδυάζουν την 

έλευση ενός ιδρυματικού αρμαγεδώνα στο σύστημα των υπηρεσιών 

σε συνδυασμό με την ιδιωτικοποίησή τους, με ταυτόχρονη την 

εγκατάλειψη της πλειονότητας των ψυχικά πασχόντων στην «τύχη 

τους», στην «ατομική τους ευθύνη», στο δρόμο…

 

Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει με κανένα τρόπο να 

μείνει αναπάντητη. Καλούμε όλες και όλους, άτομα με ψυχιατρική 

εμπειρία, οικογένειες, επαγγελματίες ψυχικής υγείας, 

συλλογικότητες που ονειρεύονται, στοχεύουν και μάχονται για μια 

άλλη ψυχική υγεία και μια άλλη κοινωνία, να συζητήσουμε και να 

οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας, δράσεις και αντιστάσεις 

διαρκείας, όχι μόνο σ΄ αυτό που έρχεται, αλλά σ΄ αυτό που είναι 

ήδη εδώ, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ατόμων με 

ψυχιατρική εμπειρία, για ένα δημόσιο, δωρεάν και επαρκώς 

στελεχωμένο και χρηματοδοτημένο σύστημα υπηρεσιών, κοινοτικά 

βασισμένο, με βασικό στόχο μια άλλη, χειραφετητική ψυχική υγεία.

9/11/21

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ 

ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ