Συνάντηση της Πρωτοβουλίας αυτό το Σάββατο 18/10/2014

Το Σάββατο 18/10 η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία, θα πραγματοποιήσει την τακτική της συνάντηση στις 12 το μεσημέρι στον Ξενώνα Σεμέλη, Φερών 38 (κάθετη οδός, στην άνοδο της Αχαρνών δεξιά, στο ύψος της πλατείας Βικτωρίας).

Μεταξύ άλλων θα συζητηθεί η εμπειρία μελών της Πρωτοβουλίας από τη συμμετοχή τους στο Διεθνές Συνέδριο "Ζώντας με τη Σχιζοφρένεια" που έγινε στην Αθήνα και στο "6ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ακούγοντας Φωνές - Hearing Voices" που έγινε στη Θεσσαλονίκη.

Κάθε συμμετοχή ευπρόσδεκτη!

ΟΧΙ ΣΤΟ ΒΙΑΙΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΩΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΙΚΑ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΩΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ

Η «Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία» εκφράζει την συμπαράστασή της στον αγώνα των εργαζομένων του ΨΝΑ ενάντια στην διάλυση της Ψυχικής Υγείας.

Η εφαρμογή, κατ΄ εντολήν της τρόικας, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στο χώρο της Ψυχικής Υγείας έχει ήδη οδηγήσει στην περαιτέρω θεραπευτική και κοινωνική απόρριψη των ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας, την ίδια στιγμή που οι υπάρχουσες υπηρεσίες, λόγω της δραματικής έλλειψης προσωπικού και οικονομικών πόρων, λειτουργούν όχι μόνο αδυνατώντας να προσφέρουν τις δέουσες θεραπευτικές υπηρεσίες αλλά, συχνά, κάτω από το όριο της λεγόμενης «ασφαλούς λειτουργίας».

Η καθημερινή λειτουργία του ψυχιατρείου, όπως των περισσότερων δημόσιων μονάδων ψυχικής υγείας, εγκυμονεί, ανά πάσα στιγμή, το μοιραίο «τραγικό συμβάν», αυτό που θα βγει στο φως της δημοσιότητας (όπως, πχ, η αυτοκτονία ενός αστέγου που απορρίφθηκε το αίτημά του για νοσηλεία), την ίδια στιγμή που πλήθος άλλα τραγικά συμβάντα, εντός και εκτός των μονάδων ψυχικής υγείας, αποτελούν την καθημερινότητα της «ζωής» των ψυχικά πασχόντων και δεν γίνονται γνωστά επειδή δεν εκδηλώνονται με έναν «θεαματικό» τρόπο.

Το προσωπικό των ψυχιατρείων, εκτός από την ραγδαία αριθμητική μείωσή του (σε σημείο κυριολεκτικής εργασιακής εξόντωσης αυτών που ακόμα εργάζονται), ζει και μέσα σε μια καθημερινή ανασφάλεια όσον αφορά το εργασιακό του μέλλον, με την προωθούμενη «αξιολόγηση» ως δημιουργία δεξαμενής μελλοντικών απολύσεων και του «κλεισίματος των ψυχιατρείων» ως μιας διεθνώς δοκιμασμένης, εδώ και πολλά χρόνια, νεοφιλελεύθερης συνταγής στην ψυχική υγεία, που συνίσταται στο ταυτόχρονο πέταγμα στον δρόμο των «ασθενών» και (μεγάλου μέρους ή και όλου) του προσωπικού.

Το ψυχιατρείο, του οποίου, εδώ και πολλά χρόνια, έχει πλήρως αναδειχτεί ο αντιθεραπευτικός, ιδρυματοποιητικός, κατασταλτικός, βάρβαρος χαρακτήρας, ως φορέα μιας κοινωνικής ανάθεσης για την επιβολή της δημόσιας τάξης, ως ενός θεσμού του οποίου αυτός ακριβώς ο εντεταλμένος ρόλος κυριαρχεί και, εν τέλει, πνίγει τον όποια θεραπευτική του επιδίωξη – ακόμα και αυτό το ψυχιατρείο, τους είναι, πλέον, πολύ «ακριβό» για τον έλεγχο ανθρώπων και ομάδων, που αντιμετωπίζονται ως ένα κοινωνικό βάρος, ως ζωές που είναι περιττές. Είναι επειδή οι «ψυχικά ασθενείς», και το προσωπικό που τους φροντίζει, δεν «χωράνε» στους στόχους της «δημοσιονομικής προσαρμογής» που κλείνουν τα ψυχιατρεία. ΄Η, όσο δεν καταφέρνουν ακόμα να τα κλείσουν, τα αφήνουν να καταρρέουν, πράγμα που είναι μια άλλη, καθημερινή μορφή κλεισίματος.

Το ζήτημα για μας δεν είναι να υπερασπίσουμε έναν αντιθεραπευτικό θεσμό, αλλά να παλέψουμε για την δημιουργία των όρων, όχι για την κατάργηση, αλλά για το ξεπέρασμά του - για να πάμε «πέρα από» το ψυχιατρείο, προς ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα ψυχικής υγείας, που θα σέβεται τον ψυχικά πάσχοντα και τα δικαιώματά του (όχι στα λόγια, αλλά έμπρακτα), που δεν θα επιβάλει και δεν θα καταστέλλει, αλλά θα διαλέγεται και θα διαπραγματεύεται, θα συνοδεύει και θα στηρίζει. Είναι γι΄ αυτό το λόγο που είμαστε κάθετα αντίθετοι στον τρόπο που προωθούν τώρα το «κλείσιμο του ψυχιατρείου».

Η αντίστασή μας αυτή είναι από τη σκοπιά μιας άλλης Ψυχικής Υγείας, που είναι συνυφασμένη με έναν άλλο τρόπο «σκέψης και πράξης», με μιαν άλλη προσέγγιση στον ψυχικά πάσχοντα και, φυσικά, με την τομεοποίηση των υπηρεσιών (με Τομείς Ψυχικής Υγείας - ΤΟΨΥ - το πολύ μέχρι 100.000 κατοίκους), με την δημιουργία Κέντρων Ψυχικής Υγείας (ανά ΤΟΨΥ) ως της βάσης ενός ολοκληρωμένου δικτύου κοινοτικών υπηρεσιών, με εξασφάλιση αξιοπρεπούς εισοδήματος για όλα τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, με την δημιουργία ευκαιριών για την κατάλληλη για τον καθένα και κανονικά αμειβόμενη εργασία, με στήριξη, θεραπευτική, κοινωνική και υλική, στον τόπο κατοικίας, με στήριξη των οικογενειών που φροντίζουν ψυχικά πάσχοντα μέλη. Σ΄ αυτή τη βάση και με αυτές τις προϋποθέσεις, η νοσηλεία σε κατάλληλα οργανωμένο (χωροταξικά και αρχιτεκτονικά) χώρο του γενικού νοσοκομείου, με επαρκή στελέχωση και ταυτόχρονη διασύνδεση με το δίκτυο των κοινοτικών υπηρεσιών του ΤΟΨΥ, θα είναι αυτονόητη.

Ολα αυτά σημαίνουν όχι μόνο την διατήρηση του υπάρχοντος προσωπικού, αλλά και μαζικές προσλήψεις σε όλες τις ειδικότητες - προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και όχι με μισθούς πείνας.

Είμαστε ενάντια σε κάθε μορφής ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της Ψυχικής Υγείας, είτε μέσω κερδοσκοπικών, είτε μέσω δήθεν «μη κερδοσκοπικών» φορέων (ΜΚΟ κλπ) και υπέρ ενός αποκλειστικά δημόσιου και δωρεάν συστήματος ψυχικής υγείας, ανοικτού, με βάση στην κοινότητα, υπό τον έλεγχο των εργαζόμενων λειτουργών, με συμμέτοχους και ισότιμους συνομιλητές τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, τις οικογένειες, κοινωνικούς φορείς - όχι υπέρ «δημόσιων και δωρεάν» μηχανικών καθηλώσεων, «δημόσιων και δωρεάν» απομονώσεων και κλειδωμένων τμημάτων, δικαστικών ψυχιατρείων κοκ.

Σ΄ αυτό τον αγώνα, σε μια τέτοια κατεύθυνση και προοπτική, που είναι η μόνη που κατοχυρώνει με ουσιαστικό τρόπο τον θεραπευτικό ρόλο και την αξιοπρέπεια των λειτουργών, είναι εκ των ουκ άνευ η συμμαχία τους με τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία και τις συλλογικότητές τους, με τις οικογένειες και τους συλλόγους τους, με τα κοινωνικά κινήματα που παλεύουν για τα δικαιώματα όλων, χωρίς διακρίσεις «υγιούς» ή «ασθενούς», εθνότητας, φυλής, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού, της όποιας διαφορετικότητας - στην κατεύθυνση μιας Ψυχικής Υγείας ως παράγοντα χειραφέτησης, στα πλαίσια μιας «από τα κάτω» χειραφετημένης κοινωνίας.

6/10/2014

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

http://protovouliapsy.blogspot.gr

«Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή» - Κλείνουν τα ψυχιατρεία και μετατρέπουν σε άσυλα τα σπίτια των ψυχικά πασχόντων

  

«Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή»

ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΥΝ ΣΕ ΑΣΥΛΑ

ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ

Εν μέσω και στο πλαίσιο της σχεδιαζόμενης και υλοποιούμενης βίαιης κατάργησης των ψυχιατρικών νοσοκομείων χωρίς να υφίστανται κατάλληλες και επαρκείς δομές τόσο στα γενικά νοσοκομεία όσο και στην κοινότητα για να στεγάσουν τη φερόμενη ως «ψυχιατρική μεταρρύθμιση», η διημερίδα με τίτλο «Διαχείριση της επικινδυνότητας των ψυχικά  πασχόντων στην καθημερινή κλινική πράξη» που διοργανώνει η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία στις 26-27 Σεπτέμβρη, φέρνει στο προσκήνιο την «καινοτομία» της «Εξωνοσοκομειακής Υποχρεωτικής Αγωγής» ή πιο ορθά της «αναγκαστικής θεραπείας στην κοινότητα» (compulsive community treatment), όπως αναφέρεται το μέτρο στις χώρες του εξωτερικού που θεσμοθετήθηκε.

           

Όπου εφαρμόστηκε (ΗΠΑ, Σουηδία, Μ. Βρετανία κλπ), ο ψυχίατρος αποφασίζει τη θεραπεία που καλείται να υλοποιήσει η κοινοτική υπηρεσία και σε περίπτωση άρνησης, ο ασθενής μπορεί να υποστεί αναγκαστική νοσηλεία σε ψυχιατρική μονάδα. Όσο προοδευτικό μπορεί να ακούγεται ένα τέτοιο μέτρο «αποασυλοποίησης», άλλο τόσο αναχρονιστικό και καθηλωτικό είναι στην πράξη για τον ίδιο τον ασθενή/λήπτη και τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Πρέπει να τονιστεί ότι το μέτρο αυτό δεν αμφισβητεί και δεν εισηγείται την απεμπόληση των κακών πρακτικών του ψυχιατρικού ασύλου, κλειδωμένες πόρτες, μηχανικές καθηλώσεις, απομονώσεις, μονόδρομος του ψυχοφάρμακου, αλλά επί της ουσίας τις επισύρει ως φόβητρο, προκειμένου ο ασθενής και το περιβάλλον του να αποδεχτούν την «Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή» ως το «λιγότερο κακό» και όχι ως το βέλτιστο θεραπευτικό πλαίσιο.

Στην ελληνική πραγματικότητα, εύλογα γεννάται το ερώτημα από ποιους θα εφαρμοστεί η «Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή» με δεδομένη την έλλειψη επαρκών, στελεχωμένων και σωστά σχεδιασμένων κοινοτικών δομών. Αυτό που υφίσταται είναι ολιγάριθμα Κέντρα Ημέρας και Ξενώνες περιορισμένης χωρητικότητας,  δημιουργημένα χωρίς κεντρικό σχεδιασμό, χωρίς τη μεταξύ τους διασύνδεση, υποχρηματοδοτούμενα, υποστελεχωμένα και στο έλεος της ανανέωσης της χρηματοδότησής τους από το ΕΣΠΑ. Παρέχουν στο λήπτη ένα «θεραπευτικό συμβόλαιο» με ημερομηνία λήξης, η οποία όταν παρέλθει τον αναγκάζει είτε να επιστρέψει στην απομόνωση της οικίας του, είτε να αναζητά εναγωνίως νέο συμβόλαιο αλλού. Η «τομεοποίηση» είναι ένας ωραίος τίτλος στα χαρτιά και όσοι συμμετέχουν στις ανύπαρκτες «δομές» της πιστοποιούν ότι πρόκειται για κενό γράμμα.

Η προφανής απάντηση  στο εύλογο ερώτημα λοιπόν είναι ότι η «Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή» θα εφαρμοστεί από την ίδια την οικογένεια του ασθενούς/λήπτη. Κάθε σπίτι ενός ψυχικά πάσχοντα, επιθυμώντας πολύ λογικά να αποφευχθεί η υποχρεωτική νοσηλεία με όλες τις καταστρεπτικές για τον ασθενή διαδικασίες και πρακτικές (ακούσιες εισαγωγές συνοδεία αστυνομίας, καθηλώσεις, φαρμακευτικές αυθαιρεσίες κλπ) θα μετατρέπεται σε ένα μίνι άσυλο. Η ευθύνη της «θεραπείας» θα μεταφέρεται στους λήπτες και τους οικείους τους, οι οποίοι χωρίς επαρκή γνώση, εκπαίδευση και βοήθεια θα κληθούν να εκτελούν χρέη γιατρού, νοσηλευτή, ψυχοθεραπευτή και κατασταλτικού μηχανισμού, αφού χωρίς κοινοτικές δομές, το κύριο βάρος θα πέφτει και πάλι στη φαρμακευτική αγωγή, ενίοτε αναγκαία αλλά ουδέποτε επαρκής αν θέλουμε να μιλάμε για ουσιαστική θεραπεία.

Η «Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή» εν μέσω της απουσίας ενός δημόσιου, λειτουργικού, κοινοτικού θεραπευτικού πλαισίου, θα φορτώσει στην οικογένεια το οικονομικό βάρος της παροχής υπηρεσιών και θα την επιβαρύνει επιπλέον συναισθηματικά και ψυχολογικά αναθέτοντάς της ρόλους στους οποίους θα αδυνατεί να ανταπεξέλθει, τόσο εξαιτίας οικονομικής αδυναμίας, όσο και λόγω της έλλειψης εκπαίδευσης και ενημέρωσης, στην οποία ποτέ δεν δόθηκε βάρος με ουσία, συνέπεια και συνέχεια, αλλά και επειδή πολλές φορές το ίδιο το σπίτι μπορεί να είναι μία από τις αιτίες του προβλήματος και δεν μπορεί αυτόματα να μετατραπεί σε φορέα της λύσης του.

Γινόμαστε μάρτυρες του φαινομένου, με το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρικών νοσοκομείων και την απουσία δομών που θα τα υποκαταστήσουν, καθώς δεν τίθεται θέμα βελτίωσης αυτών, να προκρίνονται λογικές υπό τον εύηχο αλλά κούφιο τίτλο της «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» που  οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην αποστέρηση των όποιων, λειψών, υπηρεσιών απολάμβανε ο ψυχικά πάσχων. Η ευθύνη, το κόστος, οικονομικό και ψυχικό, και το βάρος της ορθής εφαρμογή της θεραπείας μετατίθεται στον ίδιο τον ασθενή και στο περιβάλλον του. Η θεραπεία θα μετατραπεί σε μία ατομική-ιδιωτική διαδικασία και όποιος δεν θα έχει την ικανότητα να τη φέρει σε πέρας θα ρίχνεται στον καιάδα της υποτροπής, της περιθωριοποίησης και της απομόνωσης. Η εφαρμογή του μέτρου στο εξωτερικό, αυτό πιστοποιεί.

Διορθώνοντας τον τίτλο της διημερίδας, το ουσιαστικό διακύβευμα εδώ είναι η  «Διαχείριση της επικινδυνότητας των πολιτικών ψυχικής υγείας στην καθημερινή ζωή» και όχι της επικινδυνότητας των ψυχικά πασχόντων, οι οποίοι υφίστανται ερήμην τις συνέπειες των σχεδιασμών αυτών, βρίσκονται ήδη στο περιθώριο μιας κοινωνίας που καταστρατηγεί τα δικαιώματά τους και έρχεται τώρα να τα αποτελειώσει.

Αν κάποιοι θεωρούν ότι καπηλευόμενοι τον όρο της «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» θα μπορέσουν αδιαμαρτύρητα να κατεδαφίσουν ολοκληρωτικά την ψυχική υγεία, τους ενημερώνουμε ότι πλέον όχι απλά δεν συμβιβαζόμαστε με το στρεβλό καθεστώς που ίσχυε στο παρελθόν, αλλά και ότι δεν θα επιτρέψουμε να υποθηκευτεί το μέλλον της υγείας των ψυχικά πασχόντων. Απαιτούμε επιτέλους την ουσιαστική «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» που θα σέβεται τον ασθενή, τον επαγγελματία και το συγγενή στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που μπορεί και οφείλει να την υλοποιήσει.

Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία

Φωτορεπορτάζ από την πορεία ενάντια στο βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων - 31 Μάη

Φωτορεπορτάζ από την πορεία ενάντια στο βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων - Σάββατο 31 Μάη 2014

Πορεία ενάντια στο κλείσιμο των ψυχιατρείων - 31 Μαΐου 2014

ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΩΝ

Το Σάββατο 31 Μάη η «πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός πολύμορφου κινήματος στο χώρο της ψυχικής υγείας» πραγματοποίησε πορεία στο Χαϊδάρι- Αττικής ενάντια στο βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων (ΨΝΑ- ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ) και τη διάλυση της ψυχικής υγείας.

Η πορεία ξεκίνησε με πάνω από 200 άτομα από την πύλη του ΨΝΑ (Δαφνί) στις 12:00 και κατευθύνθηκε από τη λεωφόρο Αθηνών στις γειτονιές του Χαϊδαρίου, έκανε στάση στο Δρομοκαΐτειο όπου η πορεία ενισχύθηκε από συγκεντρωμένους αλληλέγγυους και συνέχισε στην Ιερά οδό κάνοντας στάση στο Praktiker καταγγέλλοντας την αυτοκτονία εργαζόμενου με ευθύνη της εργοδοσίας. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε μέσω της οδού στ. Καραϊσκάκη στο κέντρο του Χαϊδαρίου περνώντας από το κατάστημα του Δρομοκαΐτειου «ΟΝΑΡ»,  όπου οι απασχολούμενοι είναι απλήρωτοι. Η πορεία κατέληξε στις 14:30 στο Παλατάκι Χαϊδαρίου.

Η πορεία είχε κοινωνική απεύθυνση με μαζικό μοίρασμα κειμένου και με συνθήματα: «Άδωνη φασίστα δε μας σταματάς τα νοσοκομεία ανήκουνε σε εμάς», «Παιδεία, υγεία, ρεύμα και νερό δεν είναι εμπορεύματα ανήκουν στο λαό», «Αυτοί μιλάνε για κέρδη και ζημιές, εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές», «Δεν είναι αυτοκτονία μην έχετε αυταπάτες, κράτος και κεφάλαιο δολοφονούν εργάτες», «Αν δεν αντισταθούμε σε όλες τις γειτονιές, οι πόλεις μας θα γίνουνε μοντέρνες φυλακές» «Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών» κ.α. Η μουσική ομάδα της Μονάδας Απεξάρτησης του 18 άνω με τα κρουστά έδωσε ένα δυναμικό και ξεχωριστό τόνο σε όλη τη διάρκεια της πορείας.

Στην κινητοποίηση συμμετείχαν εργαζόμενοι στους χώρους ψυχικής υγείας, ασθενείς, και οικογένειες καθώς και οι συλλογικότητες: «Συλλογικές Δράσεις Κοινωνικής Αλληλεγγύης 18 άνω», «Ομάδα Αυτοεκπροσώπησης ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων», «Δίκτυο Hearing Voices Αθήνας», «Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση», «Κοινωνικός Χώρος για την Υγεία» (ΠΙΚΠΑ), «Ομάδα Συνεργατικής Ψυ Πρακτικής», «Σύλλογοι Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία» (ΣΟΨΥ) Βύρωνα, Β.Α. Προαστίων και Κοερυδαλλού, «Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών», «Ιατρείο Αλληλεγγύης Πατησίων – Αχαρνών», «Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου», «Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Αγίας Παρασκευής», «Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης – Πατησίων», «Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών», «Pasamontana», «Ιστός ΕΚΧ», τοπικές συλλογικότητες και αλληλέγγυες-οι.

Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός πολύμορφου κινήματος για την ψυχική υγεία συνεχίζει την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων ενάντια στη διάλυση της ψυχικής υγείας προτάσσοντας τον αγώνα για μια κοινοτική-χειραφετητική ψυχική υγεία. Η συλλογικοποίηση από τα κάτω, εργαζομένων, ασθενών, οικογενειών και γειτονιών, είναι ο μόνος δρόμος αντίστασης ενάντια στην ολοκληρωτική βαρβαρότητα που μας επιβάλλουν.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ

Πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός πολύμορφου κινήματος

στο χώρο της ψυχικής υγείας

Συνάντηση – Συζήτηση

Συνάντηση – Συζήτηση

Σάββατο 3 Μαΐου 2014, 10:00 – 15:00

Κτήριο Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων

Ερμού 134 – 136 (δίπλα στο σταθμό ΗΣΑΠ Θησείου)

Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός κινήματος στο χώρο της ψυχικής υγείας σας προσκαλεί σε ανοικτή συζήτηση γύρω από τα αδιέξοδα της ψυχιατρικής και την αναζήτηση εναλλακτικών πέρα από αυτή.

Στο κτήριο του Συλλόγου Αρχαιολόγων στο Θησείο θα διερευνήσουμε την έννοια της ‘επικινδυνότητας’ όρος που αποτέλεσε σύμφωνα με αρκετούς στοχαστές το θεμέλιο πάνω στο οποίο οργανώθηκε θεσμικά η ψυχιατρική. Όπως έχει κατά καιρούς διατυπωθεί δεν υπάρχει μια σαφώς καθορισμένη και καθολικά αποδεκτή άποψη για τον όρο επικινδυνότητα κι έτσι όλη η κυρίαρχη κοινωνική ηθική μπορεί εύκολα να διεισδύσει στον ορισμό αυτής, επιφέροντας δραματικά αποτελέσματα στην ελευθερία ενός ατόμου. Τόσο η επικινδυνότητα όσο και η ψυχική ασθένεια, δομούνται πάνω στην έννοια της ‘φυσιολογικότητας’, η οποία αναφέρεται στην ικανότητα του ατόμου να προσαρμοστεί στις κυρίαρχες αξίες και κανόνες, έτσι ώστε κάθε απόκλιση να επιφέρει τελικά  το ετικετάρισμα του ατόμου ως ‘τρελού’ ή ως ’επικίνδυνου’».

Από την άλλη υπάρχει μια διαρκώς αυξανόμενη ανάγκη να αναζητήσουμε τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο εκείνες τις πρακτικές που μας απομακρύνουν από το κυρίαρχο βιολογικό λόγο, να αναδείξουμε την κουλτούρα εκείνη που αναζητά στην ανθρώπινη δυσφορία κάποιο νόημα, που δεν εγκλείει, δεν περιορίζει, δεν καταστέλλει. Αντίθετα χρειαζόμαστε προσωπικές και συλλογικές αφηγήσεις ανάρρωσης, αφηγήσεις που πιστοποιούν ότι μεγάλο μέρος της διεργασίας αυτής είναι εφικτή εκτός των ψυχιατρικών θεσμών, μέσα στην κοινότητα και μαζί με αυτή.

Τέλος θα αφιερώσουμε χρόνο για να συζητήσουμε τις τρέχουσες εξελίξεις, να κάνουμε έναν απολογισμό της δράσης της πρωτοβουλίας και να οργανώσουμε τα επόμενα βήματά της . Άλλη μια συνάντηση λοιπόν από μια πρωτοβουλία που επιδιώκει να συνδιαλλαγεί με όρους πολιτικούς σε ένα πνεύμα αντιιεραρχικό, οριζόντιο και ισότιμο, χωρίς κομματικές ταυτότητες και αναθέσεις αλλά με πολιτικό προσανατολισμό για μια άλλη κουλτούρα στα θέματα της ψυχικής υγείας, για ένα κίνημα ‘από τα κάτω’, που θα εμπεριέχει το λόγο των σημερινών αποκλεισμένων, που θα φέρει τα ζητήματα της (ψυχικής) υγείας πάλι πίσω στην κοινότητα.

Πρωτοβουλία για τη δημιουργία

ενός πολύμορφου κινήματος στο χώρο της ψυχικής υγείας

Μας Αφορά Όλους/ες

ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ,

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΒΙΑΙΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΩΝ

ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ

Τρίτη 1^η Απριλίου 2014 στις 18.30

κεντρική αίθουσα Δημαρχείου Χαϊδαρίου

Λεωφόρος Αθηνών 181, Χαϊδάρι

Μπροστά στον καταιγισμό των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης και των διαδοχικών μνημονίων σε κάθε πτυχή της ζωής μας, με την μαζική ανεργία, την ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, την προϊούσα διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών, την πλήρη κατάργηση του όποιου «κράτους πρόνοιας» υπήρχε μέχρι τώρα και την ραγδαία, εν μέσω όλων αυτών, πτωχοποίηση της πλειονότητας, η συστηματική διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας (με αποκορύφωμα, μέχρι τώρα, την διάλυση του ΕΟΠΥΥ) και η πλήρης ιδιωτικοποίησή τους αποτελεί μιαν από τις πρώτες προτεραιότητες της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης.

Στο χώρο της Ψυχικής Υγείας, ακριβώς τη στιγμή που η κρίση αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο και κάνει όλο και πιο πολύπλοκη την εμφάνιση προβλημάτων ψυχικής υγείας σε όλο και πιο πλατειά κοινωνικά στρώματα, ακριβώς την ίδια στιγμή οι υπάρχουσες δημόσιες υπηρεσίες (τα τρία ψυχιατρεία που απέμειναν και οι όποιες άλλες, ανεπαρκέστατες αριθμητικά, διάσπαρτες, κατακερματισμένες και ισχνές υπηρεσίες ψυχικής υγείας) αποδυναμώνονται και οδηγούνται στο κλείσιμο.

Αυτό το βίαιο κλείσιμο/κατάργηση των ψυχιατρείων δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την πάλαι ποτέ επιδίωξη για ένα σύστημα Ψυχικής Υγείας, δημόσιο και δωρεάν, «πέρα από» τον κατασταλτικό και, κατ΄ ουσίαν, αντιθεραπευτικό θεσμό του ψυχιατρείου, ενός οργάνου πρωτίστως κοινωνικού ελέγχου αντί θεραπευτικής φροντίδας και υποστήριξης των ανθρώπων με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας.

Η μετάβαση «πέρα από» το ψυχιατρικό άσυλο ήταν πάντα συνυφασμένη

-με την δημιουργία ενός ολοκληρωμένου δικτύου κοινοτικών υπηρεσιών, για στήριξη και φροντίδα στον «τόπο κατοικίας» και εντός του κοινωνικού ιστού.

-με μιαν «άλλη ψυχιατρική» που ακούει ισότιμα τον «άλλο», αντί να τον μετατρέπει σε «πράγμα».

-με μια ψυχιατρική που δίνει σημασία και αξία στο βίωμα του υποκειμένου και πασχίζει για την κατανόηση και την απάντηση στις ανάγκες του, αντί για την ταξινόμηση των εκάστοτε αναγκών σε διαγνωστικές κατηγορίες, που απλώς στιγματίζουν και αποκλείουν, χρήσιμες μόνο για τον κοινωνικό έλεγχο και για τις φαρμακοβιομηχανίες.

-με κοινοτικές υπηρεσίες που θα λειτουργούσαν σε μια λογική προστασίας που σέβεται και στηρίζει την ελευθερία και τα δικαιώματα του προσώπου, σε αντιδιαστολή με τη δήθεν «προστασία» του ασύλου, στην υπηρεσία της «δημόσιας τάξης» (κατά των, υποτίθεται, «επικίνδυνων» διαφορετικών συνανθρώπων μας) και συνυφασμένης με το πνίξιμο της ελευθερίας.

-με κοινωνικά κινήματα και διαδικασίες «από τα κάτω» και όχι με άνωθεν διοικητικούς χειρισμούς.

Το να πάμε «πέρα από» το ψυχιατρείο σημαίνει μια διαδικασία κλεισίματος στη διάρκεια της οποίας θα οικοδομούνταν οι εναλλακτικές κοινοτικές υπηρεσίες έτσι ώστε, για όποια μονάδα κλείνει,  να υπάρχει ήδη σε λειτουργία η εναλλακτική μονάδα που θα την αντικαταστήσει.

Το κλείσιμο των ψυχιατρείων  που προωθούν τώρα δεν αρκείται καν στην μέχρι τώρα απανθρωποποιητική «καταπιεστική προστασία» του παραδοσιακού ψυχιατρείου. Είναι συνυφασμένο με την πλήρη νεοφιλελευθεροποίηση της οικονομίας που μετατρέπει ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού σε περιττούς, με πρώτους μεταξύ αυτών τους ψυχικά πάσχοντες. Ακόμα και το ψυχιατρείο (πόσο μάλλον ένα «κοινωνικό κράτος») αποτελεί όχι απλώς ένα δυσβάστακτο βάρος για την δημοσιονομική προσαρμογή, αλλά αντιστρατεύεται την ίδια τη λογική και τις ανάγκες της «ελεύθερης αγοράς».

Στη θέση τους έχουν αποφασίσει την δημιουργία «δικαστικών ψυχιατρείων» (τουλάχιστον δυο) για την φύλαξη (και όχι για την θεραπεία) των λεγόμενων «ακαταλογίστων» του άρθρου ΠΚ 69, στα πλαίσια της δημιουργίας φυλακτικών καταστημάτων υψίστης ασφαλείας, στη λογική της οικοδόμησης ενός επιτελικού  «κράτους ασφαλείας», για την κατασταλτική διαχείριση αυτού που η κυρίαρχη τάξη πραγμάτων κατασκευάζει ως «κοινωνική επικινδυνότητα».

Ήδη τα υπάρχοντα ψυχιατρεία μαραζώνουν και «κλείνουν»,  μέρα με τη μέρα, «εκ των έσω», χωρίς καν να έχει μπει το οριστικό λουκέτο που ετοιμάζουν. Με την τεράστια μείωση του προσωπικού (σε σημείο αδυναμίας λειτουργίας), με την έλλειψη βασικών υλικών και φαρμάκων, με το πρωτοφανές ποσοστό των ανασφάλιστων ασθενών (πάνω από ένας στους τρεις), που οδηγεί σε αδυναμία ακόμα και προμήθειας της φαρμακευτικής αγωγής που έχουν ανάγκη, με την πτώχευση και την αδυναμία των οικογενειών να παράσχουν  την αναγκαία στήριξη. Ήδη προωθείται, με αυταρχικό τρόπο, από την  Διοίκηση του ΨΝΑ,  το βιαστικό και βάναυσο πέταγμα των ασθενών χρόνιας παραμονής, με πρώτους αυτούς των γηροψυχιατρικών τμημάτων, παντού όπου βρεθεί διαθέσιμος χώρος, στο όποιο ίδρυμα ανά την επικράτεια, καταστρατηγώντας κατάφωρα την όποια θεραπευτική διαδικασία.

Ο δρόμος, που ‘φιλοξενεί’ όλο και περισσότερους ψυχικά πάσχοντες μεταξύ των αστέγων, είναι ο τελικός προορισμός – μια στάση πριν το θάνατο.

Είναι πάνω σε αυτό το έδαφος της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης που έρχεται με φυσικό, όπως πάντα, τρόπο να ακουμπήσει η επαναφορά των ναζιστικών πρακτικών της «στείρωσης» και της «ευθανασίας» από την Χρυσή Αυγή, ως η επαναφορά της «τελικής λύσης» που τότε, όπως και τώρα, έχει ως αφετηρία τους ψυχικά πάσχοντες.

Το ζήτημα της ψυχικής υγείας, το ολοκαύτωμα που ετοιμάζουν, μας αφορά όλους.

Το Χαϊδάρι, πέρα από τις πολύμορφες ιστορικές του παραδόσεις, έτυχε να φιλοξενεί εδώ και δεκαετίες τα δυο ψυχιατρεία - πολλοί εκ των εργαζομένων σε αυτά είναι δημότες του.

Η μοίρα, όπως πάντα σε ολόκληρη τη διαδρομή των νεοφιλελεύθερων πρακτικών στην ψυχική υγεία σε μια σειρά από χώρες, κοινή: στο δρόμο οι ασθενείς, διαθεσιμότητα/κινητικότητα απόλυση των εργαζομένων.

Χωρίς ένα κίνημα από τα κάτω, χειραφετητικό, ενιαιομετωπικό, οργανωμένο και διαρκείας, αυτή η ‘κοινή μοίρα’, όπως η αντίστοιχη σε ολόκληρη την κοινωνία, δεν μπορεί να ανατραπεί. Για αυτό και η αφετηρία, η πρώτη στιγμή ενός κοινωνικού κινήματος για την ψυχική υγεία από το Χαϊδάρι, μπορεί να έχει και μια συμβολική σημασία.

Ένα κοινωνικό κίνημα για την απόκρουση των καταστροφικών τους σχεδίων, που αντιστρατεύεται το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων, όχι γιατί είναι αγκυλωμένο στο παραδοσιακό ψυχιατρικό άσυλο, αλλά από τη σκοπιά μιας άλλης, εναλλακτικής και χειραφετητικής προσέγγισης στην ψυχική υγεία.

Καλούμε όλους και όλες στη συγκέντρωση την 1^η Απριλίου 2014, 6.30 μμ, στην αίθουσα του Δημαρχείου Χαϊδαρίου, στο Παλατάκι, για ενημέρωση, συζήτηση και από κοινού οργάνωση των επόμενων βημάτων ενός αγώνα διαρκείας,

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΕΙΑ