ΧΛΙΑΡΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΘΥΜΗ «ΔΙΚΑΙΩΣΗ» (?) ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟ

 

ΧΛΙΑΡΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΘΥΜΗ «ΔΙΚΑΙΩΣΗ»(?)

ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟ

 

 

 

Η τελευταία (ίσως προσωρινά τελευταία πριν απευθυνθούν και στον Άρειο Πάγο) πράξη του δράματος της δίκης των βασανιστών του Χρήστου Χρονόπουλου, η αίσθηση που αφήνει, είναι γλυκόπικρη, με επικράτηση βέβαια του πικρού, καθώς η επιβολή της ποινής τριών ετών (από τα οκτώ που ήταν πρωτόδικα) με αναστολή και με αναγνώριση των ελαφρυντικών του πρότερου σύννομου βίου και της μετέπειτα καλής συμπεριφοράς, μόνο ως κοροϊδία μπορούν να εκληφθούν. Μπορούμε να μιλάμε για εν μέρει «δικαίωση», αλλά όχι για επίτευξη «κάθαρσης». Ναι μεν κρίθηκαν ΕΝΟΧΟΙ και τουλάχιστον δεν υπήρξε αθώωση, ωστόσο, πρακτικά, οι δύο κατηγορούμενοι βασανιστές αστυνομικοί μένουν αλώβητοι, καθώς δεν θα φυλακιστούν ούτε μία μέρα και δεν θα θιχτεί η ζωή τους ούτε σταλιά.

Το θετικό, που έχει επισημανθεί, στην απόφαση αυτή είναι ότι η υπόθεση του Χρήστου Χρονόπουλου αποτελεί, στην ιστορία των ποινικών δικαστηρίων στην Ελλάδα, τη μοναδική περίπτωση βασανισμού ανθρώπου από «υπαλλήλους» (αστυνομικούς, στρατιωτικούς κλπ) κατά την τέλεση των καθηκόντων τους, που καταλήγει να καταδικαστεί ως κακούργημα βάσει του ν.137Α. Εκτός από τη δίκη των βασανιστών της χούντας, μέχρι σήμερα κανένας άλλος «υπάλληλος» τελεστής βασανιστηρίων δεν είχε καταδικαστεί για τα βασανιστήρια που είχε κάνει.

Είναι, επίσης, σημαντικό ότι δεν μετατράπηκε η πράξη τους σε πλημμέλημα αλλά καταδικάστηκε ως κακούργημα. Παρ’ όλα αυτά, μπροστά στο γεγονός ότι οι αστυνομικοί αυτοί δεν κλείστηκαν ούτε μια μέρα στη φυλακή, ό,τι «δικαιωτικό» κι αν αναδείχθηκε, μοιάζει, και είναι, ημίμετρο.

Η λέξη ΕΝΟΧΟΙ ήταν αρκετή μόνο για να τέρψει στιγμιαία τα αυτιά όσων βρίσκονταν στη δικαστική αίθουσα κατά την ανακοίνωση της απόφασης, γιατί, κατά τα άλλα, η συνθήκη της ενοχής δεν αποτυπώνεται με κανέναν άλλο τρόπο στην καθημερινή ζωή τους. Ο ένας ετοιμάζεται να πάρει τη σύνταξή του και ο άλλος συνεχίζει να υπηρετεί στο ΑΤ έχοντας την ίδια εξουσία και δυνατότητα να κακομεταχειρίζεται τους εκεί προσαγόμενους ανθρώπους, ίσως με λίγο περισσότερη προσοχή ως προς τις εμφανείς εκδηλώσεις της άσκησης ακραίας βίας, για να μην ξανατραβιέται στα δικαστήρια.

Μέχρι πρότινος μιλούσαμε για μια μνημειώδη απόπειρα συγκάλυψης του ξυλοδαρμού από κλητούς διοικητές για να μην τρωθεί το υποτιθέμενο "κύρος" της αστυνομίας. Τώρα μιλάμε για γιγαντιαία συγκάλυψη της υπόθεσης με τη βούλα και του Μεικτού Ορκωτού Εφετείου. Η συγκυρία μία μόλις μέρα μετά τη δίκη του Λιγνάδη και με εφαρμογή της ίδιας ρότας ατιμωρησίας, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και επικυρώνει τη ρήση «επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως», μπας και εμπεδώσουμε επιτέλους ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από τα συστημικά δικαστήρια όσον αφορά την εκάστοτε δέουσα (παραδειγματική και αυστηρή) εφαρμογή του νόμου και των ποινών που προβλέπονται σε ευνοούμενους και «κολλητούς» της εξουσίας.

Μιλήσαμε ήδη, σε προηγούμενη ανακοίνωση, για το πώς οι άνθρωποι με ψυχιατρική εμπειρία βιώνουν τη βία, θεσμική και μη, το μίσος, την οργή και τον στιγματισμό και είμαστε ενήμεροι/ες για τις υπόγειες διαδρομές που τροφοδοτούν αυτή τη βία.

Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι παρατηρήθηκε επικοινωνία και συνομιλίες στα διαλείμματα, ανάμεσα στη μόνη ένορκο που τάχθηκε υπέρ της αθώωσής τους και στους συνηγόρους υπεράσπισης των αστυνομικών, που ανάμεσά τους ήταν και ο γνωστός χρυσαυγίτης Μιχαλόλιας.

Πώς να έχουν ενδοιασμούς οι αστυνομικοί πριν επιδοθούν σε ανελέητες πράξεις και βασανισμούς όταν βλέπουν, μέσα στα χρόνια, συναδέλφους τους βασανιστές και δολοφόνους, είτε να πέφτουν στα μαλακά, είτε να τη γλιτώνουν ολοκληρωτικά, είτε και να αποφυλακίζονται έπειτα από ελάχιστα χρόνια; Είναι ξεκάθαρο πως για την κυρίαρχη εξουσία δεν συμφέρει καθόλου να καταδικάζονται οι αστυνομικοί της και οι κάθε είδους «κολλητοί», γιατί αυτό θα αποτελούσε ανασταλτικό παράγοντα και θα αποθάρρυνε τους υπόλοιπους εν ενεργεία αστυνομικούς από την εκτέλεση του ρόλου που τους έχει ανατεθεί και που είναι η εφαρμογή της καταστολής με ζήλο και αυταπάρνηση,.

Πώς τρία χρόνια με αναστολή λειτουργούν ως αντίβαρο για 15 χρόνια αναβολών και εμπαιγμών; Πώς τρία χρόνια με αναστολή, που σημαίνει καμία μέρα φυλακή και καμία επίπτωση στην καθημερινή ζωή των αστυνομικών, αντιπαραβάλλονται με την βαριά σωματική, ψυχολογική και εν γένει κοινωνική βλάβη του Χρήστου Χρονόπουλου για μια ζωή;

Ως πότε, όμως, οι αστυνομικοί βασανιστές-δολοφόνοι θα είναι άτρωτοι; Ως πότε θα μας τρίβουν στη μούρη ότι οι ζωές μας δεν έχουν καμία αξία μπροστά στην εξουσία των ένστολων;

Στη δίκη αυτή συμπυκνωνόταν η επιτακτική ανάγκη για δικαίωση για όλες τις δίκες (παρωδίες) αστυνομικής βίας που έχουν καταλήξει να ξεπλένουν τους μπάτσους και την κατάχρηση εξουσίας που συστηματικά επιδεικνύουν. Δεν θρέψαμε αυταπάτες ως προς το τι θα είχαμε να περιμένουμε από τους μηχανισμούς και τα δικαστήρια της κυρίαρχης «Δικαιοσύνης», ότι θα πήγαιναν κόντρα στα ίδια τους τα θεμέλια και θα καταδίκαζαν το εκτελεστικό χέρι της εξουσίας που εκπροσωπούν - αλλά τέτοιο απροκάλυπτο ξέπλυμα των βασανιστών πάντα εκπλήσσει και εντυπωσιάζει όσο κι αν δεν περιμένεις πολλά από μια ανάλγητη «Δικαιοσύνη».

Εξακολουθούμε να αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με μια «Δικαιοσύνη» ως απολογητή της αστυνομικής βίας και της αστυνομοκρατίας των ζωών μας.

Οι αγώνες μας πρέπει να είναι πολυδιάστατοι, εμπεριέχοντας και συσπειρώνοντας όλες τις εξεγερμένες φωνές για τις συγκαλύψεις και την ατιμωρησία αστυνομικών που βασάνισαν ή/και εκτέλεσαν. Για κάθε Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, για κάθε Ζακ/Zackie, για κάθε Νίκο Σαμπάνη από το πρόσφατο παρελθόν, αλλά και για κάθε Ιάκωβο Κουμή, κάθε Σταματίνα Κανελλοπούλου, κάθε Μιχάλη Καλτεζά από το λίγο μακρινότερο, αλλά με τις ίδιες συνταγές ατιμωρησίας.

Εμείς θα συνεχίσουμε να υψώνουμε ανάστημα και φωνή απέναντι στην εξουσιαστική και κακοποιητική κουλτούρα που οπλίζει με μίσος ένστολους και άστολους καταπιεστές και βασανιστές, ώσπου να εξουδετερώσουμε την ανοχή στη βία και το απυρόβλητο των αστυνομικών που θρέφει την αποσιώπηση και τη συγκάλυψη.

18/7/2022

Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία

ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟ και ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ

 

ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟ

και ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ

 

Την Πέμπτη, 14/7/22, αναμένεται η ανακοίνωση της απόφασης του Μικτού Ορκωτού Εφετείου για την υπόθεση του άγριου ξυλοδαρμού του Χρήστου Χρονόπουλου το 2007 από τους αστυνομικούς Κόκκινο και Σουτόγλου κατά την κράτησή του στο ΑΤ Καλλιθέας, με αποτέλεσμα τη συντριπτική του αναπηρία και την παρολίγον απώλεια της ζωής του. Το 2015, είχαν καταδικαστεί σε 8 χρόνια φυλάκιση με αναστολή. Έπειτα από έναν μαραθώνιο αναβολών και σκοπούμενων καθυστερήσεων που είχαν ως αποτέλεσμα την ταλαιπωρία και τον ψυχικό εκμηδενισμό του παθόντα και της οικογένειάς του, ο αγώνας για δικαίωση φτάνει στο τέλος του. Ο Χρήστος οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα επειδή φέρεται να ενόχλησε φραστικά το περιβάλλον του καφενείου, όπου πάντα σύχναζε (χωρίς, φυσικά, να προβάλλει κανενός είδους απειλή). Δεν είχε παραβατική συμπεριφορά, δεν ήταν “επικίνδυνος” και παρολαυτά αντιμετωπίστηκε από τους αστυνομικούς ως κρατούμενος και υπό επιτήρηση. Μόνο και μόνο ορμώμενοι από τον φόβο και τα στερεότυπα για τους “ψυχικά πάσχοντες”. Μπήκε περιπατητικός και βγήκε με συντριπτική αναπηρία. Ο διοικητής Μπαρμπαρούσης που κλήθηκε να κουκουλώσει τη βαναυσότητα και να μεθοδεύσει τη συγκάλυψη αντί να έχει ξηλωθεί άρδην, έχει κάνει περιοδεία σε πολλά αστυνομικά τμήματα και έχει συνδέσει το όνομά του και με άλλα σκάνδαλα σε περιβόητες υποθέσεις βίας και καταστολών (ΑΤ Εξαρχείων στην υπόθεση Γρηγορόπουλου-Κορκονέα, ΑΤ Ομονοίας: η μαύρη τρύπα της Αθήνας όπου ξυλοκοπούνται και "εξαφανίζονται" πρόσφυγες και μετανάστες)

Πρόκειται για μνημειώδη απόπειρα συγκάλυψης για να μην τρωθεί το υποτιθέμενο "κύρος" της αστυνομίας. Του ίδιου κύρους και της ίδιας αστυνομίας που δολοφόνησε τον Ζακ Κωστόπουλο/ την Zackie Oh, τον Νίκο Σαμπάνη, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και πολλές/πολλούς άλλες-ους και κακοποιεί πρόσφυγες, γυναίκες και άτομα με ψυχιατρική εμπειρία.

Στο πρόσωπο του Χρήστου καθρεφτίζεται η εν γένει αντιμετώπιση, από τους κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς, των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία ή/και με πολλαπλές ταυτότητες, που πυροδοτούν στους "κανονικούς" πολίτες και αστυνομικούς το μίσος, την οργή και τον στιγματισμό. Ένα αντιφατικό κράτος που καλείται να σε προστατεύσει αλλά σε αφήνει και ανάπηρο, παραβιάζοντας βασικά δικαιώματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Ένα κράτος που βάζει τη σφραγίδα της κουλτούρας της καταστολής και όχι της κουλτούρας του ανθρωπισμού. Δεν είναι τυχαίο που η Ελλάδα έχει καταδικαστεί επανειλημμένως από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την αστυνομική βία και την καταστολή μέσα στα αστυνομικά τμήματα.

Πέραν της σημασίας που έχουν οι δικαστικοί αγώνες για τις παραπάνω υποθέσεις, αναδεικνύονται τα  κοινά νήματα που τις συνδέουν  και καθίσταται ξεκάθαρος ο χαρακτήρας της κοινωνίας που ζούμε, η οποία ανάγει κάποιες ζωές σε “λιγότερο άξιες να ζουν”, να κινούνται με τον τρόπο που θέλουν, να επιθυμούν και να διεκδικούν. Μια κοινωνία που αναπαράγει όλους τους καταπιεστικούς μηχανισμούς που θέτουν πολλές ατομικότητες σε κίνδυνο και υπό απειλή.

Η δίκη αυτή συμπυκνώνει την επιτακτική ανάγκη για δικαίωση σε όλες τις δίκες (παρωδίες) αστυνομικής βίας που έχουν καταλήξει να ξεπλένουν τους μπάτσους και την κατάχρηση εξουσίας που συστηματικά επιδεικνύουν. Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι ένα αστικό δικαστήριο θα εναντιωθεί στα ίδια του τα θεμέλια και θα καταδικάσει τους «συντοπίτες» του δημόσιους λειτουργούς, αλλά αρνούμαστε να δεχτούμε τη δικαιοσύνη ως απολογητή της αστυνομικής βίας και της αστυνομοκρατίας των ζωών μας.

Να υψώσουμε ανάστημα και φωνή απέναντι στην εξουσιαστική και κακοποιητική κουλτούρα που οπλίζει με μίσος ένστολους και άστολους καταπιεστές και βασανιστές.

Να εξουδετερώσουμε την ανοχή στη βία που θρέφει την αποσιώπηση και την συγκάλυψη και που θέτει στο απυρόβλητο τους αστυνομικούς.

Στη βία και στην προσπάθεια κανονικοποίησης και εκλογίκευσής της απαντάμε με μαχητικότητα και αλληλεγγύη.

Καμία αθώωση και μείωση ποινής των βασανιστών του Χρήστου Χρονόπουλου

Να εφαρμοστεί η καταδίκη τους όπως αποφασίστηκε και πρωτόδικα. Καμία σκέψη για μετατροπή του αδικήματος από κακούργημα σε πλημμέλημα.

Τίποτα λιγότερο από πλήρη ηθική δικαίωση και αποζημίωση του Χρήστου Χρονόπουλου

Συγκέντρωση και παρέμβαση στο Εφετείο

Πέμπτη 14/7/22 στις 8:15 πμ

Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία

ΤΙ, ΣΤ΄ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΑΝΕ ΝΑ «ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΟΥΝ» ΡΑΠΤΗ ΚΑΙ ΠΑΤΟΥΛΗΣ ΣΤΟ ΨΝΑ-ΔΑΦΝΙ;

 

Μια «θερμότατη υποδοχή» από τους εργαζόμενους του ΨΝΑ αναμένει την ερχόμενη Δευτέρα, 11/7, την υφυπουργό, αρμόδια για την ψυχική υγεία Ζ. Ράπτη, και τον Περιφερειάρχη, και πρόεδρο του ΙΣΑ, Γ. Πατούλη, που θα επιχειρήσουν να παραστούν για να εγκαινιάσουν την από πολλού αναμενόμενη «μονάδα σωματικής απεξάρτησης» (detox).

Μια μονάδα που γίνεται όχι μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, αλλά κι΄ αυτή μέσω (και με τις προδιαγραφές) του ΕΣΠΑ, δηλαδή, διάρκειας ορισμένου χρόνου, χωρίς μόνιμο προσωπικό, με απρόβλεπτο το αν και το πώς της ύπαρξής της μετά την βραχύχρονη περίοδο της κοινοτικής χρηματοδότησης.

Όπως ακριβώς συμβαίνει με όλα, πλέον, τα προγράμματα μέσω ΕΣΠΑ, πχ, αυτά που αφορούν τις ΤΟΜΥ, που ήδη φυλλοροούν, και πολλά άλλα, τα οποία γίνονται είτε σε μια «πυροσβεστική» λογική απέναντι στην ατέλειωτη πυρκαγιά με την οποία οι πολιτικές τους έχουν κατακάψει την δημόσια υγεία, την παιδεία, τα πάντα, είτε για την αξιοποίησή τους από ιδιωτικά συμφέροντα, για την ευόδωση της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών σε όλους τους τομείς.

Ράπτη και Πατούλης, που έρχονται να εγκαινιάσουν μια μονάδα σ΄ ένα δημόσιο ίδρυμα, είναι οι κατ΄ εξοχήν εντολοδόχοι και προαγωγοί της ιδιωτικοποίησης της υγείας και της ψυχικής υγείας.

Από την πρώτη μέρα που ανέλαβε η Ζ. Ράπτη την Ψυχική Υγεία (στο πλευρό του παντοιοτρόπως γνωστού Πλεύρη) δεν έκανε τίποτα άλλο από το να εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα: με την σκανδαλώδη θεσμοθέτηση της απευθείας εκτέλεσης των ακούσιων νοσηλειών σε ιδιωτικές κλινικές, με την ποικιλότροπη πριμοδότηση των ΜΚΟ, στις οποίες δίνει όλα τα ΕΣΠΑ και στις οποίες αναθέτει, μέσω της δημιουργίας «κινητών μονάδων», και την εκτέλεση των ακούσιων νοσηλειών!!! Με μια άκρως γελοιογραφική υλοποίηση συστάσεων από την ευρωπαϊκή «επιτροπή κατά των βασανιστηρίων κλπ» (να μην τις εκτελεί η αστυνομία, αλλά υγειονομικές υπηρεσίες, πάγιο αίτημα όλων μας από παλιά), εισάγει μια ρύθμιση και ένα τρόπο εκτέλεσης που μετατρέπει τον ψυχίατρο και τον νοσηλευτή, που θα πηγαίνουν για την εκτέλεση της ακούσιας νοσηλείας, σε «μπάτσους χωρίς στολή». Καταλαβαίνει κανείς τι θα γίνεται με μια κινητή μονάδα που ανήκει σε ΜΚΟ, με τις γνωστές, πολυπλόκαμες διασυνδέσεις κερδοσκοπικού και «μη» κερδοσκοπικού τομέα – πόσο εύκολα και με ποια συνεννόηση θα μπορεί κάποιος/α ακουσίως να βρεθεί μέσα σε μια ιδιωτική ψυχιατρική κλινική.

Την ίδια στιγμή, στις εφημερίες των ψυχιατρείων τα περιπολικά συνωστίζονται, το ένα δίπλα στο άλλο, μεταφέροντας άτομα με εισαγγελική παραγγελία, σε νοσοκομεία υποστελεχωμένα σε πρωτοφανή βαθμό, με τα ράντζα να οδεύουν ολοταχώς να ξεπεράσουν σε αριθμό τις κανονικές κλίνες, με τις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές τόσο υποστελεχωμένες που η έλλειψη του προσωπικού χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα σαν πρόσχημα για το κλείσιμο/κατάργηση κάποιων από αυτές –πράγμα που δεν έγινε μόνο μετά από αντίδραση/κινητοποίηση των εργαζομένων. Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν έπαψε να επικρέμαται ως επιδιωκόμενη πολιτική.

Το βίαιο κλείσιμο των εναπομεινάντων ψυχιατρείων, κάτι που αποφεύχθηκε πριν μερικά χρόνια από αντίστοιχους με την Ράπτη κυβερνώντες, είναι αυτό που, ως ασκούμενη πολιτική, βρίσκεται πίσω από το σπρώξιμο του ΨΝΑ, όπως και του Δρομοκαιτείου και όλων των υπηρεσιών, σε μια κατάσταση κυριολεκτικής αδυναμίας λειτουργίας. Οι ελαστικές και ολιγόμηνες σχέσεις εργασίας έχουν γίνει η νέα κανονικότητα και η «πλήρης και αποκλειστική απασχόληση» προϊστορικό εύρημα.

Μέσα σ΄ αυτές τις συνθήκες που δημιουργούν αυτές οι ασκούμενες πολιτικές είναι και οι δυο πλευρές που υποφέρουν, και οι νοσηλευόμενοι, με την αύξηση των κατασταλτικών πρακτικών, τις κλειδωμένες πόρτες, τις μηχανικές καθηλώσεις, την στέρηση δικαιωμάτων, επικοινωνίας κλπ), και το προσωπικό, ιδιαίτερα το νοσηλευτικό, που, συχνά, όχι μόνο κάνει μονοβάρδια, αλλά ούτε τα ρεπό του δεν μπορεί να πάρει.

Είναι ένα έγκλημα διαρκείας που επιτελείται στην ψυχική υγεία και η Ράπτη με τον Πατούλη έρχονται, στον τόπο του εγκλήματος, να κόψουν κορδέλες εγκαινίων!

Και μάλιστα για τμήμα μιας πασίγνωστης μονάδας απεξάρτησης, του 18 Ανω, το οποίο, και αυτό όπως και το ΚΕΘΕΑ, το έχουν ωθήσει στην συρρίκνωση, στην υποστελέχωση, στη μείωση των δομών του, πολύ μακράν αυτού που ήταν κάποτε. Αλλωστε, και μια μονάδα σωματικής αποτοξίνωσης (detox), όπως έχει δείξει και η θετική εμπειρία του ΚΕΘΕΑ της «παλιάς εποχής», έχει τεράστια σημασία πώς θα λειτουργήσει, πώς θα χρησιμοποιηθεί. Θα είναι τόσο λιγότερο αναγκαία όσο περισσότερο είναι εκτεταμένη και σφαιρική η δουλειά στους συμβουλευτικούς σταθμούς, η επικοινωνία και η σχέση, έτσι ώστε να μπαίνει κάποιος/α απευθείας από αυτούς σε μια θεραπευτική κοινότητα. Ο κίνδυνος είναι να λειτουργήσει ως υποκατάστατο της υποστελέχωσης και της εξάχνωσης της ουσιαστικής θεραπευτικής δουλειάς.

Είναι αυτή η πολιτική της διάλυσης των υπηρεσιών, που επιτελούν οι αυτοπροσκεκλημένοι των εγκαινίων αυτών, που έχει γεμίσει τους δρόμους με χιλιάδες άστεγους με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, με χιλιάδες τοξικοεξαρτημένους που καμιά υπηρεσία δεν υπάρχει που να ενδιαφέρεται γι΄ αυτούς. Με μόνη «υπηρεσία» που τους παρέχεται να είναι οι απάνθρωπες «σκούπες» της αστυνομίας.

Γίνονται ποτέ πραγματικά δεκτοί οι επιτελούντες αυτά τα «εγκλήματα σε καιρό ειρήνης» (όπως τα ονόμασε κάποτε ο Φράνκο Μπαζάλια) στον τόπο του εγκλήματος;

9/7/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΞΕΝΩΝΑ ΤΟΥ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ» ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΗ ΚΑΙ ΡΑΠΤΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

Έχει περάσει περίπου ένας χρόνος από τότε που ο Διοικητής του «Ευαγγελισμού» αποφάσισε το κλείσιμο, για ένα ολόκληρο μήνα, του ψυχιατρικού ξενώνα του νοσοκομείου στην πλ. Βάθη, προκειμένου να γίνει μια απεντόμωση λόγω των κοριών που είχαν κατακλύσει το χώρο. Για έναν ολόκληρο μήνα, αν και μια απεντόμωση χρειάζεται, το πολύ, έξη μέρες.

Μόλις πέρασε ο «μήνας της απεντόμωσης» ο Διοικητής «θυμήθηκε» ότι χρειάζονταν και εργασίες συντήρησης του κτιρίου λόγω της παλαιότητάς του, για τις οποίες θα απαιτούνταν τουλάχιστον 6 μήνες, χωρίς να υπολογίζεται ο επιπλέον χρόνος που θα χρειαζόταν για τον διαγωνισμό βάσει του οποίου θα οριζόταν ο ανάδοχος του έργου. Όλο αυτό το διάστημα, μέχρι και τώρα, το κτίριο του ξενώνα είναι ερμητικά κλειστό, σαν ένα κτίριο εγκαταλειμμένο, όπως τόσα μέσα στην πόλη, και καμιά εργασία δεν φάνηκε να γίνεται εκεί μέσα.

Το νοσηλευτικό προσωπικό, όμως, του ξενώνα είχε ήδη μεταφερθεί για να καλύψει ένα (ούτως ή άλλως μικρό) μέρος από τα τεράστια τα κενά του νοσοκομείου, στη λογική της πολιτικής του Υπουργείου, εν μέσω μάλιστα και της πανδημίας, να συρρικνώνει και να καταργεί δομές, μονάδες, υπηρεσίες υγείας παντού προκειμένου να μαζέψει προσωπικό για να καλύψει τη λειτουργία όσων υπηρεσιών εξακολουθούν να υπάρχουν, χωρίς καμιά κίνηση για προσλήψεις του αναγκαίου προσωπικού. Μια πτυχή αυτής της σκόπιμα και σχεδιασμένα ασκούμενης καταστροφικής πολιτικής ήταν και το εξιτήριο (δηλαδή, το διώξιμο, στο δρόμο) που δόθηκε σε κάποιους/ες από τους/τις ενοίκους του ξενώνα και που μόνο μετά από έντονη κινηματική πίεση έγινε δυνατό να φιλοξενηθούν σε κενές θέσεις άλλων ξενώνων.

Η περίπτωση του ξενώνα του «Ευαγγελισμού» είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της καταστροφικής πολιτικής που ασκεί η παρούσα κυβέρνηση και στην ψυχική υγεία. Συχνά δεν τολμούν καν να πουν ότι κλείνουν μια δομή, κυβερνώντας με το ψέμα και την παραπλάνηση. Με την αγαστή, πάντα, σύμπλευση των ΜΚΟ ψυχικής υγείας, που είναι μαθημένες να αποτελούν το προπέτασμα των πολιτικών της κυρίαρχης εξουσίας, αρκεί να ρέουν οι κοινοτικές χρηματοδοτήσεις με τα βραχύβια προγράμματα, όπως γίνεται αυτή την περίοδο και για τα προσεχή λίγα χρόνια. Χωρίς ν΄ αλλάζει τίποτα στο σύστημα των υπηρεσιών. Αντίθετα, σπρώχνοντάς το σε μια χωρίς προηγούμενο νεοϊδρυματική παλινδρόμηση.

Μη ξεχνάμε την απόπειρα να ξανανοίξει η Λέρος για μεταφορά ξανά εκεί των σημερινών «αζήτητων» που παράγουν σε μαζική κλίμακα οι πολιτικές της κυρίαρχης εξουσίας - και που έμεινε «απόπειρα» λόγω κινηματικών αντιδράσεων (αν και ως πολιτικό σχέδιο μόνο προσωρινά έχει ανασταλεί). Μη ξεχνάμε και το σχεδιαζόμενο κλείσιμο στεγαστικών δομών του ΨΝΑ που, όπως όλες οι ψυχιατρικές μονάδες, παραμένει δραματικά υποστελεχωμένο, με υπερσυνωστισμένους τους νοσηλευόμενους σε δεκάδες ράντζα στους διαδρόμους και με τον άκρατο βιολογικό αναγωγισμό και τις κατασταλτικές πρακτικές ν΄ αποτελούν παντού την αδιαμφισβήτητη κανονικότητα της σύγχρονης ψυχιατρικής.

Ρωτάμε, λοιπόν, ξανά τον Διοικητή του «Ευαγγελισμού» και τα αφεντικά του στο Υπουργείο : Πότε θα ξανανοίξει ο ξενώνας στην πλ. Βάθη;

Και επειδή ξέρουμε την απάντηση για τον ξενώνα του «Ευαγγελισμού» (αν και πολύ θα ευχόμαστε να «διαψευστούμε»), που αφορά και την κατάσταση συνολικά στην Ψυχική Υγεία, καλούμε όλες και όλους σε συντονισμό δράσης ενάντια στις ασκούμενες καταστροφικές πολιτικές και για μιαν «άλλη» ψυχική υγεία και ψυχιατρική, κοινοτικά βασισμένη, ενάντια σε κάθε είδους καταστολή και απελευθερωτική.

19/6/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ 

ΥΓΕΙΑ

 

 

 

ΤΙ «ΑΛΛΑΖΕΙ» ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟ ΝΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΑΚΟΥΣΙΩΝ ΝΟΣΗΛΕΙΩΝ;

 

ΤΙ «ΑΛΛΑΖΕΙ» ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟ ΝΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΑΚΟΥΣΙΩΝ ΝΟΣΗΛΕΙΩΝ;

 

 

Στο νομοσχέδιο, που ψηφίστηκε στις 11/5/22 με τις γνωστές ταχείες διαδικασίες, για τον λεγόμενο «προσωπικό γιατρό», την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας κοκ, που αποτελεί μια περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της ΕΣΥ, περιλαμβανόταν και μια διάταξη, το άρθρο 50 (που έγινε άρθρο 59 στον ψηφισμένο πια νόμο 4931/2022), που αφορά στη "Μεταφορά του ασθενή κατά τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας", στο οποίο προβλέπεται η εκτέλεση της ακούσιας νοσηλείας να μη γίνεται, πλέον, αποκλειστικά από την αστυνομία με χειροπέδες, περιπολικό κλπ, αλλά από ψυχίατρο, νοσηλευτή και αστυνομικό και με «ειδικά διαμορφωμένο» όχημα. Σαν ένα πάγιο αίτημα μερίδας επαγγελματιών ψυχικής υγείας, οργανώσεων, ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία και συλλόγων οικογενειών, μια πρακτική που εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια διεθνώς, για την οποία αυτή η εκτέλεση δεν αποτελεί «σύλληψη αδικοπραγούντος», αλλά ως παροχή φροντίδας υγείας να βρήκε, επιτέλους, την ικανοποίησή του.

Βέβαια, για ένα Υπουργείο που βασικοί άξονες της πολιτικής του είναι η ιδιωτικοποίηση, η υποχρηματοδότηση και η δραματική υποστελέχωση των υπηρεσιών υγείας και ψυχικής υγείας, ένα τέτοιο μέτρο δεν επρόκειτο ποτέ να θεσμοθετηθεί αν δεν ήταν απαίτηση, και αυτό, των οργάνων των Βρυξελλών, εν προκειμένω της «Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των βασανιστηρίων και της απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας», η οποία σε επανειλημμένες εκθέσεις της έχει επισημάνει ότι η εν λόγω διαδικασία μεταφοράς στην Ελλάδα, με χειροπέδες, περιπολικό και αστυνομία, «είναι απάνθρωπη και θέτει υπό αμφισβήτηση την ασφάλεια και διασφάλιση της αξιοπρέπειας των ληπτών και ληπτριών».

Πίσω, ωστόσο, από τα φραστικά περιτυλίγματα του άρθρου 59 περί μιας «βασισμένης στο δικαίωμα το ασθενούς σε αξιοπρεπή μεταχείριση» εκτέλεση της μεταφοράς, υπάρχουν, ένας προς έναν, όλοι οι όροι που ακυρώνουν την προβαλλόμενη πρόθεση, αναπαράγοντας το παλιό καθεστώς με νέες μορφές.

Κατ΄ αρχήν, η ανάθεση της εκτέλεσης της ακούσιας προσαγωγής του ατόμου γίνεται σε ιδιωτική «μη κερδοσκοπική» εταιρεία (ΜΚΟ), η οποία προσδιορίζεται ως «Κοινοτική Μονάδα Ψυχικής Υγείας». Το Δημόσιο, και εδώ, δεν υπάρχει καθόλου. Μια ανάθεση που μεταξύ όλων των άλλων διευκολύνει και την απευθείας μεταφορά για ακούσια νοσηλεία σε ιδιωτικές κλινικές, που έχει θεσμοθετήσει η Ζ. Ράπτη.

Ο ψυχίατρος και ο νοσηλευτής (άρρενας πάντα, δεν αναφέρεται η λέξη νοσηλεύτρια) αναφέρεται ότι ανήκουν στην τοπική μονάδα της περιοχής όπου διαμένει ο ασθενής, με δυνατότητα να κληθεί προσωπικό από μονάδα άλλης περιοχής όταν δεν υπάρχει ανάλογη μονάδα στην περιοχή κατοικίας του ασθενή - και ξέρουμε πόσο λίγες είναι οι κοινοτικές μονάδες των ΜΚΟ.

Αλλά ενώ γίνεται αυτή η αναφορά, ότι, δηλαδή, η εισαγγελική παραγγελία θα εκτελείται από «κοινοτική μονάδα» ΝΠΙΔ του «τόπου κατοικίας, ή διαμονής, του άμεσα ενδιαφερομένου», στην πραγματικότητα θα εκτελείται από συνιστάμενα «ειδικά όργανα», «Μονάδες ψυχικής υγείας για την διακομιδή ακούσιων νοσηλειών», όπως αναφέρονται σε άλλη εγκύκλιο. Δηλαδή, από συνολικά δέκα Κινητές Μονάδες σε όλη τη χώρα (τέσσερις στην Αττική) που θα ανήκουν σε ΝΠΙΔ, με συνολικό κόστος 1.922.000 ευρώ, η χρηματοδότηση των οποίων θα προέλθει από Ταμείο Ανάκαμψης, εν συνεχεία από το ΕΣΠΑ και, εν τέλει, από τον κρατικό προϋπολογισμό (χωρίς αυτό να είναι βέβαιο, καθώς αφήνεται να εννοηθεί ότι μπορεί να απαιτηθεί να καλύπτεται από τα έσοδα της ΜΚΟ.

Τέσσερις ειδικές μονάδες για όλη την Αττική …ποιά η σχέση με τον τόπο κατοικίας του ατόμου;

Γίνεται ειδική μνεία στο «κατάλληλα διαμορφωμένο όχημα» με το οποίο θα γίνεται η μεταφορά, δηλαδή, ο ψυχικά πάσχων δεν έχει δικαίωμα σε κανονικό ασθενοφόρο, αλλά όχημα με «κατάλληλους χώρους και εργαλεία καταστολής». Αλλωστε, είχαν ήδη ονομαστεί «ασθενοφόρα οχήματα-θεραπευτικοί θάλαμοι» όταν έγινε η προκήρυξη του διαγωνισμού για την προμήθεια δέκα οχημάτων τον Σεπτέμβριο του 2019 από την 2^η ΥΠΕ.

Καμιά πρόβλεψη για προσπάθεια να πεισθεί ο ασθενής να δεχτεί την νοσηλεία. «Αμέσως μετά την επίσκεψη του μικτού κλιμακίου ακολουθεί η μεταφορά…».

Και φυσικά, όταν «δεν γίνεται αλλιώς», αναλαμβάνει ο αστυνομικός που πάντα θα συνοδεύει (και όχι μόνο όταν προκύπτει αποδεδειγμένη ανάγκη) τον ψυχίατρο και τον νοσηλευτή, να φορέσει τις χειροπέδες στον ασθενή που αντιδρά, που δεν συνεργάζεται. Οταν υποτίθεται ότι έχουν αποτύχει οι (κατ΄ όνομα πάντα) «τεχνικές αποκλιμάκωσης». Που, όμως, δεν έχουμε δει ποτέ να είναι σε γνώση και εφαρμογή από τους «ειδικούς των ΜΚΟ, που, ενίοτε, με την παραμικρή ανυπακοή ενός φιλοξενούμενου σε στεγαστική δομή, παίρνουν τιμωρητικά μέτρα και, όχι σπάνια, επιστρέφουν τον «μη διαχειρίσιμο» στο ψυχιατρείο απ΄ όπου τον είχαν πάρει.

Είναι σημαντικό και ανέκαθεν ζητούμενο να εκτελείται η ακούσια νοσηλεία από υγειονομική υπηρεσία. Το ζήτημα είναι τι εννοούσαμε πάντα όταν διεκδικούσαμε αυτή την διαδικασία; Το ζήτημα ήταν πάντα να υπάρχει μια κοινοτικά βασισμένη υπηρεσία ψυχικής υγείας (Κέντρο Ψυχικής Υγείας κλπ), υπεύθυνη για ένα ορισμένο πληθυσμό, που θα έχει αναπτύξει σχέσεις με την κοινότητα και, ακόμα και όταν δεν έχει ξαναέλθει σε επαφή με το άτομο για το οποίο καλείται να εκτελέσει την ακούσια προσαγωγή για εξέταση σε ψυχιατρική κλινική, να είναι σε θέση να διαπραγματευτεί, να συνομιλήσει να αφιερώσει χρόνο, μέρες, για ν΄ ανοίξει διαδρομές επικοινωνίας και διαπραγμάτευσης. Γιατί, τι διαφορετικό θα νιώσει, πόσο διαφορετικά θα αντιδράσει ένα άτομο που βιώνει την απειλή της ακούσιας προσαγωγής όταν δει στην πόρτα, αντί έναν αστυνομικό με στολή, έναν ψυχίατρο (που δεν τον ξέρει, όχι μόνο ως ψυχίατρο, αλλά ούτε καν ως άνθρωπο) με πολιτικά; Ποια η διαφορά στην επίσκεψη αν αυτή έχει σκοπό απλώς την εκτέλεση της «παραγγελίας»;

Βλέπουμε, λοιπόν, αφενός ότι η αστυνομική εμπλοκή στη διαδικασία της ακούσιας μεταφοράς παραμένει αρκετά ενεργή, καθώς και μετά από την έκδοσή της σχετικής υπουργικής απόφασης, «όταν σε εξαιρετικές περιπτώσεις, δεν καθίσταται εφικτή η συμμετοχή της Κοινοτικής Μονάδας Ψυχικής Υγείας στη διαδικασία μεταφοράς… η μεταφορά πραγματοποιείται με όχημα της αρμόδιας αστυνομικής αρχής και από κλιμάκιο δύο αστυνομικών». Μ΄ αυτή την καταληκτική παράγραφο του άρθρου 59 τα πράγματα γυρίζουν (δηλαδή, παραμένουν) ακριβώς που βρισκόμαστε σήμερα. Με τη νέα αυτή ρύθμιση να καταλήγει στην ήδη υπάρχουσα κατάσταση. Tι θα εμποδίσει αυτή την εξαίρεση να γίνει κανόνας; Πώς θα αλλάξει η πεπατημένη όταν ακόμα υπάρχει η δυνατότητα συνέχισης του ήδη υπάρχοντος status-quo;

Ένα άλλο, όχι χωρίς σημασία, ερώτημα είναι, εν προκειμένω, η σιωπή των ΜΚΟ ψυχικής υγείας σχετικά με όσα τους αναθέτει το άρθρο 59 – έως και η ευμενέστατη υποδοχή του από αυτές. Προφανώς, έχει υπάρξει προσυνεννόηση και υπάρχουν ανταλλάγματα. Όπως έγινε γνωστό, εκτός από τις προαναφερθείσες παχυλές χρηματοδοτήσεις των Κινητών Μονάδων για την εκτέλεση των ακούσιων νοσηλειών, αναφέρεται και η χρηματοδότηση δεκάδων στεγαστικών δομών που, επίσης, θα χρηματοδοτηθούν από το Ταμείο Ανάκαμψης (και εν συνεχεία για δυο ακόμα χρόνια από το ΕΣΠΑ) – από κονδύλια, δηλαδή, που έχουν χορηγηθεί για την αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών της πανδημίας. Προφανώς, θα υπάρξουν σχετικές προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα (όχι, όμως, πια, στο Δημόσιο).

Διεκδικούσαμε και διεκδικούμε πάντα, πέρα από όλα τα άλλα, και την εκτέλεση των ακούσιων νοσηλειών από υγειονομικές υπηρεσίες. Όχι αστυνομία. Αυτό για να γίνει και για να μην είναι, για μιαν ακόμη φορά, λόγια του αέρα και απλή κοροϊδία - και για να μειωθεί ταυτόχρονα και ο υπέρογκος αριθμός των ακούσιων νοσηλειών - απαιτεί ταυτόχρονη θεσμοθέτηση και λειτουργία ενός δημόσιου, ολοκληρωμένου και κοινοτικά βασισμένου συστήματος ψυχικής υγείας. Οσο δεν υπάρχει αυτό, όσο δεν γίνονται βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, η αστυνομία θα έχει πάντα τον πρώτο λόγο, και για τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, όπως και για όλη την κοινωνία.

15/5/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Εκδήλωση/Συζήτηση για την Θεραπευτική Σχέση - Παρασκευή 15/4, στις 19:00

 

 

 

 

 

Την Παρασκευή 15/4, θα ανοίξουμε, στα πλαίσια των «εκπαιδευτικών» συναντήσεων της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, ξανά τη συζήτηση για τη θεραπευτική σχέση, με αφορμή και μια φράση που συμπυκνώνει την κουλτούρα, την πρακτική, την εμπειρία μιας ριζικά εναλλακτικής ψυχιατρικής:

 

«Η δουλειά μας είναι όπως η δουλειά του αγρότη, σπορά και αναμονή. Στη διάρκεια της αναμονής γίνονται όλα τα κατάλληλα γεγονότα, όλες οι κατάλληλες ενέργειες, που ακολουθούν τη σπορά, με τον κίνδυνο να συμβεί ακόμα και μια καταιγίδα. Ο αγρότης, όμως, συνεχίζει τη δουλειά του ακόμα και όταν η καταιγίδα και το χαλάζι έχουν καταστρέψει τα πάντα». 

 

Πώς μπορούμε να πάμε «πέρα από» μια πρακτική που αποτελεί την «κανονικότητα» της κυρίαρχης ψυχιατρικής η οποία, στην λεγόμενη «θεραπευτική» της προσέγγιση, δεν βλέπει υποκείμενα αλλά αντικείμενα - συμπτώματα και διαγνώσεις; Που, στην όλη λειτουργία της δεν ενδιαφέρεται παρά, πρωτίστως, «για την επάρκεια και την σωστή και αποτελεσματική λειτουργία του μηχανισμού»; Εγκαθιδρύοντας μια συνθήκη όπου η σχέση δεν γίνεται με υποκείμενα και ανάγκες, αλλά με κανόνες, με μέτρα ασφαλείας, με την κατά το δυνατό αποτελεσματική διαχείριση των λειτουργιών της βιολογικής συντήρησης των ατόμων που βιώνουν δύσκολες ψυχικές εμπειρίες.

 

Για όλα αυτά θα συζητήσουμε την ερχόμενη Παρασκευή, 15/4, ώρα 19.00, στο χώρο της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ στον Αγ. Ιωάννη, οδός Αιθαλίδου 11.

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας στο ΨΝΑ ΔΑΦΝΙ - 12/3/22

 

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση διαμαρτυρίας που οργάνωσε η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία στο ΨΝΑ Δαφνί. Με κεντρικά συνθήματα κατά της ψυχιατρικής καταστολής και κατά της διάλυσης των δημόσιων δομών ψυχικής υγείας και για την διεκδίκηση ενός ολοκληρωμένου συστήματος ψυχικής υγείας στην κοινότητα.

Την κινητοποίηση στήριξαν πολλές συλλογικότητες με ουσιαστική δράση και παρουσία στα κινήματα και στις γειτονιές, κυρίως της Δυτικής Αττικής, φέρνοντας στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και αναδεικνύοντας ότι σκοπός ύπαρξης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας δεν μπορεί να είναι η απόδοση μίας διάγνωσης, η καταπιεστική βραχύβια «προστασία» με εγκλεισμό, και ο μονόδρομος του φαρμάκου, με πλήρη εγκατάλειψη στην συνέχεια, αλλά η σφαιρική στήριξη στην κοινότητα και η συνοδεία, “βήμα βήμα”, προς την ανάρρωση και την ανάκτηση της ζωής κάθε ανθρώπου που αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχικής υγείας, με αναγνώριση των πολύπλευρων αναγκών του και σεβασμό της προσωπικότητας του.

Συμμετείχαν και στήριξαν οι συλλογικότητες «Pasamontana», «Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου», «Παπουτσάδικο», το «Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ιλίου», η «Εργατική Συμμαχία στα Δυτικά», η «Πρωτοβουλία για την συγκρότηση Ανοιχτής Συνέλευσης στο Χαϊδάρι», το «Δίκτυο Ανθρώπων που ακούνε Φωνές Αθήνας», η «Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών»,  «Ταξική Αντεπίθεση Αθήνας», καθώς και «Σύλλογοι Οικογενειών και Φίλων Ψυχικής Υγείας» (Κορυδαλλού και ΒΑ Αττικής), αλλά και εργαζόμενες/οι στο ΨΝΑ. Έγιναν σύντομες τοποθετήσεις από μέλη της Πρωτοβουλίας, εκπροσώπους του Σωματείου εργαζομένων του ΨΝΑ, των ΣΟΦΨΥ, μοιράστηκαν κείμενα σε εργαζόμενους και διερχόμενους, ακούστηκαν και γράφτηκαν συνθήματα όπως “Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΊΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ, ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ” , “Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΙΚΩΝ” κλπ.

 

Σε μία ιστορική συγκυρία όπου εξαιτίας της πανδημίας, αλλά και της παρατεταμένης βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που βιώνουμε (και που ο καπιταλισμός, ανεξαρτήτως του πώς βαφτίζεται κάθε φορά, δίνει απάντηση στα οικονομικά και κοινωνικά του αδιέξοδα με αυτό που ξέρει καλύτερα να κάνει, δηλαδή,  πόλεμο), και ενώ τα προβλήματα ψυχικής υγείας και ο ψυχικός πόνος βρίσκονται σε κορύφωση και αντιμετωπίζονται αποκομμένα από το κοινωνικό γίγνεσθαι ενώ σκόπιμα αγνοούνται τα κοινωνικά τους αίτια, καλυμμένα πίσω από διαγνώσεις, τείχη, κλειδωμένες πόρτες, ψυχιατρική φαρμακολαγνεία και αποκλεισμούς, είναι ζωτικής σημασίας ότι ενώνονται οι φωνές όλων όσων αναγνωρίζουμε αυτά τα αδιέξοδα “από τα κάτω”, και τα βιώνουμε στα σπίτια μας και στις γειτονιές μας. Η πανδημία, άλλωστε, ήταν μόνο η αφορμή για ν΄ αναδειχτεί αυτή η συστηματική υποβάθμιση της υγείας και ψυχικής υγείας όχι μόνο ως δημόσιων συστημάτων υπηρεσιών (με την δραματική υποστελέχωσή τους, την επικρεμάμενη απόλυση του προσωπικού που είναι σε αναστολή και την πλήρη ιδιωτικοποίηση όλων των υπηρεσιών Υγείας που είναι σε εξέλιξη), αλλά ως ανθρώπινων καταστάσεων που, ενώ αποτελούν ζωτικές ανάγκες, απαιτούν ευρύτερες κοινωνικές ανατροπές για να έλθουν στο επίκεντρο και να απαντηθούν.

Για αυτούς τους λόγους είναι ελπιδοφόρο ότι, εκτός από τη μεγάλη συμμετοχή στην κινητοποίηση, το ενδιαφέρον, η συζήτηση και η δράση για την ψυχική υγεία, από την πλευρά των συλλογικοτήτων και των ατόμων που συμμετείχαν, δεν εξαντλείται σε μία μόνο συγκέντρωση, αλλά παραμένει ανοιχτή και ενεργή στους διάσπαρτους κινηματικούς πυρήνες μέσα στις γειτονιές εντός της κοινότητας και σε άμεση σύνδεση με το ευρύτερο κοινωνικό γίγνεσθαι. Είμαστε εδώ, επομένως, για διαρκώς νέες παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις και γιατί “κάποτε μιλούσαμε για τρελούς, τώρα μιλούμε για ασθενείς, καιρός να μιλήσουμε για ανθρώπους”...

 

 

 

14/3/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ